औचित्यविचारचर्चा (महाकवि क्षेमेन्द्र - औचित्य रससिद्धस्य स्थिरं काव्यस्य जीवितम् सटीक)
Aucitya Vicara Charcha of Kshemendra with Commentary
महाकवि क्षेमेन्द्र (टीकाकार: पं. ब्रजमोहन झा) द्वारा
संस्कृत-हिन्दोव्याख्याद्वयोपेता ११३
इसी अर्थ को स्पष्ट करने के लिये कहा गया है—प्रस्तुतार्थोचितेनेति—वर्ण-
नीय अर्थ के अनुरूप लिंग के प्रयोग से काव्य उसी तरह चमक उठता है जैसे
राजचिह्न से शरीर ।
यथा मम ललितरत्नमालायाम्—
निद्रां न स्पृशति त्यजत्यपि धृतिं धत्ते स्थितिं न क्वचिद्
दीर्घां वेत्ति कथां व्यथां न भजते सर्वात्मना निर्वृतिम् ।
तेनाराधयता गुणस्तव जपध्यानेन रत्नावलीं,
निःसङ्गेन पराङ्गनापरिगतं नामापि नो सह्यते ॥
लिङ्गोचित्यमुदाहर्तुमाह—यथा ममेति । रत्नावलीवियोगेन विकलस्य
वत्सेश्वरस्य वर्णनमिदम् – निद्रामिति । निद्रां स्वापं, न स्पृशति रत्नावली-
वियोगविधुरोऽसौ रात्रौ निद्रां नाप्नोतीति भावः ? धृतिं धैर्यमपि त्यजति
जहाति, क्वचित्कुत्रापि स्थितिं न धत्ते कुत्राप्येकत्र स्थातुं न पारयतीतस्ततो
विक्षिप्तवद् अमतीति भावः, दीर्घा महतीं, कथां कामपि वार्त्ता, व्यथामाधि-
मिव वेत्ति जानाति, सर्वात्मना सर्वतोभावेन निर्वृतिं शान्तिं न भजते
रत्नावल्या गुणस्य दाक्षिण्यादेः स्तवेनोच्चैः कीर्त्तनेन, जपेनान्तर्मुखोच्चारणेन
ध्यानेनाधिमनश्चिन्तनेन च गुणस्तवद्वारेति भावः, रत्नावलीं लङ्केशकुमारी-
माराधयता पूजयता, निःसङ्गेन त्यक्तविषयाभिलाषेण, तेन वत्सराजेन,
पराङ्गनापरिगतमन्यस्त्रीसमाधृतं नामापि किमुत सम्पर्कौ नो सह्यते ।
लिङ्गोचित्य का उदाहरण दिखाया जा रहा है—यथा ममेति । निद्रामिति ।
रत्नावली के वियोग में वत्सराज उदयन इतने उद्विग्न हो गये हैं कि उन्हें निद्रा
नहीं आती, धैर्य छूट रहा है, किसी एक जगह ठहर नहीं सकते हैं, विक्षिप्त के
समान इधर-उधर छटपटाते फिर रहे हैं, किसी तरह की लम्बी बातचीत उन्हें
व्यथादायक होती है। कहीं भी शान्ति नहीं मिल पाती । कहाँ तक बताया जाय,
रत्नावली के अभाव में उसके स्तवन, जप और ध्यान के द्वारा उसकी आराधना
करते हुए जनसंपर्क से दूर रहने वाले उदयन किसी दूसरी स्त्रो का नाम भी
सुनना नहीं चाहते हैं ।
अत्र वत्सेश्वरस्य रत्नावलीविरहविधुरचेतसः स्मरावस्थासमुचितं
विदूषकेन सुसङ्गतायै यदभिहितम्—निद्रां न स्पृशति, धृतिं
त्यजति, स्थितिं न धत्ते, दीर्घां कथां व्यथामिव वेत्ति, निर्वृतिं न भजते,
तां विना तेन तद्गुणजापिना तद्ध्याननिरतेन जनसङ्गत्यागिनाऽन्या-
८ औ०
११४ औचित्यविचारचर्चा
सामङ्गनानां नामापि न सह्यते । तत्र स्थितिधृतिकथानिर्वृतीनां स्त्री-
लिङ्गाभिधानेनाङ्गनात्वाध्यारोपेण परमौचित्यं प्रतिपादितम् ।
अत्रोक्तपद्ये रत्नावलीविरहविधुरचेतसो रत्नावलीवियोगक्लान्त-
चित्तस्य, वत्सेश्वरस्योदयनस्य, स्मरावस्थासमुचितं कामविकारोचितं,
विदूषकेण, सुसङ्गतायै तन्नामकनारीविशेषाय "निद्रां न स्पृशति, धृतिं
त्यजति, स्थितिं न धत्ते, दीर्घां कथां व्यथामिव वेत्ति, निर्वृतिं न भजते,
तां रत्नावलीं विना तद्गुणजापिना तद्गुणजपकारिणा, तद्ध्याननिरतेन
तद्ध्यानलीनेन, जनसङ्गत्यागिना तेन वत्सराजेनान्यासामङ्गनानां
नामापि न सह्यते, इति यदुक्तम् तत्र स्त्रीलिङ्गाभिधानेन स्त्रीलिङ्गकथनेन
स्थितिधृतिकथानिर्वृतादीनामङ्गनात्वाध्यारोपेण स्त्रीत्वारोपेण परमौचित्यं
प्रतिपादितम् । पराङ्गनापरिगतनाममात्रासहनशीलोदयनद्वाराऽऽरोपित-
स्त्रीत्वविशिष्टनिद्रादित्यागोक्तिर्नितरां विच्छित्तिकरी । तत्र च विच्छित्तौ
निद्रादीनां स्त्रीत्वमेव मूलमिति सिद्धमौचित्यं लिङ्गनिर्देशस्येति भावः ।
उक्त पद्य में रत्नावली के वियोग से व्यथित वत्सराज उदयन की कामा-
वस्था के अनुरूप विदूषक ने सुसङ्गतानामक किसी नारी के प्रति "निद्रा नहीं
आती है, धृति ( धैर्य ) नहीं धर पाते हैं, एक जगह स्थिर नहीं रह सकते,
लम्बी बातें व्यथा पहुँचाती हैं, तथा शान्ति नहीं मिलती, उसके बिना उसके
गुणों का स्मरण करते हुए, उसके ध्यान में लीन, जनसंपर्क से अलग होकर अन्य
स्त्रियों का नाम भी सुनना नहीं चाहते" ऐसा जो कहा गया है उसमें स्थिति,
धृति, कथा और निर्वृति आदि पदों के स्त्रीलिंग बोधक होने के कारण उनमें
स्त्रीत्व के आरोप से अत्यधिक औचित्यका प्रतिपादन किया गया है, यह औचित्य
लिंग के समुचित प्रयोग से ही संभव हुआ है, इसलिये इसे लिंगौचित्य के उदा-
हरण के रूप में उपस्थित किया गया है जो कि अत्यन्त समीचीन है ।
न तु यथा मम नीतिलतायाम्—
वरुणारणसमर्थास्वर्गभङ्गैः कृतार्था,
यमनियमनशक्ता मारुतोन्माथसक्ता ।
धनदनिधनसख्या लज्जते मर्त्ययुद्धे
दहनदलनचण्डा मण्डली मद्भुजानाम् ॥
लिङ्गानौचित्यमुदाहर्तुमाह-न तु यथा ममेति । वरुणेति । रावणो
मानवेन सह युद्धे निजहीनतामनुभवन्स्वोत्कर्षं प्रकटयति-वरुणेन सह
संस्कृत-हिन्दीव्याख्याद्वयोपेता ११५
यद्रणं युद्धं तत्र समर्था कुशला, स्वर्गभङ्गैस्त्रिदशालयविनाशैः, कृतार्था कृत-
कृत्या, यमस्यान्तकस्य, नियमने बन्धने समर्था, मारुतस्य वायोरुन्माथे
