अभिधर्मकोश एवं भाष्य (आचार्य वसुबन्धु - स्फुटार्था व्याख्या सहित सम्पूर्ण बौद्ध दर्शन महाकोश)

६५८ भाष्यस्फुटार्थासहितेऽभिधर्मकोशे [ मार्गपुद्गल-
किं पुन परिवृत्तजन्मनोऽप्यनागामिन एष भेदोऽस्ति ? यस्मात्
न परावृत्तजन्मार्यः कामे धात्वन्तरोपगः ।
कामधातौ परावृत्तजन्मान्तर आर्यो न धात्वन्तरं गच्छति । अनागामिफलं
प्राप्य तत्रैव जन्मनि परिनिर्वाणात् । रूपधातौ तु परावृत्तजन्मा¹ कदाचिदारूप्यान्
प्रविशति । य ऊर्ध्वस्रोता भवाग्रपरमः ।
यत्तर्हि शक्रेणोक्तम्—"ये ते देवा अकनिष्ठा इति विश्रुताः, अन्ते मे
हीयमानस्य तत्रोपपत्तिर्भविष्यति" ? अभिधर्मलक्षणानभिज्ञत्वादिति² वैभा-
षिकाः । भगवतापि अनिवारणम् , संहर्षणीयत्वात् इति ।
मपि प्रहाणात् । तेषां सत्पुरुषाणामनागामिनामिह सूत्रेऽधिकारः । सप्त
सत्पुरुषगतय इत्यतोऽन्येषां पार्यायिकं सत्पुरुषत्वं न प्रतिषिध्यते ॥ ४० ॥
किं पुनः परिवृत्तजन्मनोऽप्यनागामिन एष भेदोऽस्ति । अन्तरापरिनिर्वायी-
त्येवमादिकः । परिवृत्तजन्मानागामीयः प्रथमे जन्मनि स्रोतआपत्तिफलं
सकृदागामिफलं वा प्राप्य द्वितीये जन्मन्यनागामी भवति । काम इति
विशेषणम् । यस्माद् रूपधातौ परिवृत्तजन्मा कदाचिदारूप्यान् प्रविशतीति ।
तत्रैव जन्मनि परिनिर्वाणादिति । कामधातौ दुःखबहुत्वेनास्य तीव्रसंवे-
गत्वात् ।
यत्तर्हीति विस्तरः । शक्रेणोक्तम्—'इतश्च्युतोऽहं मनुष्येषूपपन्नो यद्यर्हत्त्वं
प्राप्य न परिनिर्वामि । ये ते देवा अकनिष्ठा इति विश्रुताः, अन्ते मे हीयमानस्य
तत्रोपपत्तिर्भविष्यति' इति । स हि देवेष्वेव स्रोतआपन्नो मनुष्याँश्चागत्य
परिनिर्वास्यामीति वचनात् परिवृत्तजन्मा भवेत् । अन्ते निकायसभागावसाने
मम हीयमानस्यार्हत्त्वानवाप्तिपरिहाण्या परिहीयमाणस्य, तत्राकनिष्ठेषूप-
पत्तिर्भविष्यतीति प्रार्थनाDefault/प्रार्थनावचनाद् धात्वन्तरगमनमस्तीति गम्यते, तत् कथं
कामधातौ परिवृत्तजन्मान्तर आर्यो धात्वन्तरं न गच्छतीत्युच्यत इति ? सूत्रार्थो
दृश्यते । ब्रूयास्तम् । धर्मलक्षणानभिज्ञत्वाच्छक्रेणैवमुक्तम् , तस्माद्दोष इति ।
भगवता तर्ह्येवं शृण्वता कस्मादसौ न निवारितः—मा त्वमेव वोच इति ?
अत उच्यते—भगवताप्यनिवारणम् , संहर्षणीयत्वादिति । कामदुःखपरित्यागा-
भिलाषेण संहर्षणीयमित्यभिप्रायः ।
च्युतिनिमित्तोपपत्तिदुःखोद्विग्नस्य संहर्षणीयत्वादित्याचार्यसङ्घभद्रः ।
१. परिवृत्त०—जा० । २. अभिधर्मानभि०—का० ।

निर्देशः ] षष्ठं कोशस्थानम् ६५६
स चोर्ध्वजश्च नैवाक्षसञ्चारपरिहाणिभाक् ॥ ४१ ॥
स च कामधातौ परिवृत्तजन्मा ऊर्ध्वधातूपपन्नश्चार्यो नैवेन्द्रियाणि सञ्चरति,
नापि कथञ्चित् परिहीयते ।
किं पुनः कारणं परिवृत्तजन्मान्तरस्यार्यस्य रूपारूप्यप्रवेशेनेन्द्रियसञ्चार-
परिहाण्यो नेष्यन्ते ? यस्मान्न सन्ति ।
कस्मान्न सन्ति ? जन्मान्तरपरिवासेनेन्द्रियाणां परिपक्वतरत्वाद्, आश्रय-
विशेषालाभाच्च ।
अथ कस्मादवीतरागः शैक्षो नान्तराये परिनिर्वायी भवति ? मार्गस्याजित-
त्वादसम्मुखीभावतः, अनुशयानां च नातिमन्दत्वात् । दुःसमतिक्रमत्वात् कामधातोरिति
वैभाषिकाः । बहु ह्यनेन कर्तव्यं भवति—अकुशलाब्याकृतक्लेशप्रहाणम् ,
द्वित्रिश्रामण्यफलप्राप्तिः, त्रिधातुसमतिक्रमश्च । तच्चान्तराभवस्थो न शक्तः
कर्तुमिति ॥ ४१ ॥
इन्द्रियाणां परिपक्वतरत्वादिति । प्रज्ञादीनामिन्द्रियाणां निस्यन्दफलपुष्टि-
विशेषादित्यर्थः । आश्रयविशेषालाभाच्च । यस्माच्चाश्रयविशेषमनुपहतं
मार्गसम्मुखीभावाऽनुकूलं प्रतिलभते । दृश्यन्ते हि तीक्ष्णेन्द्रिया अपि सन्त
आश्रयवैगुण्याद् गुणेभ्यः परिहीयमाणा इत्यतो जन्मान्तरपरिवासेनेन्द्रियाणां
परिपक्वतरत्वादितीन्द्रियसञ्चारो नास्ति । आश्रयविशेषालाभाच्च परिहाणि-
र्नास्ति । अनेनैव जन्मान्तरपरिवासेन धात्वन्तरगमनं न भवतीति ।
मार्गस्याजितत्वादसम्मुखीभावत इति । यस्मान् मार्गस्याजितत्वादसम्मुखी-
भावः, तस्मात् कारणादवीतरागः शैक्षः स्रोतआपन्नः सकृदागामी च
नान्तरापरिनिर्वायी भवति । अनुशयानां च नातिमन्दत्वात् । यस्माच्चानुशया-
स्तस्य नातिमन्दाः, अतो नान्तरापरिनिर्वायी भवतीत्ययमाचार्यस्य परिहारः ।
वैभाषिकाणां कः परिहारः ? इत्याह—दुस्समतिक्रमत्वात् कामधातोरिति
वैभाषिका इति । कथम् ? इत्युच्यते—बहु ह्यनेन कर्तव्यं भवति अकुशलाऽव्याकृत-
क्लेशप्रहाणम् । अकुशलानां कामावचराणामव्याकृतानां च रूपारूप्यावचराणां
क्लेशानां प्रहाणमनेन कर्तव्यम् । वीतरागेण पुनः शैक्षेणाव्याकृतानामेव
प्रहाणमिति । द्वित्रिश्रामण्यफलप्राप्तिरिति । द्वे वा त्रीणि वा श्रामण्यानि

