सामग्री पर जाएँ
सर्वकोश
संग्रह पर लौटें

गोपथ ब्राह्मण (अथर्ववेद - क्षेमकरणदास त्रिवेदी हिन्दी भाष्य)

Gopatha Brahmana with Hindi Bhashya by Pt. Kshemkarandas Trivedi

महर्षि गोपथ / पं. क्षेमकरणदास त्रिवेदी द्वारा

स्रोत: चौखम्बा संस्कृत प्रतिष्ठान · चौखम्बा संस्कृत प्रतिष्ठान · 1950 (उद्गम)

DevanagariSanskritpublished600 पृष्ठ

कण्डिका २१ ॥ प्रजापति के प्रजायें उत्पन्न करने और वरुण को

२६२ गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० १ । क० २१ ।।
पाशेभ्यः सर्वस्मात्पाप्मनः सम्प्रमुच्यन्त इति । तत एतं प्रजा१पतिर्यज्ञक्रतुमपश्यत्,
वरुणप्रघासं तपाहरत् तेनायजत, तेनेष्ट्वा वरुणमप्रीणात् । स प्रीतो वरुणो
वरुणपाशेभ्यः सर्वस्माच्च पाप्मनः प्रजाः प्रामुञ्चत् । प्र ह वा एतस्य प्रजा वरुणपा-
शेभ्यः सर्वस्माच्च पाप्मनो मुच्यन्ते । य एवं वेद । अथ यदग्निं प्रणयन्ति, यमेवामुं
वैश्वदेवे मन्थन्ति तमेव तत् प्रणयन्ति । यन्मथ्यते, तस्योक्तं ब्राह्मणम् । अथ यत्
सप्तदश सामिधेन्यः, सदन्तावाज्यभागौ, विराजौ संयाज्ये, तेषामुक्तं ब्राह्मणम् ।
अथ यन्नव प्रयाजाः नवानुयाजाः, नवैतानि हवींषि समानानि त्वेव पञ्च सञ्च-
राणि हवींषि भवन्ति पोष्णान्तानि, तेषामुक्तं ब्राह्मणम् ॥ २१ ॥
कण्डिका २१ ॥ प्रजापति के प्रजायें उत्पन्न करने और वरुण को
प्रसन्न करने की कथा ॥
(वैश्वदेवेन वै प्रजापतिः प्रजाः असृजत, ताः सृष्टाः अप्रसूताः वरुणस्य
यवान् जक्षुः) वैश्वदेव [सब देवताओं के यज्ञ] से ही प्रजापति [प्रजापालक परमेश्वर
वा सूर्य] ने प्रजाओं को उत्पन्न किया, उन उत्पन्न हुई ने सन्तानशून्य [वांझ] होकर
वरुण [सूर्य वा जलेश] के जौओं को खा लिया । (ताः वरुणः वरुणपाशैः प्रत्यबध्नात्)
उनको वरुण ने वरुण [रोक] के जालों से बांध लिया । (ताः प्रजाः प्रजापतिं पितरम्
एत्य उपावदन्) वे प्रजायें प्रजापति पिता के पास आकर कहने लगीं—(तं यज्ञक्रतुम्
उप जानीहि येन इष्ट्वा वरुणम् अप्रीणात्) उस यज्ञ व्यवहार को तू विचार, जिससे
यज्ञ करके वरुण को आपने प्रसन्न किया । (सः वरुणः प्रीतः वरुणपाशेभ्यः सर्वस्मात्
पाप्मनः सम्प्रमुच्यन्ते२ इति) वह वरुण प्रसन्न होकर वरुण के जालों से और सब पाप से
[हमें] छुड़ा देवे । (ततः प्रजापतिः एतं यज्ञक्रतुम् अपश्यत्) तब प्रजापति ने इस
यज्ञ व्यवहार को देखा । (तं वरुणप्रघासम् आहरत्, तेन अयजत, तेन इष्ट्वा वरुणम्
अप्रीणात्) वह वरुण के लिये उस अन्न को लाया और उससे यज्ञ किया और उससे यज्ञ
करके वरुण को प्रसन्न किया । (सः वरुणः प्रीतः वरुणपाशेभ्यः सर्वस्मात् च पाप्मनः
प्रजाः प्रामुञ्चत्) उस वरुण ने प्रसन्न होकर वरुण के फन्दों से और सब पाप से प्रजाओं
को मुक्त कर दिया । (एतस्य ह वै प्रजाः वरुणपाशेभ्यः सर्वस्मात् पाप्मनः च
मुच्यन्ते, यः एवं वेद) उस पुरुष की प्रजायें वरुण के फन्दों से और सब पाप से छूट
जाती हैं, जो ऐसा जानता है । (अथ यत् अग्निं प्रणयन्ति, यम् एव अमुं वैश्वदेवे
२१-(असृजत) उत्पादितवान् (अप्रसूताः) सन्तानशून्याः। वन्ध्याः
(यवान्) अन्नविशेषान् (जक्षुः) अद भक्षणे—लिट् । भक्षितवत्यः (वरुणः)
जलेशः । सूर्यः (उपावदन्) आदरेणाकथयन् (यज्ञक्रतुम्) यज्ञव्यवहारम् (उप-
जानीहि) विचारय (सम्प्रमुच्यन्ते) सम्प्रमुञ्चतु (वरुणप्रघासम्) वरुणाय
१. पू. सं. 'प्रजापतिम्' इति पाठः ॥
२. 'सम्प्रमुच्यन्ते' यह कर्मवाच्य का प्रयोग यहाँ असङ्गत है, पाठ भ्रष्ट प्रतीत होता है ॥सम्पा०॥

कण्डिका २२ ॥

गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० १ । क० २२ २६१
मन्थन्ति, तम् एव तत् प्रणयन्ति ) फिर जब अग्नि को आगे लाते हैं, जिस उस
[ अग्नि ] को ही वैश्वदेव यज्ञ में मथते हैं, उसको ही उससे आगे लाते हैं । ( यत् मध्यते,
तस्य ब्राह्मणम् उक्तम् ) जो वह [ अग्नि ] मथा जाता है, उसका ब्राह्मण कहा गया है
[ क० १६ ] । ( अथ यत् सप्तदश सामिधेन्यः, सद्द्वन्तौ आज्यभागौ, विराजौ
संयाज्ये, तेषां ब्राह्मणम् उक्तम् ) फिर जब सत्रह सामिधेनी [ अग्नि प्रज्वलित करने की
ऋचायें ], श्रेष्ठ पदार्थों वाले दो आज्यभाग, दो विराट् छन्द, संयाज्या [ नाम ऋचायें ]
हैं, उनका ब्राह्मण कहा गया है [ क० १६ ] । ( अथ यत् नव प्रयाजाः, नव अनुयाजाः,
नव एतानि हवींषि समानानि तु एव, पञ्च सञ्चराणि पौष्णान्तानि हवींषि भवन्ति,
तेषां ब्राह्मणम् उक्तम् ) फिर जो नौ प्रयाज, नौ अनुयाज, और नौ यह समान हवि
भी और पांच संचार हवि पूषा प्रकरण के अन्त तक है, उनका ब्राह्मण कहा गया है
[ क० २० ] ॥ २१ ॥
भावार्थः-यज्ञों को यथाविधि करने से मनुष्य पापों से छूटते हैं ॥ २१ ॥
कण्डिका २२ ॥
अथ यदैन्द्राग्नो द्वादशकपालो भवति, बलं वै तेज इन्द्राग्नी, बलमेव तत्ते-
जसि प्रतिष्ठापयति । अथ यद्वारुण्यामिक्षा, इन्द्रो वै वरुणः, स उ वै पयोभाजनः,
तस्माद् वारुण्यामिक्षा । अथ यन्मारुती पयस्या, अप्सु वै मरुतः श्रितः, आपो
हि पयः । अथेन्द्रस्य वै मरुतः श्रितः, ऐन्द्रं पयः, तस्मान्मारुती पयस्या । अथ यत्
काय एककपालः, प्रजापतिर्वै कः, प्रजापतेराप्त्यै । अथो सुखस्य वा एतन्नामधेयं
कमिति, सुखमेव तदध्यात्मान्धत्ते । अथ यत् मिथुनौ गावो ददाति, तत् प्रजात्यै;
रूपमुक्थ्या वाजिनः । अथ यदप्सु वरुणं यजति, स्व एवैनन्तदायतने प्रीणाति ।
अथ यत्परस्तात् पौर्णमासेन यजते, तथा हास्य पूर्वपक्षे वरुणप्रघासैरिष्टं
भवति ॥ २२ ॥
कण्डिका २२ ॥ इन्द्र-अग्नि, वरुण आदि के लिये हवि ॥
( अथ यत् ऐन्द्राग्नः द्वादशकपालः भवति, बलं तेजः वै इन्द्राग्नी, बलम्
एव तत् तेजसि प्रतिष्ठापयति ) फिर जब इन्द्र-अग्नि देवता वाला बारह पात्र में
रक्खा हुआ चरु होता है, बल और तेज ही दोनों इन्द्र और अग्नि हैं, बल को ही उससे तेज
में स्थापित करता है ! ( अथ यत् वारुणी आमिक्षा, इन्द्रः वै वरुणः, सः उ वै
पयोभाजनः, तस्मात् वारुणी आमिक्षा ) फिर जब वारुणी [ वरुण वा जल वाली
भोजनम् ( एतस्य ) तस्य पुरुषस्य ( प्रणयन्ति ) प्रकर्षण प्राप्नुवन्ति ( समानानि )
तुल्यानि ( सञ्चराणि ) संचरणशीलानि ( पौष्णान्तानि ) पूषन्-अण्+अन्तानि ।
पूषाप्रकरणान्तानि ॥
२२- (द्वादशकपालः) द्वादशकपालेषु संस्कृतः पुरोडाशः ( प्रतिष्ठा-
पयति ) धारयति ( वारुणी ) वरुण-अण् ङीप् । वरुणस्येयम् ऋचा । जलसम्ब-