विलोडने, सक्ता लीना, धनदस्य कुबेरस्य, निधने मृत्यौ, सज्जा तत्परा,
दहनस्याग्नेर्दलने पराभवे, चण्डा भयङ्करी, मद्भूजानां मद्बाहूनां, रावणस्य
विशतिबाहुमत्त्वेन प्रसिद्धतया बहुवचनस्यौचित्यमिति भावः मण्डली
समूहः, मर्त्ययुद्धे मानवीयसंग्रामे, लज्जते त्रपामनुभवति ।
लिंगगत अनौचित्य को दिखाने के लिए कहा गया है--न तु यथा ममेति ।
वरुणेति--मनुष्यों के साथ युद्ध करने में अपनी हेठी समझता हुआ रावण अपना
उत्कर्ष प्रगट कर रहा है। मेरी ये बीसों भुजायें-जो कि वरुण के साथ युद्ध
करने में समर्थ हैं, स्वर्ग को नष्ट-भ्रष्ट करके कृत-कृत्य हो चुकी हैं, प्रचंड वेग-
वाली वायु को भी तबाह कर चुकी हैं, सर्वदा कुबेर की मृत्यु की ताक में लगी
रहती हैं तथा अग्नि को भी विनष्ट करने के लिए पूरा उत्साह दिखा रही हैं-
मनुष्य के साथ युद्ध करने में लज्जा का अनुभव कर रही हैं।
अत्र रावणः कपिनिकरामर्षविषमविकाराविष्कारोचितं ब्रूते-वरुणा-
दिलोकपालविशालबलावलेपविप्लवकारिणी मर्त्यमात्रयुद्धे लज्जते प्रचण्डा
मद्भुजमण्डलीति स्त्रीलिङ्गेन निर्देशस्त्रैलोक्यविजयोचितस्य प्रतापस्य
कठोरतामपहरन्ननौचित्यं सूचयति ॥ २१ ॥
अत्र पद्ये, रावणः, कपिनिकरेषु वानरसमूहेषु, योऽमर्षः क्रोधस्तस्य
यो विषमो विचित्रो विकारस्तस्य य आविष्कारः प्रकटनं तदुचितं ब्रूते
कथयति-‘वरुणादीनां लोकगलानां, विशालानां महतां, बलावलेपानां
बलगर्वाणां, विप्लवकारिणी विनाशकारिणी, प्रचण्डा घोरा, मद्भुजमण्डली
मर्त्यमात्रयुद्धे तुच्छमानवमात्रसंग्रामे लज्जते” इत्यत्र स्त्रीलिङ्गनिर्देशो
मद्भुजमण्डलीतिस्त्रीलिङ्गोक्तिस्त्रैलोक्यविजयोचितस्य त्रैलोक्यविजयानुरू-
पस्य, प्रतापस्य, कठोरतां प्रचण्डतामपहरन्नौचित्यं सूचयति। जगत्त्रय-
विजये या कठोरताऽपेक्ष्यते तस्याः सद्भावः पुंस्येव संभवोऽस्ति, स्त्रियस्तु
स्वभावकोमलतया न तदाधारभूमिरित्यनौचित्यबीजं बोध्यम् ॥ २१ ॥
उक्त पद्य में रावण वानरों के ऊपर क्रोध प्रगट करता हुआ क्रोधमिश्रित
वाणी में कह रहा है कि--वरुणादि दिक्पालों के बलदर्प को विनष्ट करने वाली,
यह मेरी भयानक बाहुमण्डली मनुष्यमात्र के साथ युद्ध करने में लजाती है, इस
तरह बाहुसमूह कहने के अभिप्राय से बाहुमण्डली कह कर जो स्त्रीलिंग का
११६ औचित्यविचारचर्चा
निर्देश किया गया है वह अत्यन्त अनुचित है, क्योंकि त्रैलोक्य-विजय-रूप साह-
सिक कार्यकारिता किसी पुरुष में ही सम्भव है स्त्री में नहीं, क्योंकि स्त्रियाँ
स्वभावतः कोमल हुआ करती हैं । फिर इसका विचार न करके स्त्रीलिंग का
निर्देश करना लिंगगत अनौचित्य को ही व्यक्त करता है ॥ २१ ॥
वचनौचित्यं दर्शयितुमाह—
उचितैरेव वचनैः काव्यमायाति चारुताम् ।
अदैन्यधन्यमनसां वदनं विदुषामिव ॥ २२ ॥
लिङ्गौचित्यदर्शनात्परमवसरप्राप्तं दशमं वचनौचित्यं विवेचयितु-
माह—उचितैरेवेति । उचितैरभिधेयार्थानुरूपैरेव, वचनैरेकवचनद्विवचन-
बहुवचनरूपैः, काव्यं कविकृतिरदैन्येन धन्यानि कृतकृत्यानि मनांसि येषां
तेषामयाञ्चारुचिरचेतसामिति भावः, विदुषां सुधियां वदनमाननमिव,
चारुतां रुचिरतामायाति प्राप्नोति ।
लिङ्गौचित्य के प्रदर्शन के बाद अवसर प्राप्त होने पर दशम वचनौचित्य
की विवेचना करने के लिये कहा गया है—उचितैरेवेति । अभिधेयार्थ के अनुरूप
एकवचन द्विवचनादि के प्रयोग से काव्य उसी तरह सौन्दर्य को प्राप्त करता है
जिस तरह दैन्यरहित अत एव धन्यमन वाले विद्वानों का मुख चारुता को प्राप्त
करता है ।
उचितैरेकवचनद्विवचनबहुवचनैः काव्यं चारुतामायाति अदैन्योदार-
चेतसां विदुषामिव वदनमयाञ्चाचारुचिरौचित्यचारुभिर्वचोभिः ।
उक्तकारिकार्थमेव विशदयति-उचितैरिति । उचितैः समनुरूपैरेक-
वचनाद्ववचनबहुवचनैः काव्यं चारुतां सौन्दर्यमायाति समासादयति ।
अदैन्योदारचेतसां दीनतारहितोदात्तचित्तानां विदुषां, वदनं यथाऽयाञ्चया
यच्चारु रमणीयं, चिरौचित्यं चिरकालिकौचित्यं, तेन चारुभिः सुन्दरैर्व-
चोभिर्वचनैः, सौन्दर्यमासादयतीति भावः ।
पूर्वोक्त कारिका की ही व्याख्या की जा रही है--उचितैरिति । एक वचन,
द्विवचन आदि के समुचित विन्यास से काव्य स्पृहणीयता को प्राप्त कर जाता है,
जैसे विद्वानों का मुख याचनारहित उदार वाणी से (स्पृहणीयता को प्राप्त करता है) ।
यथा मम नीतिलतायाम्—
त्रैलोक्याक्रमणैर्वरैराहवजयैर्नैःसंख्यैरत्नाप्तिभिः,
प्रख्यातः स्वरसस्वयंवरशतैर्युद्धाब्धिमध्ये श्रियः ।
संस्कृत-हिन्दीव्याख्याद्वयोपेता ११७
साश्चर्यैर्बलिबन्धनैश्च बहुभिर्नित्यं हसत्युत्थितः
पौलस्त्यः सकृदुद्यमश्रमवशाद्व्यासक्तनिद्रं हरिम् ॥
वचनौचित्यमुदाहर्तुमाह—यथा मम नोतोति । त्रैलोक्येति । शुकसारणौ
रघुपतेरग्रे रावणोत्कर्षं प्रकटयतः । त्रैलोक्याक्रमणैरसकृल्लोकत्रयाभिभवैः,
बहुवचनबलादसकृदित्यस्य सर्वत्र सम्बन्धो बोध्यः, वराहविजयैर्वराहवि-
जयकारिणां कियतां सुभटानां विजयैर्निःसंख्यरत्नाप्तिभिर्गणनातीतरत्नो-
पलब्धिभिर्युद्धानि संग्रामा एवाब्वयः समुद्रास्तेषां मध्ये श्रियो विजय-
