सामग्री पर जाएँ
सर्वकोश
संग्रह पर लौटें

मन्त्र रामायण (नीलकण्ठ चतुर्धर - पं. रामकुमार राय सविस्तार हिन्दी व्याख्या सटीक)

Mantra Ramayana of Nilakantha with Hindi Commentary

नीलकण्ठ चतुर्धर (टीकाकार: पं. रामकुमार राय) द्वारा

DevanagariHindipublished145 पृष्ठ

४८ मन्त्ररामायण
यो वः सेनानीर्महतो गणस्य राजा व्रातस्य प्रथमो बभूव ।
तस्मै कृणोमि न धना रुणध्मि दशाहं प्राचीस्तदृतं वदामि ॥ ५६॥
ऋ. १०. ३४, १२
राम और लक्ष्मण के दूर चले जाने पर उनकी अनुयायिनी सीता
को अकेली देखकर रावण उनके पास आया । तब वह निवेदन करते हुए
रावण से बोलीं : हे राक्षसों की सेना के नायक, प्रमुख राजा ! तुम्हारा
मैं शीघ्र ही नाश करूंगी । मुझे तुम्हारे धन की आकांक्षा नहीं है ।
मैं यह सत्यवचन दशों दिशाओं को साक्षी मानकर कह रही हूँ !
ततो दूरस्थे रामे लक्ष्मणे च तदनुयायिनि शून्ये सीतां प्रार्थयमानं रावणं
प्रति सीता प्राह—यो व इति ॥ यो वो रक्षसां महतो गणस्य सेनानीः । यो वा
वो महतो व्रातस्य प्रथमो मुख्यो राजा बभूव । तस्मै ते कृणोमि निहन्मि शीघ्रमेव
नाशयिष्यामि । धना भवदीयानि धनानि न रुणध्मि न कांक्षे । तदिदम् ऋतं
वाक्यं दश प्राचीः प्रागादिदिशः प्रति वदामि ॥ ५६ ॥
इनो राजन्नरतिः समिद्धो रौद्रो दक्षाय सुषुमानदर्शि ।
चिकिद्विभाति भासा बृहता सिक्र्नीमेति रुशतीमपाजन् ॥ ५७॥
ऋ. १०. ३, १
इस प्रकार निरस्त किये गये रावण को सीता हरण के लिये उद्यत
देखकर अग्नि ने सोचा । मन से राम को सम्बोधित किया : 'हे राजन् !
बलशाली, काम सुख को नहीं प्राप्त करने वाला, प्रज्वलित कामाग्नि
वाला, भयङ्कर, साहस से समर्थ दिखने वाला, आपकी शक्ति को जानने
पर भी विपरीत कार्य करने वाला यह रावण कालरात्रि के समान इस
सीता को चुरा कर ले जाता है ।'
एवं निरस्तं रावणं सीताहरणोद्यतमालक्ष्याग्निरचिन्तयत्—इनोराजन्नति ।
मनसैव रामं सम्बोधयति । हे राजन् इनः बलीयान् अरतिः अलब्धकामसुखः
समिद्धः कामाग्निना प्रदीप्तः रौद्रो भयङ्करः दक्षाय साहसाय सुषुमान् समर्थः
अदर्शि दृष्टः । चिकित्वान्सामर्थ्यं जानन्नपि विभाति वैपरीत्येन दीप्यते, भासा
दीप्त्या बृहता बृहत्या असिक्नीं कालरात्रिमिव कृष्णां रुशतीं दह्यमानाम् एति
आयाति । अपाजन् अपसारयन्सेनां वारय

मन्त्ररामायण ४९
ऊर्ध्वं भानुं सूर्य्यस्य स्तभायन्दिवो वसुभिररतिर्विभाति ॥५८॥
ऋ. १०. ३, २
जब रावण बलपूर्वक कालरात्रि के तुल्य विवर्ण सीता को ले जाने
लगा तो उन्होंने अपने वास्तविक स्वरूप को तिरोहित करके छाया
सीता को जन्म दिया और उनके वास्तविक रूप को अग्नि ने छिपा
लिया। छाया सीता को लेकर रावण, जब तक देवता उसे रोक पाते,
आकाशमार्ग से उड़ गया ।
कृष्णामिति-स एवं चिन्तयन्नभिनयंत् यदा कृष्णां कालरात्रितुल्याम् एनां
विवर्णां सीतां वर्धसा वारयन् यातीति, दर्पः स्वं रूपम् तेन कवचेनैतदाच्छादकेन
योगबलेन अभ्यभूत तिरोहितां कृतवान् । किम्भूतः-बृहतः ब्रह्मणः सङ्कल्पादेवे-
त्यर्थः । योषामन्यां स्त्रियं छायासीतां जनयन् । पितुः रामस्य जां जायामिव
जायां तदा तां गृहीत्वा अरतिः रावणः ऊर्ध्वम् आकाश मार्गं सूर्य्यस्य दिवः
द्युसम्बन्धिनो देवतागणस्य च वसुभिर्देवताविशेषैः सह तेषां सर्वेषां भानुं करं
हस्तमिति यावत् स्तभायन् स्तम्भयन् विभाति । रावणेन आकाशमार्गेण नीयमानां
सीतां रावणादाच्छेत्तुं कोपि प्रभुर्नाभवदित्यर्थः । पक्षे स्पृहया प्रेरितो मारीचो
दम्भः, रावणः कामः तौ सीतां श्रद्धां दम्भोन्मुखतया परोक्षमपरोक्षं च बोधं
रामलक्ष्मणाख्यं दूरे कुर्वन्तौ कामो जहार । अग्निः यज्ञः स तु तस्याः सात्त्विकं
रूपं गोपितवानित्यर्थः ॥ अत्रो भद्रयेत्यग्रिममन्त्रेऽग्निः सीतां रामाय समर्पितवा-
निति दर्शनादेतावपि रामपरौ ॥ ५८ ॥
स ईं वृषा न फेनमस्यदाजौ स्मदापरैदपदश्चेताः ।
सरत्पदा न दक्षिणा परावृङ्न तानु मे पृशन्यो जगृभ्रे ॥५९॥
ऋ. १०. ६१, ८
जिस प्रकार क्रोधाविष्ट महोक्ष मुख और नासिका से फूत्कार करता
है उसी प्रकार सीता के लिये राम ने राक्षसों से युद्ध किया । दक्षिण
दिशा की ओर सीता प्राप्ति के लिये उनके पदचिह्नों को खोजते हुए,
सीता प्राप्तिसूचक शकुन भी न प्राप्त होने से श्री राम दुःखी हुए ।
स इति । स हृतदारो रामभद्रः ईम् एनां सीतां निमित्तीकृत्य आजौ राक्षसैः
सह संग्रामे अस्यत् आस्यात् बाणानप्राक्षिपत् । तत्र दृष्टान्तः वृषा न फेनमिति ।
यथा महोक्षः क्रोधाविष्टः फेनविप्रुषो मुखनासिकेन फूत्कारं कुर्वन्नस्यति तद्वत् ।
४