यदुक्तम्—"स ध्याने व्यवकीर्णेऽकनिष्ठगः" इति, अथ कतमद्ध्यानं
प्रथमतॊ व्यवकीर्यते ?
आकीर्यते चतुर्थं प्राक्,
स हि सर्वकर्मण्यः समाधिः ; सुखप्रतिपदामग्रत्वात्¹ । एवं च पुनः
व्यवकीर्यते—अर्हन्नागामी वा प्रवाहयुक्तमनास्रवं चतुर्थं ध्यानं समापद्यते ।
तस्माद्व्युत्थाय प्रवाहयुक्तं तदेव सास्रवं समापद्यते, पुनश्चानास्रवम् ।
एवं प्रवाहाप्रहाणेन² यदा किल द्वौ क्षणावनास्रवौ समापद्यते, द्वौ सास्रवौ,
पुनश्चानास्रवौ—अयं व्यवकिरणस्य प्रयोगः ।
निष्पत्तिक्षणमिश्रणात् ।
यदा त्वनास्रवस्य क्षणस्यानन्तरं सास्रवं सम्मुखीकरोति सास्रवस्यानास्रवम् ।
एवं सास्रवस्य क्षणस्यानास्रवाभ्यां मिश्रणात् व्यवकिरणं निष्पन्नं भवतीति
वैभाषिकाः ।
द्वौ हि क्षणावानन्तर्यमार्गसदृशौ, तृतीयो विमुक्तिमार्गसदृश इति एवं
फलानि प्राप्तव्यानि । सकृदागामिना द्वे श्रामण्यफले प्राप्तव्ये—अनागामिफलम्,
अर्हत्त्वफलं च । स्रोतआपन्ने त्रीणि—सकृदागामिफलम्, अनागामिफलम्,
अर्हत्त्वफलं च । वीतरागेण पुनरेकमेवार्हत्त्वफलं प्राप्तव्यमिति । त्रिधातुसमति-
क्रमश्चावीतरागेण कर्तव्यः । वीतरागेण तु रूपावीतरागेणान्तरापरिनिर्वायिणा
भवता द्विधातुसमतिक्रमः कर्तव्य इति ॥ ४१ ॥
“आकीर्यते” इति । व्यवकीर्यते व्यतिभिद्यते । अनास्रवाभ्यां
सास्रवं चतुर्थं ध्यानं मिश्रीक्रियत इत्यर्थः । सुखप्रतिपदामग्रत्वादिति । सुखा
प्रतिपदश्चत्वारि मौलानि ध्यानानि, “ध्यानेषु मार्गः प्रतिपत् सुखा”
(अभि० को० ६.६६) इति वचनात् । तासां चतुर्थं ध्यानमग्रम्, अष्टापक्षाल-
मुक्तत्वात् ।
यदा किलेति । किलशब्दो वैभाषिकमतद्योतकः । स्वमतं तु पश्चाद्
दर्शयिष्यति—अशक्यं तु क्षणव्यवकिरणमिति विस्तरेण ।
द्वौ हि क्षणावानन्तर्यमार्गसदृशाविति । अनास्रवसास्रवौ । तृतीयो
विमुक्तिमार्गसदृश इत्यनास्रवः ।
१. ०मग्रद्यत्वात्—का० । २. ०प्रहासेन—का० ।

निर्देशः ] षष्ठं कोशस्थानम् ६६१
चतुर्थं ध्यानं व्यवकीर्य तन्मूलेनान्यान्यपि व्यवकीर्यन्ते । कामधातौ त्रिषु द्वीपेषु
प्रथमं व्यवकीर्यते । पश्चात् परिहीणेन रूपधातौ ।
अशक्यं तु क्षणव्यवकिरणमन्यत्र बुद्धात् । अत इच्छात्तः प्रवाहत्रयसमाप-
चित्तो निष्पन्नं भवतीति पश्यामः ।
किमर्थं पुनर्ध्यानं व्यवकीर्यते ?
उपपत्तिविहारार्थं क्लेशभीरुतयापि च ॥ ४२ ॥
त्रिभिः कारणैर्ध्यानं व्यवकिरन्ति—तीक्ष्णेन्द्रिया अनागामिनः शुद्धावासो-
पपत्त्यर्थं दृष्टधर्मसुखविहारार्थं च, मृद्विन्द्रियाः क्लेशभीरुतया चास्वादनासम्प्रयुक्त-
समाधिदूरीकरणादपरिहाण्यथंम्¹, अर्हन्तस्तु तीक्ष्णेन्द्रिया दृष्टधर्मसुखविहारार्थम्,
मृद्विन्द्रियाः क्लेशभीरुत्वाच्चापरिहाण्यथंम् ॥ ४२ ॥
अथ कस्मात् पञ्चैव शुद्धावासोपपत्तयः ? यदेतद् व्यवकीर्णभावितं चतुर्थं
ध्यानमुक्तम्,
तत्पञ्चविध्यात् पञ्चेव शुद्धावासोपपत्तयः ।
सा हि व्यवकीर्णभावना पञ्चप्रकारा; मृदुमध्याधिमात्रतरतमभेदात् । प्रथ-
मायां त्रीणि चित्तानि सम्मुखीक्रियन्ते—अनास्रवम्, सास्रवम्, अनास्रवं च ।
द्वितीयायां षट् । तृतीयायां नव । चतुर्थ्यां द्वादश । पञ्चम्यां पञ्चदश ।
मृद्विन्द्रियाः क्लेशभीरुतया च व्यवकिरन्ति । चशब्दाच्छुद्धावासोपपत्त्यर्थं
दृष्टधर्मसुखविहारार्थं च व्यवकिरन्ति । तीक्ष्णेन्द्रियास्तु शुद्धावासोपपत्त्यर्थं
दृष्टधर्मसुखविहारार्थं च व्यवकिरन्ति, न क्लेशभीरुतया; तेषां परिहाण्यसम्भ-
वात् । कथं पुनः क्लेशभीरुतया अपरिहाण्यथं व्यवकिरन्ति ? इत्याह—
आस्वादनासम्प्रयुक्तसमाधिदूरीकरणात् । अपरिहाण्यर्थमिति । फलान्न
परिहीयेमिति ॥ ४२ ॥
पञ्चप्रकारेति विस्तरः । मृद्वी मध्या अधिमात्रा अधिमात्रतरा अधिमात्रत-
मेति । प्रथमायां त्रीणि चित्तानीति । तस्य पुद्गलस्य तावती शक्तिरित्येवमुपरिष्टा-
दपि वक्तव्यम् । द्वितीयायां षडिति । अनास्रवं सास्रवमनास्रवमिति त्रीणि,
१. ०परिहीणार्थम्—का० ।

६६२ भाष्यस्फुटार्थासहितेऽभिधर्मकोशे [ मार्गपुद्गल-
तासां यथासंख्यं पञ्च शुद्धावासाः फलम् । यत्तत्र सास्रवं तद्वशात्
तेषूपपत्तिः ।
श्रद्धादीन्द्रियाधिक्यात् पञ्चेत्यपरे ।
निरोधलाभ्यनागामी कायसाक्षी पुनर्मतः ॥ ४३ ॥
निरोधलाभोऽस्यास्तीति निरोधलाभी । यो हि कश्चिदनागामी निरोध-
समापत्तिलाभी स कायसाक्षीत्युच्यते; निर्वाणसदृशस्य धर्मस्य कायेन साक्षात्
करणात् ।
कथं पुनः कायेन साक्षात्करोति ? चित्ताभावात् कायाश्रयोत्पत्तेः ।
एवं तु भवितव्यम्—स हि तस्माद् व्युत्थायाप्रतिलब्धपूर्वां सविज्ञानकां
कायशान्ति प्रतिलभते । यतोऽस्यैवं भवति—शान्ता बत निरोधसमापत्तिः, निर्वाण-
सदृशी बत निरोधसमापत्तिरिति । एवमनेन तस्याः शान्तत्वं कायेन साक्षात्कृतं
भवति । प्राप्तिज्ञानसाक्षात्क्रियाभ्यां प्रत्यक्षीकारो हि साक्षात्क्रिया ।
पुनरनास्रवं सास्रवमनास्रवमित्यपराणि त्रीणीति षड् भवन्ति । एवमेव च
तृतीयायां नव, चतुर्थ्यां द्वादश, पञ्चम्यां पञ्चदशेति योज्यम् ।
तासां यथासंख्यमिति । तासां व्यवकीर्णभावनानां यथाक्रमं पञ्च शुद्धावासाः
फलम् । मृद्व्या भावनाया अवृहाः फलम्, एवं यावदधिमात्रतमाया भावनाया
अकनिष्ठाः फलमिति ।
श्रद्धादीन्द्रियाधिक्यादिति । भदन्तश्रीलातमतम् । श्रद्धाधिकाया भावनाया
अवृहाः फलम्, एवं यावत् प्रज्ञाधिकाया भावनाया अकनिष्ठाः फलमिति ।
यो हि कश्चिदनागामीति । श्रद्धाधिमुक्तो वा, दृष्टिप्राप्तो वा । कायेन
साक्षात्करणमिति । चित्ताभावात् कायेनैव साक्षात्करोति ।
कथं कायेनैव ? इत्याह—कायाश्रयोत्पत्तेः ।
एवं तु भवितव्यमिति । स्वमतमाचार्यस्य । प्राप्तिज्ञानसाक्षात्क्रियाभ्यामिति ।
समाधिकाले तदनुकूलाश्नयप्राप्तिसाक्षात्करणात् । व्युत्थानकाले च तत्प्रति-
संवेदनाज्ञानसाक्षात्करणात् । प्रत्यक्षीकारो हि साक्षात्क्रियेति । सविज्ञानकाय-
शान्तिप्रतिलम्भावस्थायां साक्षात्क्रिया युज्यत इत्यभिप्रायः । सविज्ञानककाय-
शान्तिप्रतिलम्भेन वा अविज्ञानककायशान्त्यवस्थायां तत्प्राप्तिर्गम्यत इति ।

