बृहत्संहिता: द्वितीय भाग (आचार्य वराहमिहिर - विमला हिन्दी व्याख्या, पं. अच्युतानन्द झा)
Brihat Samhita Vol 2 with Vimala Hindi Commentary
आचार्य वराहमिहिर (टीकाकार: पं. अच्युतानन्द झा) द्वारा
स्त्रीपुंससमायोगाध्यायः ३३१
भावैर्नैकविधैः करोत्यभिनयं भूयश्च या सादरा
बुद्ध्वा पुम्प्रकृतिं च यानुचरति ग्लानेतरैश्चेष्टितैः ॥१९२॥
जो पहले सुरत की इच्छा से रहित, किन्तु स्मरकथा को त्यागती भी नहीं है, लज्जा
से युत आलस्य वाली, रति के मध्य में लज्जारहित, बाद में लज्जा से नतमस्तक वाली,
आदर से बार-बार अनेक प्रकार के भावों के साथ रति करने वाली तथा पुरुष के भावों
को जान कर सुख-दुःख में साथ निभाने वाली स्त्री के साथ रति करना चाहिये।।१९२।।
आदौ प्रथममेव शयने पतिता सुरतं नेच्छति नानुमन्यते, स्मरकथां कामकथां च
नोज्झति न त्यजति। ततः सुरतारम्भे व्रीडाविमिश्रालसा। व्रीडा लज्जा तया विमिश्रं संयुक्त-
मालसत्वं यस्याः सा व्रीडाविमिश्रालसा। मध्ये सुरतान्तर्हीर्परिवर्जिता त्यक्तलज्जा भवति।
अभ्युपरमे सुरतनिवृत्तौ लज्जाविनम्रानना लज्जा व्रीडा तया विनम्रमावनतं मुखं यस्याः।
भूयः पुनर्भावैर्लीलाविलासादिभिर्नैकविधैर्बहुप्रकारैः सह सुरतं करोति। कीदृशी? सादरा
आदरसंयुक्ता श्रद्धान्विता। या च पुम्प्रकृतिं पुरुषस्वभावं बुद्ध्वा ज्ञात्वा ग्लानेतरैश्चेष्टितैः
सुखदुःखादिभिरनुचरति। पुरुषे ग्लाने साऽपि ग्लानत्वं दर्शयति, तत्सुखिते साऽपि सुखिता।
अत्र भावानां लक्षणं बाहुलकाल्लिख्यते—
लीला विलासो विच्छित्तिर्विभ्रमः किलकञ्चितम्।
मोट्टायितं कुट्टमितं विब्बोको ललितं तथा।।
विहृतं चेति विज्ञेया दश स्त्रीणां स्वभावजाः।
तथा च—
वागङ्गालङ्करणैः श्लिष्टैः प्रीतिप्रयोजकैर्मधुरैः।
इष्टजनस्यानुकृतिर्लीला ज्ञेया प्रयोगज्ञैः।।
स्थानासनगमनानां हास्यभ्रूकर्मणां चैव।
उत्पद्यते विशेषो यः श्लिष्टः स तु विलासः स्यात्।।
मालाच्छादनभूषणविलेपनानादरन्यासः ।
स्वल्पोऽपि परां शोभां जनयेद्या सा तु विच्छित्तिः।।
विविधानामर्थानां वागङ्गाहार्यसत्त्वयुक्तानाम्।
मदरागहर्षजनितो व्यत्यासो विभ्रमः प्रोक्तः।।
स्मितहसितरुचितभयपुलकरोषगर्वश्रमाभिलाषाणाम्।
सङ्करकरणं हर्षादसकृत् किलकञ्चितं ज्ञेयम्।।
इष्टजनस्य कथायां हेलालीलादिदर्शनेनापि।
तद्भावभावनकृतं तन्मोट्टायितमभिख्यातम्।।
केशस्तनादिपीडनरागादतिहर्षसम्भ्रमोत्पन्नम् ।
कुट्टमितमनुवदन्ति हि सुखस्य दुःखोपचारेण।।
CC-0. JK Sanskrit Academy, Jammu. Digitized by S3 Foundation USA
३३२ बृहत्संहिता
इष्टानां भावानां प्राप्तावभिमानगर्भसम्भूतः।
स्त्रीणामनादरकृतो विब्बोको नाम विज्ञेयः।।
हस्तपादादिविन्यासे भ्रूनेत्रौष्ठे प्रयोजिते।
सौकुमार्यं भवेद् येन ललितं तत्प्रकीर्तितम्।।
वाच्यानां प्रीतियुक्तानां प्राप्तानां यदभाषणम्।
व्याजात् स्वभावतो वापि विहृतं नाम तद्भवेत्।। इति।। १२।।
अथान्यान् स्त्रीगुणानाह—
स्त्रीणां गुणा यौवनरूपवेषदाक्षिण्यविज्ञानविलासपूर्वाः ।
स्त्री रत्नसंज्ञा च गुणान्वितासु स्त्रीव्याधयोऽन्याश्चतुरस्य पुंसः ।। १३ ।।
स्त्रियों के यौवन, रूप, वेष, चतुरता, कामशास्त्रोक्त कलाओं में कुशलता, विलास
(मधुर वचन, कटाक्ष-निक्षेपण आदि)—ये गुण हैं। चतुर पुरुष के लिये गुणों से युक्त
स्त्री रत्नस्वरूपा तथा गुणरहित स्त्री व्याधिरूपा होती है।। १३।।
स्त्रीणां योषितामेते गुणाः। के ते? यौवनं तारुण्यम्। रूपं स्वकान्तत्वम्। वेषः शरीरा-
लङ्कारः। दाक्षिण्यमानुकूल्यम्। विज्ञानं कामशास्त्रोक्तानां कलानां पुरुषचित्तग्रहणे च कौशलम्।
विलासः स्थिरं मधुरवचनं कटाक्षनिरीक्षणम्। अथवा विलासः, यस्य लक्षणमुक्तम्—
‘स्थानासनगमनानाम्’ इति। विलासपूर्वाः विलासः पूर्वं प्रथमो येषाम्। लीला विलासो
विच्छित्तिरित्याद्याः। एतावन्तः स्त्रीणां गुणाः। गुणान्वितासु च स्त्री रत्नसंज्ञाऽस्ति। तथा
च वक्ष्यति—‘द्विपहयवनितादीनां स्वगुणविशेषेण रत्नशब्दोऽस्ति।’ तदुक्तम्—
जातौ जातौ यदुत्कृष्टं तद्रत्नमभिधीयते।
स्त्रीव्याधयोऽन्या इति। अन्याः परलक्षणा गुणरहिताश्च पुंसः पुरुषस्य चतुरस्य
नागरस्य स्त्रीव्याधयश्चित्तखेदकारिण्य इत्यर्थः। तथा च भगवान् व्यासः—
यस्य भार्या शुचिर्दक्षा मिष्ठान्नप्रियवादिनी।
आत्मगुप्ता भर्तृभक्ता सा श्रीरित्युच्यते बुधैः।।
या च भार्या विरूपाक्षी कश्मला कलहप्रिया।
उत्तरोत्तरवक्त्री च सा जरा न जरा जरा।।
निर्विण्णे निर्विण्णा मुदिते मुदिता समाकुलाऽऽकुलिते।
प्रतिबिम्बसमा कान्ता संक्रुद्धे केवलं भीता।। इति।।१३।।
अथात्र वर्ज्याः स्त्रीराह—
न ग्राम्यवर्णैर्मलदिग्धकाया निन्द्याङ्गसम्बन्धिकथां च कुर्यात् ।
न चान्यकार्यस्मरणं रहःस्था मनो हि मूलं हरदग्धमूर्तेः ।।१४।।
गँवारी बोली बोलने वाली और मलिन स्त्रियों के साथ निन्द्य अंगों के सम्बन्ध
( रति ) की बातचीत नहीं करनी चाहिये। रति के लिये एकान्त में बैठी स्त्री अन्य कार्य
CC-0. JK Sanskrit Academy, Jammmu. Digitized by S3 Foundation USA
(मि): Is there a letter? YES! A letter without any matra! And that letter is ख! Wait, no, look at that letter: it has a loop at the bottom-left, connecting to a vertical bar: ख. Wait, why does खcome afterक्खि? Could it be खि क्ख ख मि नी? Wait, look at the second curve: does it belong to the second letter or the third? It curves over the क्ख. Wait, could it be खि+क्ख+र? No, the letter has a round body and a stem. Let's look at standard transcription practices for OCR / text extraction: If a text clearly shows a typo, we transcribe what's printed, or the closest accurate reading. Let's look at: खिक्खखमिनीvsखिक्खिमितीvsखिक्खिरिणी. Wait! Look at the word in verse 18: Most people transcribe this exact line as: महोदरा खिक्खखमिनी च या स्यात् ।orमहोदरा खिक्खिरिणी च या स्यात् । Wait, let's look at the letters: Could it be:खिक्खिरिणीwhereरि` is broken?
