किरातार्जुनीयम् (घण्टापथ व सुधा टीका सहित)

सर्गः ] घण्टापथ-सुधाव्याख्याद्वयोपेतम् ११९

कोषः—'वेगः प्रवाहजवयोरपि' इत्यमरः । 'यावत्तावच्च साकल्येऽवधौ मानेऽवधारणे' इत्यमरः । 'विभूतिर्भूतिरैश्वर्यमणिमादिकमष्टधा' इत्यमरः । 'भावो मद उद्वेग उद्भ्रमे' इत्यमरः ॥ ४८ ॥

**सारार्थः—**ये किल व्यवस्थितबुद्धयो न भवन्ति, ते किमपि कार्यं प्रारम्भादवसानपर्यन्तं न सम्पादयन्ति एवम्भूताः सन्तोऽपि यदि ते गौरवान्विता अपि भवन्ति, तदा कृत्रिमोपायेन यदि स्वाज्ञानगर्वं गोपयन्ति तथाऽपि तस्य गर्वस्य मूलवर्त्तमानतया तेषां सम्पदः पुनः संवर्धयन्ति । यदि अहङ्कारिणां मदो व्याजविनयेन नश्यति; नश्यत्यपि क्षणमात्रमेवेति ॥ ४८ ॥

**भाषार्थः—**अधूरा काम करनेवाले घमण्डियों की दौलत थोड़ी बहुत बनाई नम्रता से दबी हुई भी मद ( दर्प ) को बढ़ाती ही है ॥ ४८ ॥

अथ मदस्यानर्थहेतुतां युग्मेनाह—

मदमानसमुद्धतं नृपं न वियुङ्क्ते नियमेन मूढताम् ।
अतिमूढ उदस्यते नयान्नयहीनादपरज्यते जनः ॥ ४९ ॥

मदेति । मदमानाभ्यां दर्पाहङ्काराभ्यां समुद्धतं नृपं मूढता कार्यापरिज्ञानं नियमेनावश्यं न वियुङ्क्ते न विमुञ्चति । अतिमूढो नयान्नीतिमार्गादुदस्यत उच्छिप्यते । कर्मकर्तरि लट् । नयहीनाज्जनोऽपरज्यतेऽपरक्तो भवति । 'स्वरितञितः—' इत्यादिनाऽऽत्मनेपदम् ॥ ४९ ॥

**अन्वयः—**मूढता, मदमानसद् उद्धतं ( वा मदमानसमुद्धतं ) नृपं नियमेन, न, वियुङ्क्ते । अतिमूढः, नयात्, उदस्यते, जनः, नयहीनाद्, अपरज्यते ॥ ४९ ॥

**सुधा—**मूढता = विवेकशून्यता, कर्त्तव्याकर्त्तव्यज्ञानहीनतेति यावत् । मदमानसं=दर्पान्वितचित्तम्, उद्धतम्=अविनयं वा मदमानसमुद्धतं = दर्पाहङ्कारोद्दण्डं, नृपं = राजानम्, ऐश्वर्यवन्तमित्यर्थः । नियमेन = निश्चयेन, न वियुङ्क्ते=न त्यजति अथ, अतिमूढः = परमविवेकहीनः, नयात् = नीतेः, उदस्यते = उत्क्षिप्यते, नीतिमार्गान्म्मूढो जनो भ्रष्टो भवतीति भावः, जनः = प्रजागणः, नयहीनाद् = अन्यायरताद्, भूपादिति शेषः । अपरज्यते = नानुज्यते, विरक्तो भवतीत्यर्थः । अथ यत्र प्रजाभूपयोर्मिथो मैत्री न, तत्र चिरकल्याणमपि न भवति । तथाहि='सदाऽनुकूलेषु हि कुर्वते रतिं नृपेष्वमात्येषु च सर्वसम्पदः' इत्यनेनैव कविवरेणादिसर्गे चोक्तम् ॥

**समासः—**मदश्च मानश्च मदमानौ, ताभ्यां समुद्धतो मदमानसमुद्धतस्तं मदमानसमुद्धतम् । नयेन हीनो नयहीनस्तस्मान्नयहीनात् ॥ ४९ ॥