निर्देशः ] षष्ठं कोशस्थानम् ६६३
“अष्टादश शैक्षाः” इत्यत्र सूत्रे किं कारणं कायसाक्षी नोक्तः ? कारणा-
भावात् । किं पुनः कारणम् ? अनास्रवास्तिस्रः शिक्षाः१, तत्फलं च । तद्वि-
शेषेण हि शैक्षाणां व्यवस्थानम् । निरोधसमापत्तिश्च नैवशक्षानशिक्षा२ फलम् ।
अतो न तद्योगाच्छैक्षविशेष उक्तः । एष तावदनागामिनां यथास्थूलं भेदः ।
सूक्ष्मं तु भिद्यमानाः सहस्रशो भिद्यन्ते ।
अष्टादश शैक्षा इत्यत्र सूत्र इति । “अनाथपिण्डदो गृहपतिर्भगवन्तम-
पृच्छत्—‘कति भदन्त दक्षिणीयाः’ इति ? भगवानाह—‘अष्टादश गृहपते शैक्षा
नैवाशैक्षा दक्षिणीया इति । अष्टादश शैक्षाः कतमे ? स्रोतआपत्तिफलसाक्षा-
त्क्रियायै प्रतिपन्नकः, स्रोतआपन्नः, सकृदागामिफलसाक्षात्क्रियायै प्रतिपन्नकः,
सकृदागामी, अनागामिफलसाक्षात्क्रियायै प्रतिपन्नकः, अनागामी, अर्हत्त्वफल-
साक्षात्क्रियायै प्रतिपन्नकः, श्रद्धानुसारी, श्रद्धाधिमुक्तः, दृष्टिप्राप्तः,
कुलंकुलः, एकवीचिकः, अन्तरापरिनिर्वायी, उपपद्यपरिनिर्वायी, साभिसंस्कार-
परिनिर्वायी, अनभिसंकारपरिनिर्वायी, ऊर्ध्वस्रोताः—इतीमे गृहपतेऽष्टादश
शैक्षाः । नवाशैक्षाः कतमे ? परिहाणधर्मा, चेतनाधर्मा, अनुरक्षणाधर्मा,
स्थिताकम्प्यः, प्रतिवेधनाभव्यः, अकोप्यधर्मा, चेतोविमुक्तः, प्रज्ञाविमुक्तः,
उभयतोभागविमुक्तः—इतीमे गृहपते नवाशैक्षाः” इति । तिस्रः शिक्षाः, तत्फलं
चेति । अधिशीलमधिचित्तमधिप्रज्ञमिति तिस्रः शिक्षा आर्यमार्गलक्षणाः । तेषां
फलं विसंयोगः । तद्विशेषेण हि शैक्षाणां व्यवस्थानमिति । शिक्षाविशेषेण,
तत्फलविशेषेण चेत्यर्थः । कथं पुनस्तद्विशेषः ? अन्यादृश्योऽष्टादशानां शिक्षाः,
विसंयोगफलं चेति । निरोधसमापत्तिश्च न शैक्षा । अप्रहाणमार्गस्वभाव्यात् ।
न शिक्षा फलमविसंयोगफलस्वभाव्यात् । अतो न तद्योगात् निरोधसमापत्ति-
योगात् शैक्षविशेष उक्तः । यथैतेऽष्टादश शैक्षाः, न पुनरसौ न शैक्षः । तत्र
यदिदमुच्यते—अष्टादश शैक्षा इत्यत्र सूत्रे किं कारणं कायसाक्षी नोक्तः, शैक्ष
इत्येवं नोक्तः ।
· यथास्थूलं भेद इति । “रूपोपगा पञ्च, आरूप्यगश्चतुर्धान्यः इह निर्वायको-
ऽपरः” (अभि० को० ६.३८) इत्येवमादि ।
सूक्ष्मं तु भिद्यमाना इति विस्तरः । अत्राचार्यो गणनोपायप्रदर्शनार्थं
प्रथममन्तरापरिनिर्वायिण इन्द्रियभूमिगोत्रादिभेदं व्युत्पादयति । किं कारणम् ?
१. शंक्षाः—का० । २. ०नाशिक्षा—का० ।

६६४ भाष्यस्फुटार्थासहितेऽभिधर्मकोशे [ मार्गपुद्गल-
अन्तरापरिनिर्वायिणस्त्रयो मृदुमध्याधिमात्रेन्द्रियभेदात् ।
भूमिभेदाच्चत्वारः ।
परिहाणधर्मादिगोत्रभेदात् षट् ।
स्थानान्तरभेदात् षोडश ।
भूमिवैराग्यभेदात् षट्त्रिंशत् । रूपधातौ सकलबन्धनो यावच्चतुर्थ-
ध्यानाष्टप्रकारवीतरागः ।
स्थानान्तरगोत्रवैराग्येन्द्रियभेदाद् द्वानवतीनि पञ्चविंशतिः शतानि । कथं
तद्भेदे हि गणिते यथान्तरापरिनिर्वायिण इन्द्रियादिभेदाद् भेदः, एवं यावदूर्ध्व-
स्रोतस इति सुखमतिदेशं करिष्यामीति ।
भूमिभेदाच्चत्वार इति । त एवान्तरापरिनिर्वायिणः । भूमयश्चत्वारि
ध्यानानि; रूपोपगानामनागामिनां विवक्षितत्वात् । तत्र प्रथमे ध्यानेऽन्तरा-
परिनिर्वायी यावच्चतुर्थ इति चत्वारः ।
परिहाणधर्मादिगोत्रभेदात् षडिति । त एव परिहाणधर्मा, चेतनाधर्मा,
अनुरक्षणाधर्मा, स्थिताकम्प्यः, प्रतिवेधनाभव्यः, अकोप्यधर्मा चेति ।
स्थानान्तरभेदात् षोडशेति । ब्रह्मकायिकादीन्यकनिष्ठान्तानि । महाब्रह्मणो
वैभाषिकनीत्याऽस्थानान्तरः । बहिर्देशकनयेनापि स्थानान्तरत्वे तत्रार्यो नोत्पद्यत
इत्यगणनम् । तदेवं स्थानान्तरभेदात् षोडशान्तरापरिनिर्वायिणः ।
भूमिवैराग्यभेदात् षट्त्रिंशदिति । भूमिभेदात् तद्वैराग्यभेदाच्च षट्त्रिंश-
दन्तरापरिनिर्वायिणः । कथम् ? इति प्रतिपादयति—रूपधातौ सकलबन्धन इति
विस्तरः । रूपधातौ प्रथमे ध्याने सकलबन्धन एकप्रकारवीतरागो यावदष्ट-
प्रकारवीतराग इति नव; द्वितीयोऽपि नव सकलबन्धनो यावदष्टप्रकारवीतराग
इति, तथा तृतीये नव, तथा चतुर्थे नवेति—चत्वारो नवकाः षट्त्रिंशद् भवन्ति ।
यावच्चतुर्थध्यानाष्टप्रकारवीतराग इति । यावच्छब्देनायमर्थविस्तरो लभ्यते ।
चतुर्थध्याननवमप्रकारवीतरागो नोच्यते । यस्मादसावारूप्ये सकलबन्धनो
भवति । न चेहारूप्यगोऽधिक्रियते; रूपोपगानामिह विवक्षितत्वात् । अन्तरा-
भवसम्बन्धादिति ।
तथा च सति स्थानान्तरगोत्रवैराग्येन्द्रियभेदादिति विस्तरः । स्थानान्तराणां
गोत्राणां वैराग्याणामिन्द्रियाणां च भेदात् द्वानवतीनि द्वानवत्यधिकानि