कण्डिका २३ ॥

२९४ गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० १ । क० २३ ॥
ऋचा ] आभिक्षा [ सेचन समर्थ वा छाछ ] है, इन्द्र ही वरुण है, वह ही जल बांटने वाला
है, इसलिये वारुणी [ वरुण देवता वाली ऋचा ] आभिक्षा [ सेचन समर्थ ] है । ( अथ यत्
मारुती पयस्या, अप्सु वै मरुतः श्रिताः आपः हि पयः) फिर जब मारुती [ मरुत्
अर्थात् पवन देवता वाली ऋचा ] पयस्या [ जल वाली वा दधि वाली ] हैं, "आप्" अर्थात्
जल में ही पवन देवता ठहरे हैं, आप् ही जल है । ( अथ इन्द्रस्य वै मरुतः श्रितः,
ऐन्द्रं पयः, तस्मात् मारुती पयस्या ) फिर इन्द्र के ही आश्रित मरुत् [ पवन देवता ]
हैं, इन्द्र देवता वाला जल है, इसलिये मारुती [ अर्थात् पवन देवता वाली ऋचा ] पयस्या
[ जल वाली वा दधि वाली ] है । ( अथ यत् कायः एककपालः प्रजापतिः वै कः
प्रजापतेः आप्त्यै) फिर जब "काय" अर्थात् प्रजापति देवता वाला एक पात्र में रक्खा
हुआ चरु होता है, प्रजापति ही "क" है, प्रजापति की प्राप्ति के लिये यह [ चरु ] है ।
( अथो सुखस्य वै कम् इति एतत् नामधेयं, सुखम् एव तत् अध्यात्मं धत्ते ) फिर
सुख का ही "क" यह नाम है, सुख को ही उससे आत्मा में धारण करता है । ( अथ यत्
मिथुनौ गावौ ददाति, तत् प्रजात्यै उक्थ्या वाजिनः रूपम् ) फिर जब जोड़ा गाय
बैल का वह दान करता है, यह सन्तान उत्पन्न करने के लिये हैं, उक्थ्या [ प्रशंसनीया
ऋचा ] बलवान् का रूप है । ( अथ यत् अप्सु वरुणं यजति, तत् एनं स्वे एव आयतने
प्रीणाति ) फिर जब जल में वरुण को पूजता है, तब इसको अपने ही घर में तृप्त
करता है । ( अथ यत् परस्तात् पौर्णमासेन यजते, तथा ह अस्य पूर्वपक्षे वरुणप्रघासैः
इष्टं भवति ) फिर जब पीछे से पौर्णमास यज्ञ के साथ वरुण का यज्ञ करता है, उसी
प्रकार ही उसका पहिले पखवाड़े में वरुण के हवियों से यज्ञ होता है ॥ २२ ॥
भावार्थः-यज्ञीय पदार्थों के गुण जानकर यज्ञ करने से मनुष्यों में बल और पराक्रम
बढ़ता है ॥ २२ ॥
कण्डिका २३ ॥
ऐन्द्रो वा एष यज्ञक्रतुः, यत् साकमेधाः, तद्यथा महाराजः पुरस्तात् सेना-
नीकानि व्यूह्याभयं पन्थानमन्वियात्, एवमेवैतत् पुरस्ताद् देवता यजन्ते, तद्
यथैवादः सोमस्य महाव्रतम्, एवमेवैतदिष्टिमहाव्रतम् । अथ यदग्निमनीकवन्तं
प्रथमं देवतानां यजति, अग्निर्वै देवानां मुखं, मुखत एव तद्देवान् प्रीणाति । अथ
यन्माध्यन्दिने मरुतः सान्तपनान् यजति, इन्द्रो वै मरुतः सान्तपनाः, ऐन्द्रं माध्य-
न्दिनं, तस्मादेनानिन्द्रेणोपसंहितान् यजति । अथ यत् सायं गृहमेधीयेन चरन्ति,
न्धिनी ( आभिक्षा ) स्नुव्रश्चि० ( उ० ३ । ६६ ) आ + मिष सेचने हिंसायां च - सः,
टाप् । सेचनसमर्था । दुग्धविकारः ( पयोभाजनः ) जलविभाजकः ( मारुती )
मरुत्सम्बन्धिनी ऋक् ( पयस्या ) पयस्-यत् । जलवती क्रिया ( आभिक्षा )
दुग्धविकारदध्यादि ( ऐन्द्रम् ) इन्द्रदेवताकम् ( कायः ) क-अण्, युगागमश्च ।
प्रजापतिदेवताकश्चरुः ( आप्त्यै ) लाभाय ( अध्यात्मम् ) आत्मनि ( मिथुनौ )
स्त्रीपुंसौ ( गावौ ) धेनुवृषभौ ( प्रजात्यै ) संतानोत्पादनाय ( उक्थ्या ) ऋक् ।
( वाजिनः ) बलयुक्तस्य ( वरुणप्रघासैः ) वरुणचरुभिः ( इष्टम् ) यज्ञः ॥

ब्राह्मणम् । अथ यन्नव प्रयाजा नवानुयाजा अष्टौ हवींषि समानानि त्वेव षट् सञ्च-

गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० १ । क० २३ ॥ २६५
पुष्टिकमं वै गृहमेधीयः, सायम्पोषः पशूनां, तस्माद् सायं गृहमेधीयेन चरन्ति ।
अथ यच्छ्वोभूते गृहमेधीयस्य निष्कासमिथ्रेण पूर्णद१र्व्या चरन्ति, पूर्वेद्युः कर्मणै-
वैतत् प्रातः कर्मोपसन्तन्वन्ति । अथ यत् प्रातर्मरुतः क्रीडिनो य१जन्ति, इन्द्रो वै
मरुतः क्रीडिनः, तस्मादेनानिन्द्रेणोपसंहितान् यजति । अथ यदग्निं प्रणयन्ति,
यमेवामुं वैश्वदेवे मन्थन्ति, तमेव तत् प्रणयन्ति, यन्मथ्यते तस्योक्तं ब्राह्मणम् ।
अथ यत् सप्तदश सामिधेन्यः सङ्गन्तावाज्यभागौ, विराजो संयाज्ये, तेषामुक्तं
ब्राह्मणम् । अथ यन्नव प्रयाजा नवानुयाजा अष्टौ हवींषि समानानि त्वेव षट् सञ्च-
राणि हवींषि भवन्त्यैन्द्राग्नान्तानि, तेषामुक्तं ब्राह्मणम् । अथ यन्महेन्द्रमन्ततो
यजति, अन्तं वै श्रेष्ठो भजते, तस्मादेनमन्ततो यजति अथ यद्वैश्वकर्मण एककपालः,
असौ वै विश्वकर्मा, योऽसौ तपत्येतमेव तेन प्रीणाति अथ यद्वृषभङ्गां ददाति, ऐन्द्रो
ह यज्ञक्रतुः ॥ २३ ॥
कण्डिका २३ ॥ इन्द्र, अग्नि और मरुत् देवताओं के लिए हवि ॥
(ऐन्द्रः वै एषः यज्ञक्रतुः, यत् साकमेधाः) इन्द्र [ऐश्वर्यं] देवता वाला ही यह यज्ञ
व्यवहार है, जो साकमेध [ बल के लिए बुद्धि वाले यज्ञ ] हैं । ( तत् यथा महाराजः
पुरस्तात् सेनानीकानि व्यूह्य अभयं पन्थानं अन्वियात्, एवम् एव एतत् पुरस्तात्
देवताः यजन्ते ) सो जिस प्रकार महाराजा पहिले से सेना के विभागों को व्यूह
में करके निर्भय मार्ग चला जाता है, ऐसे ही इस [ इन्द्र ] को पहिले देवता पूजते हैं ।
( तत् यथा एव सोमस्य अदः महाव्रतम्, एवम् एव एतत् इष्टिमहाव्रतम् ) सो जिस
प्रकार ही सोम [ यज्ञ ] का वह महाव्रत है, वैसे ही यह इष्टि महाव्रत है । ( अथ यत्
अनीकवन्तम् अग्निं देवतानां प्रथमं यजति, अग्निः वै देवानां मुखं, मुखतः एव
तत् देवान् प्रीणाति ) फिर जो सेना [ शिखा धूम आदि ] वाले अग्नि को देवताओं में
पहिले वह पूजता है, अग्नि ही देवताओं का मुख [ प्रधान ] है, मुख से ही उस [ यज्ञ ] से
देवताओं को तृप्त करता है। ( अथ यत् माध्यन्दिने सान्तपनान् मरुतः यजति, इन्द्रः
वै सान्तपनाः मरुतः, ऐन्द्रं माध्यन्दिनं, तस्मात् एनान् इन्द्रेण उपसंहितान् यजति)
फिर जब मध्याह्न में भली भांति तपाने वाले मरुत् [ पवन वा किरण ] देवताओं को वह
यज्ञ करता है, इन्द्र [ सूर्य ] ही भलीभांति तपाने वाले मरुत् हैं, इन्द्र देवता वाला माध्यन्दिन
[ दोपहर का सवन ] है, इसलिये इन [ मरुतों ] को इन्द्र के साथ-साथ यज्ञ करता है।
( अथ यत् सायं गृहमेधीयेन चरन्ति, पुष्टिकर्म वै गृहमेधीयः, सायं पशूनां पोषः,
२३ - (साकमेधाः) शक्ल शक्तौ-घञ्+मेधृ मेधायाम्-घञ् । शस्य सः ।
शाकाय शक्तये मेधा येषु ते यज्ञाः (सेनानीकानि ) अनिहृषिभ्यां किच्च ( उ० ४ ।
१७) अन जीवने-ईकन् कित् । सेनाविभागान् (व्यूह्य ) सैन्यसंनिवेशेन स्थाप-
यित्वा (अनीकवन्तम्) सेनावत् शिखाधूमादियुक्तम् ( सान्तपनान् ) सम्+तप
तापे ऐश्वर्य्ये च-णिच्-ल्युट् । सन्तापकारकान् ( उपसंहितान् ) उप+सम्+
१. पू. सं० 'पूर्णा दर्व्या' 'यजति' इति पाठः ॥ सम्पा० ।

३६६ गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० १ । क० २३ ॥
तस्मात् सायं गृहमेधीयेन चरन्ति ) फिर जब सायंकाल में गृहमेधीय [ गृहस्थ के कर्तव्य
धर्म ] के साथ व्यवहार करते हैं, पुष्टिकारक कर्म ही गृहमेधीय है, सायंकाल में पशुओं
का पोषण होता है, इसलिये सायंकाल में गृहमेधीय [ गृहस्थ के कर्तव्य धर्म ] से व्यवहार
करते हैं। ( अथ यत् श्वोभूते गृहमेधीयस्य निष्कासमिश्रेण पूर्णदर्व्या चरन्ति पूर्वेद्युः
कर्मणा एव एतत् कर्म प्रातः उपसन्तन्वन्ति ) फिर जब आगामी कल्प में हुये गृहमेधीय
[ गृहस्थ के कर्तव्य धर्म ] के निकास और संयोग के साथ पूर्ण दर्वी [ भोजन पात्र ] के द्वारा
व्यवहार करते हैं. बीते हुये कल्प के कर्म से ही इस कर्म को प्रातःकाल विस्तृत करते हैं ।
( अथ यत् प्रातः क्रीडिनः मरुतः यजन्ति, इन्द्रः वै क्रीडिनः मरुतः तस्मात् एनान्
इन्द्रेण उपसंहितान् यजति' ) फिर जब प्रातःकाल खिलाड़ी मरुत् देवताओं को यज्ञ करते
हैं, इन्द्र ही खिलाड़ी मरुत् है, इसलिये इन [ मरुतों ] को इन्द्र के साथ-साथ यज्ञ करता है।
( अथ यद् अग्निं प्रणयन्ति यम् एव अमुं वैश्वदेवे मन्थन्ति तम् एव तत् प्रणयन्ति )
फिर जब अग्नि को आगे लाते हैं, जिस उस [ अग्नि ] को ही वैश्वदेव यज्ञ में मथते हैं,
उसको ही उससे आगे लाते हैं। ( यत् मथ्यते, तस्य ब्राह्मणम् उक्तम् ) जो वह
[ अग्नि ] मथा जाता है, उसका ब्राह्मण कहा गया है । [ क० १६, २१ ] । ( अथ यत्
सप्तदश सामिधेन्यः, सदृन्तौ आज्यभागौ, विराजौ संयाज्ये, तेषां ब्राह्मणम् उक्तम्)
फिर जब सत्रह सामिधेनी [ अग्नि प्रज्वलित करने की ऋचायें ], श्रेष्ठ पदार्थ वाले
दो आज्यभाग, दो विराट् छन्द संयाज्या [ नाम ऋचायें ] हैं, उनका ब्राह्मण कहा
गया है [ क० १६, २१ ] । ( अथ यत् नव प्रयाजाः नव अनुयाजाः, अष्टौ हवींषि
समानानि तु एव, षट् सञ्चराणि ऐन्द्राग्नान्तानि हवींषि भवन्ति तेषां ब्राह्मणम्
उक्तम् ) फिर जो नौ प्रयाज, नौ अनुयाज, और आठ समान हवि भो और छह सञ्चार
हवि इन्द्र और अग्नि के प्रकरण तक हैं उनका ब्राह्मण कहा गया है [ क० २२ ] । ( अथ
यत् महेन्द्रम् अन्ततः यजति, अन्तं वै श्रेष्ठो भजते तस्मात् एनम् अन्ततः यजति )
फिर जब महेन्द्र [परमेश्वर] को अन्त में यज्ञ करता है, अन्त को ही श्रेष्ठो [सेठ, बड़ा धनी]
सेवता है, इसलिये इस [ महेन्द्र ] को अन्त में वह यज्ञ करता है । ( अथ यत् वैश्वकर्मणः
एककपालः, असौ वै विश्वकर्मा, यः असौ तपति, एतम् एव तेन प्रीणाति ) फिर
जब विश्वकर्म देवता वाला एक पात्र में धरा चरु होता है, वह ही विश्वकर्मा [ सबका बनाने
वाला ईश्वर ] है जो वह तपाता है, इसको ही उस [ यज्ञ ] से तृप्त करता है । ( अथ यत्
ऋषभं गां ददाति, ऐन्द्रः ह यज्ञक्रतुः ) फिर जब बैल और गाय [ क० २२ ] को वह
देता है, इन्द्र [ तेज वा ऐश्वर्य ] देवता वाला ही यह यज्ञ व्यवहार है ॥ २३ ॥
दधातेः-क्तः । संयुक्तान् ( गृहमेधीयेन ) गृहमेधिन्-छः । गृहस्थकर्तव्येन धर्मेण
यज्ञेन ( चरन्ति ) व्यवहरन्ति ( श्वोभूते ) आगामिदिवसभूते ( निष्कासमिश्रेण )
निस्+कासु शब्दे-घञ् + मिश्र योजने-अच् । निःसारेण सह संयोगेन ( पूर्ण-
दर्व्या ) दृ विदारणे-विन् । पूर्णचमसेन ( पूर्वेद्युः ) गतदिवसे ( उपसन्तन्वन्ति )
यथावत् विस्तारयन्ति ( श्रेष्ठो ) बहुधनी ( भजते ) सेवते ( वैश्वकर्मणः )
विश्वकर्मन्-अण् । विश्वकर्मदेवताकः ( विश्वकर्मा ) सर्वकर्ता । सूर्यः परमेश्वरः
( ऋषभम् ) वृषभम् ( गाम् ) धेनुम् ॥

