कथासरित्सागर : द्वितीय खण्ड (लम्बक ६ से १८)

१२२ कथासरित्सागर
तेन रक्षिषु धत्तूरमोहितेष्वेषु सोऽग्निसात् ।
निधिं चक्रे घटो गेहे कर्परस्याहृतेन्धनः ॥७७॥
गते तस्मिंस्ततः प्रातर्बुद्ध्वा राजा निवार्य तान् ।
विमूढांस्थापयामास रक्षिणोऽन्यानुवाच च ॥७८॥
रक्ष्यास्थ्यस्थी यपीदानीं यस्तान्यादातुमभ्येति ।
स युष्माभिर्ग्रहीतव्यो भक्ष्यं किञ्चिन्न चान्यतः ॥७९॥
इति राज्ञोदितास्ते च सावधाना दिवानिशम् ।
तत्रासन् रक्षिणस्तं च वृत्तान्तं बुबुधे घटः ॥८०॥
ततः स चण्डिकादत्तमन्त्रप्रभाववित् ।
मित्रं प्रव्राजकं किञ्चिच्चकाराश्वासकेतनम् ॥८१॥
तत्र गत्वा समं तेन प्रव्राजा मन्त्रजापिना ।
रक्षिणो मोहयित्वा तान् कर्परास्थीनि सोऽग्रहीत् ॥८२॥
क्षिप्त्वा च तानि गङ्गायामेत्याख्याय यथाकृतम् ।
राजपुत्र्या समं तस्थौ सुप्तं प्रव्राजकान्वितः ॥८३॥
राजाऽपि सोऽस्थिहरणं बुद्ध्वा तद्रक्षिमोधनम् ।
आ सुताहरणात् सर्वं मेने तद्योगिचेष्टितम् ॥८४॥
येनैव योगिनाकारि तनयाहरणादि मे ।
ददामि तस्मै राज्यार्धमभिव्यक्तिं स याति चेत् ॥८५॥
इति राजा स्वनगरे दापयामास घोषणाम् ।
तां श्रुत्वा चैच्छदात्मानं घटो दर्शयितुं तया ॥८६॥
मैवं कृथा न कार्योऽस्मिन् विश्वासश्छद्मघातिनि ।
राज्ञीत्यवार्यत तया राजपुत्र्या ततश्च सः ॥८७॥
अथोद्वेगभयात्तेन साकं प्रव्राजकेन च ।
घटो देशान्तरं यायाद्राजपुत्र्या तया युतः ॥८८॥
मार्गे च राजपुत्री सा प्रव्राजं तं रहोऽब्रवीत् ।
एकेन श्वसितान्येन अश्वास्यमुमा पदात् ॥८९॥
तच्चोरः स मृतो नाम घटो मे त्वं बहुप्रियः ।
इत्युक्त्वा तेन सङ्गम्य सा विषेणावधीद् घटम् ॥९०॥
ततस्तेन समं यान्ती पापा प्रव्राजकेन सा ।
धनदत्ताभिधानेन सञ्जग्मे वणिजा पथि ॥९१॥
कोऽप्य क्याक्षी त्वं प्रेयान् ममेत्युक्त्वा ययौ समम् ।
वणिजा तेन ससुप्तं सा प्रव्राजं विहाय तम् ॥९२॥

The provided image is completely blank and contains no text to transcribe.

प्रव्राजकश्च स प्रातं प्रबुद्धः समचिन्तयत्।
न स्नेहोऽस्ति न दाक्षिण्यं स्त्रीष्वहो चापलावृत ॥९३॥
यद्विश्वास्यापि मां पापा हृतार्था च पलायिता।
सेष लाभोऽद्य यन्न हतोऽस्मि घटवत्तया ॥९४॥
इत्यालोच्य निजं देशं ययौ प्रव्राजकोऽप्य सः।
वणिजा सह तद्देशं प्राप्ता राजसुतापि सा ॥९५॥
प्रवेशयामि सहसा बन्धकीं किमिमां गृहम्।
इति स्ववशप्राप्ताञ्च धनदेवो विचिन्तयन् ॥९६॥
वणिकस्तत्र किलिकस्या वृद्धाया वेश्म योषितः।
प्रविवेश तया साकं राजपुत्र्या दिनात्यये ॥९७॥
तत्र नक्तं स वृद्धां तां पप्रच्छापरिजावतीम्।
धनदव वणिग्गेहवार्तामम्वह वेत्सि किम् ॥९८॥
तच्छ्रुत्वा साऽब्रवीद् वृद्धा का वार्ता यत्र तत्र सा।
पुंसा नवन्वेनैव तद्भार्या रमते सदा ॥९९॥
चर्मपटा गवाक्षेण रज्ज्वा तम हि सम्व्यसे।
नक्तं घिशति यस्तस्यां स एवान्तः प्रवेश्यत ॥१००॥
निष्काश्यते सर्वैवात्र पश्चिमार्या पुनर्निशि।
पानमत्ता च सा नैव निभारुयति किञ्चन ॥१०१॥
एषा च वृत्तस्थितिः ख्यातिं नगरेऽत्राखिले गता।
बहुकालो गतोऽद्यापि न चायाति स तत्पतिः ॥१०२॥
एतद्वृद्धावचः श्रुत्वा धनदेवस्तदैव सः।
युक्त्या निर्गत्य तत्रागात् सान्तःपुंश्चः ससंशयः ॥१०३॥
दृष्ट्वा स तत्र वासीभिः पेटो रज्जुववर्मिताम्।
विवेश स ततस्ताभिरुत्क्षिप्यान्तरनीयत ॥१०४॥
प्रविष्टः स तयाऽनिलक्ष्य शय्यां निन्ये मदान्धया।
अविज्ञातः स्वगहिन्या हठात् क्षीबत्वमूढया ॥१०५॥
रिरंसा तस्य यावच्च नास्ति तद्घापदर्शनात्।
तावत्तां मददोषेण निद्रां तद्गृहिणी ययौ ॥१०६॥
निशान्ते च स दासीभिः सत्वरं रज्जुघटया।
गवाक्षेण बहिः क्षिप्तः खिन्नो वणिगचिन्तयत् ॥१०७॥