५० मन्त्ररामायण
तत्र हेतुः—दभ्रचेताः स्थूलबुद्धिः आ इति स्मृत्यर्धो निपातः स्मत् यस्मत् परा
परोक्षम् जपैत् अपगतोदारहर्तेति प्रत्यक्षश्चेत्स्यात्तर्हि सद्य एव निहतः स्यादिति
भावः ! ततः किं चकारेत्याह-सरदिति । दक्षिणा दक्षिणप्रदेशं पदान् यथाऽश्वा-
दीनां पदमन्विष्यते भूमौ तथा पदेनैव सरत् सीताथंम् इतस्ततो गच्छन् परावृक्
पराभिभूतः शोकेनेत्यर्थः । ताः प्रसिद्धाः पृश्नयः पृच्छन्तं नयन्ति दृष्टं देशं
प्रापयन्ति ते पृश्नयः शुभाशुभफलसूचकाः पशुपक्षिणः मे मां न अनुजगुधे
अनुगृहीतवन्तः । सीता प्राप्तिसूचकं शकुनमपि न जायत इत्यत्यन्तं शोकं कृतवा-
नित्यर्थः ॥ पक्षे श्रद्धां विना विकलो बोधः दक्षिणेन ऋजुना धर्ममार्गेण श्रद्धाप्राप्ति
स्वाभ्युदयाय कामयत इति छायार्थः ॥ अयं मन्त्रो मध्यायतकर्तव्यः ॥५९॥
विधुं दद्राणं समने बहूनां युवानं सन्तं पलितो जगार ।
देवस्य पश्य काव्यं महित्वा द्या ममार स ह्यः समान ॥६०॥
ऋ० १०. ५५, ५
संग्राम में बहुत से वीरों को पराजित करने वाले, रुलाने वाले,
युवा, सीताहरणकर्त्ता रावण को वृद्ध जटायु ने रोका, जिसे रावण ने
मार डाला । क्योंकि सभी राक्षसों को जीतने के लिए इच्छुक इन्द्र ने
भविष्य के लिये सोचा कि यदि आज रावण मारा जायेगा तो अन्य
राक्षस शेष रह जायेंगे और राम भी अपने कार्य से निवृत्त हो जायेंगे,
इसलिये उन्होंने रावण द्वारा जटायु का मरण करा दिया ।
विधुमिति—समने संग्रामे विधुं बहूनां शूराणां विधूननकरं दद्राणं द्रावणकरं
युवानमपि सन्तं रावणं सीताहर्तारं पलितो वृद्धोपि अग्रिममन्त्रादरुणपुत्रः सुपर्ण
इति गम्यते ॥ तेन जटायुनामा पक्षी जगार निगीर्णवान् ॥ तर्हि सिद्धं न समी-
हितं नेत्याह—देवस्येति । देवस्य सर्वान्राक्षसान् जेतुमिच्छतः इन्द्रस्य काव्यं क्रान्त-
दर्शित्वं पश्य । यद्यद्यैव रावणो वध्यते तर्हीतरेषां रक्षसां क्षयो न भविता, इत
एव रामो निवृत्तो भवेत्, तदर्थं यो ह्यः पूर्वेद्युः रामान सम्यगचेष्टत रावणाभिभवं
कृतवान्, सः अद्य परेद्युर्ममार ॥ सर्वराक्षसक्षयार्थं जटायोरपि मरणं देवेन्द्रेणैव
सम्पादितमित्यर्थः ॥ पक्षेननोदशरथस्य तापात्मकत्वात् विवेकजटायुस्तत्सखा,
सोपि श्रद्धां हरन्तं कामं निरोद्धुं न शशाक प्रत्युत स्वयमेव नष्ट इत्यर्थः ॥६०॥
शाकन्मना शाको अरुणः सुपर्ण आद्यो महः शूरः सनादनीळः ।
यच्चिकेत सत्यमित्तन्न मोघं वसु स्पार्हमुत जेतोत दाता ॥६१॥
ऋ. १०. ५५, ६

मन्त्ररामायण ५१
उत्साही, अरुणपुत्र, महाशूर, अनिकेत, दूरगामी जटायु ने यह जो
सोचा कि मैं रावण को मारकर सीता को राम को दे दूँगा, तो यह सत्य
है, क्योंकि मरने पर भी उनका सङ्कल्प निष्फल नहीं हुआ क्योंकि
स्पृहणीय सीतारूप धन को राम रावण को मारकर जीतेंगे ।
शवमनेति-सुपर्णो जटायुर्यच्चिकेत यत् ज्ञातवान्, अहं रावणं हत्वा रामाय
सीतां दास्यामीति, तन् सत्यमित् सत्यमेव, न तु मोघं न निष्फलम्, मृतस्यापि
साधोः सङ्कल्पोऽन्यथा न भवतीत्यर्थः । अतः स्पाहं स्पृहणीयं वसु सीताख्यं धनं
रामो रावणं हत्वा जेता जेष्यति उत दाता अपि च रक्षोधनस्य । कीदृशः सुपर्णः
शाक्मना शाकः शक्नोत्यनेनेत्युत्साहेन शक्तिमान् । अरुणो रामे रागवान् अरुणपुत्र-
त्वाद्दारुणः । महां महान् शूरः । सनात् सर्वदा अनीड! अनिकेतः महायोगीत्यर्थः ।
पक्षे यद्विवेकेन दृष्टं तत्सर्थवावसरे प्राप्ते बोधः समर्थयत इति भावः । सुपर्णो
दूरगामी ॥ ६१ ॥
ऐभि॒र्देदे॒ वृष्ण्यं॒ पौंस्या॑नि॒ येभि॒रौक्ष॒द्वृत्र॒हत्या॑य व॒ज्री ।
ये कर्म॑णः क्रि॒यमा॑णस्य म॒ह्वृते कर्म॑मुदजा॑यन्त दे॒वाः ॥ ६२॥
ऋ० १०. ५५, ७
किस प्रकार वह सङ्कल्प सत्य हुआ वह कहते हैं : 'वृत्र वधरूप
पाप के फलस्वरूप मानो इन्द्रादि देवताओं ने जो मनुष्य और पशु का
रूप धारण करके राम की सहायता की तो, ये देवता वानर योनि में
सेतुबन्धन आदि कार्य से रावणवध-कार्य को करने में महान कार्य
करने वाले हो गये !'
कथं तत्संकल्पः सत्योऽभूदत आह-ऐभिरिति । एभिः देवैः वृष्ण्या वृष्णो
वर्षणशीलानां पशूनां चिह्नानि लांगूलवत्त्वचतुष्पादचारित्वादीनि पौंस्यानि पुंसां
मानुषाणामिमानि चिह्नानि हस्तादायित्वत्रिकोपवेशित्वादीनि वानरेषु दृष्टानि
आददे आददिरे आत्तानि । एकत्वमार्षम् येभिः येरुपात्तैश्चिह्नर्युतो वज्री इन्द्रः
बालिरूपी वृत्रहत्याय दण्डरूपाय मरणाय औक्षत् रेतःसेकं कृतवान् कापेयीं
चलचित्तां प्राप्य कनिष्ठभ्रातृभार्यां दुहितृकल्पां गत्वा बाली वध्यत्वं प्रापेत्यर्थः ।
ये देवाः ऋते कर्मम् वानरयोनिप्रापकं दुरितं विनापि क्रियमाणस्य करिष्यमाणस्य
सेतुबन्धनराक्षसवधादेः कर्मण. मह्ला माहारम्भेने उदजायंत वानररूपेण महत्कर्म
कर्तुमाविर्भूता इत्यर्थः ॥ तैरेव सहायेर्जटायुसंकल्पंरामः साधितवानिति भावः ॥
पक्षे बोधसहायाः श्रोत्रेन्न्द्रियादयः ध्वन्यार्थमन्तर्मुखाः वेदान्तश्रवणार्थं बहिर्मुखाश्चेति
ज्ञाङ्गचिह्नानि धारयन्ति, तत्रापि महानपि बहिर्मुखत्वेन प्रमाद्यति, अतोऽन्तर्मुखतयैव

५१ मन्त्ररामायण
सर्वदा स्थेयमित्यर्थः ॥ अस्मिन् पक्षे ऋते कर्म ब्रह्म क्रियमाणस्य कर्मणो योगधर्मस्य
माहात्म्येन देवाः साधकाः उदजायन्त ब्रह्मभावं गता इति योज्यम् ॥ ६२ ॥
नीचीनबारं वरुणः कवन्धं प्रससर्ज रोदसी अन्तरिक्षम् ।
तेन विश्वस्य भुवनस्य राजा यवं न वृष्टिर्व्युनत्ति भूम ॥ ६३ ॥
ऋ. ५. ८५, ३
सुग्रीव की मित्रता से पहले कबन्ध वध का वर्णन करते हैं जो संसार
का स्वामी है, जिसने द्युलोक और पृथ्वी लोक की रचना की है उसने
जिसका मुख वक्षस्थल में है। इस प्रकार कबन्ध नामक राक्षस को
मारकर उसके रक्त से पृथ्वी को सींचा ।
सुग्रीवसख्यात्प्राक्कबंधवधमाह-नीचीनेति । यो विश्वस्य भुवनस्य राजा रोदसी
अंतरिक्षं च प्रससर्ज, सः नीचीनबारम् अधोद्वारं वक्षोमुखं कबन्धं नाम राक्षसं
वरुणं वृण्वानो भूत्वा तेन कबन्धेन भूम भूमिं व्युनत्ति आर्दी करोति तस्य
शोणितेरिति भावः ॥ वृष्टियवं न यवमिवेत्याद्रीकरणे दृष्टान्तः ॥ ६३ ॥
भीताय नाधमानाय ऋषये सप्तवध्रये ।
मायाभिरश्विना युवं वृक्षं संच विचाचथः ॥ ६४॥
ऋ. ५. ७८, ६
वानरों के साथ राम की मित्रता के प्रसङ्ग का वर्णन करते हैं ।
'सम्बन्धिजनों द्वारा सताये गये और सप्तवध्रि ऋषि के आश्रम में रहने
वाले सुग्रीव ने राम-लक्ष्मण से कहा कि अश्विनीकुमारों के समान सुन्दर,
माया से मानव रूप धारण किये हुए आप दोनों युवा कुमारों ने पशुदेह
को प्राप्त मुझे दर्शन देकर अनुगृहीत किया है ।'
वानरैः सह रामस्य सख्यप्रसंगमाह-भीतायेति अत्रेदं पुराणान्तरे उपाख्यायते,
जाम्बवान् ब्रह्मणोंश ऋक्षराजो ज्ञातिभिनिरस्तः स्वं राज्यं प्राप्तुं तपश्चकार, तं च
द्वौ युवानावागत्य ऊचतु आवाभ्यामाप्यायितस्त्वं शत्रून् जेष्यसीति, स पुनस्तयो-
र्ज्येष्ठाय स्वदुहितरं दातुकामो यावत्किंचिद्विवक्ष्यति तावदेवान्तर्हितौ, तावेव
पुनस्त्रेतायुगे सुग्रीवसहितः सन्ददर्श, तदा तौ दृष्टपूर्वौ प्रत्यभिज्ञाय सुग्रीवमुपदिदेश,
एताभ्यां सख्यं कुरु, एतौ तव कार्यं साधयितुं क्षमाविति, ततः सुग्रीवो हनुमद्द्वारा
रामेण सह सख्यं चकार, ज्येष्ठभ्रातुः राज्यं तेन हृतान् स्वदारांश्चेच्छन् इति ॥ तत्र
जाम्बवानार्तो भक्तः, सुग्रीवस्त्वर्थार्थी, हनूमांस्तु निष्कामः एतेषां क्रमेण रूपाण्याह-
भीतायेति । भीताय ज्ञातिभ्यः यतः नाधमानाय उपतप्ताय ऋषये भूतपूर्वगत्या