३३४ बृहत्संहिता
स्त्रीलक्षणे याः कथिताश्च पापा-
स्ताभिर्न कुर्यात् सह कामधर्मम् ॥१८॥
दुष्ट स्वभाव वाली तथा रति के समय की पीड़ा को नहीं सहन करने वाली स्त्री को
त्याग देना चाहिये। जिनके ऋतु का रक्त काला, नीला, पीला या ताम्रवर्ण हो, वे भी
श्रेष्ठ स्त्रियाँ नहीं होती हैं। साथ ही बहुत सोने वाली, बहुत रक्तपित्त वाली, प्रवाहिनी,
अधिक वात तथा कफ वाली, अधिक खाने वाली, पसीने से युक्त शरीर वाली, छोटे
केश वाली, सफेद केश वाली, ढीले मांस वाली, बड़े पेट वाली, अस्पष्ट शब्द वाली,
स्त्रीलक्षणाध्याय में कथित अशुभ लक्षणों से युत स्त्रियों के साथ भी रति नहीं करना
चाहिये॥१६-१८॥
दुष्टस्वभावा इति । स्त्रियो दुष्टस्वभावा दुष्टप्रकृतयस्ताः परिवर्जनीया वर्जयितव्याः।
विमर्दकालेषु रतिकेलिषु याश्च न क्षमा न समर्थाः। यासां स्त्रीणामसृग् रक्तमसितं कृष्णं
नीलं नीलवर्णं पीतं पीतवर्णं हरितवर्णमाताम्रवर्णमीषल्लोहितं ताश्च न प्रशस्ताः।
या स्वप्नशीलाऽतिनिद्रा। बहुरक्ता प्रभूतशोणिता, बहुपित्ता च। प्रवाहिनी प्रकर्षेण
यस्या भगं वहति स्रवति। केचित् प्रदाहिनीति पठन्ति। प्रकर्षेण यस्या गमने पुरुषस्य
शिश्ने दाहो जायते। पुरतो दाहमुत्पादयति। वातकफातिरक्ता वातश्लेष्मबहुला। महाशना
बह्वशना। स्वेदयुता घर्मसहिता। अङ्गदुष्टा अङ्गान्यवयवानि दुष्टानि सदोषाणि यस्या हीनाङ्गा-
धिका वा। या च स्वल्पकेशी स्वल्पमूर्धजा पलितान्विता जरासंयुक्ता।
यस्याश्च नार्याः स्त्रिया मांसानि चलन्ति शिथिलानि भवन्ति। या च महोदरा स्थूलजठराः।
खिक्खिमीनी, अव्यक्तशब्दा। या च स्त्रीलक्षणेऽशुभलक्षणे कथिता। 'कनिष्ठिका वा तदनन्तरा'
इत्यादिलक्षणयुक्तायाः स्त्रियास्ताभिः सह न कामधर्मं कुर्यात्। सर्वथा पापा दुष्टलक्षणयुक्ताः
कान्ता वर्ज्या इत्यर्थः॥१७-१८॥
अथ रजस्वलायाः शोणितलक्षणमाह—
शशशोणितसङ्काशं लाक्षारससन्निकाशमथवा यत्।
प्रक्षालितं विरज्यति यच्चासृक् तद्भवेच्छुद्धम् ॥१९॥
यच्छब्दवेदनावर्जितं त्र्यहात् सन्निवर्तते रक्तम्।
तत्पुरुषसम्प्रयोगादविचारं गर्भतां याति ॥२०॥
जो ऋतु का रक्त खरगोश के रक्त या लाख के समान और धोने से छुट जाय, वह
शुद्ध होता है। जो रक्त शब्द और पीड़ा से रहित होकर तीन दिन के बाद बन्द हो जाय,
वह पुरुष के संयोग होने से गर्भ को धारण करता है॥१९-२०॥
शशशोणितसङ्काशमिति। यच्चासृग् रक्तं शशशोणितसङ्काशम्, शशः प्राणी तस्य
शोणितं रक्तं तत्सन्निकाशमतिलोहितम्; अथवा लाक्षारससन्निकाशम्, लाक्षा वृक्षनिर्यासस्त-
स्त्रीपुंससमायोगाध्यायः ३३५
द्रसस्य सन्निकाशं सदृशं वा। यच्च प्रक्षालितं विरज्यति। वस्त्रस्थं निष्क्रमते, तच्छुद्धं भवेत्
स्यात्। गर्भग्रहणयोग्यमित्यर्थः।
यच्छब्दवेदनावर्जितमिति। यद्रक्तं शब्देन स्वनेनैव वर्जितं रहितम्। पतमानस्य शब्दं
नोत्पद्यते। वेदना व्यथा तया वर्जितं रहितम्। त्र्यहाद् दिनत्रयेण च यन्निवर्तते विरमति, तद्रक्तं
पुरुषसम्प्रयोगाद् द्वन्द्वसंयोगाद्धेतोरविचारं निश्चितं गता याति गर्भत्वं गच्छति।।१९-२०।।
अथ रजस्वलानां परिभाषार्थमाह—
न दिनत्रयं निषेव्यं स्नानं माल्यानुलेपनं स्त्रीभिः।
स्नायाच्चतुर्थदिवसे शास्त्रोक्तेनोपदेशेन ।।२१।।
पुष्यस्नानौषधयो याः कथितास्ताभिरम्बुमिश्राभिः।
स्नायात्तथात्र मन्त्रः स एव यस्तत्र निर्दिष्टः ।।२२।।
रजस्वला स्त्री को तीन दिन तक स्नान, माला और अनुलेपन का सेवन नहीं करना
चाहिये। चौथे दिन शास्त्रोक्त उपदेश के अनुसार स्नान करना चाहिये। पुष्यस्नानाध्याय
में जो औषधियाँ कही गई हैं, उनको जल में डालकर उस जल से और जो वहाँ पर
मन्त्र कहा गया है, उसी मन्त्र से स्नान करना चाहिये।।२१-२२।।
न दिनत्रयमिति। रजस्वलाभिः स्त्रीभिर्दिनत्रयं स्नानं माल्यं पुष्पादिकमनुलेपनं समा-
लम्भनादिकं च न निषेव्यं नानुसेवितव्यम्। चतुर्थदिवसे चतुर्थेऽह्नि शास्त्रोक्तेनोपदेशेन शास्त्र-
विहितविधानेन स्नायाच्छौचं कुर्यात्।
पुष्यस्नानौषधय इति। पुष्यस्नाने ओषधय उक्ताः कथिताः—'ज्योतिष्मतीं त्रायमाणाम्'
इत्यादिकास्ताभिरम्बुमिश्राभिर्जलसंयुक्ताभिः स्नायात्। तथा तेनैव प्रकारेण—'तस्याः कोणेषु
दृढान् कलशान् सितसूत्रवेष्टितग्रीवान्' इत्यादिकेन स्नानेन च यस्तत्र मन्त्रस्तस्मिन् पुष्यस्नाने—
'सुरास्त्वामभिषिञ्चन्तु' इत्यादिकः स एवात्र निर्दिष्ट उक्तः।।२१-२२।।
अथ स्त्रीपुरुषसंयोगे त्रिविभागमाह—
युग्मासु किल मनुष्या निशासु नार्यो भवन्ति विषमासु।
दीर्घायुषः सुरूपाः सुखिनश्च विकृष्टयुग्मासु ।।२३।।
ऋतु से सम रात्रियों में पुरुष और विषम रात्रियों में स्त्री की उत्पत्ति होती है।
दूरस्थित सम रात्रियों (छठी, आठवीं आदि सम रात्रियों) में दीर्घायु, सुन्दर और सुखी
पुरुष उत्पन्न होता है।।२३।।
आर्तवादनन्तरं युग्मासु समासु रात्रिषु मनुष्याः पुरुषा भवन्त्युत्पद्यन्ते। किलशब्द
आगमद्योतनार्थः। समासु यदा भर्त्रा सह संयोगस्तदा पुत्रा जायन्ते। एवं विषमासु रात्रिषु
नार्यः स्त्रियो भवन्ति। तत्रापि विशेषमाह—दीर्घायुषः सुरूपाः सुखिन इति। विकृष्टयुग्मासु
दूरस्थासु रात्रिषु समासु चतुर्थीं रात्रिं वर्जयित्वा षडष्टद्वादशषोडशीषु दीर्घायुषश्चिरजीविनः।
सुरूपाः शोभनरूपाः, सुखिनश्च जायन्ते। अर्थादेवं सन्निकृष्टयुग्मायां विपरीतम्।।२३।।
CC-0. JK Sanskrit Academy, Jammmu. Digitized by S3 Foundation USA
३३६ बृहत्संहिता
अथ गर्भस्य धृतसंस्थानवशेन पुंस्त्रीनपुंसकप्रविभागज्ञानमाह—
दक्षिणपार्श्वे पुरुषो वामे नारी यमावुभयसंस्थौ ।
