अभिधर्मकोश एवं भाष्य (आचार्य वसुबन्धु - स्फुटार्था व्याख्या सहित सम्पूर्ण बौद्ध दर्शन महाकोश)

५३२ भाष्यस्फुटार्थासहितेऽभिधर्मकोशे [ लोक-
मिद्धापगमोपगमाच्च¹ आलोककृत्यम्; स्वयम्प्रभत्वात् ।
उक्तमायुः कामिनाम् ॥
रूपिणां पुनः ।
नास्त्यहोरात्रमायुस्तु कल्पैः स्वाश्रयसम्मितैः ॥ ८० ॥
येषां रूपिणामर्धयोजनमाश्रयः, तेषामर्धकल्पमायुः । येषां योजनम्, तेषां
कल्पम् । एवं यस्य यावद्योजनमाश्रयः, तस्य तावत्कल्पमायुः; यावदकनिष्ठानां
षोडशकल्पसहस्राण्यायुःप्रमाणम् ॥ ८० ॥
आरूप्ये विंशतिः कल्पसहस्राण्यधिकाधिकम् ।
आकाशानन्त्यायतने विंशतिकल्पसहस्राण्यायुषः प्रमाणम् । विज्ञाना-
नन्त्यायतने तस्मादधिकं विंशतिः सहस्राणि । आकिञ्चन्यायतने तस्मादधिकं
विंशतिः । भवाग्रे तस्मादधिकं विंशतिः । एवं तेषां यथाक्रमं चत्वारिंशत्²
षष्टिरशीतिः कल्पसहस्राण्यायुःप्रमाणम् ॥
कतमोऽत्र कल्पो वेदितव्यः—किमन्तरकल्पः, अथ संवर्तकल्पः, अथ
विवर्तकल्पः, अथ महाकल्पः ?
महाकल्पः परीत्ताभात् प्रभृत्यर्धमधस्ततः ॥ ८१ ॥
परीत्ताभादेव निकायात् प्रभृति महाकल्पेनायुः वेदितव्यम् । तस्मादधो
महाकल्पस्यार्धं कल्पीकृत्य महाब्रह्मादीनामायुर्व्यवस्थापितम् ।
कूजनात् प्रभातम् । विपर्ययेण वा यथा शकुनिजात्³ मिद्धापगमोपगमाच्च ।
मिद्धोपगमाद् रात्रिः प्रज्ञायते, मिद्धापगमात् प्रभातमिति ॥ ७८-८० ॥
“अधिकाधिकम्” इति । विंशतिरधिकम् । अधिकं भवतीत्यर्थः । तेनाह—
एवं तेषां यथाक्रमं चत्वारिंशत् षष्टिरशीतिः कल्पसहस्राणि आयुःप्रमाणमिति ।
विज्ञानानन्त्यायतने चत्वारिंशत् । आकिञ्चन्यायतने षष्टिः । भवाग्रेऽशीतिः ।
तस्मादधो महाकल्पस्यार्धमिति विस्तरः । अशीतिरन्तरकल्पा महाकल्पः,
तस्यार्धं चत्वारिंशदन्तरकल्पाः । तस्य महाकल्पार्धस्य कल्पीकृतस्य यदर्धं
विंशतिरन्तरकल्पाः, तद् ब्रह्मकायिकानामायुःप्रमाणम् । यत्तदर्धकल्पीकृतं
चत्वारिंशदन्तरकल्पाः, तद्ब्रह्मपुरोहितानामायुःप्रमाणम्। तदेवमात्मीयार्धं महा-
ब्रह्मण आयुःप्रमाणम् । स ह्यर्धः कल्प इत्युच्यते षष्ट्यन्तरकल्पसंख्यः । महा-
१. मिद्धापगमागमाच्च—का० । २. विंशतिश्चत्वा०—का० ।
३. शकुनिज्योति—मु० पाठः ।

निर्देशः ] तृतीयं कोशस्थानम् ५३३
कथं कृत्वा ?