लक्ष्म्थाः, स्वरसस्य स्वाभिनिविष्टस्य, स्वयंवरस्य शतैर्बलिनां वरुणादिलो-
कपालानां, बन्धनैः स्वायत्तीकरणैरेवंविधैर्बहुभिरसंख्यैः साश्चर्यैराश्चर्योद्भा-
वकैः कृत्यैरिति भावः, प्रख्यातः प्रसिद्धस्तथा नित्यं सदोत्थितः समृद्धो-
त्साहः पौलस्त्यो रावणः, सकृदुद्यमश्रमवशाद् व्यासक्तनिद्रं, त्रैलोक्या-
क्रमणकौस्तुभावाप्तिलक्ष्मीस्वयंवरणादिकर्मणि वारमेकमेवोद्यमे प्राप्त्युद्योगे
यः श्रमस्तद्वशाद् गाढनिद्रासक्तं, हरिं विष्णुं, हसति स्वापेक्षया तुच्छं
मत्वोपहसतीत्यर्थः । अयं भावो भगवान्विष्णुर्वारमेकमेव वामनरूपेण त्रैलो-
क्याक्रमणं, वराहरूपेणासुरनिपातनमेकमात्रकौस्तुभोपलब्धिमेकवारमात्रं
समुद्रमध्ये लक्ष्म्याः स्वयंवरणं, बलिबन्धनञ्च कृतवान्थापि तज्जन्यश्रमेण
विशिथिलसर्वाङ्गो गाढनिद्रामवाप्य शेषे शेतेऽहं तु कतिधा तदाचरणैरपि
वर्द्धितोत्साह एवेति मत्समक्षे हास्यास्पदोऽसौ हरिरिति भावः ।
वचनौचित्य का उदाहरण दिखाने के लिये कहा गया है—यथा ममेति ।
त्रैलोक्यमिति-शुकसारणों के द्वारा रामचन्द्र के आगे रावण की महिमा गायो
जा रही है । अनेकों बार तीनों लोकों के आक्रमणों से, वराह विजय करने वाले
अगणित वीरों को परास्त कर देने से, असंख्य रत्नों की प्राप्ति कर लेने से, युद्ध-
रूप सागर के बीच सैकड़ों बार विजयलक्ष्मी के स्वयंवरणों से, वरुणादि लोक-
पालों की विजय से तथा इसी तरह के अनेकों आश्चर्यजनक कार्यों के करने से,
प्रसिद्ध तथा सोत्साह रहने वाला रावण भगवान् विष्णु का उपहास कर रहा है,
क्योंकि उन्होंने वामनरूप से एक बार ही त्रैलोक्य का आक्रमण किया था, वराह-
रूप से एक बार ही असुर का संहार किया, उन्हें एकमात्र कौस्तुभमणि की प्राप्ति
हुयी थी, एक ही बार लक्ष्मी ने उनका स्वयंवरण किया था, एक बार ही उन्हें
बलि को बाँधने का कष्ट उठाना पड़ा था, फिर भी वे इसके श्रम से इतने श्रान्त
हुए कि गाढ़ी निद्रा में आजतक शेषनाग पर शयन कर रहे हैं ।
११८ औचित्यविचारचर्चा
अत्र शुकसारणाभ्यां रघुपतेरग्रे दशग्रीवपराक्रमेऽभिधीयमाने यदुक्तं
पौलस्त्यः शेषशायिनं हरिमेकवारोद्योगशमवशेन संसक्तालस्यांनिद्रमनेक-
त्रैलोक्याक्रमणैर्वराहविजयिनां सुभटानां जयैरनेकरत्नप्राप्तिभिः समर-
समुद्रमध्ये बहुवारविहितैः श्रियः स्वयंवरशतैर्बलिनां च लोकपालानां
बन्धनैः प्रख्याततः सदोत्थितः सोत्साहः सततं हसतीति बहुवचनैरेव हरि-
वैलक्षण्यलक्षणमुपचितमौचित्यमुदञ्चितम् ।
अत्रोक्तपद्ये शुकसारणाभ्यां रामचन्द्रस्याग्रे दशाननप्रतापे कथ्यमाने-
"रावणः एकवारोद्योगश्रमवशेनाङ्गीकृतगाढस्वापं शेषशायिनं हरिमनेक-
वारकृतत्रैलोक्याक्रमणैर्दुर्दन्तशूकरनिपातनसमर्थानां सुभटानां जयैरनेक-
रत्नावाप्तिभिर्युद्धा
वचनानौचित्यमुदाहर्तुमाह--न तु यथा मातृगुप्तस्येति । नायमिति ।
नाथ ! हे राजन् ! अय प्रत्यक्षो निशाया रात्रेर्मुखमारम्भः प्रदोषकाल
इति यावत्, अथवा निशानायिकाया मुखमाननं तदेव सरोरुहं कमलं
तत्र राजहंसो मरालस्वरूपः, कीर्याः शुक्त्याः कपोलतलवद् गण्डस्थल-
वत्कान्ता रमणीया तनुः शरीरं स्वरूपमिति यावत्, यस्यैवंभूतः शशाङ्क-
श्चन्द्रा न, वर्तत इति शेषः, ( अपितु ) इदमेतद्दृश्यमानमण्डलं, दुग्ध-
सिन्धोर्दुग्धाब्धेर्डिण्डोरस्य फेनस्य, पिण्डवद् गोलकमिव, परिपाण्डु धवल-
वर्णं, त्वदीयं भवदीयं, तत्प्रसिद्धं, यशः कीर्तिर्दिव्याकाश आभाति
प्रकाशते ।
वचनगत अनौचित्य का उदाहरण दिखाने के लिए कहा गया है—'न तु
यथेति । नायमिति—हे राजन् ! निशानयिका के मुखरूप सरोज पर रहने वाला
राजहंसस्वरूप, शुकी के गंडस्थल के समान पाण्डुर, यह चन्द्र नहीं है। यह तो
क्षीर-समुद्र के फेनपिंड के समान धवल तुम्हारा लोकोत्तर यश ही आकाश में
चमक रहा है।
अत्र नायं शशी त्वदीयं दुग्धाब्धिफेनपिण्डपाण्डुरं यश इति यदभिहितं
तदविच्छिन्नप्रसराणां यशसां बहुवचनेन वर्णनायां समुचितायामेकवचनौ-
पन्यासश्चन्द्रबिम्बाकारेण पिण्डमात्रपरिच्छिन्नतया सङ्कोचरूपमनौचित्य-
मुद्भावयति ।
अत्र पद्ये 'अयं दिवि भासमानश्चन्द्रो नास्ति (अपि तु) क्षीरसागर-
फेनगोलकवद् धवलं त्वदीयं यश' इति यत्प्रतिपादितं, तदविच्छिन्न-
प्रसराणामनवरुद्धप्रसराणां यशसां, बहुवचनेन बहुवचनान्तप्रयोगेण वर्ण-
नायां समुचितायां सत्यामेकवचनोपन्यासो यश इत्येकवचनान्तत्वेन
प्रयोगश्चन्द्रबिम्बाकारेणेन्दुमण्डलस्वरूपेण, पिण्डमात्रपरिच्छिन्नतया पिण्ड-
प्रमाणमात्रेण परिमिततया, सङ्कोचरूपं यशःसङ्कोचस्वरूपमनौचित्यमुद्भा-
वयत्युत्पादयति ॥ २२ ॥
इस पद्य में "यह चन्द्र नहीं है अपितु इन्दुमण्डल के रूप में क्षीरसागर के
फेन के समान धवल तुम्हारा यश है" ऐसा जो कहा गया है वह अत्यन्त अनुचित
है, क्योंकि चारों ओर फैले हुए यशों के लिये ‘"यशांसि" ऐसा बहुवचनान्त का
प्रयोग होना चाहिये था, परन्तु यहाँ तो "यशो" इस रूप से एकवचनान्त का
ही प्रयोग किया गया है जिससे वह यश पिण्डमात्र प्रमाण वाले चन्द्र के बिम्ब
१२० औचित्यविचारचर्चा