ब्रह्मणे सर्वमन्त्रद्रष्ट्रे सप्तबध्रये बध्रिश्चर्मरज्जुः सप्तसंख्याः त्वगसृङ्मांसमज्जास्थिमेदः
शुक्रसंज्ञा धातवः एव बध्रिरूपाणि बन्धनानि यस्य तस्मै सप्तबध्रये । पार्थिवं
पशुदेहं प्राप्ताय मह्यं मामनुग्रहीतुं भो अश्विना-अश्विनीकुमारवदतिरमणीयौ
तच्छरीरोपाधिकौ वा सूत्रान्तर्यामिणौ मायाभिः मायाकृतेन मानुषवेषेण युवं युवां
वृक्षं मदाश्रितं तपःस्थानभूतं समचथः समागतौ च । अनन्तरं मय्यनुग्रहं कृत्वा
व्यचथ विगतौ च झटित्येवादर्शनं गतौ ॥ अयं मन्त्रः सकामभक्तानां गति-
र्विलम्बेन भवतीति प्रकाशयति तथाविधश्च जाम्बवानिति योग्यत्वात्प्रकृतोपयोगि
कथासूचकत्वाच्चोपन्यस्तः । यद्वा पुर्यष्टकेन प्राणज्ञानेन्द्रियकर्मेन्द्रियमनोभूततमः
कामकर्मात्मकेन सर्वे बद्धाः, एते ऋक्षवानरास्तु ऋते कर्ममुदजायन्त देवाः इत्युक्तेः
कर्म बन्धहीनत्वात्सप्तबध्रयः । यद्यपि-“संयोगा विप्रयोगांताः” इति न्यायेन
व्यचथ इत्येव वक्तव्यम् “लोकतः परमार्थतोपि सकृद्विभातो ह्येष”-इति श्रुतेः
सकृदृष्टस्यात्मनो वियोगासम्भवः, तथापिजाम्बवतः कामग्रस्तत्वाज्जातमपि दर्शनं न
कृतकृत्यतामनयदिति ज्ञापनार्थं व्यचथ इति । अत एव रामावतारेऽपि भगवाञ्
जाम्बवतो जामातृत्वमंगीचकार एकपत्नीव्रतव्याजेन, किं तु कृष्णावतारे विलम्बे-
नेति स्मर्यते ॥ ५४ ॥
देहि मे ददामि ते निधेहि मे नि ते दधे ।
निहारम्भिन्मे हर निहारं निहरामि ते ॥६५॥
वासं. ३. ५०,
सुग्रीव ने राम से कहा : 'पहले आप मुझे दीजिये, बाद में मैं
आपको दूंगा । पहले मुझे मेरा धन मेरी पत्नी प्राप्त कराइये तत्पश्चात्
मैं आपकी आपकी पत्नी प्राप्त कराऊँगा !'
मे मह्यं पूर्वं देहि पश्चादहं सुग्रीवस्तु पूर्वं स्वार्थः पश्चादाराधनमित्यक्रमेण
यजमानः प्राकृतस्तत्स्वरूपमाह-मन्त्रो देहि मे इति-ते तुभ्यं ददामि, तया मे
मदर्थं निधेहि-अहमपि ते निदधे इति पूर्ववत् ॥ तथा निहारं प्रेषणीयं द्रव्यं मे
मह्यम् इत एव पूर्वं हर प्रापय, पश्चादहं ते तुभ्यं निहारं निहरामि प्रापयामि ।
भृत्यद्वारा एवं प्रार्थितो रामः सुग्रीवं पूर्वमनुगृह्य पश्चात्ततः स्वकार्यसिद्धिमकामय-
तैत्यर्थः ॥ ६५ ॥
एवा हि त्वामृतथा यातयन्तं मघा विप्रेभ्यो ददतं शृणोमि ।
किं ते ब्रह्माणो गृह्वते सखायो ये त्वाया निदधुः काममिन्द्र ॥१६॥
ऋ. ५. ३२, १२

५४ मंत्ररामायण
सकाम सुग्रीव को अनुगृहीत करने वाले राम से निष्काम हनुमान
ने कहा : 'शास्त्रीय दृष्टि से अन्तर्यामी होने से आप यज्ञादि के विषय
में यत्न करने पर फल देते हैं, ऐसा मैंने सुना है। किन्तु आपसे सम्बन्धित
मेरे जैसे लोग देने पर भी ग्रहण नहीं करते क्योंकि सखा निष्काम
दास होते हैं। इसलिये आपका जो भी कार्य है, वह सब मैं करूँगा
परन्तु उसके बदले में मैं कुछ भी नहीं चाहता !'
एवं सकामौ जाम्बवत्सुग्रीवावनुगृह्य निष्कामे हनुमत्यनुग्रहं चिकीर्षुः रामं
हनुमानाह-एवा हीति ॥ एष एवं शास्त्रदृष्टरीत्या हि निश्चितं त्वाम् श्रुतुथा
काले काले यातयंतम् अंतर्यामितया यज्ञादी विषये यत्नं कारयन्तं तत्फलभूतानि
मघा मघानि धनानि च विप्रेभ्यः श्रद्धावद्भ्यो ददतं शृणोमि परन्तु-किं कथं ते
त्वत्संबन्धिनो ब्रह्माणो ब्राह्मणाः मादृशाः गृह्णते गृह्णन्ति, अपितु दीयमानमपि न
गृह्णन्तीत्यर्थः । सखायो निष्कामदासाः । अत एव ये त्वा या त्वयि कामं विदधुः,
त्वत्काम्यमेव सर्वमहं करोमि न त्वत्तोऽन्यद्वाञ्छामीत्यर्थः । इदं मन्त्रत्रयं
कथानुपयुक्तगुणकथनपरत्वादसङ्गादुपन्यस्तम् ॥ ६६ ॥
कथा देवानां कतमस्य यामनि सुम॑तु नाम शृण्वतां मनामहे ।
को मृळा॑ति कतमो नो॒ मय॑स्करत्कत॒म ऊती अ॒भ्याव॑वर्त्तति ॥६७॥
ऋ० १०. ६४, १
'मुझे दो मैं तुम्हें दूँगा' इस प्रकार कहने वाले सुग्रीव के बालिवध
के कार्य को करके राम अपने कार्य के विषय में सोचते हैं : 'मेरे वचनों
को सुनने वाले वानर रूपी देवताओं के मध्य में किसके नाम और
स्वरूप को जानूँ जो सीता की खोज के विषय में मुझे सुखी करेगा और
सीता रूपी नवमूर्ति को लौटावेगा-यह मैं कैसे जानूँ ? अर्थात् मैं उस
उपयुक्त पात्र को नहीं जानता हूं !'
देहि मे ददामि त इति वदतः सुग्रीवस्य कार्यं बालिवधाख्यं येभिरौशद्वृत्रह-
त्याय वज्रीति सूचितं पूर्वमेव कृत्वा रामः स्वकार्यं चिन्तयते-कथा देवाना-
मित्यादिना । कथा केन प्रकारेण शृण्वतां मद्वाक्यमाकर्णयतां देवानां वानररूपाणां
मध्ये कतमस्य नामस्वरूपं सुमंतु शोभनतया मंतव्यं मनामहे जानीमहे । यामनि
सीताप्रवृत्त्यर्थे गमने विषये को नोऽस्मान् मृळाति सुखयेत् । कतमो वा नोऽस्माकं
मयः सुखं करत् कुर्यात् । कतमो वा ऊती अस्मदीयां विभूतिं सीताख्यां श्रियम्
अभ्याववर्त्तति अभ्यानयति, तं न जानीमः इति भावः ॥ ६७ ॥
ऋतून्य॑न्ति क्रत॑वो हृ॒त्सु धी॒तयो॒ वेन॑न्ति वेनाः पतय॑न्त्यादिशः॑ ।