कृत्वा ? एकस्मिन् स्थाने षट् गोत्राणि, गोत्रे गोत्रे नव पुद्गलाः, सकलबन्धनो
यावदष्टप्रकारवीतरागः स्वस्मात् स्थानात् षण्णवकानि चतुष्पञ्चाशत् षोडश
चतुष्पञ्चाशत्कानि चतुःषष्ट्यन्यष्टौ शतानि । इन्द्रियभेदात् पुनस्त्रिगुणा इत्येवं
कृत्वा यो ह्यधरे¹ ध्याने¹ नवप्रकारवीतरागः स उत्तरे सकलबन्धन उक्तः, समगण-
नार्थम् ।
यथान्तरापरिनिर्वायिण एवं यावदूर्ध्वस्रोतस इत्यभिसमस्य सर्वे चत्वारिं-
शदूनानि त्रयोदशसहस्राण्यनागामिनां भवन्ति ॥ ४३ ॥
पञ्चविंशतिशतानि भवन्ति; तेषामन्तरापरिनिर्वायिणाम् । कथं कृत्वा तथा
भवन्ति ? इत्याह—एकस्मि स्थाने । तद्यथा—ब्रह्मपुरोहिते षड्गोत्राणि परिहाण-
धर्मादिभेदात् । गोत्रेगोत्रे इति वीप्सा । नव पुद्गलाः । सकलबन्धनो यावदष्ट-
प्रकारवीतरागः । स्वस्मात् स्थानात् । तद्यथा ब्रह्मपुरोहितात् । षण्णवकानि
गोत्रषट् पुद्गलनवकग्रहणाच्चतुःपञ्चाशत । षोडश चतुःपञ्चाशत्कानि ।
षोडशस्थाना

Here is the line-by-line transcription of the Sanskrit text from the image:

५६६ भाष्यस्फुटार्थासहितेऽभिधर्मकोशे [ मार्गपुद्गल-
आभवाग्राष्टभागक्षिदर्हत्त्वे प्रतिपन्नकः ।
'अनागामी' इत्यधिकृतम् । स खल्वयमनागामी प्रथमध्यानेकप्रकारवैराग्यात्
प्रभृति यावद् भवाग्राष्टप्रकारप्रहाणादर्हत्त्वप्रतिपन्नको भवति¹ ।
नवमस्याप्यानन्तर्यपथे,
नवमस्यापि भावाग्रिकस्य प्रकारस्य प्रहाणायानन्तर्यमार्गे सोऽर्हत्त्वप्रति-
पन्नक एव ।
वज्रोपमश्च सः ॥ ४४ ॥
स चानन्तर्यमार्गः 'वज्रोपमः समाधिः' इत्युच्येत; सर्वानुशयभेदित्वात् ।
भिन्नत्वादसौ न² सर्वान् भिनत्ति । सर्वांस्तु भेत्तुं समर्थः; सर्वानन्तर्यमार्गाणा-
मधिमात्रतमत्वात् ।
वज्रोपमानां तु बहुमेदं वर्णयन्ति—अनागम्यसंगृहीता भावाग्रिकदुःख-
समुदयालम्बनैर्दुःखसमुदयान्वयज्ञानाकारैः सम्प्रयुक्ता अष्टौ । निरोधमार्गधर्म-
"आभवाग्राष्टभागक्षित्" इति । आभवाग्रादष्टौ प्रकारान् क्षिणोतीत्या-
भवाग्राष्टभागक्षित् । आभवाग्राष्टप्रकारक्षयकृदित्यर्थः ।
अयमनागामी प्रथमध्यानेकप्रकारवैराग्यात् प्रभृतीति । यस्मात् कामवैराग्या-
दनागामी व्यवस्थाप्यते, तस्मात्ततः परेणार्हत्त्वफलप्रतिपन्नको भवति ।
यथा वज्रः सर्वं भिनत्ति, एवमयं समाधिः सर्वमनुशयं भिनत्तीति सामर्थ्यात्
वज्र उपमा अस्येति वज्रोपमः । भिन्नत्वादसौ न सर्वान् भिनत्तीति । त्रैधातुकान्
दर्शनप्रहातव्यान् भावनाप्रहातव्यांश्च कामावचरान् यावत् भावाग्रिकानष्टौ
प्रकारान् । यदि सर्वान् भिनत्ति, कस्मात् सर्वानुशयभेदीत्युच्यते ? इत्याह—
सर्वांस्तु भेत्तुं समर्थ इति । सम्भवमधिकृत्योक्तमित्यभिप्रायः ।
अनागम्यसंगृहीता इति विस्तरः । नव भूमीः अनागम्यं ध्यानान्तरं
चत्वारि ध्यानानि त्रींश्चारूप्यान् भवाग्रवर्ज्यान्निश्रित्यार्हत्त्वप्राप्तिरित्थत एवं
प्रतन्यते । दुःखसमुदयानन्वयज्ञानाकारैः सम्प्रयुक्ता अष्टाविति । भावाग्रिक-
दुःखा लम्बनन्वयज्ञानाकारैश्चतुर्भिः सम्प्रयुक्ताश्चत्वारो भावाग्रिकसमुदयालम्ब-
नान्वयज्ञानाकारैः चतुर्भिरपरैः सम्प्रयुक्ताश्चत्वार इत्यष्टौ । एवमेव
निरोधमार्गधर्मज्ञानाकारैः सम्प्रयुक्ता अष्टाविति वक्तव्यम् ।
१. भवन्ति-का० । २. न पुनः—का० ।

ज्ञानाकारैः सम्प्रयुक्ता अष्टौ । निरोधान्वयज्ञानाकारैः सम्प्रयुक्ताः प्रथमध्याननिरोधा-
लम्बनाश्चत्वारः । एवं यावद् भवाग्रनिरोधालम्बनाश्चत्वारः । मार्गान्वयज्ञानाकारैः
सम्प्रयुक्ताश्चत्वारः, कृत्स्नस्यान्वयज्ञानपक्षस्यालम्बनात् । त इमे ज्ञानाकारालम्बन-
भेदभिन्ना द्वापञ्चाशद् वज्रोपमा भवन्ति ।
यथाऽनागम्यसंगृहीताः१, एवं यावच्चतुर्थध्यानसंगृहीताः ।
“धर्मज्ञानं निरोधे यन्मार्गे वा भावनापथे ।
त्रिधातुप्रतिपक्षस्तद्” (अभि० को० ७. ९)
इति सिद्धान्तात् तयोरेवेहोपन्यासः, न दुःखसमुदयधर्मज्ञानयोर्ग्रहणम् ।
एवं यावदिति । यावच्छब्देन यथा प्रथमध्याननिरोधालम्बनाकारैः सम्प्रयुक्ता-
श्चत्वारः । एवं द्वितीयतृतीयचतुर्थध्यानाकाशविज्ञानाकिञ्चन्यायतनभवाप्र-
निरोधालम्बनाः प्रत्येक