कार में सीमित हो गया है । इसीलिये वचनानौचित्य के रूप में यह पद्य उद्धृत
किया गया है ॥ २२ ॥
विशेषणौचित्यं दर्शयितुमाह-
विशेषणैः समुचितैर्विशेष्योऽर्थः प्रकाशते ।
गुणाधिकैर्गुणोदारः सुहृद्भिरिव सज्जनः ॥ २३ ॥
वचनोंचित्यप्रदर्शनात्परं क्रमप्राप्तमेकादशतमं विशेषणौचित्यं विवेच-
यितुमाह—विशेषणैरिति । समुचितैरभिधेयार्थानुरूपैर्विशेषणैर्विशेष्यभूतो-
ऽर्थो गुणाधिकैनिरतिशयगुणशालिभिः, सुहृद्भिर्मित्रैर्गुणोदारो गुणदाक्षिण्या-
दिभिरुदार उदात्तः सज्जनः साधुपुरुष इव प्रकाशते चमत्कृतिमवाप्नोति ।
वचनोंचित्य के प्रदर्शन के बाद क्रमानुसार ग्यारहवें विशेषणौचित्य की
मीमांसा की जा रही है-विशेषणैरिति । अभिधेय अर्थ के अनुरूप विशेषण के
प्रयोग से विशेष्यभूत अर्थ उसी तरह चमत्कृत होता है जैसे गुणवान् मित्रों के
द्वारा गुणी सज्जन पुरुष ।
काव्ये विशेष्योऽर्थः समुचितैरेव विशेषणैः शोभां लभते, गुणोदारः
साधुर्यथाऽभ्यधिकगुणैः सुहृद्भिः ।
कारिकार्थमेव विशदयति--काव्य इति । काव्यरसाभिव्यञ्जककविक-
र्मणि, विशेष्यभूतोऽर्थः समुचितैरनुरूपैरेव विशेषणैः शोभां सौन्दर्य, लभते
प्राप्नोति, यथा गुणोदार उदत्तगुणशालो, साधुः सज्जनोऽभ्यधिकगुण-
वद्भिः सुहृद्भिर्मित्रैः ।
कारिका की ही व्याख्या की जा रही है-काव्य में विशेष्यभूत अर्थ अनुरूप
विशेषणों से ही सुशोभित होता है, जैसे गुणवान् सज्जन अधिक गुणशाली मित्रों
से ( सुशोभित होता है ) ।
यथा मम मुनिमतमीमांसायाम्—
चैत्रे सूत्रितयौवनान्युपवनान्यामोदिनी पद्मिनी,
ज्योत्स्नाप्रावरणानि रत्नवलभीहर्म्याणि रम्याः स्त्रियः ।
सर्वं चारुतरं न कस्य दयितं यस्मिंस्तु तद्भूज्यते,
तन्मृन्निर्मितमामभाजनमिव क्षिप्रक्षयं जीवितम् ॥
विशेषणौचित्यमुदाहर्तुमाह--यथा मम मुनीति । चैत्र इति । चैत्रे
मधौ, सूत्रितयौवनान्युपचिततारुण्यान्युपवनानि लीलोद्यानानि, आमोदिनी
सुष्ठुगन्धवती, पद्मिनी कमलिनी, ज्योत्स्नाप्रावरणानि कौमुदीरूपरावरक-
संस्कृत-हिन्दीव्याख्योपेता १२१
युक्तानि, रत्नस्य वलभी गोपानसी येष्वेवंभूतानि हर्म्याणि प्रासादतलानि,
रम्या मनोरमाः, स्त्रियो रमण्यश्च, सर्वं पूर्वोक्तं सकलं, चारुतरं नितरां
सुन्दरं, कस्य न दयितं कस्य नाभिमतम् ? अपि तु सर्वस्याप्यभिमतमेव ।
तु किन्तु तत्सर्वं यस्मिन् ( जीवने ) भुज्यते भोगविषयीक्रियते तज्जीवितं
जीवनं मृन्निर्मितं मृत्तिकया रचितमामभाजनमपरिपक्वपात्रमिव, क्षिप्रक्षयं
शीघ्रविनाशशीलमचिरस्थायीति भावः, अस्तीति शेषः ।
विशेषणौचित्य का उदाहरण दिखाने के लिए कहा गया है—यथा ममेति ।
चैत्र इति । वसन्त में गदराये यौवन की बगिया, सुगन्ध से मदमत्त कर देनेवाली
कमलिनी, चान्दनी की चादर लपेटे रत्नों की छज्जा वाली बड़ी-बड़ी अट्टालि-
कायें, रमणीय रमणियाँ, स्वभावसुन्दर, ये सब किसे अभिमत नहीं ? परन्तु जिस
( जीवन ) में इनका उपभोग किया जाता है वह जीवन ही मिट्टी से बने कच्चे
बर्तन के समान अचिरस्थायी है ।
अत्र युधिष्ठिरस्यासादितमहाविभूतेर्मयनिर्मितमणिमयसभाभि-
मानिनो विभवप्रभावे वर्ण्यमाने सकलभावाभावस्वरूपभाववादोपदेशिनो
महामुनेराशयविचारावसरे यदुक्तं कुसुमसमयसमुचितयौवनान्युपवनानि
मकरन्दामोदसुन्दरारविन्दिनी ज्योत्स्नापटप्रावृतानि रत्नवलभीहर्म्याणि
रमणीया रमण्यश्चेति सर्वमेतच्चारुतरं सर्वस्याभिमतम् किन्तु
यस्मिन्भुज्यते तज्जीवितमाममृत्पात्रनिःसारं क्षिप्रक्षयमिति तद्विशेष्य-
पदोत्कर्षकारिविशेषणपदोदितसौन्दर्येण पर्यन्तनिःसारतानिर्वेंद संवादि
स्फुरदौचित्यमातनोति ।
अत्रास्मिन् पद्ये, आसादितमहाविभूतेः प्राप्तमहैश्वर्यस्य, मयदानवर-
चितमणिमयसभाया अभिमानिनो गर्विणो युधिष्ठिरस्य, विभवप्रभावे
ऐश्वर्यमाहात्म्ये वर्ण्यमाने, सकलानां निःशेषाणां भावानां भवन्त्युत्पद्यन्ते
इति भावास्तेषामर्थात्सम्पूर्णभौतिकवस्तूनामभावस्वरूपभाववादस्याभाव-
स्वरूपतया वादस्य दृश्यमानसकलवस्त्वनस्तित्वसिद्धान्तस्येति यावत्,
उपदेशिनः प्रतिपादनशीलस्य, महामुनेर्भगवतो बुद्धस्याशयविचारावसरे
तात्पर्यपर्यालोचनकाले “पुष्पसमयसमृद्धतारुण्यान्युपवनानि, मकरन्द-
माधुरीपूरिता कमलिनी, चन्द्रिकापटावृतानि रत्नगोपानसीपरिलसत्प्रासा-
दतलानि, रमणीया रमण्यश्चेति सर्वमेतच्चारुतरं, सर्वस्य प्राणिनोऽभीष्ट-
तमं किन्तु यस्मिन् ( जीवने ) भुज्यते, तज्जीवितमपरिपक्वमृद्भाजनमिव
१२२ औचित्यविचारचर्चा
साररहितं क्षिप्रक्षयमिति" यदुक्तं तज्जीवनरूपविशेष्यपदार्थोत्कर्षकारकक्षि-
प्रक्षयादिविशेषणपदोत्पादितचमत्कारेण पर्यन्ते चरमांशे, परिणाम इति
यावत्, निःसारतयाऽसारतया सारताबुद्धयेति भावः जनितस्य निर्वेदस्य
वैराग्यस्य संवादि समर्थकं स्फुरद्देदीप्यमानमौचित्यमातनोति
विस्तारयति ।
इस पद्य में अत्यन्त ऐश्वर्यशाली, मयनिर्मितमणिमयसभा के अभिमान से
युक्त, युधिष्ठिर के वैभव वर्णन-प्रसंग में भौतिक पदार्थों के अभाववादी महामुनि
भगवान् बुद्ध के तात्पर्यपर्यालोचन करते समय "वसन्तागम से तरुणित-उपवन,
मकरन्दामोद से युक्त पद्मिनी, चान्दनी की चादर लपेटे बड़ी-बड़ी अट्टालिकायें,