मन्त्ररामायण ५५
न मर्डिता विद्यते अन्य एभ्यो देवेपु मे अधिक्कामा अयंसत ॥६८॥
ऋ. १०. ६४, २
सत्यसङ्कल्प, मेरी सेवा की इच्छा करने वाले, बुद्धिमान्, वानर रूपी
देवता मेरे कार्य के लिये सभी दिशाओं में जाते हैं और मेरे मनोरथ
को पूर्ण करते हैं ।
क्रतवः साक्षात् सत्यसंकल्पा इत्यर्थः । क्रतूयति क्रियामात्मन इच्छन्ति
अस्मत्सेवां कर्तुमिच्छन्ति । हृत्सु धोतयः हृदयेषु धीमन्तःवेनंति शोभन्ते । वेनाः
कमनीयाः । आसमंतात् दिशः पतयन्ति गच्छन्ति । एभ्यो वानररूपेभ्यो देवेभ्यो-
ऽन्यो न मर्डिता सुखयिता न विद्यते । मे मम कामाः मनोरथाः देवेषु एषु
अयंसत अपूर्यन्त ॥ ६८ ॥
ते नो अर्वन्तो हवनश्रुतो हवं विश्वे शयावंतु वाजिनो मितद्रवः ।
सहस्रसा मेधसा ताविव त्मना महो ये धनं समिथेषु जभ्रिरे ॥६९॥
ऋ. १०. ६०, ६
शीघ्रगति वाले वानर मेरे आवाहन को सुनें । इनकी विश्व में सर्वत्र
गति है, जैसे यज्ञ में ऋत्विज धन को ग्रहण करता है वैसे ही ये संग्राम
में शत्रुओं के धन को ग्रहण करें ।
इत्यादि चिन्तयित्वा वानरांप्रति वदतितेन इति । ते अर्वन्तः शीघ्रगतयो
वाजिनो वानराः नोऽस्माकं हवम् आह्वानं शयावंतु शृण्वन्तु । कीदृशाः हवनश्रुतः
हवनं शृण्वंति ते, तथा विश्वे सर्वे, मितद्रवः, परिमितगतयः । ये त्मना आत्मना
सहस्रसाः सहस्रैः संमितस्य धनादेः संभक्तारः मेधसा ताविव यज्ञे इव समिथेषु
संग्रामेषु महः महनीयम् धनं शत्रूणां वित्तं जभ्रिरे हृतवन्तः । यज्ञे ऋत्विज इव
स्वभूतमितिभावः ॥ ६९ ॥
प्र वो वायुं रथयुजं पुरंधिं स्तोमैः कृणुध्वं सख्याय पूषणम् ।
ते हि देवस्य सवितुः सवीमनि ऋतुंसचंत सचितः सचेतसः ॥७०॥
ऋ. १०. ६४, ७
हे देवताओं ! आपके मध्य में शरीरधारी वायुदेवता को सखा के
समान अपने कार्य को सम्पन्न करने के लिये उनकी स्तुति करता हूं ।
क्योंकि वे सविता देवता के लोक में सङ्कल्प को पूरा करते हैं । सहृदय
के द्वारा प्रार्थना करने पर सज्जन पुरुष कार्य को करते हैं ।
भो देवाः वः युष्माकं मध्ये वायुं वायुपुत्रं रथयुजं देहधरं पुरः धोयत इति

५६ मन्त्ररामायण
पुरःसरं स्तोमैः स्तुत्या कृणुध्वं सख्याय सखिवत् कार्याय पूषणं पोषणं मत्कार्य्यार्थ-
मिमं स्तुवध्वमित्यर्थः । हि यतः ते स्तोमासः सवितुर्देवस्य सधीमनि प्रसवे लोके
क्रतुं संकल्पं सचन्ते सम्पादयन्ति । सचितः चेतनस्य पुंसः सचेतसः सहृदयस्य
स्तुतयः सहृदयं कार्यं प्रवर्तयन्तीत्यर्थः ॥ ७० ॥
त्रिःसप्त सस्रा नद्यो महीरपो वनस्पतीन्पर्वताँ अग्निरूतये ।
कृशानुमस्तॄन् तिष्यं सधस्थ आ रुदं रुद्रेषु रुद्रियं हवामहे ॥७१॥
ऋ० १०. ६४, ८
इक्कीस नदियों, समुद्र, वनस्पति, पर्वत और अग्नि तथा कालाग्नि
रूप और नक्षत्र मण्डल के साथ स्थिति अर्थात् सम्पूर्ण लोक में वास
करने वाले, गर्जना से ब्रह्माण्ड को आक्रान्त करने में समर्थ, रुद्रों के
मध्य में जो हनुमद्रूप रुद्र, राक्षसों का संहार करने में समर्थ हैं, उनका
मैं अपनी कार्य की सिद्धि के लिये आवाहन करता हूँ ।
त्रिरावृत्ताः सप्त त्रिःसप्त एकविंशतिः । सस्राः सरन्त्यः नद्यः नदीः महीरपः
समुद्रं वनस्पतीन् पर्वतान् अग्निं च वाडवम् । तथाकृशानुं कल्पांताग्नि अस्तॄन्
अस्यन्ति क्षिपन्ति तान् शेषकालाग्निरुद्रादीन् तिष्यं पुष्यापलक्षितं नक्षत्रमण्डलं
च सधस्थे सह तिष्ठन्त्यस्मिन्निति सर्वलोकावासे कृत्स्नब्रह्माण्डे आसमन्तात्स्थितं
वस्तुजातं प्रति रुतं शब्दं कुर्वन्नेव द्राति गच्छति गर्जन्नेव ब्रह्माण्डपिण्डमाक्रान्तुं
शक्तो रुद्रस्तं हनुमद्रूपं रुद्रेषु मध्ये रुद्रियं रुद्रकर्माणं शत्रुसंहारक्षमं हवामहे ऊतये
स्वकार्यसमृद्धये स्वेष्टसिद्ध्यर्थमित्यर्थः ॥ ७१ ॥
अपश्यमस्य महतो महित्वममर्त्यस्य मर्त्यासु विक्षु ।
नानाहनूविभृते संभरेते असिन्वती बप्सती भूर्यत्तः ॥७२॥
ऋ० १०. ७६, १
इस प्रकार आज्ञा दिये गये हनुमान के स्वरूप का वर्णन करते हैं ।
'मैं इस हनुमान के माहात्म्य को देख रहा हूँ, । मृत्यु लोक में समुद्र पार
करने वाले उसके रूप को देख रहा हूँ । उसका मुखफलक संसार का
संहार करता हुआ, बांधता हुआ, लीलता हुआ और भक्षण करता
हुआ दिखाई पड़ता है :’
एवमाज्ञप्तस्य हनुमतो रूपं वर्णयति अपश्यमिति । अपश्यमस्य महतो महित्वं
माहात्म्यम् अपश्यं दृष्टवानस्मि । मर्त्यासु विक्षु मर्त्यलोके एवाऽस्य समुद्रं क्रामतो
रूपं दृष्टवानस्मि । तथा अस्य हनू मुखफलके नाना पृथक् विभृते विहृते व्यात्तं मुखं