यच्च लोको विंशतिमन्तरकल्पान् विवर्तते, यच्च लोको विंशतिमन्तरकल्पान्
विवर्त आस्ते, यच्च विंशतिमन्तरकल्पान् संवर्तते—इमे षष्टिरन्तरकल्पा महा-
ब्रह्मणोऽध्यर्धः कल्प उक्तः । एवं च कृत्वा महाफलस्यार्धं चत्वारिंशदन्तर-
कल्पान् कल्पीकृत्य तेषामायुःप्रमाणमुक्तम् ॥ ८१ ॥
उक्तं सुगतावायुःप्रमाणम् ॥
दुर्गताविदानीं वक्तव्यम् । तत्र तावत्—
कामदेवायुषा तुल्या अहोरात्रा यथाक्रमम् ।
सञ्जीवादिषु षट्सु,
यावत् षण्णां कामावचराणां देवनिकायानामायुरुक्तम्, तेन तुल्या
अहोरात्राः षट्सु नरकेषु यथाक्रमं वेदितव्याः—सञ्जीवे, कालसूत्रे,
सङ्घाते, रौरवे, महारौरवे, तापने च ।
आयुस्तैस्तेषां कामदेववत् ॥ ८२ ॥
तैरिदानीं स्वैरहोरात्रैस्तेषां यथा षण्णां कामावचराणां देवानामायुः, तथैव
यथाक्रमं वेदितव्यम् ।
कथं कृत्वा ? यद्धि चातुर्महाराजकायिकानामायुःप्रमाणम्, तत् सञ्जीवने
महानरके एकं रात्रिन्दिवम् । तेन यावद् द्वादशमासकेन संवत्सरेण तत्रत्यानि
पञ्चवर्षशतान्यायुः ।
ब्रह्मादीनामिति । आदिशब्देन ब्रह्मपुरोहितानां ब्रह्मकायिकानां च प्रातिलोम्येन
ग्रहणम् ।
“अर्धमधस्ततः” । परीत्ताभात् देवनिकायादिति निर्देशापेक्षणात् तेषामायुः
प्रमाणमुक्तमिति । तेषां महाब्रह्मपुरोहितानां ब्रह्मकायिकानाम् ॥ ७८-८१ ॥
“कामदेवायुषा तुल्याः” इति विस्तरः । चातुर्महाराजकायिकानां यदायुः-
प्रमाणमुक्तम्, स सञ्जीवे अहोरात्रः । एवं यावद्यत् परनिर्मितवशवर्त्तिनामायुः-
प्रमाणमुक्तम्, स तापने अहोरात्रः ।
“कामदेववत्” इति । कामदेवानामिव कामदेववत् । “तत्र तस्येव”
( पा० सू० ५.१.११६ ) इति वतिः । तेन यावद् द्वादशमासकेनेति । तेन तत-
स्त्येनाहोरात्रेण तेषां त्रिंशद्रात्रेण मासेन द्वादशमासकेन संवत्सरेण तत्रत्यानि

५३४ भाष्यस्फुटार्थासहितेऽभिधर्मकोशे [ लोक-
यत् त्रायस्त्रिंशानामायुःप्रमाणम्, तत् कालसूत्रे महानरके एकं रात्रि-
न्दिवम् । तेन रात्रिन्दिवेन तस्मिन् वर्षसहस्राण्यायुःप्रमाणम् ।
एवमन्येष्वपि यथायोगं योज्यम्, यावत् परनिर्मितवशवर्तिनामायुःप्रमाणं
तत्तुल्येनाहोरात्रेण तापने षोडश वर्षसहस्राण्यायुःप्रमाणम् ॥ ८२ ॥
अर्धं प्रतापने,
प्रतापने महानरकेऽन्तरकल्पस्यार्धमायुःप्रमाणम् ।
अवीचावन्तःकल्पम्,
तिरश्चां तु नियमो नास्ति ।
परं पुनः ।
कल्पं तिरश्चाम्,
परमायुस्तिरश्चामन्तरकल्पम् । तत् पुनर्नगानां नन्दोपनन्दाश्वतली-
प्रभृतीनाम् । उक्तं हि भगवता—"अष्टाविमे भिक्षवो नागा महानागाः
कल्पस्था धरणीन्धराः” ( ) इति विस्तरः ।
प्रेतानां मासाह्ना शतपञ्चकम् ॥ ८३ ॥
यो मनुष्याणां मासः, स प्रेतानामहोरात्रः । तेनाहोरात्रेण पञ्च वर्ष-
शतान्यायुः ॥ ८३ ॥
शीतनरकेष्वायुषः किं प्रमाणम् ?