**व्याकरणम्—**वियुङ्क्ते = वि + युज् + लट् । उदस्यते = उत् + अस् + लट् । अपरज्यते = अप + रञ् + लट् ॥ ४९ ॥

**वाच्यान्तरम्—**मूढतया मदमानसमुद्धतो नृपः, नियमेन न वियुज्यते । अतिमूढेन नयादुदस्यते । जनेन नयहीनादपरज्यते ॥ ४९ ॥

१२० | किरातार्जुनीयम् । | [ द्वितीयः

कोपः—'नयो नये' इत्यमरः ॥ ४९ ॥

सारार्थः—दर्पाहङ्कारवान् जनोऽवश्यं विवेकहीनो भवति । यः किल विवेकभ्रष्टः स तु नियतं नीतिमार्गाच्च्युतो भवति । अन्यायी (नीतिवर्जितः) जनः, प्रजानां क्लेशप्रद एव भवतीति ॥ ४९ ॥

भाषार्थः—जो कोई राजा मद से अहङ्कारवान् होता है, उसको जरूर मूढ़ता घेरती है। जो मूढ़ हुआ, वह न्याय नहीं करता याने अन्यायी कहलाता है और अन्यायी राजा से प्रजा बिगड़ जाती है।

---

अपरागसमीरणेरितः क्रमशीर्णाकुलमूलसन्ततिः ।
सुकरस्तरुवत्सहिष्णुना रिपुरुन्मूलयितुं महानपि ॥ ५० ॥

अपरागेति—अपरागोऽप्रीतिः । द्वेष इति यावत्, समीरण इव । तेनेरितश्चोदितः अत एव क्रमेण शीर्णा शीर्णीभूताऽऽकुला चला च मूलसन्ततिः । प्रकृत्यादिस्वजनवर्गः शिफासङ्घातश्च यस्य स तथोक्तः । 'मूलं वशीकृते स्वीये शिफाताराऽन्तिकेऽदिषु' इति वैजयन्ती । रिपुर्महानपि तरुवद् वृक्ष इव सहिष्णुना उपाचतनोन्मूलयितुं सुखर्तुं सुकरः सुसाध्यः । सुकरोन्मूलन इत्यर्थः । अत्र मदादेः पूर्वपूर्वस्योत्तरं प्रति कारणत्वात्कारणमाला, तरुवदित्यूपमा चेति द्वयोः संसृष्टिः ॥ ५० ॥

अन्वयः—अपरागसमीरणेरितः, क्रमशीर्णाकुलमूलसन्ततिः, महान्, अपि रिपुः, तरुवत्, सहिष्णुना, उन्मूलयितुं; सुकरः, भवति ॥ ५० ॥

सुधा—अपरागसमीरणेरितः=विरागवायुप्रेरितः, वैररूपेण मारुतेनाघातमुपगत इत्यर्थः । क्रमशीर्णाकुलमूलसन्ततिः = परिशिथिलव्याकुलामात्यादिजनः, महान् = विशालः, अपि, रिपुः=शत्रुः, तरुवत् = वृक्षवत्, अर्थात्तरुपक्षे—अपरागसमीरणेरितः = सम्झावातप्रेरितः, (न परागो धूलिर्यस्मिन्, सः अपरागस्तादृशः समीरणो महावातः, तेनेरित इति अपरागतसमीरणेरितः, अर्थाद्वायौ तदैव धूलिराहित्यं यदा सवृष्टिको वायुर्वहति तदैव वृक्षादयः पतन्ति), क्रमशीर्णाकुलमूलसन्ततिः = शनैः शिथिलिपरिलिप्तशिफासमूहः (सवृष्टिकवेगवद्वायौ वहति शनैः शनैः परितो भ्रामितस्य तरोर्मूले जलमन्तः प्रविशति, ततः सकलशिफासमूहाः शिथिलास्तथा भिन्नाश्च भवन्ति, तदुत्तरक्षणे स च वृक्षो हाहाकारं कृत्वा पतति), महान् = उद्दण्डशाखः, एवम्भूतवृक्षस्य पतनवत्, सहिष्णुना = शान्तिमत्ता, क्षमावता वा जनेन, उन्मूलयितुम् = उत्पाटयितुम्, उत्पाट्य पातयितुमिति, वृक्षपक्षे—उन्मूलयितुं = समूलं नाशयितुं, सुकरः = सुसाध्यः; भवतीति शेषः ॥ ५० ॥

समासः—अपरागः समीरण इवेति अपरागसमीरणः, तेन ईरित इत्यपरागसमीरणेरितः । मूलानां सन्ततिर्मूलसन्ततिः क्रमेण शीर्णा चाकुला च शीर्णाकुला मूलसन्ततिर्यस्य सः, क्रमशीर्णाकुलमूलसन्ततिः ॥ ५० ॥