आकाशविज्ञानानन्याकिञ्चन्यायतनसंगृहीता यथासंख्यमष्टाविंशतिश्चतुर्विंश-
तिर्विंशतिश्च² भवन्ति; तेषु धर्मज्ञानस्याधोभूमिनिरोधालम्बनस्य चान्वयज्ञानस्या-
भावात् । अधोभूमिप्रतिपक्षालम्बनं तु भवति, तस्यान्योन्यहेतुत्वादिति ।
येषां तु मार्गान्वयज्ञानमप्येकैकमूमिप्रतिपक्षालम्बनमिष्टम्, तेषामष्टाविंशति-
संगृहीता एवं प्रथमध्यानसंगृहीता द्वापञ्चाशत् । यावच्चतुर्थध्यानसंगृहीता
द्वापञ्चाशादिति । यथासंख्यमिति विस्तरः ।
आकाशानन्त्यायतनसंगृहीता अष्टाविंशतिः । विज्ञानानन्त्यायतनसंगृहीता-
श्चतुर्विंशतिः । आकिञ्चन्यायतनसंगृहीता विंशतिः । भवाग्र आर्यमार्गो
नास्तीति तत्संगृहीता न सन्तीति न चिन्त्यन्ते । तेषु धर्मज्ञानस्याभावादिति ।
तेष्वाकाशानन्त्यायतनादिषु धर्मज्ञानस्याभावात् । धर्मज्ञानस्य

निर्देशः ] षष्ठं कोशस्थानम् ६६६
मधिकान् प्रक्षिप्यानागम्यसंगृहीता अशीतिर्वज्रोपमा भवन्ति । एवं यावच्चतुर्थध्यान-
संगृहीताः ।
आकाशनन्त्यायतनादिषु यथाक्रमं चत्वारिंशत्, द्वात्रिंशत्, चतुर्विंशतिश्च
भवन्ति ।
येषां त्विति विस्तरः । येषामाभिधार्मिकाणां मार्गान्वयज्ञानमपि न
केवलनिरोधान्वयज्ञानमेकैकभूमिप्रतिपक्षालम्बनमिष्टम्, तेषामष्टाविंशतिमधिकान्
प्रक्षिप्य अनागम्यसंगृहीता अशीतिर्वज्रोपमा भवन्ति । कथं कृत्वा ? पूर्वकाः
कृत्स्नस्यान्वयज्ञानपक्षस्यालम्बना मार्गान्वयज्ञानाकारैः सम्प्रयुक्ताश्चत्वारः ।
इदानीमेकीयमतेनैकैकभूमिप्रतिपक्षालम्बना अपि व्यवस्थाप्यन्ते— अनागम्य-
संगृहीताः प्रथमध्यानप्रतिपक्षालम्बना मार्गान्वयज्ञानाकारैः सम्प्रयुक्ताश्चत्वारः ।
एवं यावदाकिञ्चन्यायतनप्रतिपक्षालम्बना मार्गान्वयज्ञानाकारैः सम्प्रयुक्ता-
श्चत्वार इत्येवमष्टाविंशतिरधिका भवन्ति । एवमष्टाविंशतिमधिकान् प्रक्षिप्य
द्वापञ्चाशदशीतिर्भवन्ति । किं पुनः कारणं भवाग्रप्रतिपक्षालम्बना मार्गान्वय-
ज्ञानाकारैः सम्प्रयुक्ताश्चत्वारो न गण्यन्ते ? आह—न भवाग्रसंगृहीतोऽनास्रवो
मार्गो भवाग्रप्रतिपक्षोऽस्ति, प्रथमध्यानभूमिकस्त्वस्ति, यावदाकिञ्चन्या-
यतनभूमिक इति । तस्मात् तद्भूमिप्रतिपक्षालम्बना एवोक्ताः, न भवाग्रप्रतिपक्षा-
लम्बना इति ।
अपरे पुनश्शोचक्षते—येषां तु मार्गान्वयज्ञानमप्येकैकभूमिप्रतिपक्षालम्बन-
मिष्टम् । यथा निरोधान्वयज्ञानमिष्टमित्यभिप्रायः । तेषां भावाग्रिकदुःख-
समुदद्यान्वयज्ञानाकारैः सम्प्रयुक्ता अष्टौ । निरोधमार्ग्धर्मज्ञानाकारैः
सम्प्रयुक्ता अष्टौ । निरोधान्वयज्ञानाकारैः सम्प्रयुक्ताः प्रथमध्याननिरोधा-
लम्बनाश्चत्वारः । एवं यावद् भवाग्रनिरोधालम्बनाश्चत्वार इति द्वात्रिंशद्भवन्ति ।
एवं मार्गान्वयज्ञानाकारैरपि सम्प्रयुक्तास्तथैव द्वात्रिंशदिति कृत्वा । अष्टाविंशति-
मधिकान् प्रक्षिप्यानागम्यसंगृहीता अशीतिर्वज्रोपमा भवन्तीति । तेषां हि ये हि
कृत्स्नस्यान्वयज्ञानपक्षस्यालम्बनान्मार्गान्वयज्ञानाकारैः सम्प्रयुक्ताश्चत्वारस्ते न
सन्ति । भवाग्रप्रतिपक्षालम्बनास्तु तत्स्थाने भवन्तीत्यतो अशीतिर्वज्रोपमा
भवन्तीति ।
एवं यावच्चतुर्थध्यानसंगृहीताः । कथम् ? अष्टाविंशतिमधिकान् प्रक्षिप्य
ध्यानान्तरसंगृहीता अशीतिर्वज्रोपमा भवन्ति । यथा ध्यानान्तरसंगृहीताः,
एवं प्रथमद्वितीयतृतीयचतुर्थध्यानसंगृहीताः प्रतिध्यानमशीतिर्वज्रोपमा भवन्ति ।

६७० भाष्यस्फुटार्थासहितेऽभिधर्मकोशे [ मार्गपुद्गल-
पुनर्गोत्रेन्द्रियभेदाद् भूयांसो भवन्ति ॥ ४४ ॥
आकाशानन्त्यायतनादिष्विति । भवाग्रवर्ज्येषु त्रिष्वारूप्येषु यथाक्रमं
चत्वारिंशत् द्वात्रिंशच्चतुर्विंशतिश्च भवन्ति । कथं कृत्वा ? आकाशानन्त्यायतने
तावदष्टाविंशत्यां वज्रोपमेष्वाकाशानन्त्यायतनप्रतिपक्षालम्बनात् मार्गान्वय-
ज्ञानाकारैः संप्रयुक्तांश्चतुरः प्रक्षिप्य यावदाकिञ्चन्यायतनप्रतिपक्षालम्बनांश्चतुर
इति द्वादश प्रक्षिप्य चत्वारिंशद्भवन्ति । एवं चतुर्विंशत्यां विज्ञानानन्त्यायतन-
प्रतिपक्षालम्बनांश्चतुरः प्रक्षिप्य, आकिञ्चन्यायतनप्रतिपक्षालम्बनांश्चतुरः
प्रक्षिप्य द्वात्रिंशद्भवन्ति । एवं विंशत्यामाकिञ्चन्यायतनप्रतिपक्षालम्बनांश्चतुरः
प्रक्षिप्य चतुर्विंशतिर्भवन्ति ।
आह—नन्वपदिष्टमधोभूमिप्रतिपक्षालम्बनं तु भवति, तस्यान्योन्यहेतुत्वा-
दिति; अथ कस्मात् स्वभूम्यूर्ध्वभूमिप्रतिपक्षालम्बना एवोक्ता आकाशानन्त्या-
यतनादिसंगृहीताः, नाधोभूमिप्रतिपक्षालम्बना इति ? अत्रोच्यते—अविशेष्य
नवभूमिकमन्वयज्ञानपक्षं मार्गमधोभूमिप्रतिपक्षालम्बनं भवतीत्युक्तम् । न
पुनराकाशानन्त्यायतनादिसंगृहीतस्याधोभूमिप्रतिपक्षालम्बनम् । किं तर्हि ?
स्वभूम्यूर्ध्वभूमिप्रतिपक्षालम्बनमेव । तत्राविशेषरूपेणाधरालम्बनमन्वयज्ञानं
भवति, न विशेषस्वरूपेण । स्वभूम्यूर्ध्वभूम्यालम्बनं तु विशेषरूपेणापि
भवतीति ।
एष तु पूर्वको वैभाषिकाणां स्थापनापक्षः । सामान्यरूपेणैव सर्वमन्वयज्ञान-
पक्षमालम्बतेऽन्वयज्ञानमिति । तथा ह्याचार्यसङ्घभद्रेणोक्तम्—“सर्वं हि मार्गान्व-
यज्ञानं नवभूमिकान्वयज्ञानपक्षालम्बनम्” इति ।
अपरे त्वेवं व्याचक्षते—भावाग्रिकदुःखसमुदयान्वयज्ञानाकारैः सम्प्रयुक्ता
अष्टौ, निरोधान्वयज्ञानाकारैः सम्प्रयुक्ता आकाशानन्त्यायतननिरोधालम्बना-
श्चत्वारः, एवं यावद्भावाग्रिकनिरोधालम्बनाश्चत्वार इति षोडश, मार्गान्वय-
ज्ञानाकारैरपि सम्प्रयुक्ता आकाशानन्त्यायतनप्रतिपक्षालम्बनाश्चत्वारः, एवं
यावद्भावाग्रप्रतिपक्षालम्बनाश्चत्वार इति षोडश । त एते द्विषोडश, पूर्वोक्ताश्चाष्टा-
विति चत्वारिंशदाकाशानन्त्यायतनसंगृहीता वज्रोपमा भवन्ति । विज्ञानानन्त्या-
यतनसंगृहीता द्वात्रिंशत् । आकाशानन्त्यायतननिरोधप्रतिपक्षालम्बनानष्टावपनी-
येति आकिञ्चन्यायतनसंगृहीताश्चतुर्विंशतिः । विज्ञानानन्त्यायतननिरोधप्रतिपक्षा-
लम्बनानप्यपरानष्टावपनीयेति । भवाग्रस्यापि हि तेऽधोभूमिकं प्रतिपक्षमार्ग-
माचक्षत इति ।
पुनर्गोत्रेन्द्रियभेदाद् भूयांसो भवन्तीति । कथम् ? ये यावदष्टौ सर्वप्रथमा
उक्ताः, तेषाम् । यो भावाग्रिकदुःखालम्बनोऽनित्याकारसम्प्रयुक्तो वज्रोपमः,