वाहाद् वर्षशतेनैकतिलोद्धारक्षयायुषः ।
अर्बुदाद् विंशतिगुणप्रतिवृद्ध्यायुषः परे ॥ ८४ ॥
दिव्यानि पञ्च वर्षशतान्यायुरित्यादि ।
एवमन्येष्वपि यथायोगं योज्यमिति । यद् यामानामायुःप्रमाणम्, तत् सङ्घाते
महानरके एकं रात्रिन्दिवम् । तेन तस्मिन् रात्रिन्दिवेन वर्षसहस्रद्वयमायुः-
प्रमाणम् । एवमन्येष्वपि यथायोगं योज्यम् ॥ ८२ ॥
अष्टाविमे भिक्षव इति । 'अष्टाविमे भिक्षवो नागा महानागाः कल्पस्था
धरणीन्धरा अप्रत्युद्धार्याः सुपर्णिनः पक्षिराजस्य देवासुरमपि संग्राममनुभवन्त्यपि
प्रत्यनुभवन्त्यपि । ते पुनः कतमे ? तद्यथा—नन्दो नागराजः, उपनन्दो
नागराजः, अश्वतरी नागराजः, मुचिलिन्दो नागराजः, मनस्वी नागराजः,

निर्देशः ] तृतीयं कोशस्थानम् ५३५
उपमानमात्रेण तेष्वायुराख्यातं भगवता--“तद्यथा भिक्षव इह स्याद्
विंशतिखारिको मागधकस्तिलवाहः पूर्णस्तिलानां चूडिकायद्धः । ततः कश्चिदेव
वर्षशतस्यात्ययादेकं तिलमपनयते, क्षिप्रतरं भिक्षवः स विंशतिखारोको मागधक-
स्तिलवाहोऽनेनोपक्रमेण परिक्षयं पर्यादानं गच्छेत् । न त्वेवाहमर्बुदोपपन्नानामा-
युषः पर्यन्तं वदामि। यथा खलु भिक्षवो विंशतिरर्बुदाः, एवमेको निरर्बुदः;
विस्तरेण यथा खलु भिक्षवो विंशतिः पद्मा एवमेको महापद्मः” इति ॥
एवमेषामायुष्मतां सत्त्वानां किमस्त्यपरिपूणायुषामन्तरा मृत्युः, आहोस्विन्न ?
सर्वत्रास्ति--
कुरुबाह्योऽन्तरामृत्युः,
उत्तरकुरुषु नियतायुषः सत्त्वा अवश्यं कृत्स्नमायुर्जीवन्ति । अन्येषु
नावश्यम् । पुद्गलानां तु बहूनां नास्त्यन्तरेण कालक्रिया । तुषितस्थस्यैकजाति-
प्रतिबद्धस्य' बोधिसत्त्वस्य, चरमभविकसत्त्वस्य जिनादिष्टस्य जिनभूतस्य, श्रद्धा-
नुसारिधर्मानुसारिणोः, २ बोधिसत्त्वचक्रवर्त्तिमात्रोश्च तद्गर्भयोरित्येवमादीनाम् ॥
योजनप्रमाणेन स्थानानि शरीराणि चोक्तानि, वर्षप्रमाणेन नायुरुक्तम् ॥
तयोश्च प्रमाणं नोक्तमिति वक्तव्यम्, नाम्ना च सर्वेषां व्यवस्थानम्,
अतस्तस्यापि पर्यन्तो वक्तव्यः । तेषां समानाख्यानार्थमादिप्रक्रम आरभ्यते--
परमाण्वक्षरक्षणाः ।
धृतराष्ट्रो नागराजः, महाकारो नागराजः, एलपत्रो नागराजः” ( )
इति । चूडिकाबद्ध इति शिखाबद्धः ॥ ८३-८४ ॥
एकजातिप्रतिबद्धस्येति । एकजन्मप्रतिबद्धबुद्धत्वस्य । चरमभविकस्येति ।
अन्त्यजन्मनः । येन तस्मिन्नेव जन्मन्यर्हत्त्वं साक्षात् कर्त्तव्यम् । तस्य नास्त्य-
न्तरेण कालक्रिया यावदर्हत्त्वं न प्राप्नोति । श्रद्धानुसारिधर्मानुसारिणोः नास्त्य-