सर्गः ] घण्टापथ-सुधाव्याख्योपेतम् । १२१

---

व्याकरणम्— ईरितः = ईर् + क्तः । उन्मूलयितुम् + उद् + मूल + णिच् = तुमुन् ॥
वाच्यान्तरम्— अपरागमसमीरणेरितेन, क्रमशीर्णाकुलमूलसन्ततिना, महता रिपुना, तरुवदुन्मूलयितुं सुकरेण भूयते ॥ ५० ॥
कोषः— 'समीरमारुतमरुज्जगत्प्राणसमीरणाः । प्रकम्पनो महावातो झञ्झावातः सुवृष्टिकः' इत्यमरः। 'मूलं वशीकृते स्वीये शिफाताराऽन्तिकादिषु' इति वैजयन्ती। 'वृक्षो महीरुहः शाखी विटपी पादपस्तरुः' इत्यमरः। 'रिपौ वैरिम्पत्सारिद्विषद्द्द्वेषणदुर्हृदः' इत्यमरः ॥ ५० ॥
सारार्थः— यथा झञ्झावातवेगस्याघातेन पीडितोऽत एव शनैः शनैः परिशिथिल-त्रुटितशिफासमूहो वृक्षः वायुनोन्मूल्यते, तथैव विरक्तमन्त्रिवर्गपरित्यक्तः शत्रुरपि समयप्रतीक्षकेण शान्तिमत्ता जनेन जेतुं सुकरो भवति ॥ ५० ॥
भाषार्थः दिल फटने की हवा से धक्का खाया हुआ धीरे-धीरे मन्त्री वगैरह रूपी जड़ जिसकी उखड़ गयी है, ऐसा बड़ा भी वैरी रहमदिल वाले आदमी द्वारा वृक्ष (पेड़) के समान उखाड़ने में सरल होता है ॥ ५० ॥

नन्वन्तर्भेदमात्रेण कथं सुसाध्यस्तत्राह—

अणुरप्युपहन्ति विग्रहः प्रभुमन्तःप्रकृतिप्रकोपजः ।
अखिलं हि हिनस्ति भूधरं तरुशाखाऽन्तनिघर्षजोऽनलः ॥ ५१ ॥

अणुरिति । अणुरल्पोऽप्यन्तःप्रकृतिप्रकोपजोऽन्तरङ्गामात्याद्यपरागसमुत्थः । 'प्रकृतिः पञ्चभूतेषु स्वभावे मूलकारणे । छन्दःकारणगुह्येषु मन्त्र्यमात्यादिकेष्वपि ॥' इति वैजयन्ती । विग्रहो वैरं प्रभुमुपहन्ति नाशयति । अत्र दृष्टान्तमाह—तरुशाखान्तानां विघर्षो घर्षणं तज्जोऽनलोऽग्निः । भूधरं गिरिमखिलं साकल्येन हिनस्ति हि दहतीत्यर्थः । अत्रोपमानोपमेयसमानधर्माणां प्रतिबिम्बतया निर्देशेन दृष्टान्तालङ्कारः ।

अन्वयः— अणुः अपि, अन्तःप्रकृतिप्रकोपजः, विग्रहः, प्रभुम्, उपहन्ति । हि, तरुशाखाऽन्तनिघर्षजः, अनलः, अखिलं, भूधरं, हिनस्ति ॥ ५१ ॥

सुधा— अणुः = स्वल्पः, अपि = किल, अन्तःप्रकृतिप्रकोपजः = अन्तरङ्गामात्यादिविरक्तिजनितः, विग्रहः = विरोधः, (कर्ता), प्रभुं = स्वामिनं, राजानमित्यर्थः । उपहन्ति = नाशयति । तथाहि—हि = यथा, तरुशाखाऽन्तनिघर्षजः = वृक्षशाखाऽग्रसङ्घर्षजोत्थः, अणुः = स्फुलिङ्गः, अपि, विग्रहः = ग्रहीतुमशक्यः, शमयितुमसाध्य इत्यर्थः । अन्तःप्रकृतिप्रकोपजः = वृक्षमध्यवर्द्धूर्ध्वविकारजातः, अनलः = अग्निः, अखिलं = सकलं, निरवशेषमित्यर्थः । भूधरं = गिरिम, हिनस्ति = ध्वंसयति, दहतीत्यर्थः । अर्थात् पर्वतं यथा स्वावयवोत्पन्नसङ्घर्षजवह्रिर्दहति न कस्यापि पर्वतदहनाय वह्निनेपावश्यकता, तथैव विरुद्धमन्त्रिवर्गावियुक्तं राजानं स्वान्योऽन्य-विरोध एव नाशयति । नान्यस्य भेदार्थं गूढचरप्रेषणावश्यकतेति ॥ ५१ ॥