कमनीय कान्तायें किसे प्रिय नहीं ? परन्तु इनका उपभोग जिस ( जीवन ) में
किया जाता है वह जीवन ही कच्ची मिट्टी से बने कमजोर बर्तन के समान
शीघ्र नष्ट हो जाने वाला है" ऐसा जो कहा गया है उसमें जीवनरूप विशेष्य की
उत्कृष्टता सिद्ध करनेवाले क्षिप्रक्षयादि विशेषण पद से उत्पन्न सौन्दर्य के कारण
वह उज्ज्वल औचित्य विस्तार पा रहा है जो पार्यन्तिक असारताबुद्धिजनित
वैराग्य का संवादी ( समर्थक ) है ।
न तु यथा भट्टलट्टनस्य—
ग्रीष्मं द्विषन्तु जलदागममर्थयन्तां
ते सङ्कटप्रकृतयो विकटास्तडागाः ।
अब्धेस्तु मुग्धशफरीचटुलाचलेन्द्र-
निष्कम्पकुक्षिपयसो द्वयमप्यचिन्त्यम् ॥
विशेषणानौचित्यं प्रदर्शयितुमाह—न तु यथा भट्टेति । ग्रीष्ममिति ।
सङ्कटाः सङ्कुचिताः, प्रकृतयः स्वभावा येषामेवंभूताः, विकटा विस्तृतास्ते
वर्णनीयास्तडागाः कासाराः, ग्रीष्मं जलशोषकं ग्रीमतुं, द्विषन्तु निन्दन्तु,
जलदस्य मेघस्यागमं वर्षर्तुसमाग ममभ्यर्थयन्तां प्रार्थयन्तु, तु किन्तु,
मुग्धशफरीवद् बालप्रोष्ठोवच्चटुलेन चञ्चलेनाचलेन्द्रेण मन्दराचलेनापि,
निष्कम्पमचलं, कुक्षेरुदरस्याभ्यन्तरस्येति यावत्, पयो जलं, यस्यैवंभूत-
स्याब्धेः समुद्रस्य, द्वयमपि पूर्वोक्तं ग्रीष्मनिन्दनं मेघागमाभ्यर्थनञ्चेति
द्वयमप्यचिन्त्यमविचार्यमिति भावः ।
विशेषणानौचित्य का उदाहरण दिखाने के लिए कहा गया है—न तु यथेति ।
ग्रीष्ममिति—स्वभावतः संकुचित तथाकथित बड़े-बड़े तालाब ग्रीष्म की निन्दा
और वर्षा की अभ्यर्थना भले ही करें परन्तु भोली मछलियों के समान चंचल
मन्दराचल से भी स्थिर आभ्यन्तरिक जलवाले समुद्र के लिए तो दोनों ही
( ग्रीष्म की निन्दा और मेघ की अभ्यर्थना ) कल्पनातीत हैं।
अत्र ग्रीष्मं द्विषन्तु मेघागमं सङ्कटस्वभावा विकटा विस्तीर्णाश्च
तटाकाः प्रार्थयन्ताम्, महाब्धेस्तु बालशफरीलोलाचलेन्द्रनिश्चलकुक्षिपयसो
ग्रीष्मघनागमावप्यगणनीयाविति यदुक्तम्, तत्र तडागविशेषणयोः सङ्कट-
विकटपदयोः परस्परविरुद्धार्थयोरनौचित्यं स्पष्टमवभासते, सङ्कटस्वभाव-
स्य हि विकटत्वं विस्तीर्णत्वं नोपपद्यते । अथ स्वभावे सङ्कटत्वमाकारे विक-
टत्वम्, तदपि तटाकस्य निश्चेतनस्य स्वभावाभावादनुपपन्नमेव ॥ २३ ॥
अत्र पद्ये, “सङ्कटस्वभावाः सङ्कुचितप्रकृतयो विकटा विस्तीर्णा-
स्तटाकाः कासाराः, ग्रीष्मं द्विषन्तु, मेघागमं प्रार्थयन्ताम्, शिशु-प्रोष्ठोव--
च्चञ्चलमन्दराचलशान्ताभ्यन्तरिकजलस्य महाब्धेर्ग्रीष्ममेघागमावुभावप्य-
गणनीयावेवेति” यत्प्रतिपादितं तत्र परस्परविरुद्धार्थयोस्तडागविशेषण-
भूतयोः सङ्कटस्वभावस्य सङ्कुचितप्रकृतेर्विकटत्वं विस्तीर्णत्वं, नोपपद्यते
न युक्तियुक्तं भवति । अथ यदि स्वभावे संङ्कटत्वमाकारे विकटत्वमित्यु-
च्येत तर्हि तदपि निश्चेतनस्याप्राणिनस्तटाकस्य स्वभावाभावात्स्वभावस्य
प्राणिवृत्तित्वेनाचेतने कासारे तदभावादिति भावः, अनुपपन्नमेव ॥२३॥
इस पद्य में “संकटस्वभाव वाले और विस्तीर्ण तड़ाग ग्रीष्म की निन्दा और
वर्षा की अभ्यर्थना भले ही करें परन्तु छोटी (पोठिया) मछलियों के समान
चंचल मन्दराचल से भी निश्चल आभ्यन्तरिक जलवाले समुद्र के लिए दोनों ही
कल्पनायें भावशून्य हैं” ऐसा जो कहा गया है उसमें परस्पर विरुद्ध अर्थवाले
तड़ाग के विशेषणभूत संकट और विकट पद का अनौचित्य स्पष्ट अवभासित
होता है, क्योंकि संकट (संकुचित) स्वभाववालों के लिए विकटता (विस्तीर्णता)
पूर्णतः अनुपयुक्त है । यदि स्वभाव में संकटता और आकार में विकटता ऐसा
कहकर अर्थ की संगति लगायी जाय तो भी स्वभाव के प्राणिवृत्ती-धर्म होने के
कारण अचेतन तड़ाग के लिए वह अयुक्त ही कहा जायगा ॥ २३ ॥
उपसर्गौचित्यं दर्शयितुमाह-
योग्योपसर्गसंसर्गैनिरर्गलगुणोचिता ।
सूक्तिर्विवर्धते सम्पत्सन्मार्गगमनैरिव ॥ २४ ॥
१२४ औचित्यविचारचर्चा
उचितैः प्रादिभिरुपसर्गैः सूक्तिरुन्नतिमासादयति, विभूतिरिव
सन्मार्गगमनैः ।
विशेषणौचित्यानौचित्य प्रदर्शनानन्तरं क्रमागतं द्वादशतममुपसर्गौ-
चित्यं विवेचयितुमाह--योग्येति ।
निरर्गलगुणोचिता निर्बाधगुणसंयुक्ता, सूक्तिः काव्यरूपं सत्कथनं,
योग्योपसर्गसंसर्गैरनुरूपोपसर्गसंपर्कैः, सन्मार्गगमनैः सन्मार्गविनियोगैः,
सम्पत्संपत्तिरिव विवर्धतेऽतितरां वृद्धिमाप्नोति ।
कारिकार्थमेव विवृणोति--उचितैरिति । उचितैरनुरूपैः, प्रादिभिः
प्रपरादिरूपैरुपसर्गैः, सूक्तिः सत्काव्योक्तिरुन्नतिं वृद्धिमासादयति लभते,
सन्मार्गगमनैः सत्कर्मविनियोगैर्विभूतिरैश्वर्यमिव ।
विशेषणौचित्य के प्रदर्शन के बाद अवसर प्राप्त होने पर बारहवें उपसर्गगत
औचित्य की विवेचना करने के लिये कहा गया है-योग्येति । उचित गुणों से
युक्त सूक्ति प्र-परा आदि उपसर्गों के संपर्क से उसी तरह वृद्धि को प्राप्त करती है
जैसे सत्कर्म में व्यय होने से संपत्ति ।
इसी की व्याख्या की जा रही है-उचितैरिति । प्र-परा आदि उचित
उपसर्गों के प्रयोग से काव्य की महिमा उसी तरह बढ़ जाती है जैसे सत्कर्म में
व्यय होने पर संपत्ति की ।
यथा मम मुनिमतमीमांसायाम्--