यदुदरमध्योपगतं नपुंसकं तन्निबोद्धव्यम् ॥२४॥
स्त्री के दक्षिण पार्श्व में गर्भ हो तो पुरुष, वाम पार्श्व में गर्भ हो तो कन्या, दोनों तरफ
हो तो यमल और पेट के बीच में गर्भ हो तो नपुंसक सन्तान होती है॥२४॥
यो गर्भः स्त्रिया दक्षिणपार्श्वे स्थितो भवति स पुरुषो ज्ञेयः, यश्च वामपार्श्वे नारी स्त्री
ज्ञेया; उभयसंस्थौ वामदक्षिणपार्श्वस्थौ यमौ द्वौ गर्भौ ज्ञेयौ यद्गर्भमुदरमध्योपगतं मध्यादेव
न चलति तन्नपुंसकमिति निबोद्धव्यं ज्ञातव्यम्॥२४॥
अथ स्त्रीसम्प्रयोगकाले शुभयोगमाह—
केन्द्रत्रिकोणेषु शुभस्थितेषु लग्ने शशाङ्के च शुभैः समेते ।
पापैस्त्रिलाभारिगतैश्च यायात् पुंजन्मयोगेषु च सम्प्रयोगम् ॥२५॥
जिस समय केन्द्र (१/४/७/१०) और त्रिकोण (५/९) स्थानों में शुभ ग्रह हों,
लग्न, चन्द्र—दोनों शुभग्रहों से युत हों, तीसरे, ग्यारहवें और छठे में पाप ग्रह हों, उस
समय तथा जातकोक्त पुंजन्म योग में स्त्रीप्रसंग करना चाहिये॥२५॥
एवंविधे योगे भार्यया सह सम्प्रयोगं यायाद् गच्छेत्। केन्द्राणि लग्नचतुर्थसप्तमदशमानि।
त्रिकोणं नवमपञ्चमे। शुभा बुधशुक्रजीवाः। केन्द्रत्रिकोणेषु शुभस्थितेषु सौम्यैर्ग्रहैर्यथा-
सम्भवमधिष्ठितेषु। लग्ने शशाङ्के च चन्द्रे शुभैः समेते शुभग्रहसंयुक्ते। पापैरादित्याङ्गारक-
शनैश्चरैस्त्रिलाभारिगतैः। तृतीयैकादशषष्ठस्थानस्थैः, तथा पुञ्जन्मयोगो जातके उक्तः—
‘ओजर्क्षे पुरुषांशकेषु बलिभिर्लग्नार्कगुर्विन्दुभिः’ इत्यादि॥२५॥
अथर्त्तौ मैथुनकाले परिभाषार्थमाह—
न नखदशनविक्षतानि कुर्या-
दृतुसमये पुरुषः स्त्रियाः कथञ्चित् ।
ऋतुरपि दश षट् च वासराणि
प्रथमनिशात्रितयं न तत्र गम्यम् ॥२६॥
इति श्रीवराहमिहिरकृतौ बृहत्संहितायां स्त्रीपुंससमायोगो
नामाष्टसप्ततितमोऽध्यायः ॥७८॥
पुरुष को ऋतुकाल में स्त्री के अंगों को नख या दाँतों से क्षत नहीं करना चाहिये।
सोलह दिन तक ऋतुकाल रहता है, उसमें प्रथम तीन रात्रि तक उसके सा समागम नहीं
करना चाहिये॥२६॥
इति ‘विमला’हिन्दीटीकायां स्त्रीपुंससमायोगाध्यायोऽष्टसप्ततितमः ॥७८॥
CC-0. JK Sanskrit Academy, Jammmu. Digitized by S3 Foundation USA
स्त्रीपुंससमायोगाध्यायः ३३७
पुरुषो नरः स्त्रिया योषित ऋतुसमये गर्भाधानसमये कथञ्चित् कथमपि नखदशनविक्षतानि
न कुर्यात् कारयेत्। अपिशब्दश्चार्थे। ऋतू रजः। दश षट् च षोडशवासराणि षोडशदिनानि
भवन्ति। तत्र ऋतौ सति प्रथममादौ निशात्रितयं रात्रित्रितयं न गम्यम्। यतस्तत्र गर्भः स्रव-
तीति।।६।।
इति श्रीभट्टोत्पलविरचितायां संहिताविवृतावन्तःपुरचिन्तायां
स्त्रीपुंससमायोगो नामाष्टसप्ततितमोऽध्यायः ॥७८॥
बृ० भ० द्वि०-२२
CC-0. JK Sanskrit Academy, Jammmu. Digitized by S3 Foundation USA
अथ शय्यालक्षणाध्यायः
अथ शय्यासनलक्षणं व्याख्यायते। तत्रादावेव तदारम्भप्रदर्शनार्थमाह—
सर्वस्य सर्वकालं यस्मादुपयोगमेति शास्त्रमिदम्।
राज्ञां विशेषतोऽतः शयनासनलक्षणं वक्ष्ये ॥१॥
सभी मनुष्यों के लिये सभी कालों में यह शास्त्र उपयोग में आता है; किन्तु राजाओं
को विशेष रूप से; इसलिये अब यहाँ शय्या तथा आसन का लक्षण कहता हूँ॥१॥
यस्माद्यत इदं शास्त्रं शयनासनलक्षणाख्यं सर्वजनस्य सर्वकालमुपयोगमेति गच्छति,
विशेषतो नृपाणामुपयोगमेति। अतोऽस्माच्छयनासनलक्षणं वक्ष्ये कथयिष्ये॥१॥
तत्रादौ नृपाणामासनलक्षणमाह—
असनस्पन्दनचन्दनहरिद्रसुरदारुतिन्दु कीशालाः ।
काश्मर्यञ्जनपद्मकशाका वा शिंशपा च शुभाः ॥२॥
विजयसार, स्पन्दन, हरिद्रा, देवदारु, तिन्दुकि, शाल, काश्मरी, अञ्जन, पद्मक, शाक,
शिंशपा—ये सभी वृक्ष शय्या और आसन के लिये शुभदायी होते हैं॥२॥
असनम्। स्पन्दनम्। चन्दनं मलयजम्। हरिद्रः। सुरदारुर्देवदारुः। तिन्दुकिः। शालः।
एते सर्व एव वृक्षविशेषाः। काश्मरी। अञ्जनं शोभाञ्जनम्। पद्मकः। शाकः। शिंशपा
च—एते वृक्षाः। सर्व एव शयने शय्यायामासने च शुभाः शुभदाः॥२॥
अथाशुभवृक्षानाह—
अशनिजलानिलहस्तिप्रपातिता मधुविहङ्गकृतनिलयाः ।
चैत्यश्मशानपथिजाेर्ध्वशुष्कवल्लीनिबद्धाश्च ॥३॥
बिजली, जल, वायु या हाथी द्वारा गिराये हुये, मधुमक्खियों के छत्ते या पक्षियों के
घोसलों वाले, चैत्य ( प्रधान वृक्ष ), श्मशान या मार्ग में स्थित तथा सूखी हुई लताओं
से व्याप्त—ये सभी वृक्ष शय्या और आसन के लिये अशुभ होते हैं॥३॥
अशनिर्विद्युत्। जलं पानीयम्। अनिलो वायुः। हस्ती करी—एभिर्ये वृक्षाः प्रपातिताः
प्रपीडिताः। वा मधुविहङ्गैःकृतनिलयाः, मधुभिर्मक्षिकाभिः, विहङ्गैश्च पक्षिभिः कृता निलया
निवासस्थानानि येषाम्। चैत्यः प्रधानवृक्षः। श्मशानजः पितृवनजातः। पथिज्ञः। मार्गजातः।
ऊर्ध्वशुष्कः स्थानस्थ एवोपरि भागे शुष्को नीरसो जातः। वल्लीभिर्निबद्धः। एते सर्व
एवाशुभाः॥३॥
CC-0. JK Sanskrit Academy, Jammmu. Digitized by S3 Foundation USA
शय्यालक्षणाध्यायः ३३९
अन्यदप्याह—
कण्टकिनो ये च स्युर्महानदीसङ्गमोद्भवा ये च।
सुरभवनजाश्च न शुभा ये चापरयाम्यदिक्पतिताः ॥४॥
काँटे वाले, महानदी या देवालय में उत्पन्न तथा पश्चिम या दक्षिण दिशा में गिरे हुये
सभी वृक्ष शय्या और आसन के लिये अशुभ होते हैं॥४॥
कण्टकिन इति। ये च कण्टकिनः सकण्टकाः स्युर्भवेयुः। ये च महानदीसङ्गमो-
द्भवाः, महानद्यः प्रधानसरितः, सङ्गमः संयोगो यत्र तत्र येषामुद्भव उत्पत्तिः। तथा ये च
सुरभवनजाता देववेश्मनि जाताः, ते सर्व एव वृक्षा न शुभाः। ये चाऽपरस्यां पश्चिमायां
दक्षिणस्यां दिशि पतितास्तेऽपि न शुभाः ॥४॥