न्तरेण कालक्रिया यावच्छ्रद्धाधिमुक्तदृष्टि प्राप्तौ न भवतः । तद्गर्भयोरिति । बोधि-
सत्त्वचक्रवर्त्तिगर्भयोः तन्मात्रोर्नास्त्यन्तरेण कालक्रिया यावन्न तौ जायेते ।
एवमादीनामिति । आदिशब्देन निरोधासंज्ञितमापत्तिसमापन्नानां मैत्र्यादिसमा-
पन्नानां च नास्त्यन्तरेण कालक्रिया, यावत्तास्मात् समाधेर्न व्युत्तिष्ठन्ते ॥ ८६ ॥
१. जातिबद्धस्य--का० । २. श्रद्धाधर्मानुसारिणो--का० ।

रूपनामाध्वपर्यन्ताः,
रूपस्यापचीयमानस्य पर्यन्तः परमाणुः । कालस्य पर्यन्तः क्षणः । नाम्नः
पर्यन्तोऽक्षरम् । तद्यथा—गौरिति ।
क्षणस्य पुनः किं प्रमाणम् ? समग्रेषु प्रत्ययेषु यावता धर्मस्यात्मलाभः,
गच्छन् वा धर्मो यावता परमाणोः परमाण्वन्तरं गच्छति । बलवत्पुरुषाच्छोटमात्रेण
पञ्चषष्टिः क्षणा अतिक्रामन्तीत्याभिधार्मिकाः ।
परमाणुरणुस्तथा ॥ ८५ ॥
लोहाब्शशाविगोच्छिद्ररजोलिक्षास्तदुद्भवाः ।
यवस्तथाऽङ्गुलिपर्व ज्ञेयं सप्तगुणोत्तरम् ॥ ८६ ॥
एतत् परमाण्वादिकं सप्तगुणोत्तरं वेदितव्यम् । सप्त परमाणवोऽणुः,
सप्ताणवो लोहरजः, तानि सप्ताब्जरजः, तानि सप्त शशरजः, तानि सप्तैडकरजः,
तानि सप्त गोरजः, तानि सप्त वातायनच्छिद्ररजः, तानि सप्त लिक्षाः, तदुद्भवा
यूकेत्यर्थः, सप्त यूका यवः, सप्त यवा अङ्गुलिपर्व । त्रीणि पर्वाण्यङ्गुरिति प्रसिद्ध-
मेवेति नोक्तम् ॥ ८५-८६ ॥
पार्धीकृतास्तु—
चतुर्विंशतिरङ्गुल्यो हस्तो हस्तचतुष्टयम् ।
धनुः,
व्यासेनेत्यर्थः ।
पञ्चशतान्येषां क्रोशोऽरण्यं च तन्मतम् ॥ ८७ ॥
धनुषां पञ्चशतानि क्रोशः । क्रोशमात्रं च ग्रामादि अरण्यमिष्टम्¹ ॥८७॥
तेऽष्टौ योजनमित्याहुः,
उक्तं योजनस्य प्रमाणम् ॥
वर्षस्येदानीमुच्यते—
विंशं क्षणशतं पुनः ।
“चतुर्विंशतिरङ्गुल्यो हस्तः” इति । अभिधर्मवचनकाले यः पुरुषहस्तः स
ग्रहीतव्यः । येन चतुर्द्दीपिकादिपरिमाणव्यवस्थानम् ॥ ८७ ॥
१. रण्यमिष्टम्—का० ।

निर्देशः ] तृतीयं कोशस्थानम् ५३७
तत्क्षणः,
क्षणानां विंशं शतमकस्तत्क्षणः ।
ते पुनः षष्टिर्लवः,
तत्क्षणाः षष्टिर्लव इत्युच्यते ।
त्रिंशद्गुणोत्तराः ॥ ८८ ॥
त्रयो मुहूर्त्ताहोरात्रमासाः,
त्रिंशल्लवा मुहूर्तंः, त्रिंशन्मुहूर्त्त अहोरात्रः । कदाचित्तु रात्रिरधिका भवति,
कदाचिदूना, कदाचित् समा । त्रिदशाहोरात्रा मासः ।
द्वादशमासकः ।
संवत्सरः सोनरात्रः,
चत्वारो मासा हेमन्तानाम्, चत्वारो वर्षाणामित्येते द्वादश मासा संवत्सरः
सार्धमूनरात्रैः । संवत्सरेण हि षडनरात्रा निपात्यन्ते । कथं कृत्वा ?