मन्त्ररामायणम् ५७
खण्डाऽवश्यमित्यर्थः ॥ ते एव हनू सम्भरेते संहरेते विश्वस्य संहारं कुरुतः । असिन्वती
अबध्नन्ती, अन्योन्यमस्पृशन्त्यौ । दप्सती ललमाने । भूरि बहुलम् अत्तः भक्षयतः ।
प्रश्वासवेगेनैव सर्वमस्योदरे प्रविशति न तु दन्तोन्मीलनेनेति भावः ॥ ७२ ॥
गुहाशिरो निहितमृधगक्षी असिन्वन्नत्ति जिह्वया वनानि ।
अत्राण्यस्मै पड्भिः सम्भरन्त्युत्तानहस्ता नमसाऽधि विक्षु ॥ ७३॥
ऋ. १०. ७६, २
वानर रूप होने से इसका शिरोभाग छोटा है और नेत्र गम्भीर हैं ।
मुखफलक में वन, जल, फल आदि का जिह्वा के द्वारा भक्षण करता है ।
सीता देवी के द्वारा आज्ञापित यक्ष इसकी सेवा करते हैं । प्रजाओं
के ऊपर स्थित गन्धर्वादि नमस्कार के निमित्त से अञ्जलि बाँधे
रहते हैं ।
अस्य शिरो गुहा गुहायां निहितं वानररूपत्वाच्छिरोऽत्यल्पमित्यर्थः । तथा-
अक्षी अक्षिणी ऋधक् तले निहिते गभीरे इत्यर्थः । असिन्वन् मुखफलके अबध्नन्
असंयोजयन्नेव वनानि जलानि, वनस्थानि फलादीनि वा जिह्वयैवातिदीर्घीकृत-
याऽत्ति भक्षयति । अस्मै अत्राणि अन्नानि वर्णलोपश्चान्दसः भोजनपात्राणि
अन्नपूर्णानि पड्भिः दूतैः सम्भरन्ति । देवाः सीताज्ञया खलु यक्षा एनं सेवन्त इति
भारते दृष्टम् । विक्षु प्रजासु अधि उपरि स्थिताः गन्धर्वादयः नमसा नमस्कारेण
निमित्तेन उत्तानहस्ताः बद्धाञ्जलयो भरन्तीति सम्बन्धः ॥ ७३ ॥
प्रमातुः प्रतरं गुह्यमिच्छन्कुमारो न वीरुधः प्रसर्पदुर्वीः ।
ससं न पक्वमविदच्छुचन्तं रिरिह्वांसं रिप उपस्थे अन्तः ॥ ७४॥
ऋ. १०. ७६, ३
जैसे पुष्पान्वेषण में तत्पर कुमार के पास ओषधियाँ जाती हैं वैस
ही हनुमान् गुप्त सन्देश लेकर सीता के पास गये । पकी हुई फसल के
समान शोक के कारण पीतवर्ण वाली, रावण को ग्रसने वाली सीता को
उन्होंने पृथ्वी के गुप्त स्थान में खोजा ।
प्रमातुरिति - यथा पुष्पाऽन्वेषणपरः कुमारो वीरुध ओषधीः प्रसर्पात्, एवं
हनुमान्मातुः सीतायाः सकाशात् प्रकृष्टतरं गुह्यं गुह्यसन्देशं इच्छन् उर्वीः
भूप्रदेशान् प्रसर्पत् प्रासर्पत् । ससंसस्यक्षेत्रं पक्वमिव नेत्युपमत्रोपमार्थं तद्वत्पाण्डुर-
मित्यर्थः । यतः शुचन्तं शोचन्तं सीताया आत्मानम् अविदत् शोकेन लिङ्गेन
पक्वक्षेत्रच्छायया च ज्ञातवान् । रिरिह्वांसं लेलिहानं रावणं ग्रसितुमित्यर्थात्

' / '॑'. Let's write सज्ज्यू॑धनि.
Line 7: ऊरुधारेव दुहे अग्र आयत्यस्य व्रतेष्वपि सोम इष्यते ॥७५॥
Line 8: ऋ. ९. ६९, १
Line 9: जिस प्रकार धनुष से बाण छोड़ा जाता है, उसी प्रकार मेधावी
Line 10: हनुमान सीता रूपी लक्ष्य की ओर चले। जैसे बछड़ा दुग्धपान के लिये
Line 11: गाय के निकट जाता है, उसी प्रकार हनुमान माता के आगे गये। इस
Line 12: हनुमान के मन में ब्रह्मचर्य का पालन करने से, कर्म से शुद्ध चित्त में
Line 13: कोई विकार नहीं उत्पन्न हुआ।
Line 14: एवं रूपस्य हनुमतः सीतादर्शनं सीताहनुमतोः सम्वादादिकं च वर्ण्यते-
Line 15: इपुर्न धन्वन्नित्यादिना भूयसा प्रबन्धेन। तत्रेदं दशकं सूक्तं सोमरूपी धिष्णुर्देवता।
Line 16: इपुर्नो नशब्द उपमार्थे स यथा धन्वन् धनुषि प्रतिधीयते संयोज्यते। एवं
Line 17: मतिर्मेधावी मतिशब्दस्य मेधाविनामसु पाठात् मेधावी हनुमानपि प्रतिधीयते
Line 18: प्रेर्यते गगनमार्गेण सीतारूपं लक्ष्यं प्रापयितुमिति भाव

मन्त्ररामायण ५९
प्रेरित किया । पवित्र करने वाले, रावण के लिये प्रकृष्ट रूप से कालाग्नि
रूप भगवान् क्या आयेंगे ? यह सीता ने पूछा ।
उपो- उपैव समीपे एव मतिर्मेधावी हनुमान् पृच्यते संयुज्यते, तेन च मातुः
कर्णे मधु मधुरम् अमृततुल्यं वाक्यम् - "जयत्यतिबलो रामो लक्ष्मणश्च महाबलः ।
राजा जयति सुग्रीवो राघवेणानुपालितः ॥ दासोऽहं कोशलेन्द्रस्य राघवस्य
महात्मनः" इत्यादिकं सिच्यते श्राव्यते ॥ ततश्च तां हनुमति जात विश्रम्भां मातरं
मातरं मन्द्राजनी वाग्देवता अन्तरासनि मध्ये मुखे स्थित्वा चोदते वक्तुं प्रेरयति,
मन्द्राजनीशब्दो वाग्नामसु पठितः भाष्ये तु मदकरस्य प्रेरयित्री सोमस्य धारेति
व्याख्यातम् ॥ वाग्देवतया प्रेरिता सा यद्वक्ति तदाह - पवमान इति । पुनाति
शोधयतीति पवमानः पापनोदन्वेषको विष्णुः एकोपि प्रध्नतां प्रकर्षेण निघ्नतां
कालाग्निरुद्राणां सन्ततिर्निबिडतरः समुदाय इव । द्रप्सः द्रप्सवदुद्रिक्तस्य रावणस्य
पष्ठ्याः सु इत्यादेशः । परिधारम् अर्पति समुदायं गच्छति प्रश्नार्थे लेट् । रावणं
सपरिवारं भस्मीकर्तुं किमेष्यतीति पप्रच्छेत्यर्थः कीदृशः पवमानः मधुमान् मयि
प्रीतिमान् ॥ ७६ ॥
संम्राजो ये सुवृधो यज्ञमाययुरपरिह्वृता दधिरे दिवि क्षयम् ।
ताँ आविवास नमसा सुवृक्तिभिर्महो आदित्याँ अदितिं स्वस्तये ॥७७॥
ऋ. १०. ६३, ५
हनुमान ने कहा : 'जो सम्राट, वृद्धिशाली, विश्वामित्र के यज्ञ की
रक्षा करने वाले, अकुटिल, परशुराम के स्वर्गलोक का नाश करने वाले
हैं मै उन रामभद्र के पास रहता हूं और अपनी वाणी से महान सङ्कट
को दूर करने वाली, पृथ्वी के कल्याण के लिये पति के साथ जाने वाली
आपको नमस्कार करता हूं !'
सिच्यते मध्वित्येतत्प्रदेशान्तरस्थेन मन्त्रेण विवृणोति-संम्राज इति-ये
सम्राजश्चक्रवर्तिनः सुवृधः सुतरां वृद्धिमन्तः यज्ञं विश्वामित्रस्य आययुः आगत-
वन्तः । अपरिह्वृता अकुटिलाः, दिवि परशुरामीये स्वर्गलोके क्षयं नाशं दधिरे
धृतवन्तः । एवं विश्वामित्रयज्ञगमनं परशुरामलोकभङ्गं चाभिज्ञानमुक्त्वा स्वस्य
सम्राट् सम्बन्धित्वमाह-तानिति । तान् श्रीरामभद्राख्यान् आदित्यान् आदित्य-
वंशजान् । आवि इत्युपसर्गद्वयसम्बन्धात् वास इत्यस्यावृत्तिः, उवासेत्युत्तमैकवचने
लिटि अभ्यासलोप आर्षः । तान् आउवास तेषां समीपे वासं कृतवानस्मि । नमसा
नमस्कारेण दास्येनेत्यर्थः ॥ सुवृक्तिभिः सुतरां वृक्तयो वृजिनानि महान्ति