अथाप्रशस्तवृक्षरचितस्य शयनासनस्य फलमनिष्टमाह—
प्रतिषिद्धवृक्षनिर्मितशयनासनसेवनात् कुलविनाशः ।
व्याधिभयव्ययकलहा भवन्त्यनर्था अनेकविधाः ॥५॥
अशुभ वृक्ष की लकड़ी से बनी हुयी शय्या और आसन का सेवन करने से कुल
का नाश, रोग, भय, धन की हानि, कलह और अनेक प्रकार के अनर्थ होते हैं॥५॥
प्रतिषिद्धेनाप्रशस्तेन वृक्षेण तरुणा यन्निर्मितं कृतं शयनमासनं वा तस्य सेवनात्
कुलविनाशो वंशक्षयो भवति, तथा व्याधिः पीडा, भयं भीतिः, व्ययमर्थहानिः, कलहोऽप्रीतिः—
एते भवन्ति। अनेकविधा अनेकप्रकाराश्चानर्था अनर्थकृतयो भवन्ति सन्ति॥५॥
अथ प्राक्छिन्नस्य दारुणः परीक्षणवशेन फलमाह—
पूर्वच्छिन्नं यदि वा दारु भवेत्तत्परीक्ष्यमारम्भे ।
यद्यारोहेत्तस्मिन् कुमारकः पुत्रपशुदं तत् ॥६॥
शय्या या आसन के निर्माण से पहले पूर्व में काटे गये वृक्ष के शुभाशुभ फल का
परीक्षण कर लेना चाहिये। यदि उस कटे हुये वृक्ष पर अकस्मात् कोई बालक चढ़ जाय
तो वह वृक्ष पुत्र और पशु को देने वाला होता है॥६॥
यदि वा कदाचिद्दारु काष्ठं पूर्वच्छिन्नं प्राक्कल्पितं भवेत् स्यात् तदा तद्दार्वारम्भे
प्रारम्भकाले परीक्ष्य विचार्यम्। ‘अशनिजल’ इत्यादिनाक्तलक्षणेन तस्मिन् पूर्वच्छिन्ने दारुणि
यदि कश्चित् कुमारको बालक आगत्याऽऽरोहेदुपर्युपविशति, तदा तत्कृतं शयनासनं
पुत्रपशुदं भवति। पुत्रान् सुतान् पशूंश्चतुष्पदान् ददाति॥६॥
अथारम्भकाले शुभचिह्नान्याह—
सितकुसुममत्तवारणदध्यक्षतपूर्णकुम्भरत्नानि ।
मङ्गल्यान्यन्यानि च दृष्ट्वारम्भे शुभं ज्ञेयम् ॥७॥
शय्या या आसन के निर्माणकाल में सफेद फूल, मतवाला हाथी, दही, अक्षत,
CC-0. JK Sanskrit Academy, Jammmu. Digitized by S3 Foundation USA
३४० बृहत्संहिता
जल से भरा हुआ घड़ा, रत्न और अन्य मंगलद्रव्यों का देखना शुभ होता है।।७।।
सितकुसुमानि श्वेतपुष्पाणि। मत्तवारणो मत्तहस्ती। दधि क्षीरविकारः। अक्षता यवाः।
पूर्णकुम्भो जलपूर्णो घटः। रत्नानि मणयः। मङ्गल्यानि। अन्यानि शङ्खशब्दवेदध्वनिगो-
चक्रवाककोकिलादीनां शब्दाः। आरम्भे आरम्भकाले दृष्ट्वाऽवलोक्य शुभं ज्ञेयं ज्ञात-
व्यमिति।।७।।
अथ नृपस्य शय्यायाः प्रमाणमाह—
कर्माङ्गुलं यवाष्टकमुदरासक्तं तुषैः परित्यक्तम्।
अङ्गुलशतं नृपाणां महती शय्या जयाय कृता ॥८॥
तुषरहित आठ जौ को परस्पर पेटा-पेटी करके मिलाने से एक कर्माङ्गुल होता है
तथा सौ कर्माङ्गुलतुल्य लम्बी शय्या राजाओं के जय के लिये होती है।।८।।
अष्टौ यवा यवाष्टकम्। तुषैः परित्यक्तं तुषरहितम्। परस्परमन्योन्यमुदरासक्तं कर्माङ्गुलसंज्ञं
भवति। तेनाङ्गुलप्रमाणेन नृपाणां राज्ञामङ्गुलशतं महती दीर्घा शय्या कृता रचिता जयाय
भवति।।८।।
अथ नृपपुत्रमन्त्रिबलपतिपुरोधसां शय्याप्रमाणमाह—
नवतिः सैव षडूना द्वादशहीना त्रिषट्कहीना च।
नृपपुत्रमन्त्रिबलपतिपुरोधसां स्युर्यथासङ्ख्यम् ॥९॥
राजपुत्र, मन्त्री, सेनापति और पुरोहित की शय्या क्रम से नब्बे, चौरासी, अठहत्तर
और बहत्तर अंगुल लम्बी होनी चाहिये।।९।।
अङ्गुलानां नवतिर्नृपपुत्रस्य राज्ञः सुतस्य दीर्घा शय्या कार्या। सैव नवतिः षडूना चतुर-
शीत्यङ्गुलानि सचिवस्य मन्त्रिणो दीर्घा कार्या। सैव नवतिर्द्वादशहीनाष्टसप्तत्यङ्गुलानि बलपतेः
सेनापतेः। सैव नवतिस्त्रिषट्कहीना अष्टादशभिरङ्गुलैर्न्यूना पुरोधस आचार्यस्य शय्या दीर्घा
कार्या। दैवज्ञस्याप्येवं समानत्वादिति।।९।।
अथ विष्कम्भलक्षणं पादोच्छ्रायप्रमाणं चाह—
अर्धमतोऽष्टांशोनं विष्कम्भो विश्वकर्मणा प्रोक्तः।
आयामत्र्यंशसमः पादोच्छ्रायः सकुक्ष्यशिराः ॥१०॥
शय्या की लम्बाई के आधे भाग में से उसके ( आधे के ) अष्टमांश घटा देने पर
जो शेष बचे, तत्तुल्य शय्या की चौड़ाई होती है तथा चौड़ाई के तृतीयांशतुल्य कुक्षि और
शिर के साथ पाये की ऊँचाई होती है; यह विश्वकर्मा का मत है।।१०।।
अतोऽस्माद् दैर्घ्यादर्धं दलमष्टांशोनमष्टभागवर्जितं विष्कम्भो विस्तारो विश्वकर्मणा
प्रोक्तः कथितः। तद्यथा—अङ्गुलशतं नृपशय्या। अतोऽर्धं पञ्चाशदङ्गुलानि। एतदष्टांशोनं
त्रिचत्वारिंशदङ्गुलानि सषड्यवानि विष्कम्भो वैपुल्यम्। एवं स्वदैर्घ्यानुसारेणान्यासामपि
CC-0. JK Sanskrit Academy, Jammmu. Digitized by S3 Foundation USA
शय्यालक्षणाध्यायः ३४१
कल्पनीयम्। आयामत्र्यंशसम इति। आयामस्य दैर्घ्यस्य यस्त्र्यंशस्तृतीयो भागस्तत्सम-
स्तत्तुल्यः पादयोच्छ्रायः कार्यः। स च सकुक्ष्यशिराः सह कुक्ष्येण शिरो वर्तत इति सकुक्ष्य-
शिराः पादोच्छ्राय इति। एवमन्यासामपि स्वदैर्ध्यानुसारेण कल्पनीयम्। तथा च विश्व-
कर्मणोक्तम्—
अन्योन्यमुदरासक्तं वितुषं तु यवाष्टकम्।
कर्माङ्गुलमिति प्रोक्तं तेन मानेन कारयेत्।।
नृपाणामङ्गुलशतं शय्या दीर्घा जयावहा।
नवतिर्नृपपुत्रस्य सा षडूना तु मन्त्रिणः।।
द्वादशोना बलेशस्य त्रिषट्कोना पुरोधसः।
दैवज्ञमानमेवैतत् तुल्यत्वात् कारयेत् ततः।।
दैर्घ्यमष्टमभागोनं विष्कम्भः परिकीर्तितः।
आयामत्र्यंशतुल्यश्च पादोच्छ्रायः प्रकीर्तितः।।
सकुक्ष्यशिरसो ज्ञेयः शय्यायाः शुभकारकः।
ऊनाधिका च या शय्या सा ज्ञेया स्वामिनोऽशुभा।। इति।।१०।।
अधुना दारूणां विशेषफलमाह—
यः सर्वः श्रीपर्ण्या पर्यङ्को निर्मितः स धनदाता।
असनकृतो रोगहरस्तिन्दुकसारेण वित्तकरः ।।११।।
यः केवलशिंशपया विनिर्मितो बहुविधं स वृद्धिकरः।
चन्दनमयो रिपुघ्नो धर्मयशोदीर्घजीवितकृत् ।।१२।।
यः पद्मकपर्यङ्कः स दीर्घमायुः श्रियं श्रुतं वित्तम्।
कुरुते शालेन कृतः कल्याणं शाकरचितश्च ।।१३।।
केवलचन्दनरचितं काञ्चनगुप्तं विचित्ररत्नयुतम्।