। निर्देशः ] षष्ठं कोशस्थानम् ६७१
यस्त्वसौ भावाग्रिको नवमः प्रकार उक्तो यस्य वज्रोपमेन प्रहाणम्,
तत्क्षयाप्त्या क्षयज्ञानम्,
तस्य पुनर्नवमस्य प्रकारस्य क्षयप्राप्त्या सह क्षयज्ञानमुत्पद्यते । वज्रोपसमाधे-
रनन्तरं पश्चिमो विमुक्तिमार्गः । अतएव तत्क्षयज्ञानं सर्वास्रवक्षयप्राप्तिसहजत्वात्
प्रथमतः ।
अशैक्षोऽर्हन्नसौ तदा ।
उत्पन्ने च पुनः क्षयज्ञाने सोऽर्हत्त्वप्रतिपन्नकः अशैक्षो भवत्यर्हंश्चार्हत्त्व-
फलप्राप्तः । फलान्तरं प्रति पुनः शिक्षितव्याभावादशैक्षः । अत एव स
परार्थकरणार्थत्वात्¹, सर्वसरागपूजार्हत्त्वाच्चार्हन्निति सिद्धं भवति ।
अन्ये सप्त पूर्वोक्ताः पुद्गलाः शैक्षा इति ।
तस्य षड्गोत्रभेदात् षोढा भेदः । एवं दुःखाद्याकारसम्प्रयुक्तानां त्रयाणां
प्रत्येकं षोढा भेदः । तेषामपि प्रत्येकं मृदुमध्याधिमात्रेन्द्रियभेदाद् भेदः । यथा
चैषां प्रत्येकं गोत्रेन्द्रियभेदाः, एवं भावाग्निकसमुदयालम्बनानां चतुर्णां प्रत्येकं
षड्गोत्रभेदात् षोढा भेदः । इन्द्रियभेदाच्च त्रिधा भेदः । यथा चैषामष्टानां
गोत्रेन्द्रियभेदात् प्रत्येकं षोढा त्रिधा च भेदः, एवं सर्वेषामनागम्यसंगृहीतानां
ज्ञानाकारालम्बनभेदभिन्नानां यावदाकिञ्चन्यायतनसंगृहीतानां गोत्रेन्द्रियभेदाद्
भेदः । अनया वर्तन्या योज्यः ।
एवं वा योज्यः—प्रथमे पक्षे द्वापञ्चाशदनागम्यसंगृहीताः । यावद्विंशातिरा-
किञ्चन्यायतनसंगृहीता इत्यभिसमस्य चतुरशीत्युत्तराणि त्रीणि शतानि
वज्रोपमानां भवन्ति, तानि षड्गुणीकृत्य त्रिगुणीकृत्य च षट्सहस्राणि नवशतानि
द्वादशोत्तराणि भवन्ति । द्वितीयपक्षे यत्रादितोऽशीतिः, यावदाकिञ्चन्यायतने
चतुर्विंशतिरिति एकपिण्डतः षट्सप्तत्युत्तराणि पञ्चशतानि भवन्ति । गोत्रेन्द्रिय-
भेदात् षड्गुणीकृत्य त्रिगुणीकृत्य च दशसहस्राणि अष्टषष्ट्युत्तराणि च त्रीणि
शतानि वज्रोपमानां भवन्तीति ॥ ४४ ॥
अत एव तत्क्षयज्ञानमिति । कुतः ? इत्याह—सर्वास्रवक्षयप्राप्तिसहजत्वात्
प्रथमत इति । यस्मात् सर्वास्रवक्षयप्राप्त्या सह जातं तत्प्रथमतो ज्ञानम् ।
तस्मात् क्षयज्ञानमित्युच्यते; मध्यमपदलोपात् । नैरूक्तिविधानतो वा । सर्वग्रहणं
स्रोतआपन्नादिज्ञानविशेषणार्थम् । प्रथमतोग्रहणमनुत्पादज्ञानादिविशेषणार्थम् ।
सङ्केतापेक्षया हि शब्दप्रवृत्तिः । अत एव स इति । स्वार्थपरिसमाप्तेः । स
१. परमार्थ०-का० ।