६० मन्त्ररामायण
सङ्कटानि तैर्हेतुभिः अदितिम् । “इयं वा अदिति” इति श्रुतेः पृथ्वों तज्जां
त्वाम् उद्दिश्य स्वस्तये कल्याणाय त्वां भर्त्रा सह संगमयितुमित्यर्थः । विवास
प्रवासमपि कृतवानस्मि रामदासोऽहं त्वामुपागतोस्मीत्यर्थः । पक्षे विष्णुभक्तोऽहं
यज्ञादीनामनित्यफलतां ज्ञात्वा शुद्धबोधोल्लासिनीं श्रद्धां त्वां प्राप्तोस्मीत्यर्थः ॥
अक्षराणि तथैव योज्यः ॥ ७७ ॥
अव्ये वधूयुः पवते परि त्वचि श्नथीते नत्तीरदितेर्ऋतंयते ।
हरिरिक्रान्त्यजतः संयतो मदो नृम्णा शिशानो महिषो न शोभते ॥७८॥
ऋ. ९. ६६, ३
दुष्ट कामुक रावण शुद्ध हो रहा है, मुझ सीता को पाकर ब्रह्मचर्य
को प्राप्त हो रहा है। क्योंकि उसके परिजनों द्वारा स्वर्ग से बलपूर्वक
लायी गयी स्त्रियाँ, सीता को न प्राप्त कर पाने से तप्त रावण को रुचिकर
नहीं लगती हैं। सोमचित्त के अधिष्ठाता हरि ने उसे आक्रान्त कर दिया है
कि स्त्रीसङ्ग के लिये इच्छुक रावण को अपने को संयमित रखना चाहिये
अन्यथा मरण भय को भी त्याग कर परपत्नी का सङ्ग करना चाहिये ।
इसलिये काम से दीप्त होता हुआ भी रावण अधिक सुशोभित नहीं होता
अपितु कृश हो रहा है।
एवं पवमानः सन्ततिरित्यिादिना स्वस्मिन्नामानुग्रहं पृष्ट्वा स्वस्य विशुद्धतां
मन्त्रद्वयेनाह—सीता—अव्ये इति । अव्ये अवीनारी रजस्वला तस्यां योग्यं कर्म
अव्यं मैथुनं तस्मिन् अव्ये निमित्ते वधूयुः वध्वा पुत्रभार्यया सह यौति मिश्री
भवतीति वधूयु दुष्टकामुकोपिरावणः त्वचि परिपवते शुद्ध्यति मदप्राप्त्या पाण्डुरो
भवतीत्यर्थः यतः अदितेः अदितिं सीतां मां प्राप्य ऋतं सत्यं ब्रह्मचर्यम् एति
प्राप्नोतीति ऋत यत् तस्मै ऋतयन्ते रावणाय तत्परिजनः नत्तीः नयन्ति
स्वर्गादिति नत्तय उर्वश्याद्याः स्त्रियस्ताः श्नथीते शिथिलाः करोति बलादाहरति
सीताया अलाभात्तप्यमानं रावणं चिकित्सितुमानीयता अपि रम्भाद्यस्तस्मै न
रोचन्त इत्यवज्ञातास्ता नयन्तीत्यर्थः । नन्वीदृशोपि बलात्सीतां कुतो न कामयत
इत्यत आह–हरिरिति । हरिः सोमश्चित्ताधिष्ठाता अक्रान् एनम् आक्रान्तवान् ।
यजतः सङ्गतिकर्तॄन् रावणादीन, अत एव तेषां मदस्संयतो निगृहीतः । अन्यथा
पाण्डुधन्मरणभयमपि त्यक्त्वा ते परदारानाक्रमेयुः, अत एव नृम्णा कामबलेन
शिशानो दीप्यमानो महीषो महान् रावणो न शोभते, न पुष्यत्यपि तु कृश एव
भवति ॥ ७८ ॥
उक्षा मिमाति प्रति यंति धेनवो देवस्य देवीरुपयंति निष्कृतम् ।

अत्यक्रमीदर्जुनं वारमव्ययमतकं न निक्तं परिसोमो अव्यत ॥७९॥
ऋ. ६. ६६, ४
कामाकुल रावण अन्यत्र रमण करता है। रावण अपने दोष से
भोग्य देवों के द्वारा प्रदत्त सुख को भी अधर्माधिक्य से नष्ट कर रहा
है। कृष्णावतार में अर्जुन वृक्ष बने हुए नलकूबर द्वारा भूतकाल में
रम्भा को बलपूर्वक पकड़ने पर रम्भा ने उन्हें शाप दे दिया कि किसी
स्त्री के साथ बलपूर्वक रति करने पर पाण्डु के समान मरण को प्राप्त
होंगे। अतः वह सीता के विषय में हठब्रह्मचर्य का पालन करता है।
पूर्वोक्तमेव विवृणोति-उक्षेति । उक्षेवोक्षाःरेतः सेचनकामः मिमाति आत्मानं
हिनस्ति, अन्यत्रारमणात् । यतो धेनवः इव धेनवः आगताः दिव्यस्त्रियः प्रतिवन्ति
परावृत्य गच्छन्ति, तावतैव देहस्य धर्मस्य देवीर्देवाङ्‌गनाः निष्कृतिम् आनृण्यम्
उपयन्ति, रावणकृतो धर्मस्तस्मै दिव्याङ्गनाः समर्प्य कृतार्थोऽभूत् न हि तस्य
भोगपर्यन्तं व्यापारोस्ति, रावणस्तु स्वदोषात् भोगभागभूत् देवदत्तमपि सुखम्
अधर्माधिक्यान्नाशयतीति भावः । अतीति-अर्जुनं कृष्णावतारे अर्जुनवृक्षतां प्राप्तं
नलकूबरं भाविदृत्त्या भूतवृत्त्या वाऽर्जुनशब्दवाच्यम् अव्ययं याति मनसा गच्छ-
तीत्यव्ययम् रम्भा सम्भोगार्थिनं वारं बालं स्वपुत्रम् अत्यक्रमीत् । वध्व्युः रम्भाया
आक्रमणेनातिक्रान्तवान्, अतस्तेन शप्तो मरणभयान्न सीतां बलाद्भोक्तुमिच्छति ।
ननु पाण्डुवन्मरणभयमप्यतिकामुकत्वात्कुतो न त्यजतीत्यत आह-अत्कमिति ।
सततं गच्छतीत्यत्को नित्यप्रवासी परिव्राट्, न शब्द इवार्थे परिव्राजमिव निक्तं
निर्णिंक्तं सीताविषये हठब्रह्मचर्यं तं सोमश्चित्ताधिष्ठाता सकलराक्षससंहारमिच्छन्
परि परितः चित्तप्रभावात् कामात् अव्यत अरक्षत् । अतोऽयं मां न स्पृष्टवान्
यदि स्पृशेत्, तर्हि नलकूबरशापेन सद्यो नश्येदित्यात्मशुद्धिरुक्ता ॥ ७९ ॥
अशुक्लेन रुशता वाससा हरिरमर्यो निर्णिजानः परिव्यत ।
दिवस्पृष्टं बर्हणा निर्णिजे कृतोपस्तरणं चम्वोर्नभस्मथम् ॥८०॥
ऋ. १०. ६६, ५
पहले न देखी गयी मुझ सीता को तुमने कैसे जाना ? यह पूछने पर
हनुमान कहते हैं : 'अलौकिक वानर रूपी मेरे द्वारा आप मलिन होने
पर भी सोने के कण के समान देदीप्यमान, वस्त्र से वियोगिनी दिखने
से जान ली गयी हैं। सुख के उच्च स्थान राम की पत्नी आपको मैंने
पहचान लिया ! आकाश में भी शक्तिशाली, ब्रह्माण्ड का शोधन करने

६२ मन्त्ररामायण
वाले वानर, राक्षस सेना को भस्म कर देंगे ।
अथाहदृष्टपूर्वां मां त्वं कथं ज्ञातवानिति प्रष्टु मिच्छन्तीं सीतामालक्ष्य हनू-
मानाह-अमृक्तेनेति । अमर्त्यः अपाकृतोहरिर्वानरो मद्रूपी अमृक्तेन
असम्मार्जितेन मलिनेन रुशता कनकतन्तुमयत्वात्सूक्ष्मत्वाच्च दीप्यमानेन वाससा
वस्त्रेण वियोगिनीचिह्नेन परिव्यतपर्यवेष्टयन् ज्ञातवानित्यर्थः । कीदृशो
निणिजानः शोधयन् सीतामन्वेषन यन्नित्यर्थः । दिवः सुखस्य पृष्ठमिव पृष्ठम्
उच्चस्थानं यदपेक्षयाऽन्यन्महदानन्दस्थानं भर्तुर्नास्ति-“सर्वेषामानन्दानामुपस्थ्य
एकायनम्” इति श्रुतेः ॥ तादृशं रामस्य कलत्रं त्वां नभस्यं नभस्मार्यं नभोऽव्या-
कृतम् आकाशः शक्तिर्मयित्ति पर्यायाः तन्मयं परिव्यतेति सम्बन्धः ॥ यत् निणिजे
कण्टकनिरसने