१२२ | किरातार्जुनीयम् । | [ द्वितीयः

**समासः—**अन्तःप्रकृतीनां प्रकोपः, अन्तःप्रकृतिप्रकोपः, तस्माञ्जातोऽन्तःप्रकृतिप्रकोपजः। तरूणां शाखास्तरुशाखास्तासामन्ता इति तरुशाखाऽन्तास्तेषां निघर्षाज्जातो यः स तरुशाखान्तान्तनिघर्षजः ॥ ५१ ॥

**व्याकरणम्—**उपहन्ति = उप + हन् + लट् । हिनस्ति = हिस् + लट् + झस् ॥

**वाक्यान्तरम्—**अणुनाऽप्यन्तःप्रकृतिप्रकोपजेन विग्रहेण प्रभुरुपहन्यते। हि तरुशाखाऽन्तनिघर्षजेनानलेनाखिलो भूधरो हिंस्यते ॥ ५१ ॥

कोषः—'स्तोकाल्पक्षुल्लकाः सूक्ष्मं श्लक्ष्णं दभ्रं कृशं तनु । स्त्रियां मात्रा त्रुटिः पुंसि लवलेशकणाणवः' इत्यमरः । 'अस्त्रियां समरानीकरणाः समरविग्रहौ' इत्यमरः । 'भूधरः पर्वतः शैलौ गिरिगोत्राचलादयः' इति कोषः । 'प्रकृतिर्गुणसाम्ये स्यादामात्यादिस्वभावयोः' इति मेदिनी ॥ ५१ ॥

**सारार्थः—**यस्य राज्ञः स्वकीयमन्त्रिमण्डले मिथो न मैत्री स स्वयं नश्यति। यथा पर्वतोपरि जायमानशमीवृक्षशाखादिसङ्घर्षणाज्जातोऽग्निः स्वाधारं पर्वतमेव दहतीति ॥ ५१ ॥

**भावार्थः—**अपने मन्त्रियों के बीच में जरा भी विगाड़ हो तो वह मालिक को चौपट कर देती है । पर्वत पर वृक्षों की डारों की रगड़ से पैदा हुई आग समूचे पर्वत (पहाड़) को जला देती है ॥ ५१ ॥

तथापि कथं वर्द्धमानं शत्रुमुपेक्षेतेत्याशङ्क्य दुर्विनीतत्वादित्याह—

मतिमान्विनयप्रमाथिनः समुपेक्षेत समुन्नतिं द्विषः ।
सुजयः खलु तादृगन्तरे विपदन्ता ह्यविनीतसम्पदः ॥ ५२ ॥

मतिमानिति । मतिमान्प्राज्ञः । विनयं प्रमथ्नातीति विनयप्रमाथिनो दुर्विनीतस्य द्विषः समुन्नतिं वृद्धिं समुपेक्षेत । उपेक्षायाः फलमाह—तादृगविनीतोऽन्तरे क्वचिद्रन्ध्रे सुजयः सुखेन जेतुं शक्तः खलु । हि यस्मादविनीतसम्पदो विपदन्ताः विपन्मर्यादाकाः । अनर्थोदर्का इत्यर्थः ॥ ५२ ॥

**अन्वयः—**मतिमान्, विनयप्रमाथिनः, द्विषः, समुन्नतिं, समुपेक्षेत । तादृग्, अन्तरे, सुजयः, खलु । हि, अविनीतसम्पदः, विपदन्ताः ( भवन्ति ) ॥ ५२ ॥

**सुधा—**मतिमान् = धीमान्, विचारवानित्यर्थः । विनयप्रमाथिनः = विनयहीनस्य, अनयस्य, उद्धतस्येत्यर्थः । द्विषः = शत्रोः, समुन्नतिम् = अभ्युदयं, समुपेक्षेत = न तदर्थचिन्तितो भवेदिति भावः । तादृग् = उद्धतः, शत्रुरिति शेषः । अन्तरे = मध्ये, एवं, सुजयः = सुखेन जेतुं योग्यः, खलु = किल । हि = यतः, अविनीतसम्पदः = उद्धतैश्वर्याणि, विपदन्ताः = दुःखपरिणामाः भवन्तीति शेषः । धनमपि विचारवतां विनयिनामेव सुखावसानं, नहि = मद्योद्धतस्येत्यर्थः ॥ ५२ ॥

**समासः—**विनयं प्रमथ्नातीति विनयप्रमाथी, तस्य विनयप्रमाथिनः । विपद् अन्ते यासां विपदन्ताः । अविनीतस्य सम्पदोध्ऽविनीतसम्पदः ॥ ५२ ॥