केन ते शैक्षाः ? आस्रवक्षयाय नित्यं शिक्षणशीलत्वाच्छिक्षात्रये ।
अधिशीलमधिचित्तमधिप्रज्ञं च । ताः पुनः शीलसमाधिप्रज्ञास्वभावाः ।
पृथग्जनोऽपि शैक्षः प्राप्नोति ? न; यथाभूतं सत्याप्रज्ञानात् पुनश्चाप-
शिक्षणात् । अत एव द्विरभिधानं सूत्रे—"शिक्षायां शिक्षते, शिक्षायां शिक्षत इति
शिवक तस्माच्छैक्ष इत्युच्यते" इति । 'यः शिक्षत एव नापशिक्षते स शैक्षः'
इत्यवधारणं यथा विज्ञायेत ।
प्रकृतिस्थ आर्यः कथं शिक्षणशीलः ? आशयतः । स्थिताध्वगवत्, प्राप्त्यनु-
षङ्गतश्च शिक्षात्रयस्य ।
पराऽर्थकरणाऽर्हत्त्वादर्हन् । परार्थकरणायोग्यत्वादित्यर्थः । सर्वसरागपूजार्हत्त्वाच्चेति ।
सरागाः पथग्जनशैक्षाः, तेषां सर्वेषां पूजामर्हतीत्यर्हन् । सिद्धं भवतीति ।
किं सिद्धं भवति ? इत्याह—अन्ये सप्त पूर्वोक्ताः पुद्गलाः शैक्षा इति । त्रयः
फलस्थाश्चत्वारश्च प्रतिपन्नका उक्ताः । असावेवाशैक्ष इत्यवधारणादेतदन्ये
आर्याः शैक्षा इति सिद्धम् ।
केन ते शैक्षा इति । केन कारणेन ते सप्त पुद्गलाः शैक्षा इत्युच्यन्ते ?
इत्याह—आस्रवक्षयाय नित्यं शिक्षणशीलत्वादिति । शिक्षा शीलमेषामिति
शैक्षाः । “शीलम्” (४.४.६१) “छत्रादिभ्यो णः (पा० सू० ४.४.६२) इति
लक्षणात् । क्व शिक्षणशीलाः ? शिक्षात्रये । किं शिक्षात्रयम् ? अधिशीलमधि-
चित्तमधिप्रज्ञं च । किंस्वभावास्ताः ? इत्याह—ताः पुनः शीलसमाधिप्रज्ञास्वभावा
इति । शीले शिक्षा अधिशीलम्, एवं यावत्प्रज्ञायां शिक्षेत्यधिप्रज्ञमिति ।
“अव्ययं विभक्ति०” (पा० सू० २.१.६) इत्यव्ययीभावसमासः । शिक्षाक्रियाणां
त्वव्यतिरेकाच्छीलादिस्वभावाः शिक्षा इति व्याचष्टे ।
पृथग्जनोऽपि शैक्षः प्राप्नोतीति । पृथग्जनोऽपि विनयोक्तासु शिक्षासु शिक्षत
इति ? न, यथाभूतं सत्याप्रज्ञानात् । नैतदेवम् ? यथाभूतं सत्यानां दुःखादीनां
अप्रज्ञानादनवबोधात् । “तद्धि भिक्षवो दृष्टं यदार्यया प्रज्ञया” इति वचनात् ।
तथा हि सूत्रे अधिशीलमधिचित्तं वा शिक्षां विस्तरेणोक्त्वाह—“अधिप्रज्ञं शिक्षा
कतमा ? इदं दुःखमार्यसत्यमिति यथाभूतं प्रजानाति, अयं दुःखसमुदयः,
अयं दुःखनिरोधः, इयं दुःखनिरोधगामिनी प्रतिपदार्यसत्यम्” इति, यथाभूत-
सत्याप्रज्ञानात् । यत्र च शिक्षिताः शीलादिषु, तत्र पुनरपशिक्षणात् ।
प्रातिमोक्षसंवरपरित्यागतः ऊष्मगतादिपरिहाणितश्चार्यः पुनर्यद्यपि किंचित्
परित्यजति, न तु सर्वम् । न ह्यार्यस्य कदाचिदपि शिक्षात्रयं नास्तीति ।

निर्देशः ] षष्ठं कोशस्थानम ६७३
अथ शैक्षा धर्माः कतमे ? शैक्षस्यानास्रवाः ।
अशैक्षाः कतमे ? अशैक्षस्यानास्रवाः ।
निर्वाणं कस्मान्न शैक्षम् ? अशैक्षपृथग्जनयोरपि तद्योगात् ।
कस्मान्नाशैक्षम् ? शैक्षपृथग्जनयोरपि तद्योगात् ।
त एते सर्व एवाष्टावार्यपुद्गला भवन्ति । प्रतिपन्नकाश्चत्वारश्च फले स्थिताः ।
तद्यथा—स्रोतआपत्तिफलसाक्षात्क्रियायै प्रतिपन्नकः स्रोतआपन्नः । एवं
यावदर्हत्त्वफलसाक्षात्क्रियायै प्रतिपन्नकोऽर्हन्निति ।
नामत एतेऽष्टौ भवन्ति । द्रव्यतस्तु पञ्च । प्रथमः प्रतिपन्नकः, चत्वारश्च
फलस्थाः । शेषाणां प्रतिपन्नकानां त्रिफलस्थायतिरेकात् ।
आनुपूर्वाधिगमं प्रत्येवमुच्यते । भूयःकामवीतरागौ तु स्यातां दर्शनमार्गे
सकृदागाम्यनागामिफलप्रतिपन्नकौ, न च स्रोतआपन्न-सकृदागामिनाविति ।
प्रकृतिस्थ आर्य इति । असमाहितावस्था सत्त्वानां प्रकृतिः, तत्रस्थ आर्यः
पिण्डपातचारादिगतः । न शिक्षेणशील इति । न शैक्षः स्यादित्यभिप्रायः ।
आशयत इति । छन्दतः । स्थिताध्वगवत् । अध्वग उच्यते योऽध्वानं गच्छति,
संस्थितोऽप्यध्वग इत्युच्यते; गमनाश्रितस्यापरित्यागात् तद्वत् । प्राप्त्यनुषङ्गतश्च ।
शीलसमाधिप्रज्ञानां च प्राप्तयः प्रकृतिस्थस्याप्यनुपज्यन्ते । तस्मात् प्रकृतिस्थोऽपि
नाशिक्षेणशील एवेति ।
शैक्षाशैक्षनिर्देशप्रसङ्गेनेदमुच्यते—अथ शैक्षा धर्माः कतमे इत्यादि ।
शैक्षस्यानास्रवा धर्माः संस्कृतस्वभावाः । एवमशैक्षस्याशैक्षा धर्माः ।
निर्वाणं कस्मान्न शैक्षम् । यच्छैक्षेण प्राप्तमित्यभिप्रायः । अशैक्षपृथग्जनयोरपि
तद्योगादिति । पृथग्जनोऽपि लौकिकमार्गप्राप्तेन निर्वाणेन युज्यते ।
प्रथमः प्रतिपन्नक इति । दर्शनमार्गस्थः । शेषाणामिति विस्तरः ।
शेषाणां प्रतिपन्नकानां सकृदागाम्यनागाम्यर्हत्त्वफलप्रतिपन्नकानां त्रिफलस्था-
व्यतिरेकात् । स्रोतआपत्तिसकृदागाम्यनागामिफलस्थेभ्योऽव्यतिरेकात् ।
सकृदागामिप्रतिपन्नकादयः स्रोतआपन्नादिभ्यो नान्य इत्यर्थः ।
आनुपूर्वाधिगमं प्रत्येवमुच्यत इति । आनुपूर्वेण चतुःफलप्राप्तिं प्रत्युच्यते—
द्रव्यत पञ्चेति । भूयःकामवीतरागौ तु स्याताम् । भूयोवीतरागः क्षीणषट्-
प्रकारः । कामवीतरागः क्षीणनवप्रकारः । दर्शनमार्गे दर्शनमार्गावस्थायां यथाक्रमं

"? No, "सास्रवाऽनास्रवाश्चोत्पद्यन्ते" or "सास्रवोऽनास्रवश्चोत्पद्यन्ते"?
Wait! Let's check the text of Sphutartha on 6.45:
"तद्यथा स्रोतआपन्नः शमथचरितो लौकिकेन मार्गेण वैराग्यं गच्छन् प्रतिप्रकारं विसंयोगप्राप्तयः सास्रवा अनास्रवाश्चोत्पद्यन्ते।" or "सास्रवाऽनास्रवाश्चोत्पद्यन्ते"?
Wait, look at the image:
"सा स्र वो [or वा?] ऽ ना स्र व [or वा?] श्चो [or श्च?] त्प द्य न्ते ।"
Wait, look at 'श्च':
Does 'श्च' have an o-matra?
Wait, if it is "श्चोत्पद्यन्ते" = च + उत्पद्यन्ते!
च (ca) + उत्पद्यन्ते (utpadyante) = चोत्पद्यन्ते (cotpadyante)!
Aha! च + उत्पद्यन्ते = चोत्पद्यन्ते!
Then before 'च' is 'सास्रवा अनास्रवाश्चोत्पद्यन्ते'?
Wait, if it's सास्रवा + अनास्रवाः + च + उत्पद्यन्ते:
सास्रवा + अनास्रवा = सास्रवाऽनास्रवाः (or सास्रवा अना