आचारं भजते त्यजत्यपि मदं वैराग्यमालम्बते,
कर्तुं वाञ्छति सङ्गभङ्गगलितोत्तुङ्गाभिमानं तपः ।
दैवन्यस्तविपर्ययैः सुखशिखाभ्रष्टः प्रणष्टो जनः,
प्रायस्तापविलोनलोहसदृशीमायाति कर्मण्यताम् ॥
उपसर्गौचित्यमुदाहर्तुमाह--यथा ममेति । आचारमिति । गन्धर्व-
लब्धपराभवस्य दुर्योधनस्य तपःप्रवृत्तिमभिलक्ष्य वर्णनेयम् । दैवन्यस्त-
विपर्ययैर्भाग्यकृतवैपरोत्यैः, सुखस्यानन्दस्य, शिखायाः शिखरात् भ्रष्टः
पतितः, प्रणष्टो नष्टसम्पत्तिकः, सर्वो जनः, आचारं सदाचरणं, भजते
आलम्बते, सङ्गभङ्गेन विषयसम्पर्कत्यागेन, गलितं दूरीकृतमुत्तुङ्गमभ्यु-
च्छ्रितमभिमानं यत्र तथा स्यात्तथा ( क्रियाविशेषणमेतत् ) तपस्तपस्यां,
कर्तुं विधातुं, वाञ्छतीच्छति, ( समुचितमेवैतद्यतः ) प्रायः सम्भवतस्ता-
संस्कृत-हिन्दीव्याख्याद्वयोपेता १२५
दृशो जनस्तापविलीनलोहसदृशोमुष्णताद्रवीकृतलोहतुल्यां, कर्मण्यतां
कार्यक्षमतामायाति प्राप्नोति ।
उपसर्गगत औचित्य का उदाहरण दिखाने के लिये कहा गया है—यथा ममेति ।
आचारमिति—गन्धर्वों के द्वारा पराजित दुर्योधन की तपःप्रवृत्ति को लक्ष्य करके
कहा जा रहा है कि विधिविडम्बनावश सुख के शिखर से गिरी हुई सभी
संपत्ति नष्ट हो जाने पर सदाचार का पालन, अभिमान का त्याग, वैराग्य का
अवलम्बन और विषयसंपर्क का अवसर नष्ट हो जाने से अत्युत्कट अभिमान से
मुक्त होकर तपस्या करने की इच्छा करता है । उचित ही है, क्योंकि वैसा व्यक्ति
प्रायः तापविगलितलोहपिण्ड के समान कार्यक्षमता को भी प्राप्त कर जाता है ।
अत्र दुर्योधनस्य घोषयात्रायां गन्धर्वबन्धपराभवभग्नाभिमानस्य
प्राज्यसाम्राज्यमुत्सृज्य तपःप्रयत्नाभिनिविष्टस्य दुर्ग्रहे वर्ण्यमाने यदुक्तं—
सर्वो जनः सुखभ्रष्टः प्रणष्टविभवः सदाचारं भजते, मदं त्यजति, वैराग्य-
माश्रयति, सङ्गभङ्गेन विगलितोतुङ्गाभिमानं तपः कर्तुं वाञ्छति, प्रायो
बाहुल्येन तापविगलितलोहपिण्डसदृशों कर्मण्यतामायातीति, तत्रोत्पूर्वतया
सोपसर्गस्य तुङ्गशब्दस्य स्वभावोन्नतिर्द्विगुणतामुपयाता दुर्मदाभिमाना-
र्थौचित्यमुच्चैः करोति ।
अत्र पूर्वोक्तपद्ये, घोषयात्रायां घोषगमनप्रसङ्गे गन्धर्वबन्धपराभव-
भग्नाभिमानस्य गन्धर्वकृतबन्धजन्यपराभवेन नष्टगर्वस्य, प्राज्यं प्रचुरं
विस्तृतमिति यावत्, साम्राज्यमुत्सृज्य परित्यज्य, प्रयत्नाभिनिविष्टस्य
तपोविषयकयत्नाग्रहशीलस्य, दुर्योधनस्य, दुर्ग्रहे दुराग्रहे, वर्ण्यमाने प्रति-
पाद्यमाने—"सर्वोजनः सुखशिखरच्युतो विनष्टैश्वर्यः सदाचारं श्रयति,
अभिमानं जहाति, वैराग्यमाश्रयति, विषयसंसर्गप्रणाशेन विगलितोत्तुङ्गा-
भिमानं यथा स्यात्तथा तपः कर्तुमिच्छति, प्रायो बाहुल्येनोष्णतागलित-
लोहगोलकतुल्यां कार्यक्षमतामायातीति यदुक्तं, तत्र तत्कथने, उत्पूर्वत-
योदित्यस्य प्राक्स्थित्या, सोपसर्गस्य तुङ्गशब्दस्य, स्वभावोन्नतिरुन्नतिरू-
पस्वाभाविकोऽर्थो द्विगुणतां द्वैगुण्यमुपयाता प्राप्ता सती, दुर्मदाभिमानार्थौ-
चित्यं मदमत्तजनगर्वरूपार्थस्यानुकूलतामुच्चैः करोति वर्धयति ।
इस पद्य में घोषयात्रा के प्रसंग में गन्धर्वों के द्वारा बँध जाने के कारण गर्व
चूर्ण हो जाने पर विस्तृत साम्राज्य को छोड़कर तपस्या करने के प्रयत्न में लगे
हुए दुर्योधन के दुराग्रह का वर्णन करते समय "सभी जन सुखसंपत्ति से हीन
१२६ औचित्यविचारचर्चा
हो जाने पर, सदाचार का आचरण, मद का त्याग और वैराग्य का आश्रयण
करता हुआ विषय संपर्क के छूट जाने से विगलितोत्तङ्गाभिमान ( गलितगर्व )
होकर तप करने की इच्छा करता है । ठीक है प्रायः अधिकतर लोक ताप से
गले हुए लोहपिंड के समान कार्यक्षमता को प्राप्त कर जाता है" ऐसा जो कहा
गया है उसमें उत् रूप उपसर्ग से युक्त होने के कारण तुङ्गशब्द का उन्नतिरूप
वाच्य अर्थ द्विगुणित हो जाता है जिससे मदमत्तजनगत अभिमानरूप अर्थ का
औचित्य अत्यन्त उच्छ्रित हो जाता है ।
न तु यथा कुमारदासस्य—
अयि विजहीहि दृढोपगूहनं त्यज नवसङ्गमभीरु ! वल्लभम् ।
अरुणकरोद्गम एष वर्तते वरतनु ! सम्प्रवदन्ति कुक्कुटाः ॥
उपसर्गतानौचित्यं प्रदर्शयितुमाह--न तु यथेति । नव-संगम-
संलग्नतया विस्मृतगमनां कामिनीं प्रातः सखी जागरयति--अयीति । अयि
सखि ! दृढोपगूहनं गाढालिङ्गनं, विजहीहि त्यज, अयि नवसङ्गमभीरु !
नूतनप्रियसहवासकातरे ! वल्लभं कान्तं, त्यज, अयि वरतनु ! कोम-
लाङ्गि ! एष प्रत्यक्षदृश्योऽरुणकरोद्गमः सूर्यकिरणोदयो वर्तते, प्रभात-
कालोऽयमायात इति भावः, कुक्कुटास्ताम्रचूडाः, सम्प्रवदन्ति स्वा-
व्यक्तनादं प्रातःकालबोधकमिति भावः, कुर्वन्ति ।
'उपसर्गगत अनौचित्य' का प्रदर्शन किया जा रहा है—न तु यथेति । नव-
संगमकालीन प्रमोदों में लीन होनेके कारण समयज्ञानशून्य नवयौवना को सखी
प्रातःकालकी सूचना दे रही है—अयि विजहीहीति । अयि सखि ! अब गाढ़ा-
लिंगन का त्याग करो, प्रियतम के संपर्क से निकल आओ । देखो न, सूर्य की
सुनहरी किरणें झांक रही हैं, मुर्गे बाँग दे रहे हैं, क्या अब भी केलि-मन्दिर में
ही बनी रहना चाहती हो ?