कण्डिका २४ ॥

गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० १ । क० २४ २६७
भावार्थः—प्रातःसवन, माध्यन्दिन सवन और तृतीयसवन में देवताओं के गुण कर्म
स्वभाव जानकर यज्ञ करना चाहिये ॥ २३ ॥
कण्डिका २४ ॥
अथ यदपराह्णे पितृयज्ञेन चरन्ति, अपराह्नभाजो वै पितरः तस्मादपराह्णे
पितृयज्ञेन चरन्ति । तदाहुर्यदपरपक्षभाजो वै पितरः, कस्मादेनान् पूर्वपक्षे
यजन्तीति । देवा वा एते पितरः, तस्मादेनान् पूर्वपक्षे यजन्तीति । अथ यदेकां
सामिधेनीन्त्रिर्न्वाह, सकृदु ह वै पितरः, तस्मादेकां सामिधेनीन्त्रिर्न्वाह । अथ
यद्यजमानस्यार्षेऽन्वाह, नेद्यजमानं प्रमृणजानीति । अथ यत् सोमम्पित्रुमन्तं पितॄन्
सोमवतः पितॄन् बर्हिषदः पितॄनग्निष्वात्तानित्यावाहयन्ति, न हैके स्वं महिमान-
मावाहयन्ति, यजमानस्यैष महिमेति वदत आवाहयेदिति, त्वेव स्थितमग्नेर्ह्येष
महिमा भवति, ओं स्वधेत्याश्रावयति, अस्तु स्वधेति प्रत्याश्रावयति, स्वधाकारो
हि पितॄणाम् । अथ यत् प्रयाणानुयाजेभ्यो बर्हिष्मन्तावुद्धरति, प्रजा वै बर्हिः,
नेत् प्रजां पितृषु दधातीति१ ते वै षट् सम्पद्यन्ते, षड् वा ऋतवः, ऋतवः पितरः,
पितॄणामाप्त्यै ॥ २४ ॥
कण्डिका २४ ॥ पितरों के लिये हवि ॥
( अथ यत् अपराह्णे पितृयज्ञेन चरन्ति ) फिर जब तीसरे पहर [ दिन के
तीन भागों में से तीसरे भाग में ] पितृयज्ञ [ माता-पिता आदि पालक ज्ञानियों के सत्कार ]
से वे व्यवहार करते हैं, ( अपराह्नभाजः वै पितरः तस्मात् अपराह्णे पितृयज्ञेन
चरन्ति ) तीसरे पहर में भाग वाले ही पितर [ पालनकर्ता ज्ञानी पुरुष ] हैं, इसलिये तीसरे
पहर में पितृयज्ञ से वे व्यवहार करते हैं । ( तत् आहुः यत् अपरपक्षभाजः वै पितरः,
कस्मात् एनान् पूर्वपक्षे यजन्ति इति ) यह कहते हैं कि दूसरे पक्ष [ श्रेणी वा पङ्क्ति ]
में भाग वाले ही पितर हैं, किसलिये इनको पहिले पक्ष [ श्रेणी ] में यज्ञ करते हैं । [ उत्तर]
( देवाः वै एते पितरः तस्मात् एनान् पूर्वपक्षे यजन्ति इति ) देव [ विजय चाहने
वाले वीर ] ही यह पितर लोग हैं, इसलिये इनको पहिले पक्ष में [ पहिली श्रेणी में ] यज्ञ
करते हैं । ( अथ यत् एकां सामिधेनीं त्रिः अन्वाह ) फिर जो एक सामिधेनी [ अग्नि
प्रदीप्त करने की ऋचा ] को तीन बार वह बोलता है । ( सकृत् उ ह वै पितरः, तस्मात्
एकां सामिधेनीं त्रिः अन्वाह ) [ उत्तर ] उचित काम करने वाले ही निश्चय करके पितर
[ माता पिता आदि ज्ञानी पुरुष ] हैं, इसलिये एक सामिधेनी को वह तीन बार [ आदर के
लिये ] पढ़ता है । ( अथ यत् यजमानस्य आर्षे अन्वाह ) फिर जब यजमान के आर्ष
————————
२४—( अपराह्णे ) त्रिधाविभक्तदिनस्य तृतीयभागे ( अपराह्नभाजः )
अपराह्नहविर्भागिनः ( अपरपक्षभाजः ) द्वितीयश्रेणिभागिनः ( पूर्वपक्षे ) प्रथम-
श्रेण्याम् ( अन्वाह ) पठति ( सकृत् ) एकवारम् अथवा, समानं साधु, समानस्य
————————
१. पू. सं. “दधानि” इति पाठः ॥ सम्पा० ॥

२६८ गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० १ । क० २४ ॥
यज्ञ में [ ऋषियों के लिये सत्कार में एक सामिधेनी ऋचा को तीन बार ] पढ़ता है ।
( यजमानं नेत् प्रमृणजानीति ) [ उत्तर ] वह यजमान को नहीं मारता है [ अमर करता
है ] । ( अथ यत् पितृमन्तं सोमं, सोमवतः पितॄन्, बर्हिषदः पितॄन्, अग्निष्वात्तान्
पितॄन् आवाहयन्ति ) फिर जब श्रेष्ठ माता पिता वाले सोम [ प्रेरक पुरुष ] को, सोम
[ बड़े ऐश्वर्य ] वाले पितरों [ माता पिता आदि ज्ञानियों ] को, वृद्धिकारक व्यवहार में
बैठने वाले पितरों को और अग्निष्वात्ता[ अग्नि अर्थात् बिजुली सूर्य और अग्नि विद्या तथा
शारीरिक और आत्मिक तेज ग्रहण करने वाले ] पितरों को वे बुलाते हैं [ अथर्व० १८ । ४ ।
७१-७४ भी देखो ] । ( एके ह स्वं महिमानं न आवाहयन्ति यजमानस्य एव एषः
महिमा इति वदतः आवाहयेत् इति, तु अग्नेः एव हि एषः महिमा स्थितं भवति )
कोई कोई अपनी महिमा को नहीं बुलवाते हैं—यह यजमान की ही महिमा है—ऐसा कहते
हुए पुरुषों को वह बुलवावे, किन्तु अग्नि [ विद्वान् पुरुष ] की ही यह महिमा स्थित होती है ।
( ओं स्वधा इति आश्रावयति, स्वधा अस्तु इति प्रत्याश्रावयति, स्वधाकारः हि
पितृणाम् ) ओम् स्वधा [ यह अन्न वा जल ] है—ऐसा वह बोलता है, स्वधा होवे—ऐसा
वह उत्तर में बोलता है, स्वधाकार [ अन्न वा जल का व्यवहार ] ही पितरों के लिये है ।
( अथ यत् प्रयाजानुयाजेभ्यः बर्हिष्मन्तौ उद्धरति, प्रजा वै बर्हिः प्रजां पितृषु नेत्
दधाति इति ) फिर जब प्रयाज अनुयाज यज्ञों के लिये दो बर्हि [ वृद्धिकारक व्यवहार वा
कुश ] वाले मन्त्रों को वह बोलता है, प्रजा ही बर्हि [ कुश घास के समान वृद्धिकारक ]
है, प्रजा को पितरों में वह नहीं धारण करता है [ अर्थात् प्रजा से पितरों का अधिक आदर
करता है ] । ( ते वै षट् सम्पद्यन्ते, षट् वै ऋतवः, ऋतवः पितरः, पितॄणाम् आप्त्यै )
सः+करोतेः—क्विप् । तुगागमः विभक्तिलोपः । साधुकर्माणः । उचितकर्मकर्तारः
( आर्षे ) ऋषिनिमित्ते ( नेत् ) निषेधे ( प्रमृणजा¹नीति ) पार्यतेरजिः ( उ० १ ।
१३६ ) प्र+मृ हिंसायाम्—अजिः । प्रमृणज्-क्विप् । नामधातोः—शप् श्ना इति
द्वौ विकरणौ । प्रकर्षेण मृणति हिनस्ति ( सोमम् ) प्रेरकपुरुषम् ( पितृमन्तम् )
प्रशस्तमातापितृभ्यां युक्तम् ( पितॄन् ) मातापित्रादिपालकज्ञानिनः ( सोमवतः )
परमैश्वर्ययुक्तान् ( बर्हिषदः ) बर्हिषि वृद्धिकरे व्यवहारे सदनशीलान् ( अग्निष्व. तान् )
अग्नि+सु+आङ्+ददातेः—क्तः । अग्निः सूर्यविद्युदग्निविद्या शारीरिक आत्मिकतेजो
वा आत्तं गृहीतं यैस्तान् ( एके ) केचित् ( वदतः ) कथयतः ( स्थितम् ) स्थितः
( स्वधा ) अन्नम्—निघ० २ । ७ । उदकम्—निघ० १ । १२ । ( आश्रावयति )
उच्चारयति ( प्रत्याश्रावयति ) अङ्गीकरोति ( बर्हिष्मन्तौ ) वृद्धिकरव्यवहारयुक्तौ
मन्त्रौ ( ते ) पितरः ॥
१ शब्दों की इस प्रकार असाधारण सिद्धि का उदाहरण मिलना अत्यन्त दुर्लभ है ।
बार २ व्याकरण के नियमों की उपेक्षा करने के बाद भी यह शब्द भली प्रकार सिद्ध नहीं
हो सका है । वास्तव में तो बाहुलक से श्नम् विकरणयुक्त मृज् धातु के लोट् लकार उत्तम
पुरुष एकवचन का "प्रमृणजानि" प्रयोग समीचीन जान पड़ता है ॥ सम्पा० ॥