निर्देशः ] षष्ठं कोशस्थानम् ६७५
लोकोत्तरेणाप्येवमित्यपरे । किं कारणम् ?
त्यक्ते क्लेशासमन्वयात् ॥ ४६ ॥
यदि ह्यार्यमार्गेण वैराग्यं प्राप्नुवतो लौकिकी विसंयोगप्राप्तिर्नोत्पद्यते, एवं
सति य आर्यमार्गेणाकिञ्चन्यायतनाद् वीतरागो ध्यानं निश्रित्येन्द्रियाणि सञ्चरति, स
कृत्स्नपूर्वमार्ग त्यागात् केवलफलमार्गलाभाच्च ऊर्ध्वभूमिकक्लेशविसंयोगेनासमन्वागतः
स्यात् । त्यक्ते च तस्मिन् पुनरपि तैः क्लेशैः समन्वागतः स्यादिति ॥ ४६ ॥
भवाग्रार्धविमुक्तोर्ध्वजातवत् त्वसमन्वयः ।
असत्यामपि तु तस्यां¹ लौकिक्यां विसंयोगप्राप्तौ न तैः समन्वागमः स्यात् ।
तद्यथा भवाग्रार्धप्रकारविमुक्तस्य असत्यामपि तु लौकिक्यां तद्विसंयोगप्राप्तौ
त्यक्तायामपि चेन्द्रियसञ्चारेण लोकोत्तरायां न पुनस्तैः क्लेशैः समन्वागमो भवति ।
ध्यानं निश्रित्येति । यावच्छैक्षः षड्भूमीर्निश्रित्येन्द्रियाणि सञ्चरति,
नारूप्यमिति । "अशैक्षो नव निश्रित्य भूमीः शैक्षस्तु षड्" (अभि० को० ६.६१)
इति वचनात् । तेनाह—यो ध्यानं निश्रित्येन्द्रियाणि सञ्चरति । स कृत्स्नपूर्व-
मार्ग त्यागादारूप्यमार्गाणां मृद्विन्द्रियसंगृहीतानां पूर्वलब्धानां त्यागात् । केवल-
फलमार्गलाभाच्च केवलस्यानागामिफलस्य तीक्ष्णेन्द्रियस्वभावस्य लाभात् । "स
विशेषं फलं त्यक्त्वा फलमाप्नोति वर्धयन्" (अभि० को० ६.६२) इति वचनात् ।
ऊर्ध्वभूमिकक्लेशविसंयोगेन आरूप्यावचरक्लेशविसंयोगेनासमन्वागतः स्यात् ।
अयं चापरो दोषः—त्यक्ते च तस्मिन्नूर्ध्वभूमिकक्लेशविसंयोगे तैः क्लेशैरूर्ध्व-
भूमिकैः समन्वागतः स्यादिति ॥ ४६ ॥
"भवाग्रार्धविमुक्तोर्ध्वजातवत् त्वसमन्वयः" इति । अर्धेन विमुक्तोर्धविमुक्तः,
भवाग्रादधंविमुक्तो भवाग्रार्धविमुक्तः; ऊर्ध्वं जात ऊर्ध्वजातः, भवाग्रार्धविमुक्त-
श्चोर्ध्वजातश्च भवाग्रार्धविमुक्तोर्ध्वजातौ, तयोरिवेति भवाग्रार्धविमुक्तोर्ध्वजातवत् ।
समन्वयस्तैस्तस्येति वाक्यशेषः । तुशब्दः पूर्वदोषव्यावर्तनार्थम् ।
तमर्थं विवृण्वन्नाह—असत्यामिति विस्तरः । असत्यामपि तस्य पुद्गलस्य
लौकिक्यां विसंयोगप्राप्तौ न तैः क्लेशैः समन्वागमः स्यात् । तद्यथा भवाग्रार्ध-
प्रकारविमुक्तस्येति विस्तरः । तस्य हि लौकिकी भवाग्रार्धप्रकारविसंयोगप्राप्ति-
र्नास्ति; तत्प्रतिपक्षलौकिकमार्गाभावात् । लोकोत्तरा च तद्विसंयोगप्राप्तिर्ध्यानं
१. भवाग्राध०—का० ।

"! Wait, is it "ध्यानान्त्याः" or "ध्यानाप्याः"?
Look at the stroke:
'ना' is followed by 'रू' (curve from the middle of vertical bar? No, it's र with long ū: रू).
Then 'प' joined with 'य', with 'ा' and visarga 'ः': प्याः.
Wait, no, is it 'ना' or 'ना' with macron? "ध्यानाप्याः" or "ध्यानान्तरूपाः"?
Wait! "अष्टौ च ध्यानान्तरूपाः"? There is no 'त'.
It is: ध्या (dhyā) + ना (nā) + रू (rū) + प्याः (pyāḥ) = ध्यानाप्याः (dhyānārūpyāḥ)!
Wait, why ध्यानाप्याः instead of ध्यानान्तरूपाः? Because dhyāna + ārūpya = dhyānārūpya!
In Abhidharmakośa: "अष्टौ च ध्यानाऽऽरूप्याः" or "ध्यानाप्याः" (dhyāna-ārūpyāḥ = dhyānārūpyāḥ).
Look at the characters:
ध्या - ना - रू - प्याः!
Yes! ध्या (1) ना (2) रू (3) प्याः (4)! Exactly: ध्यानाप्याः!

Now let's check line 10 end to line 1

निर्देशः ] षष्ठं कोशस्थानम् ६७७
त्रिभूमिजयादूर्ध्वं मौलादेव, न पुनः सामन्तकाद्; उपेक्षेन्द्रियसामान्यात् ।
त्रिषु हि ध्यानेषु सामन्तकमौलयोरिन्द्रियभेदात् कश्चिन्न शक्नोति मौलं ध्यानं
प्रवेष्टुम्; इन्द्रियसञ्चारस्य दुष्करत्वात् ।
अतस्त्रिभूमिवैराग्ये ध्यानसामन्तकादप्यन्यो विमुक्तिमार्गो भवति ।
“अनास्रवेण वैराग्यमनागम्येन सर्वतः” (अभि०को० ६.४७), इत्युक्तम् ,
अन्यैस्तु नोक्तम् । अत उच्यते—
आर्यैरष्टाभिः स्वोर्ध्वभूजयः ॥ ४८ ॥
अनास्रवैरष्टाभिर्ध्यानध्यानान्तारूप्यैः स्वस्या ऊर्ध्वायाश्च भूमेर्वैराग्यं
नाधरायाः, वीतरागत्वात् । तत्र लोकोत्तरा आनन्तर्यविमुक्तिमार्गाः सत्यालम्बन-
त्वात् सत्याकारप्रवृत्ता इति सिद्धम् ॥ ४८ ॥
विमुक्त्यानन्तर्यपथा लौकिकास्तु यथाक्रमम् ।
शान्ताद्युदाराद्याकाराः,
विमुक्तिमार्गाः शान्ताद्याकाराः, आनन्तर्यमार्गा औदारिकाद्याकाराः । ते
पुनर्यथाक्रमम्—
उत्तराधरगोचराः ॥ ४९ ॥
विमुक्तिमार्गा उत्तरां भूमिं शान्ततः प्रणीततो निःसरणतश्चाकारयन्ति
उपेक्षेन्द्रियसामान्यादिति । चतुर्थध्यानादिसमापत्तितत्सामन्तकयोरुपेक्षेन्द्रियं
तुल्यमिति । कश्चिन्न शक्नोतीति मृद्विन्द्रियः । इन्द्रियसञ्चारस्य दुष्करत्वा-
दिति । उपेक्षेन्द्रियानन्तरं सुखेन्द्रियस्य सौमनस्येन्द्रियस्य वा दुष्करत्वात् ।
मौलसामन्तकयोरुपेक्षेन्द्रियसामान्ये सति किमर्थं मौलादेवान्त्यं विमुक्तिमार्गं
सम्मुखीकरोति । न सामन्तकात् वीतरागभूमिबाहुमान्यात् । नाधराया वीतराग-
त्वादिति । तत्सामन्तकेन चाधोवैराग्यस्य कृतत्वात् । सत्याकारप्रवृत्ता इति ।
अनित्याद्याकारप्रवृत्ताः ॥ ४८ ॥
सम्भवत इति । यद्यधरां भूमिमौदारिकतः पश्यन्यूर्ध्वं तद्विपर्ययेण शान्त-
इत्येके । अपरे व्याचक्षते—शान्ताद्याकाराणां कदाचिदेकेनाप्याकारेणाकार-