अत्राभिनवानङ्गसङ्गमगाढालिङ्गननिश्चलाङ्गच्छन्नाङ्गनाप्रबोधने
सख्या यदुक्तं मुञ्च वल्लभं प्रभातसंध्यायामरुणकिरणोद्गमो वर्तते, कुक्कु-
टाश्च सम्प्रवदन्तीति, तच्च सम्प्रोपसर्गशून्यशब्दापूरणमात्रेण निरर्थ-
कत्वादनुचितमेव ॥ २४ ॥
अत्र पद्ये, अभिनवे नूतनेऽङ्गसङ्गमे कामसम्पर्के, यद् गाढं दृढतर-
मालिङ्गनं तेन निश्चलान्यलसानि यान्यङ्गान्यवयवास्तैश्छन्नाया युक्तायां
अङ्गनायाः कामिन्याः प्रबोधने उद्बोधने सख्या वयस्यया, "वल्लभं मुञ्च,
संस्कृत-हिन्दीव्याख्याद्वयोपेता १२७
प्रभातसंध्यायां प्रातःकालेऽरुणकिरणोद्गमः सूर्यरश्म्युदयो वर्तते, ताम्र-
चूड़ाश्च सम्प्रवदन्तीति" यदुक्तं, तत्प्रतिपादनं, सम्प्रोपसर्गशून्यशब्दापूरण-
मात्रेण सम्प्रेत्युपसर्गद्वयरहितेन, वदन्तीत्याकारेण शब्देन केवलेना-
भीष्टार्थाप्त्या ( हेतुना ) निरर्थकत्वाद्वैयर्थ्यादनुचितमयुक्तमेव ॥ २४ ॥
यहाँ पर अभिनव कामसंपर्कजन्य गाढ़ आलिंगन से आबद्ध नवयुवती को
सावधान करने के लिये सखी के द्वारा "प्रियतम को छोड़ो, सूर्य की किरणें उग
आयी हैं, मुर्गे भी बाँग देने लग गये हैं ( सवेरा हो गया है )—ऐसा कहने के
क्रम में "सम्प्रवदन्ति" का प्रयोग कर 'सम्' और 'प्र' रूप उपसर्ग का जो व्यवहार
किया गया है वह कुछ अधिक अर्थ नहीं रखता, क्योंकि उसके बिना भी वक्तव्य
अर्थ की पूर्ति हो जाती है, इसलिये उस उपसर्ग-द्वय का प्रयोग उपसर्ग-गत
अनौचित्य को ही प्रगट करता है ॥ २४ ॥
निपातौचित्यं दर्शयितुमाह—
उचितस्थानविन्यस्तैर्निपातैरर्थसङ्गतिः ।
उपादेयैर्भवत्येव सचिवैरिव निश्चला ॥ २५ ॥
उपादेयैश्चादिभिर्निपातैक्वचित्पदविनिवेशितैः काव्यार्थस्य सङ्गतिर-
सन्दिग्धा सत्सहायैरिव भवति ।
उपसर्गगतौचित्यानौचित्ये प्रदर्श्य सम्प्रति क्रमप्राप्तं त्रयोदशतमं
निपातौचित्यं विवेचयितुमाह—उचितेति । उचितस्थानविन्यस्तैः समु-
चितस्थाननियुक्तैरुपादेयैः संग्रहणीयैः, सचिवैर्मन्त्रिभिः सहायैरिति
भावः, यथाऽर्थसङ्गतिर्धनसम्प्राप्तिर्निश्चला सुदृढा भवति, तथैव उचित-
स्थानविन्यस्तैः समुचितस्थलप्रयुक्तैरुपादेयैर्ग्राह्यैर्निपातैश्च वा-हेत्यादिरूपै-
रर्थसङ्गतिर्वाक्यार्थसामञ्जस्यं, निश्चलाऽसंदिग्धा भवत्येव ।
पूर्वकारिकार्थमेव व्याख्यातुमाह—उपादेयैरिति । उचितपदविनि-
वेशितैरुचितस्थानप्रयुक्तैरुपादेयैर्ग्राह्यैश्चादिभिश्च वा-हप्रभृतिभिर्निपातैः
काव्यस्यार्थसङ्गतिरभिधेयार्थसामञ्जस्यम्, सत्सुहृदैः सन्मन्त्रिभिरिवा-
सन्दिग्धा सन्देहरहिता भवति ।
उपसर्गगत औचित्यानौचित्य को दिखाकर अभी तेरहवें निपातगत औचित्य
की मीमांसा की जा रही है—उचितेति । जैसे अच्छे मन्त्रियों की नियुक्ति से कोष
अक्षय रहता है वैसे ही उचित स्थान पर च, वा, ह आदि निपातों के प्रयोग से
अर्थसंगति निःसंदिग्ध होती है ।
१२८ औचित्यविचारचर्चा
कारिका की ही व्याख्या की जा रही है—उपादेयैरिति । उपादेय और
उचित स्थान पर प्रयुक्त चादि निपातों के द्वारा सन्मन्त्रियों की नियुक्ति से अक्षय
कोष के समान अर्थसंगति निःसंदिग्ध बनी रहती है।
यथा मम मुनिमतमीमांसायाम्—
सर्वे स्वर्गसुखार्थिनः क्रतुशतैः प्राज्यैर्यजन्ते जडा-
स्तेषां नाकपुरे प्रयाति विपुलः कालः क्षणार्धं च तत् ।
क्षीणे पुण्यधने स्थितिर्न तु यथा वेश्यागृहे कामिनां,
तस्मान्मोक्षसुखं समाश्रयत भोः ! सत्यं च नित्यं च यत् ॥
निपातगतौचित्यमुदाहर्तुमाह—यथा ममेति । सर्व इति । स्वर्ग-
सुखार्थिनः स्वर्गवासजन्यानन्दकामिनः, सर्वे, जडा मन्दमतयः, स्वर्ग-
सुखस्य क्षणिकत्वेन तत्कामिनां मन्दबुद्धित्वव्यपदेशः समुचित एवेति
भावः, प्राज्यैः प्रचुरैः, क्रतुशतैर्यज्ञशतैर्यजन्ते देवमर्चयन्तीति भावः,
तेषां तदर्थमिष्टवतां, विपुलः सुमहान्कालः समयः, नाकपुरे स्वर्गे प्रयाति
व्यत्येति । तु किन्तु, पुण्यधने धनविभवे, विपुलसम्पत्तौ च, क्षीणे तत्फल-
भोगोनोपक्षीणशक्तौ, व्ययबाहुल्येन नष्टे च, वेश्यागृहे वेश्यालये, कामिनां
कामुकानामिव, तत्क्षणार्धं च तन्निमेषमात्रमपि स्थितिरवस्थानं न
भवितुं शक्नोतीति भावः । तस्माद्धेतोर्भोः ! अरे मन्दबुद्धयः ! मोक्ष-
सुखं सायुज्यादिमोक्षानन्दं, समाश्रयत भजत, यच्च ( मोक्षसुखम् )
सत्यं भ्रमरहितं, नित्यमविनश्वरं चास्तीति शेषः।
निपातगत औचित्य का उदाहरण दिखाने के लिए कहा गया है—यथा
ममेति । सर्व इति । स्वर्गसुख चाहनेवाले सभी मूर्ख सैकड़ों यज्ञ कर के स्वर्ग
जाते हैं और बहुत दिनों तक वहाँ वास भी करते हैं, परन्तु पुण्य चुक जाने पर
ठीक उसी तरह वहाँ से खदेड़ दिये जाते हैं जैसे धन समाप्त हो जाने पर वेश्या-
गृहों से कामुक पुरुष । इसलिए ऐ मूढ़ो ! मोक्षसुख की ही कामना करो, जो
कि सत्य भी है और नित्य भी ।
अत्र स्वर्गसुखस्य वेश्याभोगवदवसानविरसचपलतायां प्रतिपादितायां
निश्चलमोक्षसुखस्य निःसन्देहनिश्चिता प्रतिपत्तिर्निपातपदोपबृंहिता
वाक्यार्थौचित्यं जनयति ।
अत्र पद्ये, स्वर्गसुखस्य, वेश्याभोगवद्वारवधूपभोगवदवसानेऽन्ते,
विरसचपलतायां कटुक्षणिकत्वे, प्रतिपादितायां कथितायां सत्यां, निश्चल-
मोक्षसुखस्य सुस्थिरमोक्षावाप्तिरूपामुखस्य, निःसन्देहनिश्चिता सन्देहशून्य-
स्थिरा, प्रतिपत्तिरवबोधः, निपातोपबृंहिता च रूपनिपातवर्धिता (सती),
वाक्यार्थौचित्यं वाक्याभिधेयगतौचित्यं, जनयत्युत्पादयति ।
इस पद्य में स्वर्गसुख को वेश्या-भोग के समान अन्तविरस और क्षणिक
बताया गया है, जिससे मोक्षसुख की स्थायिता और सत्यता का भान स्पष्टतः हो
जाता है, जो कि "सत्यं च नित्यं च यत्" यहाँ पर प्रयुक्त च-रूप निपात से
और अधिक बढ़ जाता है, इसलिए निपातगत औचित्य का सुन्दर समावेश यहाँ
दृष्टिगोचर हो जाता है।
न तु यथा श्रीचक्रस्य—
देवो जानाति सर्वं यदपि च तदपि ब्रूमहे नीतिनिष्ठं,