कण्डिका २५ ॥

गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० १ । क० २५ ॥ २९९
वे [ पितर लोग यज्ञ में ] छह ही सम्पन्न किये जाते हैं, छह ही ऋतुयें हैं, ऋतुओं [ के समान
वृद्धिकारक ] पितर हैं, पितरों की तृप्ति के लिये [ यह यज्ञ है ] ॥ २४ ॥
भावार्थः--यज्ञ में पितर लोगों का यथावत् सत्कार करने से यजमान की महिमा
बढ़ती है ॥ २४ ॥
कण्डिका २५ ॥
अथ यज्जीवनवन्तावाज्यभागौ भवतः, यजमानमेव तज्जीवयतः । अथ
यदेकैकस्य हविषस्तिस्रस्तिस्रो याज्या भवन्ति, ह्वयत्येवैनां प्रथमया, द्वितीयया गम-
यति, प्रैव तृतीयया यच्छति । अथो देवयज्ञमेवैनं पितृयज्ञेन व्यावर्तयन्ति, अथो
दक्षिणासंस्थो वै पितृयज्ञः, तमेवैतदुदक्संस्थं कुर्वन्ति । अथ यदग्निं कव्यवाहन-
मन्ततो यजति, एतत् स्विष्टकृतो वै पितरः, तस्मादग्निं कव्यवाहनमन्ततो यजति ।
अथ यदिडामुपहूयावघ्राय न. प्राश्नन्ति, पशवो वा इडा, नेत्पशून् प्रमृण-
जानीति । अथ यत् सूक्तवाके यजमानस्याशिषोऽन्वाह, नेद्यजमानं प्रमृणजानीति ।
अथ यत् पत्नीः संयाजयन्ति, नेत्पत्नीं प्रमृणजानीति । अथ यत् पवित्रवति मार्ज-
यन्ते, शान्तिर्वै भेषजमापः, शान्तिरेवैषा भेषजमन्ततो यज्ञे क्रियते । अथ यदध्वर्युः
पितृभ्यो निपृणाति, जीवावेव तत् पितॄननु मनुष्याः पितरोऽनुप्रवहन्ति । अथो
देवयज्ञमेवैनं पितृयज्ञेन व्यावर्तयन्ति । अथो दक्षिणासंस्थो वै पितृयज्ञः तमेवै-
तदुदक्संस्थं कुर्वन्ति । अथ यत् प्राञ्चोऽभ्युत्क्रम्यादित्यमुपतिष्ठन्ते देवलोको
वा आदित्यः, पितृलोकः पितरः देवलोकमेवैनं पितृलोकादुपसङ्क्रामयन्तीति । अथ
यद्दक्षिणाञ्चोऽभ्युत्क्रम्याग्नीनुपतिष्ठन्ते, प्रीत्यैव तद्देवेष्वन्ततोऽध्वं चरन्ति ।
अथ यदुदञ्चोऽभ्युत्क्रम्य त्रैयम्बकैर्यजन्ते, रुद्रमेव तत् स्वस्यां दिशि प्रीणन्ति ।
अथो देवयज्ञमेवैनं पितृयज्ञेन व्यावर्तयन्ति । अथो दक्षिणासंस्थो वै पितृयज्ञः,
तमेवैतदुदक्संस्थं कुर्वन्ति । अथ यदन्तत आदित्येष्टचा यजति इयं वा अदिति-
रस्यामेवैनमन्ततः प्रतिष्ठापयति । अथ यत्परस्तात् पौर्णमासेन यजते, तथाहास्य
पूर्वपक्षे साकमेधैरिष्टं भवति ॥ २५ ॥
कण्डिका २५ ॥ पितृयज्ञ के साथ देवयज्ञ आदि का विधान ॥
( अथ यत् जीवनवन्तौ आज्यभागौ भवतः, यजमानम् एव तत् जीवयतः )
फिर जब दो जीवन साधन वाले आज्यभाग [ घृत की आहुति वाले मन्त्र ] होते हैं, यजमान
को ही वे दोनों जीवन देते हैं । ( अथ यत् एकैकस्य हविषः तिस्रः तिस्रः याज्याः
भवन्ति, एनान् एव प्रथमया ह्वयति, द्वितीयया गमयति, तृतीयया एव
प्रयच्छति ) फिर जब एक एक हवि की तीन तीन याज्या [ ऋचायें ] होती हैं, पहिली से
ही इन [ पितरों ] को वह बुलाता है, दूसरी से वह चलाता है और तीसरी से ही वह
२५–( जीवनवन्तौ ) जीवनसाधनयुक्तौ ( हविषः ) ग्राह्यपदार्थस्य ।
अन्नस्य ( ह्वयति ) आह्वयति ( एनान् ) पितॄन् ( गमयति ) प्रापयति ( प्रयच्छति )

३०० गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० १ । क० २४
दान करता है। ( अथो एनं देवयज्ञम् एव पितृयज्ञेन व्यावार्त्तयन्ति ) फिर इस
देवयज्ञ [ विद्वानों के सत्कार ] को ही पितृयज्ञ [ पितरों माता पिता आदि पालक विद्वानों
के सत्कार ] के साथ वर्त्तमान करते हैं। ( अथो दक्षिणासंस्थः वै पितृयज्ञः, तम् एव
एतत् उदक्संस्थं कुर्व्वन्ति ) फिर दक्षिण दिशा में रक्खा हुआ ही पितृयज्ञ है, उसको ही
इससे उत्तर दिशा में रक्खा हुआ करते हैं। ( अथ यत् कव्यवाहनम् अग्निम् अन्ततः
यजति, एतत् स्विष्टकृतः वै पितरः, तस्मात् कव्यवाहनम् अग्निम् अन्ततः यजति )
फिर जब कव्यवाहन [ विद्वानों को हितकारक पदार्थ पहुंचाने वाले ] अग्नि [ तेजस्वी
पुरुष ] का सत्कार करता है, इससे सुन्दर इष्ट व्यवहार करने वाले ही पितर लोग होते
हैं, इसलिये कव्यवाहन [ विद्वानों को हितकारक पदार्थ पहुँचाने वाले ] अग्नि [ तेजस्वी
पुरुष ] का सत्कार करते हैं। (. अथ यत् इडाम् उपहूय अवघ्राय न प्राश्नन्ति, पशवः
वै इडाः पशून् नेत् प्रमृणजानीति ) फिर जब अन्न को मंगा कर और सूंघ कर वे अब
खाते हैं, पशु [ सब जीव ] ही अन्न [ अन्न के आश्रित ] हैं, पशुओं [ जीवों ] को वह नहीं
मारता है। ( अथ यत् सूक्तवाके यजमानस्य आशिषः अन्वाह, यजमानं नेत् प्रमृण-
जानीति ) फिर जब सूक्तवाक [ सुन्दर कहे हुये वाक्य वाले यज्ञ ] में यजमान के
आशीर्वादों को वह पढ़ता है, यजमान को वह नहीं मारता है। ( अथ यत् पत्नीं न
सयाजयन्ति, पत्नीं नेत् प्रमृणजानीति ) फिर जब [ यजमान की ] पत्नी से अब वह
यज्ञ कराते हैं, पत्नी को वह नहीं मारता है [ सुरक्षित करता है ]। ( अथ यत् पवित्रवति
मार्जयन्ते, शान्तिः वै भेषजम् आपः, शान्तिः एव एषां भेषजम् अन्ततः यज्ञे
क्रियते ) फिर जब जल वाले [ पात्र ] में शुद्ध करते हैं, शान्ति ही औषध जल है, शान्ति
ही इनकी औषधि अन्त में यज्ञ में की जाती है। ( अथ यत् अध्वर्युः पितृभ्यो निपृणाति,
तत् मनुष्याः पितरः पितॄन् अनु जीवान् एव अनुप्रवहन्ति ) फिर जब अध्वर्यु पितरों
[ पालक विद्वानों ] को परिपूर्ण करता है, मननशील और पालनकर्ता पुरुष तब पितरों के
पीछे-पीछे जीवों को चलाते रहते हैं। (अथो एनं देवयज्ञम् एव पितृयज्ञेन व्यावार्त्तयन्ति)
फिर इस देवयज्ञ [ विद्वानों के सत्कार ] को ही पितृयज्ञ [ पितरों माता पिता आदि पालक

ददाति ( व्यावार्त्तयन्ति ) वर्त्तमानं कुर्व्वन्ति ( दक्षिणासंस्थः ) दक्षिणस्यां दिशि
सम्यक् स्थितः ( उदक्संस्थम् ) उत्तरस्यां दिशि सम्यक् स्थितम् ( अग्निम् )
विद्वांसं पुरुषम् ( कव्यवाहनम् ) कवि-यत्। कव्यपुरीषपुरीष्येषु ञ्युट् ( पा० ३ । २ ।
६५ ) कव्य+वहेर्ण्युट्। कविर्मेधाविनाम-निघ० ३ । १५। कविभ्यो मेधाविभ्यो
हितपदार्थानां प्रापकम् ( इडाम् ) अन्नम्-निघ० २ । ७ । ( पशवः )
जीवाः ( प्रमृणजानीति ) क० २४। प्रकर्षेण मृणति हिनस्ति ( आशिषः )
आशीर्वादान् ( न ) सम्प्रति ( पवित्रवति ) उदकनाम-निघ० १ । १२ । ( मार्ज-
यन्ते ) शोधयन्ति ( पितृभ्यः ) पितॄन् ( निपृणाति ) पृ पालनपूरणयोः-लट्।
नितरां पालयति पूरयति वा ( अनु ) अनुसृत्य ( प्राञ्चः ) पूर्वदिक्स्थाः पुरुषाः
• ( अभ्युत्क्रम्य ) अभित उत्थाय ( आदित्यम् ) आदीप्यमानं सूर्य्यम् ( उपतिष्ठन्ते )
सेवन्ते ( उपसङ्क्रामन्ति ) उपसंगत्य गच्छन्ति.. प्राप्नुवन्ति ( दक्षिणाञ्चः )
दक्षिणदिक्स्थाः ( उदञ्चः ) उत्तरदिक्स्थाः ( त्र्यम्बकैः ) त्रि+अम्ब गतौ-

गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० १ । क० २५ ॥ ३०१
विद्वानों के सत्कार ] के साथ वर्त्तमान करते हैं। ( अथो दक्षिणासंस्थः वै पितृयज्ञः,
तम् एव एतत् उदक्संस्थं कुर्वन्ति ) फिर दक्षिण दिशा में रखा हुआ ही पितृयज्ञ है,
उसको ही इससे उत्तर दिशा में रखा हुआ करते हैं। ( अथ यत् प्राञ्चः अभ्युत्क्रम्य
आदित्यम् उपतिष्ठन्ते, देवलोकः वै आदित्यः, पितृलोकः पितरः, एनम् एव
देवलोकं पितृलोकात् उपसङ्क्रामन्ति इति ) फिर जब पूर्ववाले पुरुष उठ करके सूर्य
को सेवते हैं, देवलोक [ विद्वानों का स्थान ] ही सूर्य [ समान ] है, पितृलोक [ पितरों का
स्थान ] पितर [ पालन करने वाले पदार्थ ] हैं, इस देव लोक को ही पितृलोक से चलकर
अच्छे प्रकार प्राप्त करते हैं। ( अथ यत् दक्षिणाञ्चः उत्क्रम्य अग्नीन् उपतिष्ठन्ते
प्रीत्या एव तत् देवेषु अन्ततः ऊर्ध्वं चरन्ति ) फिर जब दक्षिण दिशा वाले उठकर
अग्नियों को सेवते हैं, प्रीति के साथ ही तब विद्वानों के बीच अन्त में वे ऊंचे चलते हैं। (अथ
यत् उदञ्चः अभ्युत्क्रम्य त्रैयम्बकैः यजन्ते, रुद्रम् एव तत् स्वस्यां दिशि प्रीणन्ति )
फिर जब उत्तर वाले पुरुष उठकर त्रैयम्बक [ अर्थात् त्र्यम्बक, तीनों कालों और तीनों
लोकों में नेत्र वाले परमेश्वर ] को देवता रखते हुये हवियों से वे पूजते हैं, रुद्र [ दुष्टों को
रुलाने वाले परमात्मा ] को ही तब अपनी दिशा में वे प्रसन्न करते हैं। ( अथो एनं
देवयज्ञम् एव पितृयज्ञेन व्यावर्तयन्ति ) फिर इस देवयज्ञ [ विद्वानों के सत्कार ] को
ही पितृयज्ञ [ पितरों माता पिता आदि पालक विद्वानों के सत्कार ] के साथ वर्त्तमान
करते हैं। ( अथो दक्षिणासंस्थः वै पितृयज्ञः, तम् एव एतत् उदक्संस्थं कुर्वन्ति )
फिर दक्षिण दिशा में रखा हुआ ही पितृयज्ञ है, उसको ही इससे उत्तर दिशा में रखा हुआ
करते हैं। ( अथ यत् अन्ततः आदित्येष्टया यजति, इयं वै अदितिः, अस्याम् एव
एनम् अन्ततः प्रतिष्ठापयति ) फिर जब अन्त में अदिति देवता वाली इष्टि से वह यज्ञ
करता है, यह [ पृथिवी ] ही अदिति [ अदीन देवमाता, दिव्य पदार्थों को उत्पन्न करने
वाली ] है, इस [ पृथिवी ] पर ही इस [ यजमान ] को अन्त में वह प्रतिष्ठित करता है।
( अथ यत् परस्तात् पूर्णमासेन यजते, तथा ह अस्य पूर्वपक्षे साकमेधैः इष्टं
भवति ) फिर जब पीछे से पौर्णमास यज्ञ के साथ वह यज्ञ करता है, उसी प्रकार ही
उसका पहिले पखवाड़े में साकमेधों [ क० २३ बल के लिये बुद्धि वाले यज्ञों ] से यज्ञ
होता है ॥ २५ ॥
भावार्थः--जैसे यज्ञ में यज्ञदेवताओं के लिये यज्ञपदार्थ एक स्थान से दूसरे ऊंचे
स्थान को लाये जाते हैं, वैसे ही मनुष्य एक पद से दूसरे उच्च पद को चढ़ते जावें ॥ २५ ॥
ण्वुल् । तन्वादीनां छन्दसि बहुलम् ( वा० पा० ६ । ४ । ७७ ) इति इयङ् । त्रिषु
कालेषु लोकेषु च अम्बकं नेत्रं यस्य स त्र्यम्बकः त्रियम्बकः । ततः अण् ।
त्रियम्बकदेवताकैः ( आदित्येष्टया ) अदिति--ण्यः । अदितिदेवताकयेष्ट्या
( इयम् ) दृश्यमाना पृथिवी ( अदितिः ) अदीना देवमाता-निरु० ४ । २२ । दिव्य-
पदार्थानां जनयित्री ( साकमेधैः ) क० २३ । शाकाय बलाय मेधा येषु तैर्यज्ञैः ॥

