कथासरित्सागर : द्वितीय खण्ड (लम्बक ६ से १८)

१५६ कथासरित्सागर

तच्छ्रुत्वाहं शुचा भीत्या तद्दिनं शयनाशितः ।
निशि स्वप्न इवाद्राक्षं भीमं पुरपमागतम् ॥१५३॥
सेनादाय बलेनाहमस्मिंल्लोहमये गृहे ।
क्षिप्तो यस्तं च मे मूर्ध्नि ज्वलच्चक्रमिदं भ्रमतु ॥१५४॥
इति मे पितृशापोऽयं तेन प्राणा न यान्ति मे ।
स च मासोऽद्य सम्पूर्णो न च मुच्य सभाप्यहम् ॥१५५॥
इत्युक्तवन्तं तं खड्गं स चक्रः सङ्घपोऽब्रवीत् ।
पित्रोः प्रवसतामार्थे मयापि न कृतं वचः ॥१५६॥
प्राप्तं नङ्क्ष्यति तं वित्तमिति मां शपत स्म तौ ।
तन्नाम्न मे धनं नष्टं कृत्स्नं द्वीपान्तरार्जितम् ॥१५७॥
एषव वार्तां श्रायत्र तत्सोऽयं जीवितन मे ।
दह्यतन्मूर्ध्नि मे चक्रं खड्ग शापोऽपयातु ते ॥१५८॥
इति चक्रे वदत्यय वाणी दिव्यात्र शुश्रुवे ।
खड्ग मुक्तोऽसि चक्रस्य मूर्द्धयेतन्चक्रमपर्यं ॥१५९॥
सञ्छ्रुत्वा चक्रशिरसि न्यस्तचक्रस्तदव सः ।
खड्गः केनाप्यवृश्यन निन्ये पितृगृहं ततः ॥१६०॥
तत्रासीत् स पुनः पित्रोरनुलङ्घितशासनः ।
चक्रस्त्वादाम तन्मूर्ध्नि चक्रं तत्रैवमभ्यधात् ॥१६१॥
पापिमोज्येऽपि मुच्यन्तां पृथ्व्यां तत्पातरपि ।
व्या पापक्षयमेतन्मे चक्रं भ्राम्यतु मूर्धनि ॥१६२॥
इत्युक्तवन्तं तं चक्रं धीरसत्त्वं नभःस्थिताः ।
पुष्पवृष्टिमुजो देवाः परितुष्ट्येवमब्रुवन् ॥१६३॥
साधु साधु महासत्त्व क्षान्तं कक्षणयानया ।
पापं ते व्रज वित्तं च तवाक्षम्यं भविष्यति ॥१६४॥
इत्युक्तवत्सु देवेषु चक्रस्य शिरसः क्षणात् ।
श्वायसं तस्य सचक्र जगाम क्वाप्यदर्शनम् ॥१६५॥
त्क्षमोपेत्याम्बरावेको विद्याधरकुमारकः ।
तुष्टेनेन्द्रप्रेषितं दत्त्वा महार्हं रत्नसञ्चयम् ॥१६६॥
मङ्के कृर्व्वथ स चक्रं नगरं धवलाभिधम् ।
निजं तत्प्रापयामास जगाम च यथागतम् ॥१६७॥