सार्द्धं सन्धाय जालन्तरधरणिभुजा निर्वृतो बान्धवेन ।
म्लेच्छानुच्छिन्धि भिन्धि प्रतिदिनमयशो रुन्धि विश्वं यशोभिः,
सोदन्वन्मेखलायां परिकलय करं किञ्च विश्वम्भरायाम् ॥
निपातानौचित्यं प्रदर्शयितुमाह—न तु यथा श्रीचक्रस्येति । देव
इति । कञ्चन नृपं प्रति कस्यचिद्धितचिन्तकस्योक्तिरियम् । यदपि यद्यपि,
देवः स्वामी, भवानिति यावत्, सर्वं निखिलं, जानात्यवगच्छति, तदपि
च तथापि च, नीतिनिष्ठं नीतिपूर्णं, ब्रूमहे कथयामो वयमिति शेषः ।
किमित्याकाङ्क्षायामाह—सार्द्धमिति । बान्धवेनात्मीयेन, जालन्तरधरणि-
भुजा जालन्धरनामख्यातप्रदेशाधिपतिना, सार्द्धं सह, सन्धाय सन्धिं
कृत्वा, निर्वृतः शान्तः आक्रमणशङ्कारहित इति यावत्, प्रतिदिनं प्रत्यहः,
म्लेच्छान्धर्मध्वंसिनः, यवनानुच्छिन्धि घातयः अयशोऽकीर्तिं, भिन्धि
नाशय, यशोभिरेतत्कर्मजन्यसमुज्ज्वलकीर्तिभिर्विश्वं जगत्, रुन्धि पूरय,
किञ्चापि च, सोदन्वन्मेखलायां समुद्ररशनायां समग्रायामिति भावः,
विश्वम्भरायां पृथिव्यां, करं राजग्राह्यमंशं, परिकलय गृहाण ।
निपातानौचित्य का उदाहरण दिखाने के लिए कहा गया है—न तु यथा
श्रीचक्रस्येति । किसी राजा के प्रति उसके किसी हितचिन्तक की उक्ति है—देव
इति । हे राजन् ! यद्यपि आप खुद ही सब जानते हैं फिर भी हमलोग कुछ
नीतिपूर्ण बातें श्रीमान् की सेवा में रख रहे हैं। बन्धुभूत जालंधरराज के साथ
संधि करके शान्ति स्थापित कर लीजिये और फिर म्लेच्छों को मार भगाइये,
९ औ०
१३० औचित्यविचारचर्चा
अपकीर्ति को दूर कीजिये, अपने यश से संसार को परिपूर्ण कीजिये, इतना ही
नहीं समुद्रमेखलामंडित ( सम्पूर्ण ) पृथिवी पर कर वसूल कीजिये ।
अत्र क्षितिपतिस्तुतिप्रस्तावे “देवो जानाति सर्वं यदपि च तदपि”
इति यदुक्तं तत्र पूर्वापरयोरसम्बद्धत्वेन निरर्थक एव निरुपयोगश्चकारः,
प्रततोत्सवबहुजनभोजनपङ्क्तावपरिज्ञातः स्वयमिव मध्ये समुपविष्टः
पश्चादभिन्नः परं लज्जादुर्मना अनौचित्यं प्रतनोति ॥ २५ ॥
अत्रोक्तपद्ये राज्ञः स्तुतिप्रसङ्गे “देवो जानाति सर्वं यदपि च तदपि”
इत्येवंरूपेण यदुक्तं तदुक्तौ पूर्वापरपदयोर्यदपितदपिरूपयोः पदयोस्त-
दर्थयोरिति भावः, असम्बद्धत्वेन समुच्चयायोग्यत्वेन, निरर्थको व्यर्थ एव,
निरुपयोगो निष्प्रयोजनश्चकारः, प्रतते विस्तृते महतीति भावः, उत्सवे,
बहूनां जनानां, भोजनस्य पङ्क्तावपरिज्ञातोऽपरिचितः, स्वयमनाहूतो
मध्ये समुपविष्टः, पश्चादभिव्यक्तो विज्ञातः, लज्जादुर्मना लज्जाकुलचेता
धृष्टजन इवेति भावः, परमत्यन्तमनौचित्यं प्रतनोति विस्तारयति ॥ २५॥
इस पद्य में राजा की स्तुति के क्रम में “देवो जानाति सर्वं यदपि च
तदपि” ऐसा जो कहा गया है उसमें यदपि और तदपि पद आपस में सम्बन्ध
नहीं रखने के कारण समुच्चय के योग्य तो हैं ही नहीं, फिर उनके बीच में चकार
का प्रयोग करना कैसे सार्थक हो सकता है ? इसलिए वह ( चकार ) उसी तरह
अनौचित्य को विस्तृत करता है जैसे भोज में निमंत्रित बहुत जनों के बीच छिप
कर बैठा हुआ पीछे पहचाने जाने पर लज्जा से विनम्र होकर कोई धृष्ट जन
अनौचित्य को व्यक्त करता है ॥ २५ ॥
कालौचित्यं दर्शयितुमाह—
कालौचित्येन यात्येव वाक्यमर्थेन चारुताम् ।
जनावर्जनरम्येण वेषेणेव सतां वपुः ॥ २६ ॥
कालकृतौचित्ययुक्तेनार्थेन वाक्यं चारुतामेति वेषपरिग्रहेणेव
कालयोग्येन सतामवसरज्ञानां वपुः ।
निपातौचित्यं प्रदर्श्य साम्प्रतं चतुर्दशतमं कालौचित्यं विवेचयितु-
माह—कालौचित्येनेति । कालस्यौचित्यं यत्र तेन भूतभविष्यदादिकाल-
कृतौचित्ययुक्तेनेति भावः, अर्थेनाभिधेयेन, वाक्यं पदसमूहः काव्यरूप
इति यावत् जनावर्जनरम्येण सभ्यजनानुरञ्जनेन हेतुना, सुन्दरेण साम-
संस्कृत-हिन्दोव्याख्याद्वयोपेता १३१
यिकेनेति भावः, वेषेण वेषधारणेनेत्यभिप्रायः, सतां सज्जनानां, वपुः
शरीरमिव, चारुतां सुन्दरतां, याति प्राप्नोत्येव ।
कारिकार्थमेव विवृणोति — कालकृतेति । कालकृतौचित्ययुक्तेन भूत-
भविष्यदादिकालकृतौचित्यसहितेनार्थे नाभिधेयेन, वाक्यं, चारुतां रुचिर-
तामेति प्राप्नोति, कालयोग्येन समयोचितेन, वेषपरिग्रहेण वेषधारणेनाव-
सरज्ञानामवसरज्ञानवतां, सतां सज्जनानां, वपुर्विग्रह इव ।
उदाहरण-प्रत्युदाहरणों को दिखा कर निपातोचित्य की विवेचना के बाद
क्रमानुसार चौदहवें कालोचित्य की मीमांसा करने के लिए कहा गया है--
कालौचित्येनेति । भूत भविष्यत् आदि कालकृत औचित्य से युक्त अर्थ के प्रयोग
से काव्यरूप वाक्य समयानुरूप वेषविन्यास से सज्जनों के शरीर की तरह अपूर्व
कमनीयता को प्राप्त कर जाता
१३२ औचित्यविचारचर्चा
मुनीति । शिशुपाल के द्वारा श्रीकृष्ण की निन्दा में यह पद्य कहा गया हैं-योऽभू-
दिति । जो ग्वाले का लड़का दूध-दही का प्रमुख चोर था और गोहाल में गौंत-
गोबर साफ किया करता था, आज जगत्पते, खगपते, शौरे, मुरारे, हरे, श्रोवत्साङ्क
आदि पदों के द्वारा उसी की स्तुति मूर्खजन कर रहे हैं--इन पदों से सभी के
कान भर गये हैं, हा ! विपर्ययप्रेमी समय-परिपाक आश्चर्यजनक है ।
अत्रामर्षविषविषमाविष्कारमुमूर्षुणा शिशुपालेनाभिधीयमाने
यत्किल गोपालबालः पयोदधिशिरश्चौरः करीषसङ्कषोऽभूत्तस्यैवाद्य जगन्ना-
थादिभिः स्तुतिपदैर्नृणां कर्णौ पूरितौ, ही बत कालस्य विपर्ययकारिणी
पाकक्रियाऽऽश्चर्यभूमिरिति वाक्येऽभूदिति भूतकालेनाश्चर्यपरिपोषरुचिर-
मारब्धाधिक्षेपलक्षणं वाक्यौचित्यं कृतम् ।
अत्रोक्तपद्ये, अमर्षः क्रोध एव विषं गरलं, तस्य विषमो विचित्रो
य आविष्कार उत्पत्तिस्तेन मुमूर्षुणा चक्रधाराशङ्कितमरणेन, शिशुपाले-
नाभिधीयमाने कथ्यमाने "यत्किल गोपालबालः पयोदध्नोर्मुख्यापहारको
गोमयादिप्रोञ्छकोऽभूत्तस्यैवेदानीं जगन्नाथादिभिः स्तुतिपदैर्नृणां कर्णौ
पूरितौ, बतेति खेदे विपर्यासविधायिनी कालस्य पाकक्रियाऽऽश्चर्यभूमिः"
इति वाक्ये