कण्डिका २६ ॥

३०२ गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० १ । क० २६
कण्डिका २६ ॥
त्रयोदशं वा एतं मासमाप्नोति, यच्छुनासीर्येण यजते, एतावान्वै संवत्सरः,
यावानेष त्रयोदशो मासः। अथ यदग्निं प्रणयन्ति, यमेवामुं वैश्वदेवे मन्थन्ति,
तमेव तत् प्रणयन्ति, यन्मथ्यते, तस्योक्तं ब्राह्मणं, यद्यु न मथ्यते पौर्णमासमेव
तन्त्रं भवति, प्रतिष्ठा वै पौर्णमासं, प्रतिष्ठित्यै एव । अथ यद्वायुं यजति, प्राणो
वै वायुः प्राणमेव तेन प्रीणाति । अथ यच्छुनासीरं यजति. संवत्सरो वै
शुनासी१रः, संवत्सरमेव तेन प्रीणाति । अथ यत्सूर्य्यं यजति, असौ वै सूर्य्यः,
योऽसौ तपति, एतमेव तेन प्रीणाति । अथ यच्छ्वेता दक्षिणा ददाति, एतस्यैव
तद्रूपं क्रियते । अथ यत् प्रायश्चित्तप्रतिनिधिं कुर्वन्ति, स्वस्त्ययनमेव तत् कुर्वन्ति,
यज्ञस्यैव शान्तिर्यजमानस्य भेषज्याय । तैर्वा एतैश्चातुर्मास्यैर्देवाः सर्वान् कामा-
नाप्नुवन्, सर्वा इष्टीः सर्वममृतत्वम् । स वा एष प्रजापति२श्चतुर्विंशः, यच्चा-
तुर्मास्यानि, तस्य मुखमेव वैश्वदेवं, बाहू-वरुणप्रघासाः प्राणोऽपानो व्यान इत्ये-
तास्तिस्र इष्टयः, आत्मा महाहविः, प्रतिष्ठा शुनासीरं स वा एष प्रजापतिरेव
संवत्सरः, यच्चातुर्मास्यानि, सर्वं वै प्रजापतिः, सर्वं चातुर्मास्यानि, तत्सर्वेणैव
सर्वमाप्नोति य एवं वेद यश्चैवं विद्वांश्चातुर्मास्यैर्यजते चातुर्मास्यैर्यजते ॥ २६ ॥
इति अथर्ववेदस्य गोपथब्राह्मणोत्तरभागे प्रथमः प्रपाठकः समाप्तः ॥
कण्डिका २६ ॥ तेरहवें महीने और शुनासीर यज्ञ के साथ अग्नि, वायु,
सूर्य, संवत्सर और चातुर्मास्यों का वर्णन ॥
( त्रयोदशं वै एतं मासम् आप्नोति, यत् शुनासीर्येण यजते ) तेरहवें ही
इस महीने को वह [ यजमान ] प्राप्त होता है जो शुनासीर [ इन्द्र, वायु वा सूर्य-आगे
देखो ] देवता वाले हवि से यज्ञ करता है । ( एतावान् वै संवत्सरः, यावान् एषः
त्रयोदशः मासः ) इतना ही संवत्सर [ यज्ञ ] है जितना [ जहां तक ] यह तेरहवां
महीना है । ( अथ यत् अग्निं प्रणयन्ति, यम् एव अमुं वैश्वदेवे मन्थन्ति तम् एव
तत् प्रणयन्ति ) फिर जब अग्नि को आगे लाते हैं, जिस उस [ अग्नि ] को ही वैश्वदेव
यज्ञ में मथते हैं उसको ही उससे आगे लाते हैं, ( यत् मथ्यते, तस्य ब्राह्मणम् उक्तम् )
जो वह [ अग्नि ] मथा जाता है, उसका ब्राह्मण कहा गया है [ क० २१ ] । ( यदि उ न
मथ्यते पौर्णमासम् एव तन्त्रं भवति ) जो वह [ अग्नि ] अब नहीं मथा जाता है,
पौर्णमास यज्ञ ही प्रधान होता है, ( पौर्णमासं वै प्रतिष्ठा, प्रतिष्ठित्यै एव ) पौर्णमास
२६--(शुनासीर्येण) द्यावापृथिवीशुनासीरमरुत्व० ( पा० ४ । २ । ३२)
शुनासीर-यत् । शुनासीरदेवताकेन यज्ञेन ( तन्त्रम् ) तनु विस्तारे-ष्ट्रन् । तन्त्रि
कुटुम्बधारणे-घञ् वा । कुटुम्बकृत्यम् । प्रधानम् ( प्रतिष्ठा ) यज्ञसमाप्तिः ।
१. जर्मनसंस्करणे सर्वत्र "शुनासीर" इत्येव पाठः ॥
२. अत्र ज. सं. "संवत्सरः" इत्यधिकः पाठः ॥ सम्पा० ॥

गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० १ । क० २६ ३०३
यज्ञ ही प्रतिष्ठा [ यज्ञ की समाप्ति का व्रत ] है, वह प्रतिष्ठा [ कीर्ति ] के लिये ही है।
( अथ यत् वायुं यजति, प्राणः वै वायुः, प्राणम् एव तेन प्रीणाति ) फिर जब वायु
को यज्ञ करता है, प्राण ही वायु है, प्राण को ही उससे वह तृप्त करता है। ( अथ यत्
शुनासीरं यजति, संवत्सरः वै शुनासीरः, संवत्सरम् एव तेन प्रीणाति ) फिर जब
शुनासीर [ सुन्दर बड़ी वीर अग्रगामी सेना वाले सेनापति इन्द्र ] को यह यज्ञ करता है,
संवत्सर ही शुनासीर [ बड़े सेनापति के समान ] है, संवत्सर को ही उससे वह तृप्त
करता है। ( अथ यत् सूर्य्यं यजति, असौ वै सूर्य्यः, यः असौ तपति, एतम् एव तेन
प्रीणाति ) फिर जब सूर्य को यज्ञ करता है, वही सूर्य है जो वह तपाता है, इसको ही उससे
वह तृप्त करता है। ( अथ यत् शेताः दक्षिणाः ददाति, एतस्य एव तत् रूपं क्रियते )
फिर जब शेता [ सूक्ष्म कर्म करने वाला यजमान ] दक्षिणावें देता है, इस [ यजमान ] का
ही वह रूप किया जाता है। ( अथ यत् प्रायश्चित्तप्रतिनिधिं कुर्वन्ति, स्वस्त्ययनम्
एव तत् कुर्वन्ति ) फिर जब प्रायश्चित [ पापशोधन ] रूप प्रतिनिधि यज्ञ करते हैं,
स्वस्त्ययन [ स्वस्तिवाचन ] ही तब वे करते हैं, ( यज्ञस्य एव शान्तिः यजमानस्य
भैषज्याय) यज्ञ की ही शान्ति यजमान की ओषधि के लिये है। ( तैः वै एतैः चातुर्मास्यैः
देवाः सर्वान् कामान् सर्वाः इष्टीः सर्वम् अमृतत्वम् आप्नुवन् ) उन ही इन चातुर्मास्य
यज्ञों से देवताओं ने सब कामनाओं, [ अर्थात् ] सब इष्टियों [ सत्क्रियाओं ] और सब
अमरपन को पाया है। ( सः वै एषः प्रजापतिः चतुर्विंशः, यत् चातुर्मास्यानि ) वह
ही यह प्रजापति चौबीस अवयव [ अर्धमास ] वाला है, जो चातुर्मास्य यज्ञ हैं, ( तस्य मुखम्
एव वैश्वदेवम्, बाहू वरुणप्रघासाः, प्राणः अपानः व्यानः इति एताः तिस्रः इष्टयः,
आत्मा महाहविः प्रतिष्ठा शुनासीरम् ) उस [ प्रजापति ] का मुख ही वैश्वदेव यज्ञ है,
दोनों भुजायें श्रेष्ठ अन्न हैं, प्राण, अपान, व्यान यह तीन इष्टियां [ यज्ञ ] हैं, आत्मा
महाहवि है, प्रतिष्ठा [ ठहराव वा आश्रय ] शुनासीर [ इन्द्र का हवि ] है। ( सः वै एषः
प्रजापतिः एव संवत्सरः, यत् चातुर्मास्यानि ) वह ही यह प्रजापति ही संवत्सर है जो
चातुर्मास्य हैं। ( सर्वं वै प्रजापतिः, सर्वं चातुर्मास्यानि, तत् सर्वण एव सर्वम्
आप्नोति, यः एवं वेद यः च एवं विद्वान् चातुर्मास्यैः यजते चातुर्मास्यैः यजते )
सब ही प्रजापति है, सब ही चातुर्मास्य हैं, इस लिये सबके साथ ही वह सब पाता है, जो
ऐसा जानता है और जो ऐसा विद्वान् चातुर्मास्य यज्ञों से यज्ञ करता है, चातुर्मास्य यज्ञों से
यज्ञ करता है ॥ २६ ॥
स्थितिः । आश्रयः ( शुनासीरः, शुनासीरः ) कृशृपृकटिपटिशौटिभ्य ईरन् ( उ० ४ ।
३० ) सु+णासु शब्दे-ईरन्, सस्य शः विकल्पेन । सुष्ठु नासीरम् अग्रसैन्यं यस्य
सः । सेनापतिरिन्द्रः । शुनासीरौ शुनो वायुः शु अत्यन्तरिक्षे सीरः आदित्यः सरणात्-
निरु० ६ । ४० ( शेता ) शित् निशाने-तृच् । सूक्ष्मकर्मा । यजमानः ( प्रायश्चित्त-
प्रतिनिधिम् ) पापशोधनप्रतिनिधिरूपं यज्ञम् ( इष्टीः ) यजेः-क्तिन् । क्रियाः
( वरुणप्रघासाः ) श्रेष्ठानानि ॥