मन्त्ररामायण ६३
शंनोनिवेशे द्विपदे चतुष्पदेऽस्मे वाजाः सोम तिष्ठंतु कृष्टयः ॥८२॥
ऋ. १०. ६६, ७
एक माह में सीता को खोज लेंगे। इस प्रतिज्ञा से च्युत होकर
नदी के प्रवाह के समान शीघ्रगामी वानर सीता को खोजते हुए पाताल
में प्रविष्ट होकर नरक में गये हुये के समान हो गये। तब उन्होंने सोम
राजा की स्तुति की कि 'हमलोगों का कल्याण करें। हम लोग संग्राम
में शत्रु को पराजित करें।' इस प्रकार स्तुति करने पर वे सब बिल
से निकल कर पृथ्वी पर आये।
नेन्द्राद्वत इत्युक्तं तदेव स्पष्टयति-सिन्धोरिवेति । सिन्धोः नद्याःप्रवणे निर्झर-
प्रपाते इव यथा प्रविष्टाः वृषच्युताः स्वातन्त्र्यलक्षणान्धर्मात् च्युताः प्रयाहवशा
भवन्ति, एवमेव शीघ्रगाभिनोपि वानराः निम्ने नीचे पातालमध्ये प्रविष्टाः
सन्तः वृथाः मासेन सीताशुद्धिमानेष्याम इति स्वप्रतिज्ञात्मकः येषांधर्मः ततः
[L

६४ | मन्त्ररामायण
सुस्पर्श चर्म से त्वक् देवता वायु सन्तुष्ट होंगे ।
ततो बिलान्निर्गत्यापि सीतायाः प्रवृत्तिमलभमानानां 'पुनस्तमेव शिरस्मा
इत्यादिभिरुत्तरस्य सूक्तस्य दशर्चस्य रेणुदृष्टस्य सप्तभिऋग्भिः स्तुतवतामप्यस्माकं
मयमागतमित्याहाष्टम्या शुचिः पुनान इति । एकवचनं जात्यभिप्रायम्, शुचिः
स्वभावशुद्धोपि अरेपसं निष्पापमपि तन्वं तनुं शरीरं पुनानः उपवासैः शोधयन्
हरिरनिलः सानवि सानौ मेरुशिखरे अध्ये संगमे निमित्ते नितराम् अवाविष्ट धावनं
कृतवान् प्रतिज्ञाभङ्गाद्भीतो वानरगणोऽनशनव्रतेन अभ्रपस्थानं ब्रह्मलोकं गन्तुं
त्वरावानभूदित्यर्थः । ततः सुकर्मभिः सुकृतवत्या सम्पातिना पक्षिणा बहुत्वं
पूजायाम् त्रिधातु क्लीबत्वं छांदसम्, वातपित्तकफात्मकं वानरशरीरं मधु आत्मनो
अन्नं क्रियते, वर्तमानसामीप्ये वर्तमानवन्निर्देशः । अतिशीनानामेवां मध्ये योयो
मरिष्यति, तमहं भक्षयिष्यामीति मनस्यकरोदित्यर्थः ॥ कीदृशस्त्रिधातुः जुष्टः
मित्रादीनां प्रीत्यर्थं सम्यगेतैः सेवितस्तर्पितः । तथा हि-सुपक्वमाहारं भुंजानस्याऽपि
देहवह्निस्तृप्यति, सुरसं भुंजानस्य रसनादेवता वरुणस्तृप्यति, सुस्पर्शं वसनं
वसानस्य त्वग्देवता वायुस्तृप्यति ॥ ईदृशानां देहानां भक्षणेनाहं शुद्धः पुष्टश्च
भविष्यामीति सम्पाते राशयः ॥ ८३ ॥
पवस्व सोम देववीतये वृषेन्द्रस्य हार्दि सोमधान माविश ।
पुरा नो बाधाद्दुरितातिपारय क्षेत्रीवन्वि दिश आहाविपृच्छते ॥८४॥
ऋ. ६. ७०, ६
उसको मारने के लिये आता हुआ देखकर वे पुनः जीवन के लिये
सोम की स्तुति करने लगे : 'हे ईश्वर ! तुम अभिमत फलदाता हो,
देवों के रक्षक हो, तुम राम के हृदय में (सीता रूप में) रहते हो ! इस
पक्षी के द्वारा कष्टसाध्य मरण से हमें पार करो । पहले राम के द्वारा
सीता का पता पूछने पर जटायु न राम को सीता का पता बताकर
कुछ कार्य किया, हमलोग तो व्यर्थ ही मर रहे हैं ।
तं च जिघत्सुमायान्तम् अभिप्रैक्ष्य पुनः सोमं स्तुवंति शेषेण ऋग्द्वयेन
जीवनार्थम्-पवस्वेति । हे सोम त्वं वृषा अभिमतफलवर्षकः देववीतये देवानां
पाता प्रयतस्व यतस्त्वम् इन्द्रस्य रामस्य हार्दि हृदयंगमं सोमधानं सोमो धीयतेऽने-
नेति व्युत्पत्त्या सोमयागाधिकारे मुख्यं निमित्तं स्त्रीरूपम् आविश प्रविश सोमेनाहं
यक्ष्ये इति यथा सीता संकल्पयति, यथा च सोमेन देवाः तृप्यन्ति, तथा रावण-
वधेन सीतोप्रोत्साहनेन च सम्पादयेत्यर्थः । पुरा प्राक् नोऽस्माकं बाधात् अनेन

मन्त्ररामायण ६५
पक्षिणा वधात् दुरिता दुरितानि दुर्मरणानि अतिपारय सङ्कटान्यतिक्रम्योत्तारय
इत्युक्तवा जटायुं स्तुवन्ति । हि प्रसिद्धः तीक्ष्णदृष्टिर्जटायुनामा गृध्रः क्षेत्रवित्
सीतास्थानवित् विपृच्छते सीतायाः गतिं विशेषेण पृच्छते रामाय दिशः दिशं
संज्ञया आह उक्तवान् । सः रामार्थं मृतोपि किंचिद्रामकार्यं कृतवान् । वयं तु
व्यर्थमेव म्रियामह इत्यर्थः ॥ ८४ ॥
हितो न सप्तिरभिवाजमर्षेन्द्रस्येन्दो जठरमापवस्व ।
नावा न सिन्धुमतिपर्षि विद्वाञ्छूरो न युध्यन्व नो निदः स्पः ॥८५॥
ऋ. ९. ७०, १०
'हे हितकारी राम ! जैसे अश्व संग्राम में जाता है वैसे ही आप
शत्रु को मार कर इन्द्र की हवि के भोक्ता अपने सोमरूप से हवि
के द्वारा उदर में प्रवेश कीजिये । नौका के समान हमें संकट से पार
कीजिये । हमारे मन को जानने वाले आप व्यर्थ में बेचारे मारे गये
हमलोगों के प्रति ऐसा कहने वाले राक्षसों को मारिये !'
हितो नेति ॥ हे इंदो सोमाभिन्न श्रीविष्णो रामभद्र हितो हितकरो
नेत्युपमार्थे यथा-सप्तिरश्वः वाजं संग्रामं गच्छति, तथा-त्वं वाजम् अर्ष अभ्यर्णं
अभिमुखं गच्छ । ततो दारहरान् शत्रून्हत्वा दारैः संगतःसन् इन्द्रस्य हविर्भोक्तुः
स्वेनैव सोमरूपेण हविषा जठरम् उदरम् आपवस्व प्रविश । सोमयागान्कुर्वित्यर्थः ।
नावा नौकायानेन यथा सिन्धु नदीं नाविका अतिपर्षि अतिपारयन्ति, एवं त्वम्
अस्मान् सङ्कटानि अतिपर्षि अतिपारय । कीदृशो विद्वान् अस्माकं चित्तं जानन्
शूरो न युध्यन् शूर इव शत्रून् प्रहरन् नोऽस्माकं निदो निन्दकान् व्यर्थमेते वराकाः
मृता इत्येवंवदिनो राक्षसान् अवस्पः अवाङ्मुखं जहि स्पृहि हिंसायाम् । 'बहुलं
छन्दसि' इति श्नाप्रत्ययस्य लुक् तिपि गुणे हल्ङ्यादिना तिपो लोपः ॥ ८५ ॥
आदक्षिणा सृज्यते शुष्म्या ३ खदं वेति द्रुहो रक्षसः पाति जागृविः ।
हरिरोपशं कृणुते नभस्पय उपस्तरे चम्वो ३ ब्रँह्मनिर्णिजे ॥८६॥
ऋ. ९. ७१, १
स्वामिभक्त वानरों को जानकर सम्पाति ने कहा कि सीतान्वेषण
के लिये प्रार्थी तुम लोगों को दक्षिण दिशा में लंका में उनकी खोज
करना चाहिए । इस प्रकार आज्ञापित बलवान वानर ने सीता को प्राप्त
कर लिया । जागरूक यह वानर रावण से रक्षा करेगा, अतः
५