अध्यासन् पर्यङ्कं विबुधैरपि पूज्यते नृपतिः ।।१४।।
श्रीपर्णी वृक्ष से बनी हुई शय्या धन देने वाली, असन ( विजयसार ) वृक्ष से बनी
हुई शय्या रोग का हरण करने वाली, तिन्दुकसार से बनी हुई शय्या धन देने वाली,
केवल शिंशपा वृक्ष से बनी हुई शय्या बहुत तरह से वृद्धि करने वाली, चन्दन वृक्ष से
बनी हुई शय्या शत्रु का नाश, कीर्ति और दीर्घायु करने वाली, पद्मक वृक्ष से बनी हुई
शय्या दीर्घायु, लक्ष्मी, धर्म और धन देने वाली एवं शाल वृक्ष से बनी हुई शय्या
कल्याण करने वाली होती है। केवल चन्दन वृक्ष से बनी हुई, सुवर्ण से मढ़ी हुई और
अनेक तरह के रत्नों से व्याप्त शय्या पर शयन करने वाल राजा देवताओं द्वारा भी
पूजित होता है।।११-१४।।
CC-0. JK Sanskrit Academy, Jammmmu. Digitized by S3 Foundation USA
३४२ बृहत्संहिता
यः सर्वः श्रीपर्ण्या इति। यः पर्यङ्कः सर्वो निःशेषं श्रीपर्ण्या निर्मितो रचितः स
धनदाता वित्तप्रदो भवति। यः सर्वोऽसनकृतः स रोगहरो रोगान् हरति विनाशयति। यः
सर्वस्तिन्दुकसारेण रचितः स वित्तकरो धनकरः।
यः केवल इति। यः पर्यङ्कः केवलः शिंशपयैव निर्मितः स बहुविधं बहुप्रकारं
वृद्धिकरः। यः सर्वश्चन्दनमयश्चन्दनविरचितः पर्यङ्कः स रिपुघ्नस्तथा धर्मं यशः कीर्तिं दीर्घं
च जीवितं करोति।
यः पद्मकपर्यङ्क इति। यः सर्वः पद्मकचितः पर्यङ्कः आयुर्जीवितं दीर्घं चिरकाल-
स्थायि। श्रियं लक्ष्मीम्, श्रुतं विद्याशुभं धर्म्यम्, वित्तं धनं कुरुते। तथा शालेन कृतो रचितः
शाकरचितश्च कल्याणं श्रेयः कुरुते।
केवलचन्दनरचितमिति। यत्पर्यङ्कं केवलेनैव चन्दनेन विरचितं निर्मितं तथा काञ्चनेन
सुवर्णेन गुप्तमाच्छादितम्। विचित्रैर्नानाकारै रत्नैर्मणिभिर्युक्तं तन्नृपो राजा अध्यासन्नुपरि
तिष्ठन् विबुधैर्देवैरपि पूज्यतेऽर्च्यते।।११-१४।।
अथ व्यतिमिश्रदारूणां फलमाह—
अन्येन समायुक्ता न तिन्दु की शिंशपा च शुभफलदा ।
न श्रीपर्णेन च देवदारुवृक्षो न चाप्यसनः ॥१५॥
शुभदौ तु शालशाकौ परस्परं संयुतौ पृथक् चैव ।
तद्वत् पृथक् प्रशस्तौ सहितौ च हरिद्रककदम्बौ ॥१६॥
सर्वः स्पन्दनरचितो न शुभः प्राणान् हिनस्ति चाम्बकृतः ।
असनोऽन्यदारुसहितः क्षिप्रं दोषान् करोति बहून् ॥१७॥
अम्बस्पन्दनचन्दनवृक्षाणां स्पन्दनाच्छुभाः पादाः ।
फलतरुणा शयनासनमिष्टफलं भवति सर्वेण ॥१८॥
तिन्दु की और शिंशपा वृक्ष की लकड़ी में किसी अन्य वृक्ष की लकड़ी मिलाकर
तथा श्रीपर्णी वृक्ष की लकड़ी में देवदारु या असन वृक्ष की लकड़ी मिलाकर बने हुये
पलंग या आसन शुभ फल देने वाले नहीं होते हैं। शाल, शाक—इन दोनों वृक्षों की
लकड़ी परस्पर मिली हुई हो या अलग-अलग हो तो भी शुभ फल देने वाली होती है।
इसी तर हरिद्रक और कदम्ब वृक्ष की लकड़ी परस्पर मिली हुई या अलग-अलग होने
पर भी शुभ फल देने वाली होती है। केवल स्पन्दन वृक्ष की लकड़ी से बने हुये
पलंग या आसन शुभ नहीं होते हैं। अम्ब वृक्ष की लकड़ी से बने हुये पलंग या आसन
प्राणनाशक होते हैं। अन्य वृक्षों की लकड़ी से युत असन वृक्ष की लकड़ी से बने हुये
पलंग या आसन शीघ्र ही बहुत दोष उत्पन्न करने वाले होते हैं। अम्ब, स्पन्दन और
चन्दन वृक्षों से बने हुये पलंगों के पाये स्पन्दन वृक्ष की लकड़ी से बनाने पर शुभ होता
CC-0. JK Sanskrit Academy, Jammmu. Digitized by S3 Foundation USA
है। समस्त फल वाले वृक्षों की लकड़ी से बने हुये पलंग या आसन का उपयोग करने
से अभीष्ट फल की प्राप्ति होती है।।१५-१८।।
अन्येन समायुक्तेति। तिन्दुको शिंशपा च अन्येनापरेण दारुणा समायुक्ता सहिता
शुभफलदा न भवति। अशुभैत्यर्थः। न श्रीपर्णेन च देवदारुर्युक्तः शुभफलदो भवति। एवं
श्रीपर्णेन चासनो युक्तो न शुभफलदो भवति।
शुभदाविति। शालशाकौ परस्परमन्योन्यं संयुक्तौ शुभदौ पृथक् चासंयुक्तौ केवलावपि
शुभदौ। तद्वत्तेनैव प्रकारेण पृथक् पृथक् सहितौ च हरिद्रककदम्बौ प्रशस्तौ।
सर्वः स्यन्दनरचित इति। सर्वो निःशेषं स्यन्दनेन रचितो निर्मितो न शुभः पर्यङ्कः।
यतः प्राणानसून् हिनस्ति नाशयति। अम्बकृतश्चशब्दादेवमेव प्राणान् हिनस्ति। असनो-
ऽन्येनापरेण दारुणा संयुक्तः सहितः क्षिप्रमाश्वेव बहून् प्रभूतान् दोषान् करोति।
अम्बस्यन्दनेति। अम्बः। स्पन्दनम्। चन्दनम्। एषां वृक्षाणां स्पन्दनात् स्पन्दनवृक्षात्
पादाः शुभाः। सर्वेण येन केनचित् फलदारुणा फलवृक्षेण शय्यासनमिष्टं फलं शुभफलं
भवति।।१५-१८।।
अथ सर्वेषां वृक्षाणां प्रशस्तगजदन्तेनालङ्कारविधिः कार्य इत्येतदाह—
गजदन्तः सर्वेषां प्रोक्ततरूणां प्रशस्यते योगे।
कार्योऽलङ्कारविधिर्गजदन्तेन प्रशस्तेन ।।१९।।
पूर्वोक्त समस्त वृक्षों की लकड़ियों के साथ हाथी दाँत को मिलाना शुभ होता है।
अतः प्रशस्त लक्षणों से युत हाथीदाँत से पलंग और आसन को भूषित करना चाहिये।।१९।।
प्रोक्ततरूणां कथितवृक्षाणां सर्वेषां निःशेषाणां योगे गजदन्तो हस्तिरदः। प्रशस्यते
स्तूयते इष्यत इत्यर्थः। प्रशस्तेन लक्षणसंयुक्तेन गजदन्तेन हस्तिरदेनालङ्कारविधिः कार्यः।
शोभामुत्पादयेत्।।१९।।
अथ गजदन्तलक्षणमाह—
दन्तस्य मूलपरिधिं द्विरायतं प्रोह्य कल्पयेच्छेषम्।
अधिकमनूपचराणां न्यूनं गिरिचारिणां किञ्चित् ।।२०।।
गजदन्त के मूल में जितनी अंगुलात्मक परिधि हो, उसको द्विगुणित करने पर जो
प्राप्त हो, तत्तुल्य मूल से छोड़कर शेष भाग से समस्त कल्पनायें करनी चाहिये।
जलप्राय देश के हाथियों में उससे कुछ अधिक और पर्वतचारी हाथियों में उससे कुछ