कण्डिका १ ॥

३०४ गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० २ । क० १
भावार्थः—देश और काल का विचार करके संसार के पदार्थों से उपकार लेकर
मनुष्य उन्नति करें ॥ २६ ॥
इति श्रीमद्राजाधिराजप्रथितमहागुणमहिमश्रीसयाजीरावगायकवाड्राधि-
ष्ठितबड़ोदेपुरीगतश्रावणमासदक्षिणापरीक्षायाम् ऋक्सामार्थववेदभाष्येषु लब्ध-
दक्षिणेन श्री पण्डित-क्षेमकरणदासत्रिवेदिना अथर्ववेदभाष्यकारेण कृते
गोपथब्राह्मणभाष्य उत्तरभागे प्रथमः प्रपाठकः समाप्तः ॥
अयं प्रपाठकः प्रयागनगरे कार्त्तिकमासे शुक्लपक्षे द्वादश्यां तिथौ १९८०
[ अशीत्युत्तरैकोनविंशतिशतके ] विक्रमीये संवत्सरे सुसमाप्तिमगात् ।
मुद्रितम्—भाद्रकृष्णा ८ संवत् १९८१ वि० ता० २२ अगस्त सन् १९२४ ई० ॥
अथ द्वितीयः प्रपाठकः ।
कण्डिका १ ॥
ओम् । माधूंसीयन्ति वा आहिताग्नेरग्नयः, त एनमेवाग्रेऽभिध्यायन्ति
यजमानं, य एतमैन्द्राग्नं पशुं षष्ठे षष्ठे मासे आलभंते, तेनैवेन्द्राग्निभ्यां ग्रसित-
मात्मानं निरवदयत । आयुष्काम आलभेत, प्राणापानौ वा इन्द्राग्नी, प्राणापाना-
वेवात्मनि धत्ते, आयुष्मान् भवति । प्रजाकाम आलभेत, प्राणापानौ वा इन्द्राग्नी,
प्राणापानौ प्रजा अनु प्रजायन्ते. प्रजावान् भवति । पशुकाम आलभेत, प्राणापानौ
वा इन्द्राग्नी, प्राणापानौ पशवोऽनु प्रजायन्ते, पशुमान् भवति । यामं शुकं
हरितमालभेत शठं वायःकामः, एता नाम यः१ पितृलोके स्यामित्येतेन ह वै यमो-
ऽमुष्मिंल्लोक आध्नोत्, पितृलोक एवाध्नोति । त्वाष्ट्रं वडवमालभेत प्रजाकामः,
प्रजापतिर्वै प्रजाः सिसृक्षमाणः स द्वितीयं मिथुनमन्वाविन्दत्, स त्वाष्ट्रं वडव-
मपश्यत्, त्वष्टा हि रूपाणां प्रजनयिता, तेन प्रजा असृजन्, तेन मिथुनमविन्दत् ।
प्रजावान् मिथुनवान् भवति, य एवं वेद, यश्चैवं विद्वानेतमालभते, योनीन् वा
एष काम्यान् पशूनालभते, योनीष्ट्वैन्द्राग्नेन काम्यं पशुमालभन्त इष्ट्वालम्भः
समृद्ध्यै ॥ १ ॥
१. “वा यः कामयेत अनामयः” इति पाठान्तरम् ॥ सम्पा० ॥

कण्डिका १ ॥ इन्द्र—अग्नि अर्थात् प्राण और अपान के

गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० २ क० १ ॥ १०५
कण्डिका १ ॥ इन्द्र—अग्नि अर्थात् प्राण और अपान के
लिये यज्ञ के लाभ ॥
( ओम् । आहिताग्नेः अग्नयः वै मांसीयन्ति ) अग्नि स्थापित करने वाले की
[ यजमान की आहवनीय आदि ] अग्नियां मननसाधक [ बुद्धिवर्धक फल, बादाम अखरोट
आदि हव्य ] पदार्थों को चाहती हैं। ( ते एनम् एव यजमानम् अग्रे अभिध्यायन्ति, यः
एतम् ऐन्द्राग्नं पशुं षष्ठे षष्ठे मासे आलभते) वे [ याजक लोग ] इस ही यजमान
को पहिले अच्छे प्रकार ध्यान में करते हैं, जो इस इन्द्र—अग्नि [ प्राण अपान ] देवता
वाले पशु [ जीव ] को छठे छठे महीने अच्छे प्रकार प्राप्त होता है। (तेन एव
इन्द्राग्निभ्यां ग्रसितम् आत्मानम् निरवदयत ) इस कारण से ही इन्द्र और अग्नि
[ प्राण और अपान ] से खाये गये आत्मा की वह निन्दा करता है। ( आयुष्कामः
आलभेत, प्राणापानौ वै इन्द्राग्नी, प्राणापानौ एव आत्मनि धत्तः, आयुष्मान्
भवति ) आयु [ जीवन ] चाहने वाला पुरुष [ प्राण और अपान देवता वाले जीव को
छठे छठे महीने ] अच्छे प्रकार प्राप्त करे, दोनों प्राण और अपान ही इन्द्र और अग्नि हैं,
दोनों प्राण और अपान ही आत्मा को पुष्ट करते हैं, वह [ यजमान ] बड़ी आयु वाला होता
है। ( प्रजाकामः आलभेत. प्राणापानौ वै इन्द्राग्नी प्राणापानौ अनु प्रजाः
प्रजायन्ते, प्रजावान् भवति ) प्रजायें चाहने वाला पुरुष [ प्राण और अपान देवता वाले
जीव को... ] अच्छे प्रकार प्राप्त करे, दोनों प्राण और अपान ही इन्द्र और अग्नि हैं, दोनों
प्राण और अपान के साथ साथ प्रजायें उत्पन्न होती हैं, वह उत्तम प्रजाओं वाला होता है।
( पशुकामः आलभेत, प्राणापानौ वै इन्द्राग्नी, प्राणापानौ अनु पशवः प्रजायन्ते,
पशुमान् भवति ) पशुओं [ जीवों ] को चाहने वाला पुरुष [ प्राण और अपान देवता
वाले जीव को... ] अच्छे प्रकार प्राप्त करे, दोनों प्राण और अपान ही इन्द्र और अग्नि हैं,
प्राण और अपान के साथ साथ पशु उत्पन्न होते हैं, वह उत्तम पशु वाला होता है। (अयः¹-
कामः यामं शुकं शठं हरितं वा आलभेत, एता नाम यः पितृलोके स्याम् इति एतेन
१—( मांसीयन्ति ) मनेर्दीर्घश्च (उ० ३।६४) मन ज्ञाने—सप्रत्ययो दीर्घश्च ।
मांसं मानुषं वा मानसं वा मनोऽस्मिन्त्सीदतीति वा—निरु० ४।३। सुप आत्मनः क्यच्
( पा० ३।१।८) मांस—क्यच् । मांसानि मननसाधकान् बुद्धिवर्धकान् पदार्थान्
फल—बादाम—अक्षोटादीन् इच्छन्ति होमकरणाय ( आहिताग्नेः ) स्थापित-
पावकस्य यजमानस्य ( अग्नयः ) आहवनीयादयः (अभिध्यायन्ति ) सर्वतश्चिन्त-
यन्ति ( आ ) समन्तत् ( लभते ) प्राप्नोति ( ग्रसितम् ) भक्षितम् ( निरवदयत )
निर्वादः, अपवादः । अपवादयति तिरस्करोति ( आत्मनि ) आत्मानम् ( धत्तः )
पोषयतः ( यामम् ) यम—अण् । यमो यच्छतीति सतः—निरु० १०।१६ ।
मध्यस्थानो वायुः । वायुदेवताकम् ( शुकम् ) शुक गतौ—कः । पक्षिविशेषम्
( हरितम् ) हसृरुहिषुपिभ्य इतिः ( उ० १।६७) हृञ् हरणे—इतिः। अश्वम् ।
१. पृ० ३०४ की टि. में प्रदर्शित पाठभेदानुसार 'यामं शुकं हरितमालभेत शठं वा, यः
कामयेत अनामयः.......' यह अन्वय अर्थसङ्गत है ॥ सम्पा० ॥
२०

कण्डिका २ ॥

३०६ गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० १ । क० २
ह वै यमः अमुष्मिन् लोके आध्नोत्, पितृलोके एव आध्नोति) सुवर्ण चाहने वाला पुरुष
यम [ वायु ] देवता वाले शुक [ सुग्गा पक्षी ] और शठ [ प्रशंसनीय ] घोड़े को अच्छे
प्रकार प्राप्त करे, मैं चलने वाला [ पुरुषार्थी ] प्रसिद्ध हूं, जो पितृलोक [ माता पिता आदि
पालक विद्वानों की सभा ] में रहूं—इस [ मन्त्र ] से ही यम [ संयमी, जितेन्द्रिय पुरुष ]
उस लोक [ दूर देश ] में समृद्ध होता है, वह पितृलोक में ही समृद्ध होता है । ( प्रजाकामः
त्वाष्ट्रं वडवम् आलभेत ) प्रजायें चाहने वाला पुरुष त्वष्टा [ सूक्ष्मकर्ता परमात्मा ]
देवता वाले, बल पहुंचाने बाले पराक्रम को अच्छे प्रकार प्राप्त होवे । ( प्रजाः
सिसृक्षमाणः सः प्रजापतिः वै द्वितीयं मिथुनम् अन्वाविन्दत् ) प्रजाओं को उत्पन्न करने
की इच्छा करते हुए उस प्रजापति ने दूसरे जोड़े को प्राप्त किया । ( सः त्वाष्ट्रं वडवम्
अपश्यत्, त्वष्टा हि रूपाणां प्रजनयिता, तेन प्रजाः असृजन्, तेन मिथुनम्
अविन्दत् ) उसने त्वष्टा देवता वाले, बल पहुँचाने वाले पराक्रम को देखा, त्वष्टा [ सूक्ष्म
बनाने वाला परमात्मा ] ही रूपों को उत्पन्न करने वाला है, उससे प्रजायें उत्पन्न हुए, उससे
उसने जोड़े को पाया । (प्रजावान् मिथुनवान् भवति, यः एवं वेद यः च एवं विद्वान् एतम्
आलभते ) वह उत्तम प्रजाओं वाला और उत्तम मिथुन [ जोड़ों पुत्र पुत्रियों ] वाला होता
है, जो ऐसा जानता है, और जो ऐसा विद्वान् इस [ यज्ञ ] को अच्छे प्रकार प्राप्त होता है ।
( एषः वै काम्यान् योनीन् पशून् आलभते, ऐन्द्राग्नेन तु काम्यं योनिः१ पशुम्
आलभन्ते इष्ट्वा अ'लम्भः .मृद्ध्यै ) वह ही पुरुष चाहने योग्य योनियों [ घरों ] और
पशुओं को अच्छे प्रकार प्राप्त होता है, और इन्द्र और अग्नि [ प्राण और अपान ] देवता
वाले यज्ञ से चाहने योग्य घर और पशु को वे अच्छे प्रकार प्राप्त होते हैं और यज्ञ करके
[ उनका ] आरम्भ [ उद्यम ] समृद्धि के लिये होता है ॥ १ ॥
भावार्थ :—मनुष्य को योग्य है कि सुग्गे के समान अन्तरिक्षगामी और अश्व के
समान भूगामी होकर न्यून से न्यून छठे छठे महीने यज्ञ करके अपनी अनेक प्रकार की उन्नति
की जांच करके उचित व्यवहार करे ॥ १ ॥
कण्डिका २ ॥
पञ्चधा वै देवा व्युदक्रामन्२, अग्निर्र्वसुभिः, सोमो रुद्रैः, इन्द्रो मरुद्भिः,
वरुण आदित्यैः, बृहस्पतिर्विश्वैर्देवैः । ते देवा अब्रुवन्, असुरेश्यो वा इदं भ्रातृव्येभ्यो
( शठम्.) शठ हिंसायां श्लाघायां च · अच् । श्लाघ्यम् ( वा ) चार्थे ( अयःकामः )
सर्वधातुभ्योऽसुन् ( उ० ४ । १८९ ) इण् गतौ—असुन् । अयः, हिरण्यनाम—निघ०
१ । २ । सुवर्णેચ્છुकः ( एता ) इण् गतौ—तृच् । गमनशीलः ( यमः ) संयमी पुरुषः
( आध्नोत् ) समृद्धो भवति (त्वाष्ट्रम्) त्वष्टा तनूकर्ता परमात्मा । त्वष्टृदेवताकम्
( वडवम् ) वल+वा गतौ—कः । बलप्रापकं पराक्रमम् ( सिसृक्षमाणः ) स्रष्टु-
मिच्छन् ( मिथुनवान् ) पुत्रपुत्रीवान् ( योनीन् ) गृहनाम—निघ० ३ । ४ । (योनिः)
योनिम् । गृहम् ( तु ) समुच्चये ( आलम्भः ) आरम्भः । उद्यमः ॥
१. ‘योनिः दृष्ट्वा’ इस पदच्छेद के अनुसार कण्डिका का पाठ योनिरिष्ट्वा होना चाहिये ॥
२. पू सं. व्युत्क्रामन् इति पाठः ॥ सम्पा० ॥