६६ मन्त्ररामायण
सीता उसे देखकर उसी प्रकार प्रेमयुक्त हुई जैसे बछड़े को देखकर गाय
दुग्धयुक्त हो जाती है।
तदेवं स्वामिभक्तान् वानरान् ज्ञात्वा सम्पातिरप्यनुजग्राहेत्याह-ऋषभो
वैश्वामित्रो नवर्चैन सूक्तेन आदक्षिणेत्यादिना। शुष्मी बलवान् हरिर्वानरः आ
दक्षिणा दक्षिणदिगभिमुखम् आसृज्यते आज्ञाप्यते सीतान्वेषणार्थी त्वं दक्षिणस्यां
दिशि लंकायां तस्या अन्वेषणं कुर्वित्याज्ञाप्यते, अर्थात् सूक्तांते दृष्टेन दिव्येन
सुपर्णेनेति गम्यते। एवमाज्ञप्तमात्रो हरिः आसदम् आसीदंत्यस्मिन्निति रामस्य
गृहं सीतारूपं वेति प्राप्नोति। तत्राप्य जागृविः जागरूकः सन् द्रुहो द्रोग्धुः रक्षसो
रावणात् पाति आत्मानमिति शेषः, स एव हरिः ओपशं सर्वस्य धारकं नभः
अव्याकृतं मायामयं सीतारूपं पयः पयस्वत् प्रसवयुक्तं कृणुते करोति, वत्सं गौरिव
सीता तमवेक्ष्य स्निग्धा अभूदित्यर्थः। कस्मै प्रयोजनाय-चम्वोः वानरराक्षससेनयोः
उपस्तिरे उक्तलक्षणाय तत्पूर्वकाय चम्वोः संग्रामाग्नौ होमायेत्यर्थः। होमस्यापि
प्रयोजनं ब्रह्मनिर्णिजे ब्रह्मणः ब्रह्मांडस्य कंटकोद्धरणेन शोधनाय, येन कंटका एव
मृताः, वानरास्तु मृता अपि पुनरुत्थापिता इति ध्वनितम् ॥ ८६ ॥
प्रकृष्टिवेव शूष एति रोरुवदसूर्य १ वर्णन्निरीणीते असुर्यतम् ।
जहाति वन्नि पितुरेति निष्कृतमुपप्रुतं कृणुते निणिज तना ॥८७॥
ऋ. ६. ७१, २
सीता को खोजने वाले वानरों ने राक्षसों को पीटकर गर्जनादि
मात्र से रावणादि को दीन बना दिया और उसने अल्परूप को त्याग
कर विशालरूप धारण कर लिया। वह पिता वायु के द्वारा वेगवान
हो गया और सीता के पास जाकर पुनः लघु रूप हो गया।
आसृष्टो हरिः कथं तां दिशं गतवानित्यत आह-प्रकृष्टिवेवेति । स आसृष्टो
हरिः शूषः सीतायाः शोधकः कृष्टिवेव कृष्टयः कर्षकाः लोकानां पीडका राक्षसा-
स्तान्हन्तीति तथा तेषां काल इव क्रूरः प्रेति प्रकर्षेण गच्छति । रोरुवत् गर्जन्
अस्य कर्षणकर्तुः रक्षोगणस्य वर्णं मुखच्छायाम् असूर्यम् अतिक्रूरं तं प्रसिद्धं
निर्जिणीते निर्गमयति प्रगतमात्रो रावणादीन् दीनान् करोति किं च वन्निम्
आवरणम् अल्पकायस्वरूपं जहाति त्यजति महद्रूपं धारयतीत्यर्थः । तथा-पितुः
वायोः निष्कृतं निश्चितं कृतं वेगवत्त्वम् एति प्राप्नोति ततश्च उपप्रुतं सीतायाः
समीपं गन्तुं प्रुतं प्लवनं कृणुते करोति निणिजं विशुद्धं यथा स्यात्तथा उपप्रुतं
कृणुते तना विस्तारेण महता रूपेण ॥ ८७ ॥

मध्वरामायण ६७
अद्रिभिः सुतः पवते गभस्त्योर्वृषायते नभसा वेपते मती ।
स मोदते नसते साधते गिरा नेनिक्ते अप्सु जयते परीमणि ॥८८॥
ऋ. ६. ७१, ३
वह वानर मध्यभाग में मैनाक पर्वत के द्वारा विश्राम के लिए
कहे जाने पर, हाथ का स्पर्श मात्र करके, अपने बल से प्रकशित होता
हुआ, आकाश मार्ग से चला गया । मेधावी, वाणी मात्र से कार्य सिद्ध
करने वाला, वह अपने बल से देवताओं में पूजित हुआ ।
अद्रिभिरिति-स हरिः मध्यैमार्गम् अद्रिभिः मैनाकपर्वतेन समुद्रमध्यादुद्गतेन
सुतः प्रसूनो मयि विश्रमस्वेति आज्ञप्तः सन् तं गभस्त्योः बाहुभ्यां पवते गच्छति ।
हस्तस्पर्शमात्रेण तं सम्भावयति, न तु तस्य पृष्ठे तिष्ठतीत्यर्थः । यतः वृषायते
वृषभद्वलं स्वीयं प्रकाशयति, अत एव नभसा आकाशेन वेपते सर्वत्र गच्छति ।
मती मेधावी पूर्वसवर्णः समती मत्या वा मोदते अनेनाहं मानित इति हृष्टो
भवति । अतएव गिरा नसते वाङ्मात्रेण तत्र संश्लिष्टो भवति । साधते स्वकार्यं
च साधयति, यतोयम्, अप्सु तीर्थरूपासु नेनिक्ते आत्मानं शोधयति, तथा परीमणि
परितो मीयते इति परिमा देहो यज्ञभूमी तत्र यजते आत्मानमंतर्यामिणं वा
देवान्वा पूजयते । स्वमुकृतवलेनैव सर्वं साधयति, न त्वन्यबलेनेति भावः ॥८८॥
परिद्युक्षं सहसः पर्वतावृधं मध्वः सिंचंति हर्म्यस्य सक्षणिम् ।
आयस्मिन् गावःसुहुताद ऊधनि मूर्द्धञ्छ्रीणंत्यग्रियं वरीमभिः ॥८९॥
ऋ. ६. ७१, ४
सहसा वेग से चारो ओर अंतरिक्ष को लघु बनाने वाले, पूर्वोक्तरीति
से मैनाक द्वारा सम्मानित, उस पर देवों ने पुष्प वर्षा की । उसने शत्रु के
नगर के सम्यक परिपालित उच्चभवनों को अग्नि से जला दिया अर्थात्
ईश्वर के उच्च स्थान को प्राप्त करा दिया ।
परीति-सहसा वेगात् परिद्युक्षं परितः कात्स्न्येन दिवम् अंतरिक्षं क्षिणोत्य-
लघीकरोति तम् । कृत्स्नमप्यंतरिक्षं हरेर्वेगस्य न पर्याप्तमित्यर्थः । अत एव
पर्वतावृधं पर्वत वर्द्धयन्तं मैनाकं पूर्वोक्तरीत्या मानयन्तं तं मध्वो मदकराः देवाः
परिसिंचन्ति पुष्पवृष्ट्यादिना । कीदृशं तं हर्म्यस्य शत्रुपुरस्य सक्षणिम् अभिभावकं
यस्मिन् हर्म्ये गावःसुहुतादः सुष्ठु हुतं दत्तमदन्ति ताः सम्यक्पालिताः, ऊधनि
ऊधःप्रभवे क्षीरे अग्रियं श्रेष्ठं सोमं मूर्धनि उच्चस्थाने प्राप्तव्ये निमित्ते सति
वरीमभिः उरुतरैर्यज्ञादिभिर्हेतुभिः श्रीणन्ति मिश्रयन्ति यत्रोत्र सोमयागादयः