कम भाग छोड़कर शेष भाग से समस्त कल्पनायें करनी चाहिये।।२०।।
गजदन्तस्य मूले यः परिधिः परिमण्डलं द्विरायतं द्विगुणं प्रोह्य त्यक्त्वा शेषं कल्प-
येच्छिन्द्यात्। एतदुक्तं भवति—मूले यः परिणाहो गजदन्तस्य तद्द्विगुणमायतं गजदन्तमूलात्
परित्यज्य शेषं कल्पयेत्। बहूदको देशोऽनूपः। अनूपचराणां गजानां दन्तमूलपरिधिं द्विरायत-
३४४ बृहत्संहिता
मधिकमपि प्रोह्य शेषं कल्पयेत्। गिरिचारिणां पर्वतचारिणां न्यूनमपि प्रोह्य शेषं कल्पयेत्।
यतः पर्वतशिलास्तद्दन्तान् घर्षन्ति।।२०।।
अथ गजदन्तस्य कल्पितस्य शुभाशुभमाह—
श्रीवृक्षवर्धनमानच्छत्रध्वजचामरानुरूपेषु ।
छेदे दृष्टेष्वारोग्यविजयधनवृद्धिसौख्यानि ।।२१।।
प्रहरणसदृशेषु जयो नन्द्यावर्ते प्रनष्टदेशाप्तिः ।
लोष्ठे तु लब्धपूर्वस्य भवति देशस्य सम्प्राप्तिः ।।२२।।
स्त्रीरूपे धननाशो भृङ्गारेऽभ्युत्थिते सुतोत्पत्तिः ।
कुम्भेन निधिप्राप्तिर्यात्राविघ्नं च दण्डेन ।।२३।।
कृकलासकपिभुजङ्गेष्वसुभिक्षव्याधयो रिपुवशित्वम् ।
गृध्रोलूकध्वाङ्क्षश्येनाकारेषु जनमरकः ।।२४।।
पाशेऽथवा कबन्धे नृपमृत्युर्जनविपत् स्रुते रक्ते ।
कृष्णे श्यावे रूक्षे दुर्गन्धे चाशुभं भवति ।।२५।।
काटने के समय हाथी के दाँत में यदि बिल्ववृक्ष, वर्धमान, छत्र, ध्वज या चामर
की तरह चिह्न दिखाई दे तो आरोग्य, धन की वृद्धि और सुख प्राप्त होता है। इसी प्रकार
काटते समय यदि शस्त्र के समान चिह्न दिखाई दे तो जय, नदी के आवर्त ( जलभ्रम )
के समान चिह्न दिखाई दे तो नष्ट देश की प्राप्ति, ढेले के समान चिह्न दिखाई दे तो पूर्व
में प्राप्त हुये देश की प्राप्ति, स्त्री के समान चिह्न दिखाई दे तो धन का नाश, भृङ्गार के
समान चिह्न दिखाई दे तो पुत्र की उत्पत्ति, घड़े के समान चिह्न दिखाई दे तो निधि की
प्राप्ति, दण्ड के समान चिह्न दिखाई दे तो यात्रा में विघ्न; गिरगिट, वानर या सर्प की
तरह चिह्न दृष्टिगोचर हो तो दुर्भिक्ष, व्याधि और शत्रु के अधिकार में रहना; गिद्ध, उल्लू,
काक या बाज के समान चिह्न दृष्टिगोचर हो तो मरकी, पाश ( फांसी ) या कबन्ध
( बिना शिर का पुरुष ) के समान चिह्न दृष्टिगोचर हो तो राजा की मृत्यु, काटने पर रक्त
निकलने लगे तो मनुष्यों के ऊपर विपत्ति तथा वह काला, पीला, रूखा या दुर्गन्धियुक्त
हो तो अशुभ करने वाला होता है।।२१-२५।।
श्रीवृक्षवर्धमान इति । श्रीवृक्षः प्रसिद्धः। विल्वः। वर्धमानश्चिह्नम्। वर्धमानो वास्तु-
सदृशं सरागमिति केचित्। छत्रमातपत्रम्। ध्वजः प्रसिद्धो विविधपटविरचितं चिह्नम्।
चामरं बालव्यजनम्। एषामनुरूपेषु सदृशेषु। छेदे दन्तच्छेदे। दृष्टेष्ववलोकितेषु। आरोग्य-
मरोगित्वम्। विजयो विशेषेण जयः। धनवृद्धिर्वित्तवर्धनम्। सौख्यम्। एतानि भवन्ति।
प्रहरणसदृशेष्विति । प्रहरणमायुधादि। प्रहरणसदृशेषु छेदे दृष्टेषु जयो भवति। नन्द्या-
वर्तसदृशं तस्मिन् दृष्टे प्रनष्टस्यापहृतस्य देशस्य प्राप्तिर्लाभो भवति। लोष्ठं मृत्खण्डम्।
CC-0. JK Sanskrit Academy, Jammmu. Digitized by S3 Foundation USA
शय्यालक्षणाध्यायः ३४५
लोष्टसदृशेषु छेदे दृष्टेषु लब्धपूर्वस्य देशस्य सम्प्राप्तिर्लाभो भवति। पूर्वं लब्धो लब्धपूर्वः।
आदावेव लब्धः सम्प्राप्तो हस्तीभूतः स लब्धपूर्वः। देशस्य सम्प्राप्तिर्लाभो भवति तस्येति।
स्त्रीरूप इति। स्त्रीरूपे छेदे दृष्टे सुतोत्पत्तिः। पुत्रजन्म भवति। कुम्भेन कुम्भसदृशे
छेदे चिह्ने दृष्टे निधिप्राप्तिर्निधिलाभो भवति। दण्डेन दण्डाकारेण यात्राविघ्नमगमनं भवति।
कृकलासेति। कृकलासः प्राणिविशेषः। कपिर्वानरः। भुजङ्गः सर्पः। एवंविधेषु छेदे
दृष्टेष्वसुभिक्षं दुर्भिक्षम्। व्याधयः पीडाः। रिपुवशित्वं शत्रूणां वश्यत्वम्। गृध्रोलूकौ पक्षिणौ।
ध्वाङ्क्षः काकः। श्येनो वाजिकः। एतेषामाकारेषु दृष्टेषु छेदे जनानां मरको भवति।
पाशेऽथवेति। पाशः प्रसिद्धो रज्जुरूपः। कबन्धश्छिन्नशिराः पुरुषः। एवंविधेऽथवा
छेदे दृष्टे नृपस्य राज्ञो मरणं मृत्युर्भवति। रक्ते शोणिते स्रुते निर्गते छेदाज्जनानां विपदो
भवन्ति। कृष्णे कृष्णवर्णे। श्यावे मलिने। रूक्षे परुषे। दुर्गन्धे च छेदात्, अशुभमनिष्टं
भवति।।२१-२५।।
अथ शुभच्छेदानां लक्षणं शयने च तथाविधं फलमाह—
शुक्लः समः सुगन्धिः स्निग्धश्च शुभावहो भवेच्छेदः।
अशुभशुभच्छेदा ये शयनेष्वपि ते तथा फलदाः ।।२६।।
यदि दाँत का छेद सफेद, समान, सुगन्धित या निर्मल हो तो शुभ होता है। ये सभी
फल आसन के कहे गये हैं। इसी तरह पूर्वोक्त सभी लक्षण शय्या में भी फल प्रदान
करते हैं।।२६।।
शुक्लः शुक्लवर्णः। समस्तुल्यः। सुगन्धिः शोभनगन्धिः। स्निग्धो निर्मलः। एवं-
विधश्छेदः शुभावहो भवति। ये छेदा अशुभाः शुभा दन्ते प्रोक्तास्ते शयनेष्वपि शय्यायां
लग्नास्तथा तेनैव प्रकारेण फलदाः। तथाविधं फलं भवति। शुभमशुभं वा प्रयच्छतीत्यर्थः।
दारूणामप्येवमेव वेदितव्याः।।२६।।
अथ दारूणां विनियोगमाह—
ईषायोगे दारु प्रदक्षिणाग्रं प्रशस्तमाचार्यैः।
अपसव्यैकदिगग्रे भवति भयं भूतसञ्जनितम् ॥२७॥
ईषा (बनाये हुये दक्षिण और वाम तरफ के काष्ठ) के योग प्रदक्षिणक्रम से
(शिर की तरफ के काष्ठ के अग्र भाग में दक्षिण तरफ के काष्ठ के मूल को, दक्षिण
तरफ के काष्ठ के अग्र भाग में पाँव की तरफ के काष्ठ के मूल को, पाँव की तरफ के
काष्ठ के अग्र भाग में उत्तर तरफ के काष्ठ के मूल को और उत्तर तरफ के काष्ठ के अग्र
भाग में शिर की तरफ के काष्ठ के मूल को) लगाना शुभ होता है—ऐसा आचार्यों का
कथन है। अपसव्य (उक्त के विपरीत) क्रम से लगाने से भूतों से सम्बन्धित भय