कण्डिका २ ॥ देवताओं ने पांच प्रकार से चढ़ाई करके

गोपथब्राह्मण उत्तरभागे प्र० २ । क० २ ३०७
रुध्याम, यन्मिथो विप्रियाः१ स्म], या न इमाः प्रियास्तन्वस्ताः समवद्यामहा इति ।
ताः समवाद्यन्त, ताभ्यः सन्निर्र्च्छात्, यो नः प्रथमोऽन्योऽन्यस्मै द्रुह्यादिति ।
यत्तन्वः समवाद्यन्त, तत् तानूनप्त्रस्य तानूनप्त्रत्वम्२ । ततो देवा अभवन् परासुराः ।
तस्माद्यस्तानूनप्तृणां३ प्रथमो द्रुह्यति, स आर्त्तिमार्च्छति । यत्तानूनप्तृथ् समवद्यति,
भ्रातृव्याभिभूत्यै भवति, आत्मना परास्याप्रियो भ्रातृव्यो भवति ॥ २ ॥
कण्डिका २ ॥ देवताओं ने पांच प्रकार से चढ़ाई करके
असुरों को जीता ॥
( पंचधा वै देवाः व्युदक्रामन् अग्निः वसुभिः, सोमः रुद्रैः, इन्द्रः मरुद्भिः,
वरुणः आदित्यैः, बृहस्पतिः विश्वैः देवैः ) पांच प्रकार से ही देवताओं [ विजय चाहने
वाले पुरुषों ] ने चढ़ाई की—अग्नि [ प्रतापी पुरुष ] ने वसुओं [ निवास कराने वाले
पुरुषों ] के साथ, सोम [ प्रेरक पुरुष ] ने रुद्रों [ दुष्टों के रुलाने वाले वीरों ] के साथ, इन्द्र
[ परम ऐश्वर्य वाले पुरुष ] ने मरुतों [ शत्रुओं के मारने वाले वीरों ] के साथ, वरुण
[ वैरियों को घेरने वाले पुरुष ] ने आदित्यों [ अखण्ड व्रतधारी शूरों ] के साथ और बृहस्पति
[ बड़े बड़े सेना के रक्षक पुरुष ] ने विश्वेदेवों [ सब दिव्य पदार्थों ] के साथ । ( ते देवाः
अब्रुवन्, असुरेभ्यः भ्रातृव्येभ्यः वै इदं रुध्याम, यत् मिथः विप्रियाः स्मः, नः याः
इमाः प्रियाः तन्वः ताः समवद्यामहै इति ) वे देवता बोले—असुर शत्रुओं से अवश्य इस
[ राज्य ] को हम रोकें [ बचावें ] जिससे हम आपस में विशेष प्रिय हों, हमारे जो यह प्यारे
शरीर [ शरीर के समान सेना वाले ] हैं, उनको हम बलवान् करें । ( ताः समवाद्यन्त,
ताभ्यः सन्४निऋ्च्छेत्, यः नः प्रथमः अन्योन्यस्मै द्रुह्यात् इति ) उन [ शरीरों ]
को उन्होंने बलवान् किया [ और कहा ] उन [ शरीरों ] से वह सर्वथा निर्बल हो जावे,
जो हमारा प्रधान होकर आपस में अनिष्ट चीते । ( यत् तन्वः समवाद्यन्त, तत् तानून-
२- ( पञ्चधा ) पञ्चप्रकारेण ( देवाः) विजिगीषवः ( व्युदक्रामन् ) अध्या-
रुहन् ( अग्निः ) प्रतापी पुरुषः (वसुभिः) निवासयितृभिः (सोमः) प्रेरकः सेना-
पतिः ( रुद्रैः) दुष्टरोदकैः शूरैः ( इन्द्रः ) परमैश्वर्य्यवान् ( मरुद्भिः) शत्रुमारक-
वीरैः ( वरुणः ) आच्छादकः ( आदित्यैः ) अखण्डव्रतिवीरैः ( बृहस्पतिः ) बृहतां
सैन्यानां पालकः ( विश्वेः ) सर्वेः ( देवैः) दिव्यपदार्थैः ( इदम् ) राज्यम् ( रुध्याम )
रुन्ध्याम ( तन्वः ) शरीराणि ( समवद्यामहै ) सम् + अव + दो अवखण्डने इत्यस्य
रूपम् । अवदानं पराक्रमः । सम्यक् पराक्रमयाम । पराक्रमयुक्ताः करवाम ।
( सन्निनिऋ्च्छेत् ) सम्+निर्+ऋच्छ गतीन्द्रियप्रलयमूर्त्तिभावेषु-लेट् । सर्वथा
निर्बलो भवेत् ( द्रुह्यात् ) अनिष्टं चिन्तयेत् ( तानूनप्त्रस्य ) नप्तृनेष्ट्त्वष्टृ०
( उ० २ । ६५) तनू + न + पत्ल् गतौ-तृच्, नञः प्रकृतिभावः, अत् इति शब्दलोपः,
०१. पू. सं. 'विप्रियास्मः' इति पाठः ॥ २. पू. सं. तानूनप्तृत्वमिति पाठः ॥
३. अत्र तानूनप्त्राणामिति शुद्धः पाठः भवितव्यः ॥
४. यहाँ सः निर्ऋच्छात् पाठ संगत प्रतीत होता है ॥ सम्पा० ॥

कण्डिका ३ ॥

३०८ गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० २ । क० ३
प्तूस्थ तानूनप्त्रत्वम् ) जो उन्होंने तनू [शरीरों] को बलवान् किया, वह तनूनप्ता [शरीरों
के रक्षक] का तानूनप्त्रत्व [ शरीरों का रक्षकपन] है । (ततः देवाः असुराः परा-
अभवन् ) उससे देवताओं ने असुरों को हरा दिया। (तस्मात् यः तानूनप्तॄणां प्रथमः
द्रुह्यति, सः आर्तिम् आच्छति) इसलिये जो शरीर रक्षकों का प्रधान अनिष्ट चीतता
है, वह सब ओर से पीड़ा पाता है। (यत् तानूनप्त्रं समवद्यति भ्रातृव्याभिभूत्यै भवति,
आत्मना अस्य अप्रियः भ्रातृव्यः परा भवति) जो पुरुष शरीरों के रक्षक वीर को
बलवान् करता है, वह शत्रुओं के हराने के लिये समर्थ होता है, और आत्मबल से उसका
कुप्रिय शत्रु हार जाता है ॥ २ ॥
भावार्थ :- मनुष्य शारीरिक आत्मिक और सामाजिक पुष्टि से सेना की यथावत्
व्यूहरचना करके शत्रुओं को हरावे और ध्यान रखें कि उनका प्रधान सेनापति सर्वथा उनका
शुभचिन्तक होवे ॥ २ ॥
विशेष:-इस कण्डिका को अथ० १६ । १३ । १-११ से मिलाओ, उसका एक
मन्त्र यहाँ दिया जाता है-
इन्द्र एषां नेता बृहस्पतिर्दक्षिणा यज्ञः पुर एतु सोमः । देवसेनानामभि-
भञ्जतीनां जयन्तीनां मरुतो यन्तु मध्ये ॥ अथ० १९ । १३ । ९, ऋग्० १० । १०३ ।
८, यजु० १७ । ४० साम उ० ९ । ३ । ३ । (इन्द्रः) इन्द्र [महाप्रतापी मुख्य सेनापति]
(एषाम्) इन [वीरों] का (नेता) नेता [होवे], (बृहस्पतिः) बृहस्पति [बड़े
अधिकारों वाला सेनानायक] (दक्षिणा) दाहिनी ओर और (यज्ञः) पूजनीय (सोमः)
सोम [प्रेरक, उत्साहक सेनाधिकारी] (पुरः) आगे (एतु) चले। (मरुतः) मरुद्गण
[शूरवीर पुरुष] (अभिभञ्जनीनाम्) कुचल डालती हुयी, (जयन्तीनाम्) विजयिनी
(देवसेनानाम्) विजय चाहने वालों की सेनाओं के (मध्ये) बीच में (यन्तु) चलें ॥
कण्डिका ३ ॥
पञ्चकृत्वोऽवद्यति, पाङ्क्तो यज्ञः, पञ्चधा हि ते ताः समवाद्यन्त । आपतये
त्वा गृह्णामीत्याह, प्राणो वा आपत्तिः, प्राणमेव तेन प्रीणाति । परिपतये त्वेत्याह
मनो वै परिपतिः मन एव तेन प्रीणाति । तनूनप्त्रे इत्याह, तन्वो हि ते ताः सम-
वाद्यन्त । शाक्वरायत्याह, शक्तथं हि ते ताः समवाद्यन्त । शक्मन ओजिष्ठायेत्याह,
ओजिष्ठं हि ते तदात्मनः समवाद्यन्त । अनाधृष्टमित्याह, अनाधृष्टं ह्येतत् । अना-
धृष्यमित्याह, अनाधृष्यं ह्येतत् । देवानामोज इत्याह, देवाना१३ ह्येतदोजः । अभि-
शस्तिपा इत्याह, अभिशस्तिपा ह्येतत् । अनभिशस्ते ऽन्यमित्याह, अनभिशस्तेन१३
स्वार्थे-अण् । तनूनप्तुः । शरीरस्य न पातयितुः । देहरक्षकस्य (तानूनप्त्रत्वम्)
शरीररक्षकत्वम् (असुराः) असुरान् (प्रथमः) प्रधानः (आर्तिम्) पीडाम्
(आर्च्छति) आ + ऋच्छ गतौ । समन्तात् प्राप्नोति (तानूनप्त्रम्) तनूनप्तारम्
(समवद्यति) सम्यक् पराक्रमिणं करोति ॥

कण्डिका ३ ॥ यजुर्वेद के मन्त्र के आश्रय से यज्ञ कर्म ॥

गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० २ । क० ३ ३०९
होतदतु मे दीक्षां दीक्षापतिर्मन्यतामनु तपस्तपस्प१तिः । अञ्जसा सत्यमुपगेषं१
स्विते मा धा इत्याह, यथा यजुरेवैतत् ॥ ३ ॥
कण्डिका ३ ॥ यजुर्वेद के मन्त्र के आश्रय से यज्ञ कर्म ॥
( पंचकृत्वः अवद्यति, पाङ्क्तः यज्ञः, पंचधा हि ते ताः समवाद्यन्त ) पाँच
प्रकार से वह [ यजमान ] पराक्रमी होता है, पाँच प्रकार से प्रकाशित यज्ञ है, पाँच प्रकार
से ही उन [ देवताओं ] ने उन [ शरीरों ] को समर्थ किया है [ ऊपर क० २ देखो ] ।
( आपतये त्वा गृह्णामि इति आह, प्राणः वै आपतिः, प्राणम् एव तेन प्रीणाति )
धनादि प्राप्ति के लिये तुझे मैं ग्रहण करता हूं—यह [ यजुर्वेद मन्त्र भाग ] वह कहता है,
प्राण ही अच्छे प्रकार प्रयत्न है, प्राण को ही उससे वह [ यजमान ] तृप्त करता है।
( परिपतये त्वा इति आह, मनः वै परिपतिः, मनः एव तेन प्रीणाति ) सब ओर
से ऐश्वर्य के लिये तुझे [ मैं ग्रहण करता हूं—यह भाग ] वह कहता है, मन ही सब ओर से
ऐश्वर्य है, मन ही को उससे वह तृप्त करता है । ( तनूनप्त्रे इति आह, ते हि ताः तन्वः
समवाद्यन्त ) तनूनप्ता [ शरीर को न गिराने वाले ] के लिये [ तुझे ग्रहण करता हूं—यह
भाग ] वह बोलता है, उन [ देवताओं ] ने उन शरीरों को समर्थ किया है । ( शाक्वराय
इति आह, शक्तं हि ते ताः समवाद्यन्त ) सामर्थ्य के लिये [ तुझे ग्रहण करता हूं—यह
भाग ] वह बोलता है, समर्थ ही वह [ मन ] है, उन्होंने उन [ शरीरों ] को समर्थ किया है ।
( शक्मने ओजिष्ठाय इति आह, तत् ओजिष्ठं हि ते आत्मनः समवाद्यन्त ) समर्थ
महाबली पुरुष के लिये [ तुझे ग्रहण करता हूं—यह भाग ] वह बोलता है, उससे महाबली
को ही उन्होंने अपने से समर्थ किया है । ( अनाधृष्टम् इति आह, अनाधृष्टं हि एतत् )
अपमान नहीं किया गया [ बल है—यह भाग ] वह बोलता है, अपमान नहीं किया गया ही
यह [ ब्रह्म बल ] है । ( अनाधृष्यम् इति आह, अनाधृष्यं हि एतत् ) आगे को अपमान
के अयोग्य [ बल है—यह भाग ] वह बोलता है, आगे को अपमान के अयोग्य ही यह [ ब्रह्म
३—(पाङ्क्तः) गो० पू० ४ । १४ । पङ्क्ति—अण् । पङ्क्त्या पञ्चप्रकारेण
प्रकाशितः (आपतये ) सर्वधातुभ्य इन् ( उ० ४ । ११८ ) आ+पत्लृ गतौ ऐश्वर्य्ये
च—इन् । आगमाय । धनादिप्राप्तये ( परिपतये ) पत्यते, ऐश्वर्यकर्मा—निघ० २ ।
२१ । परि + पत ऐश्वर्ये—इन् । सर्वत ऐश्वर्याय ( तनूनप्त्रे ) क० २ । शरीरस्य न
पातयित्रे (शाक्वराय) कॄपृशॄवृञ्श्चतिभ्यः ष्वरच् (उ० २ । १२१) शक्लृ शक्तौ—ष्वरच् ।
शक्वरः शक्तिमान् । ततो भावे—अण् । शक्तिमत्त्वाय । सामर्थ्याय ( शक्तम् )
समर्थम् ( शक्मने ) अशिशकिभ्यां छन्दसि ( उ० ४ । १४७) शक्लृ शक्तौ—मनिन् ।
समर्थाय पुरुषाय ( ओजिष्ठाय ) बलवत्तमाय ( अनाधृष्टम् ) अतिरस्कृतम् ( अना-
धृष्यम्) अतिरस्करणीयम् ( देवानाम् ) विदुषाम् (ओजः) बलम् ( अभिशस्तिपाः )
अभिशस्तेर्हिंसनात् पाता रक्षिता ( अनभिशस्तेन्यम् ) अनभिशस्ते + णीञ् प्रापणे—
१. अस्यां कण्डिकायाम् पू० सं० 'आयतये', 'आयतिः', 'तपस्तपस्यति', 'उपगेषाम्'
इति पाठास्तत्रास्माभिः मन्त्रानुसारिणः संशोधिताः ॥ सम्पा० ॥

३१० गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० २ । क० ३
बल ] है। ( देवानाम् ओजः इति आह, देवानां हि एतत् ओजः ) विद्वानों का बल
[ तू है—यह भाग ] वह बोलता है, विद्वानों का ही यह [ ब्रह्म ] बल है। ( अभिशस्तिपाः
इति आह, अभिशस्तिपाः हि एतत् ) हिंसा से बचाने वाला [ तू है —यह भाग ] वह
बोलता है, हिंसा से बचाने वाला ही यह [ ब्रह्म ] है। ( अनभिशस्तेन्यम् इति आह,
अनभिशस्तेनं हि एतत्, दीक्षापतिः मे दीक्षाम् अनुमन्यताम्, तपः अनुं तपस्पतिः )
अहिंसित कर्म में ले जाने वाला [ तू है—यह मन्त्र भाग ] वह बोलता है, अहिंसित कर्म में
ले जाने वाला ही यह [ ब्रह्म ] है, दीक्षापति [ ब्रह्मा ] मेरी दीक्षा को स्वीकार करे और
तप का पति मेरे तप को स्वीकार करे । ( अञ्जसा सत्यम् उपगेषं स्विते मा धाः यथा
एतत् यजुः एव ) तेज के साथ वा सहज से सत्य [ यथार्थ व्यवहार ] को मैं आदर से
खोजता रहूं, अच्छे चले हुए मार्ग में मुझे धारण कर, यह [ मन्त्र भाग ] वह बोलता है, जैसा
यह ही यजुर्वेद [ का मन्त्र ] है ॥ ३ ॥
भावार्थः—मनुष्य अपने कर्तव्य की सिद्धि के लिये उसके सूक्ष्म अवयवों को गम्भीरता
से विचार लेवे ॥ ३ ॥
विशेषः—इस कण्डिका में यजुर्वेद अध्याय ५ मन्त्र ५ के प्रतीक कुछ भेद से दिये हैं,
वह मन्त्र अर्थ सहित दिया जाता है जिससे पद और आशय मिलाने में सुगमता होवे ।
( आपतये त्वा परिपतये गृह्णामि तनू नप्त्रे शाक्बराय शक्वन ओजिष्ठाय । अना-
धृष्टमस्यनाधृष्यं देवानामोऽजोऽनभिशस्त्यभिशस्तिपा अनभिशस्तेन्यमञ्जसा सत्य-
मुपगेषञ्छ्स्विते मा धाः ) [ हे परमेश्वर ! ] ( त्वा ) तुझको ( आपतये ) सब प्रकार
पाने के लिये, ( परिपतये ) सब ओर से ऐश्वर्य के लिये, ( तनूनप्त्रे शाक्बराय ) शरीर
को न गिराने वाले सामर्थ्य के लिये और ( ओजिष्ठाय शक्वने ) अत्यन्त पराक्रमी समर्थ
पुरुष के हित के लिये ( गृह्णामि ) ग्रहण करता हूं । ( अभिशस्तिपाः ) हिंसा से बचाने
वाला तू ( देवानाम् ) विद्वानों का ( अनाधृष्टम् ) अपमान नहीं किया गया, ( अनाधृष्यम् )
क्विप् । आर्षं पुंस्त्वम्, द्वितीया प्रथमार्थे । अनभिशस्तेनी । अनभिशस्ते अहिंसिते
व्यवहारे प्रापकम् ( अनभिशस्तेनम् ) अनभिशस्ते + नयतेः— डः । अहिंसिते कर्मणि
प्रापकम् ( अञ्जसा ) अञ्जू व्यक्तिम्रक्षणकान्तिगतिषु—असुन् ।, कान्त्या । ज्ञानेन ।
सहजेन ( सत्यम् ) यथार्थव्यवहारम् ( उप ) आदरेण ( गेषम् १ ) गेष्ट अन्वेषणे—
विधिलिङ् । आर्षं परस्मैपदत्वम् । अहं गेषेय । अन्वेषणेन प्राप्नुयाम् ( स्विते )
सु + इण् गतौ—क्तः । सुगते मार्गे ( मा ) माम् ( धाः ) धेहि ॥
१. दुरुहेयं व्युत्पत्तिः "उपगेषम्" शब्दस्य । वस्तुतस्तु आशिषि लिङि लुङि वा रूपमेतत् ।
तथा च लिङि—कै गै शब्दे इति धातोः आशिषि लिङि, छन्दस्युभयथा ( पा० ३ । ४ ।
११७ ) इति सार्वधातुकत्वाद् अङ् । आतो लोप इटि च ( पा० ६ । ४ । ६४ ) इत्याकारस्य
लोपे ऽङ्गीकारात् यासुटः अतो येयः ( पा० ७ । २ । ८० ) इतीयादेशः, आर्धधातुकत्त्वात्
सलोपाभावः, लोपो व्योर्वलि ( पा० ६ । १ । ६६ ) इति य्लोपः ।
लुङि विस्तरभिया अत्र न प्रदर्श्यते द्र० यजु० वि० मा० म० पृ० ४३३ ॥ सम्पा० ॥

कण्डिका ४ ॥

गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० २। क० ४ ३११
आगे को नहीं अपमान योग्य, ( अनभिशस्ति ) हिंसा के अयोग्य ( अनभिशस्तेन्यम् )
अहिंसित कर्म में ले चलने वाला ( ओजः असि ) बल है। ( स्विते ) सुन्दर चले हुए
[ मार्ग ] में ( मा धाः ) मुझे तू धारण कर । ( अञ्जसा ) तेज के साथ वा सहज से
( सत्यम् उपगेषम् ) सत्य को मैं खोजता रहूं ॥ ३ ॥
कण्डिका ४ ॥
घृतं वै देवा वज्रं कृत्वा सोममघ्नन् । स्रुचौ बाहू, तस्मात् स्रुचौ सौमी-
माहुतिं नासाते । अवधीयेत सोमः, तस्मात् स्रुचौ चाज्यं चान्तिकमाहार्षीत् ।
अन्तिकमिव खलु वा अस्यैतत् प्रचरन्ति, यत्तानूनप्त्रेण प्रचरन्ति । अंशु॒रंशु॑ष्टे
देव सोमाप्यायतामिन्द्रायैकघनविद इत्याह, यदेवास्यापवायते यन्मीयते, तदेवास्यै-
तेनाप्याययन्ति । आ तुभ्यमिन्द्रः प्यायतामात्वमिन्द्राय प्यायस्वेत्याह, उभावे-
वेन्द्रञ्च सोमं चाप्याययन्ति । आप्याययास्मान्त्सखीन् सन्या मेध॑या प्रजया धने-
नेत्याह ⸱ ऋत्विजो वा एतस्य सखायः, तानेवास्यैतेनाप्याययन्ति। स्वस्ति ते देव
सोम सुत्यामुदृचमशीयेत्याह, आशिषमेवैतामाशास्ते, प्र वा एतस्माल्लोकाच्च्य-
वन्ते, ये सोममाप्याययन्ति । अन्तरिक्षदेवत्यो हि सोमः आप्यायन्त एष्टा राय
एष्टा वामानि प्रैषे भगाय ऋतमृतवादिभ्यो नमो दिवे नमः पृथिव्या इति,
द्यावापृथिवीभ्यामेव नमस्कृत्यास्मिँल्लोके प्रतितिष्ठति प्रतितिष्ठति ॥ ४ ॥
कण्डिका ४ ॥ सोम यज्ञ में त्रुटि की यजुर्वेद मन्त्र से पूर्ति ॥
( देवाः वै घृतं वज्रं कृत्वा सोमम् अघ्नन् ) देवों [ ऋत्विजों ] ने घृत [ घी वा
प्रकाश ] को वज्र बनाकर सोम [ ओषधिराज ] को पीड़ित किया । ( स्रुचौ बाहू, तस्मात्
स्रुचौ सौमीम् आहुतिं न आसाते ) दोनों स्रुचा [ घृतपात्र ] दो भुजायें हैं, इसलिये
दोनों स्रुचायें सोम देवता वाली आहुति को नहीं छोड़ते । ( सोमः अवधीयेत, तस्मात्
स्रुचौ च आज्यं च अन्तिकम् आहार्षीत् ) सोम ध्यान में किया जावे, इसलिये दोनों
स्रुचाओं और घी को समीप में वह [ यजमान ] लावे । ( अन्तिकम् इव खलु वै अस्य
एतत् प्रचरन्ति, यत् तानूनप्त्रेण प्रचरन्ति ) समीप रक्खे हुये के समान ही इस [ सोम ]
के लिये यह [कर्म ] वे करते हैं, जो तनूनप्ता देवता वाले [ शरीर को न गिराने वाले
चरु ] से वे करते हैं। ( देव सोम ते अंशुः-अंशुः एकघनविदे इन्द्राय आप्यायताम्-
४-(अघ्नन् ) अपीडयन् ( आसाते ) अस्यतः। क्षिपतः ( अवधीयेत )
अव + दधातेः कर्मणि-विधिलिङ् । अवधाने ध्याने क्रियेत (अन्तिकम् ) समीपम् ।
समीपस्थम् ( आहार्षीत् ) आहरेत् । आनयेत् ( तानूनप्त्रेण ) तनूनप्तृदेवताकेन
चरुणा (अंशुरंशुः) मृग्य्वादयश्च ( उ० १।३७ ) अंश विभाजने-कुः^१।
अवयवोऽवयवः । अङ्गमङ्गम् ( देव ) दिव्यगुणयुक्त । (सोम ) हे ऐश्वर्यवन् पुरुष
ओषध वा ( आ ) समन्तात् ( प्यायताम् ) वर्धताम् ( इन्द्राय ) परमैश्वर्यवते
१. अत्र नित्यवीप्सयोः (पा० ८।१।४) इत्यनेन "अंशुः" शब्दस्य द्विर्वचनम् ॥ सम्पा० ॥