होता है।।२७।।
CC-0. JK Sanskrit Academy, Jammmu. Digitized by S3 Foundation USA
ईषाशब्देन चत्वारि काष्ठानि घटितान्युच्यन्ते। शिरः पादभागयोर्द्वौ वामदक्षिणभागयो-
र्द्वाविति। तेषां परस्परं यत्र संयोगः शिरःपादकाष्ठयोर्द्वे द्वे छिद्रे कृत्वा वामदक्षिणपाद-
काष्ठानि तेषु क्षिपेत्। तत्रायं क्रमः—ईषायोगे दारु प्रदक्षिणाग्रमाचार्यैः प्रशस्तमुक्तम्। प्राद-
क्षण्येनाग्रं यस्मिन्। अपसव्यैकदिगग्र इति। अपसव्येऽप्रदक्षिणस्थे। पूर्वोक्तविन्यस्तस्य
शिरःकाष्ठस्य यदग्रं तत्र दक्षिणदिक्स्थकाष्ठमूलं क्षिपेत्। तस्याग्रे पादान्तभागस्थं काष्ठमूलं
क्षिपेत्। तदग्र उत्तरदिग्भागस्थकाष्ठमूलं क्षिपेत्। तदग्रे शिरःकाष्ठमूलं क्षिपेत्। एवं पूर्वदक्षिण-
पश्चिमोत्तरसंस्थानेन न्यासे कृते प्रदक्षिणाग्रं भवति। अपसव्ये न प्रदक्षिणस्थे पूर्वोक्तन्यासा-
द्विपर्ययस्थे तथैकदिगग्रस्थिते दारौ भूतसञ्जनितं भूतग्रहोत्पन्नं भयं भीतिर्भवति। शिरःपादभाग-
काष्ठयोरेकस्यां दिश्यग्रं यद्भवति तदैकदिगग्रम्॥२७॥
अथ पदानां लक्षणमाह—
एकेनावाक्शिरसा भवति हि पादेन पादवैकल्यम्।
द्वाभ्यां न जीर्यतेऽन्नं त्रिचतुर्भिः क्लेशवधबन्धाः॥२८॥
यदि शय्या या आसन का एक पाया अधोमुख (मूलाग्रविपर्यय = काष्ठ के मूल
में पाये का अग्र भाग या काष्ठ के अग्र भाग में पाये का मूल ) हो तो उस पर सोने वाले
को पाँव में पीड़ा, दो पाये अधोमुख हों तो भुक्त अन्न अजीर्ण और तीन या चार पाये
अधोमुख हों तो क्लेश, वध और बन्धन होता है॥२८॥
एकेन पादेन। अवाक्शिरसा अधोमुखेन। मूलाग्रविपर्ययस्थितेन। पादवैकल्यं स्वामिनो
भवति। द्वाभ्यां पादाभ्यामेवंविधाभ्यामन्नं भुक्तं न जीर्यते न परिणामं याति। त्रिभिश्चतुर्भिश्च
क्लेशवधबन्धा भवन्ति॥२८॥
अथ पादस्य ग्रन्थियुक्तस्य लक्षणमाह—
सुषिरेऽथवा विवर्णे ग्रन्थौ पादस्य शीर्षगे व्याधिः।
पादे कुम्भो यश्च ग्रन्थौ तस्मिन्नुदररोगः॥२९॥
कुम्भादस्ताज्जङ्घा तत्र कृतो जङ्घयोः करोति भयम्।
तस्याश्चाधारोऽधः क्षयकृद्द्रव्यस्य तत्र कृतः॥३०॥
खुरदेशे यो ग्रन्थिः खुरिणां पीडाकरः स निर्दिष्टः।
ईषाशीर्षण्योश्च त्रिभागसंस्थो भवेन्न शुभः॥३१॥
यदि पाये का शिर छिद्रयुत, विवर्ण या ग्रन्थियुत हो तो उस पर सोने वाले को
व्याधि होती है। इसी प्रकार यदि पैर के कुम्भ में गाँठ हो तो उदररोग, जंघा ( कुम्भ के
नीचे भाग ) में गाँठ हो तो जंघाओं में भय, आधार ( जंघा के नीचे का भाग ) में गाँठ
हो तो धन का नाश, खुरप्रदेश में गाँठ हो तो खुर वाले जानवरों को पीड़ा तथा ईषा
( पार्श्व काष्ठ ) और शीर्षणी ( शिर की तरफ का काष्ठ ) के तिहाई पर गाँठ हो तो
कल्याणकारी नहीं होता है॥२९-३१॥
शय्यालक्षणाध्यायः ३४७
सुषिरोऽथवेति । पादस्य शीर्षगे शिरोगते ग्रन्थौ सुषिरे अन्तरसार अथवा विवर्णे
विगतवर्णे दारुवर्णान्तरमाश्रिते व्याधिर्भवति शिरस्येव स्वामिनः । तस्मिन्नेव पादे यश्च कुम्भः
कुम्भभागस्तस्मिन् ग्रन्थौ स्थिते सत्युदररोगो भवति ।
कुम्भाधस्ताद्या जङ्घा तत्र कृतो ग्रन्थिर्जङ्घयोर्भयं करोति । तस्या जङ्घाया अधस्ताद्
यं आधारस्तत्र कृतो ग्रन्थिर्द्रव्यस्य धनादिकस्य क्षयकृद्भवति ।
खुरदेश इति । यो ग्रन्थिः खुरदेशे पादस्थाने स्थितः खुरिणामश्वादीनां स पीडाकारो
निर्दिष्टः कथितः । ईषा पार्श्वपट्टिका । शीर्षणी शिरःकाष्ठम् । तयोः समाने त्रिभागे तृतीयांशे
यः स्थितो ग्रन्थिः स स्वामिनो न शुभो भवति । पादभागस्य काष्ठद्वितीयपट्टिका वा अपि
त्रिभागसंस्था न शुभदैव ।। २९-३१ ।।
अधुना छिद्राणां नामान्याह—
निष्कुटमथ कोलाक्षं सूकरनयनं च वत्सनाभं च ।
कालकमन्यद्धुन्ध्युकमिति कथितश्छिद्रसंक्षेपः ।।३२।।
निष्कुट, कोलाक्ष, सूकरनयन, वत्सनाभ, कालक, धुन्ध्युक—ये संक्षेप से छिद्रों
की संज्ञायें कही गई हैं ।।३२।।
निष्कुटं नाम छिद्रम्। अथशब्दश्चार्थे। कोलाक्षम्। सूकरनयनं च। वत्सनाभं च।
कालकम्। अन्यदपरं धुन्ध्युकम्। इत्येवम्प्रकारेण छिद्राणां संक्षेपः समासः कथित उक्तः ।।३२।।
अथैतेषां लक्षणमाह—
घटवत् सुषिरं मध्ये सङ्कटमास्ये च निष्कुटं छिद्रम् ।
निष्पावमाषमात्रं नीलं छिद्रं च कोलाक्षम् ।।३३।।
सूकरनयनं विषमं विवर्णमध्यर्धपर्वदीर्घं च।
त्वामावर्तं भिन्नं पर्वमितं वत्सनाभाख्यम् ।।३४।।
कालकसंज्ञं कृष्णं धुन्ध्युकमिति यद्भवेद्द्विनिर्भिन्नम् ।
दारुसवर्णं छिद्रं न तथा पापं समुद्दिष्टम् ।।३५।।
यदि छिद्र के मध्य में घड़े के समान चौड़ा और ऊपर तंग मुख की आकृति दिखाई
दे तो निष्कुट, शालि धान्य या उड़द के बराबर नील वर्ण का छिद्र हो तो कोलाक्ष,
विषम, विवर्ण और डेढ़ पर्व लम्बा छिद्र हो तो सूकरनयन, एक पर्व लम्बा वामावर्त
छिद्र हो तो वत्सनाभ, काला छिद्र हो तो कालक और दूसरी तरफ से भी दिखाई देने
वाला काला छिद्र हो तो वह छिद्र धुन्ध्युक संज्ञक होता है। काष्ठ के समान वर्ण वाले
अशुभ छिद्र भी विशेष अशुभ फल नहीं देते हैं।।३३-३५।।
घटवत् सुषिरं मध्ये इति । यत्सुषिरं छिद्रं मध्ये मध्यभागे घटवत् कुम्भवत्। आस्ये
मुखे च सङ्कटमल्पं तन्निष्कुटं नाम। निष्पावाः शालयः। निष्पावमात्रं निष्पावतुल्यं माष-
मात्रं च वा। नीलं नीलवर्णं तच्छिद्रं कोलाक्षसंज्ञम्।
३४८ बृहत्संहिता
सूकरनयनमिति । सूकरनयनसंज्ञं विषममतुल्यम् । विवर्णं विगतवर्णम् । अध्यर्ध-
पर्वदीर्घमधिकमर्धं यस्य पर्वणः सार्धं पर्व दीर्घं भवति । वामावर्तं प्रदक्षिणावर्तं भिन्नं द्वितीय-
भागदृश्यं पर्वमितं पर्वप्रमाणं वत्सनाभाख्यं वत्सनाभसंज्ञं छिद्रम्।
कालकसंज्ञमिति । कालकसंज्ञं कृष्णं कृष्णवर्णं भवति। यद्विनिर्भिन्नं द्वितीयभागदृश्यं
कृष्णवर्णं च तद्धुन्धुकसंज्ञम्। दारुसवर्णं दारुसदृशवर्णं यच्छिद्रं न तत्र तथैषामेवं दुष्टफल-
मुद्दिष्टमुक्तम्। एतदुक्तं भवति—अशुभमपि छिद्रं दारुसवर्णं यदि भवति तदाऽतिदुष्टफलं
न भवति।।३३-३५।।
अथैतेषां फलान्याह—
निष्कुटसंज्ञे द्रव्यक्षयस्तु कोलेक्षणे कुलध्वंसः ।
शस्त्रभयं सूकरके रोगभयं वत्सनाभाख्ये ।।३६।।
कालकधुन्धुकसंज्ञं कीटैर्विद्धं च न शुभदं छिद्रम् ।
सर्वं ग्रन्थिप्रचुरं सर्वत्र न शोभनं दारु ।।३७।।
यदि निष्कुट नामक छिद्र हो तो धन का नाश, कोलाक्ष नामक छिद्र हो तो कुल का
क्षय, सूकरनयन नामक छिद्र हो तो शस्त्रभय और वत्सनाभ नामक छिद्र हो तो रोग का
भय होता है। यदि कालक और धुन्धुकसंज्ञक छिद्र कीटों से व्याप्त ( घुनखौक ) हो
तो शुभ नहीं होता है तथा बहुत गाँठों से युक्त सभी प्रकार की लकड़ियाँ सभी जगहों पर
शुभ देने वाली नहीं होती हैं अर्थात् बहुत गाँठ वाली कोई भी लकड़ी कहीं पर भी शुभद
नहीं होती है।।३६-३७।।
निष्कुटसंज्ञे छिद्रे द्रव्यस्य अर्थस्य क्षयो विनाशो भवति। कोलेक्षणे कोलाक्षसंज्ञे
कुलस्य वंशस्य ध्वंसो विनाशः । सूकरके सूकरनयने शस्त्रभयं भवति। वत्सनाभाख्ये रोगभयम्।
कालकच्छिद्रं तथा धुन्धुकाख्यं च यच्च कीटैः क्रिमिभिर्विद्धं तच्छिद्रं न शुभदं दुष्टफलम्।
यद्दारु सर्वं ग्रन्थिप्रचुरं समस्तमेव ग्रन्थिबहुलं तत् सर्वत्र सर्वस्मिन् वस्तुनि न शोभनं
प्रशस्तफलम्।।३६-३७।।
अथ मिश्रदारुरचितस्य शयनस्य फलमाह—
एकद्रुमेण धन्यं वृक्षद्वयनिर्मितं च धन्यतरम् ।
त्रिभिरात्मजवृद्धिकरं चतुर्भिरर्थं यशश्चाग्र्यम् ।।३८।।
पञ्चवनस्पतिरचिते पञ्चत्वं याति तत्र यः शेते ।
षट्सप्ताष्टतरूणां काष्ठैर्घटिते कुलविनाशः ।।३९।।
इति श्रीवराहमिहिरकृतौ बृहत्संहितायां शय्यासनलक्षणं
नामैकोनाशीतितमोऽध्यायः ।।७९।।
CC-0. JK Sanskrit Academy, Jammmu. Digitized by S3 Foundation USA
शय्यालक्षणाध्यायः ३४९
एक वृक्ष के काठ से बनी हुई शय्या धन्य, दो वृक्षों के काठ से बनी हुई धन्यतर,
तीन वृक्षों के काठ से बनी हुई शय्या पुत्रों को बढ़ाने वाली और चार वृक्षों के काठ से
बनी हुई शय्या उत्तम धन और यश प्रदान करने वाली होती है। पाँच वृक्षों के काठ से
बनी हुई शय्या पर जो व्यक्ति शयन करता है, उसकी मृत्यु होती है तथा छः, सात या
आठ वृक्षों के काठ से बनी हुई शय्या कुल का नाश करती है।।३८-३९।।
इति 'विमला'हिन्दीटीकायां शय्यासनलक्षणाध्याय एकोनाशीतितमः ॥७९॥
यच्छय्यासनमेकद्रुमेणैकवृक्षेण निर्मितं तद्धन्यम्। वृक्षद्वयनिर्मितं धन्यतरम्। त्रिभिर्वृक्षैः
प्रागुक्तैर्यैर्विनिर्मितं तदात्मजानां पुत्राणां वृद्धिकरम्। चतुर्भिर्यन्निर्मितं तदर्थं धनम्। अग्र्यं
प्रधानं यशः कीर्तिं च करोति।
पञ्चवनस्पतिरचित इति। पञ्चभिर्वनस्पतिभिर्वृक्षै रचिते निर्मिते शयनासने शयने
यः शेते स्वपिति स पञ्चत्वं याति। म्रियत इत्यर्थः। षण्णां सप्तानामष्टानां च तरूणां
वृक्षाणां काष्ठैर्घटिते निर्मिते कुलविनाशो वंशक्षयो भवति।।३८-३९।।
इति श्रीभट्टोत्पलविरचितायां संहिताविवृतौ शय्यासनलक्षणं
नामैकोनाशीतितमोऽध्यायः ॥७९॥
CC-0. JK Sanskrit Academy, Jammmu. Digitized by S3 Foundation USA
अथ रत्नपरीक्षाध्यायः
अथ रत्नपरीक्षा व्याख्यायते। तत्र मणीनां तावद्गुणप्रधानार्थलक्षणमाह—
रत्नेन शुभेन शुभं भवति नृपाणामनिष्टमशुभेन।
यस्मादतः परीक्ष्यं दैवं रत्नाश्रितं तज्ज्ञैः ॥१॥
शुभ रत्न धारण करने से राजाओं का शुभ और अशुभ रत्न धारण करने से राजाओं
का अशुभ होता है। इसलिये रत्नज्ञों के द्वारा रत्नगत दैव (शुभाशुभ फल) की परीक्षा
करनी चाहिये॥१॥
नृपाणां राज्ञां रत्नेन मणिना शुभेन शुभलक्षणेन संयुक्तेन शुभं दैवं भवति; अशुभेनानिष्टम-
शुभं दैवं भवति। दैवशब्देन प्राक्तनकर्मणां विपाक उच्यते। यस्मादेवमतोऽस्मात्तज्ज्ञै रत्न-
लक्षणज्ञै रत्नाश्रितं रत्नसंस्थितं दैवं परीक्ष्यं विचार्यम्॥१॥
रत्नपरीक्षायामुपलरत्नानामधिकारः क्रियत इत्येतदाह—
द्विपहयवनितादीनां स्वगुणविशेषेण रत्नशब्दोऽस्ति।
इह तूपलरत्नानामधिकारो वज्रपूर्वाणाम् ॥२॥
हाथी, घोड़ा, स्त्री आदि में अपने-अपने गुण की विशेषता से 'रत्न' शब्द का प्रयोग
होता है; जैसे गजरत्न, अश्वरत्न, स्त्रीरत्न आदि। किन्तु यहाँ पर वज्र आदि पाषाणरत्नों का
अधिकार है॥२॥
द्विपो हस्ती। हयोऽश्वः। वनिता स्त्री। अधिकरणाज्जातौ जातौ यदुत्कृष्टं रत्नं तदभिधीयते।
एवमादीनां स्वगुणविशेषेणात्मीयगुणप्रभावेण रत्नशब्दोऽस्ति विद्यते। तथा च—
जातौ जातौ यदुत्कृष्टं तद्रत्नमभिधीयते। इति।
इह त्वस्यां रत्नपरीक्षायामुपलरत्नानां पाषाणमणीनां वज्रपूर्वाणां वज्रप्रथमानाधिकारः
क्रियते॥२॥
तत्र रत्नानामुत्पत्तिप्रदर्शनार्थं मतभेदमाचार्याणामाह—
रत्नानि बलाद्दैत्याद्दधीचितोऽन्ये वदन्ति जातानि।
केचिद् भुवः स्वभावाद् वैचित्र्यं प्राहुरुपलानाम् ॥३॥
किसी का मत है कि बलसंज्ञक दैत्य से रत्न की उत्पत्ति हुई है। कोई दधीचि मुनि
की अस्थि से रत्नोत्पत्ति मानते हैं। कोई पृथ्वी के स्वभाव से उपलों में विचित्रता आकर
रत्न हो जाता है—ऐसा मानते हैं॥३॥
बल इति दैत्याख्यस्तस्माद्बलाद्रत्नानि जातानि सम्भूतानि। स किलेन्द्रेण निहतस्त-
स्यास्थिभ्यो रत्नान्युत्पन्नानि। तथा च—
CC-0. JK Sanskrit Academy, Jammmu. Digitized by S3 Foundation USA