“हेमन्तग्रीष्मवर्षाणामध्यर्धे मासि निर्गते ।
शेषेऽर्धमासे विद्वद्भिरूनरात्रो निपात्यते ॥”
उक्तं वर्षप्रमाणम् ॥
हेमन्तानामिति । यथा वर्षा इत्येकस्मिन्नप्यर्थे बहुवचनं प्रसिद्धम्, तथा
हेमन्ताः, ग्रीष्मा इति द्रष्टव्यम् । प्रवचने त्रय एवर्तवः, न यथा लोके षडिति ।
शिशिरो हि शीतसामान्याद्धेमन्त इत्युक्तः, वसन्तोऽप्युष्मसामान्याद् ग्रीष्म
इत्युक्तः, शरदपि वृष्टिसामान्याद् वर्षा इत्युक्तेति ।
हेमन्तग्रीष्मवर्षाणामिति । सर्वबौद्धानां हेमन्ताः प्रथम ऋतुः, ग्रीष्मा
द्वितीयः, वर्षास्तृतीयः । तत्राधिकमर्धमस्येत्यध्यर्धो मासः, तस्मिन्नध्यर्धे मासि
निर्गते । मार्गशीर्षे सपौषार्धेऽधिक्रान्ते । शेषेऽर्धमासे । पौषस्यार्धेऽवशिष्टे कृष्ण-
चतुर्दश्याम्, ऊनरात्रो विद्वद्भिर्बोद्धैर्निपात्यते । त्यज्यत इत्यर्थः । चातुर्दशिकोऽत्र
भिक्षुभिः पोषधः क्रियते । एवं माघे फाल्गुनार्धेऽतिक्रान्ते शेषेऽर्धमासे फाल्गुना-
वशिष्टे पुनरपर ऊनरात्रो निपात्यते । तथा ग्रीष्मेषु वैशाखकृष्णचतुर्दश्याम्,
आषाढकृष्णचतुर्दश्यां चापरावूनरात्रौ निपात्येते । वर्षाष्वपि भाद्रपदकृष्णचतु-
र्दश्यां कार्त्तिककृष्णचतुर्दश्यां चापरावूनरात्रौ निपात्येते ॥ ८८-८९ ॥

५३८ भाष्यस्फुटार्थसहितेऽभिधर्मकोशे [ लोक-
कल्पस्येदानीं वक्तव्यम् —
कल्पो बहुविधः स्मृतः ॥ ८९ ॥
अन्तरकल्पः, संवर्त्तकल्पः, विवर्त्तकल्पः, महाकल्पश्चेति । तत्र तावत्—
संवर्त्तकल्पो नरकासम्भवात् भाजनक्षयः ।
नरकेषु हि सत्त्वासम्भवात् प्रभृति यावत् भाजनसंक्षयः ।
द्वे हि संवर्तन्‍यौ—गतिसंवर्तनी, धातुसंवर्तनी च । पुनर्द्वे संवर्तन्‍यौ—
सत्त्वसंवर्तनी, भाजनसंवर्तनी च ।
भवति स कालो यन्नरकेषु सत्त्वाश्च्यवन्ते नोपपद्यन्ते । स आरम्भः
संवर्तकल्पस्य । यदयं लोको विंशत्यन्तरकल्पान् विवृत्तोऽस्थात् तन्निर्यातं
वक्तव्यम् । यद्विंशतिमन्तरकल्पान् संवर्तिष्यते तत् प्रतिपन्नं वक्तव्यम् ।
यदा नरकेष्वेकसत्त्वो नावशिष्टो भवति इयतायं लोकः संवृत्तो भवति ।
यदुत नरकसंवर्तन्या यस्य तदानीं नियतं नरकवेदनीयं कर्म ध्रियते स लोक-
धात्वन्तरनरकेषु क्षिप्यते ।
एवं तिर्यक्संवर्तनी, प्रेतसंवर्तनी च वक्तव्या । महासमुद्रगतास्तिर्यञ्चः
पूर्वं संवर्तन्ते ।
गतिसंवर्त्तनीति । नरकाद्याः पञ्चगतयो गत्येकदेशे देवगतौ संवर्त्तन्ते एकस्थी-
भवन्तीत्यर्थः । धातुसंवर्त्तनी चेति । कामधातू रूपधातौ संवर्तत इति । सत्त्व-
संवर्त्तनी । यदा सत्त्वा एव संवर्त्तन्ते, ध्यानेष्वेकस्थीभवन्ति; न तु तद्भाजनानि
संवर्त्तन्ते, विनश्यन्तीत्यर्थः । भाजनसंवर्त्तनीति । यदा भाजनान्येव संवर्त्तन्ते
न तु सत्त्वाः; एकस्यापि सत्त्वस्य तत्राभावात् ।
यदयं लोक इति विस्तरः । यदयं लोको विंशतिमन्तरकल्पान् विवृत्तो जातः ।
यावन्नरकोत्पत्तिप्रवृत्तिं निर्यातं तन्निष्ठितं वक्तव्यमित्यर्थः । तत्प्रतिपन्नं वक्तव्य-
मिति । तत्संवर्तनमारब्धं वक्तव्यमिति ।
एवं तिर्यक्संपर्तनी प्रेतसंवर्त्तनी च वक्तव्येति । यदा तिर्यक्ष्वेकसत्त्वोऽपि
नावशिष्टो भवति, इयतायं लोकः संवृत्तो भवति । तिर्यक्संवर्तन्या यस्य
तदानीं नियतं तिर्यग् वेदनीयं कर्म ध्रियते, स लोकधात्वन्तरतिर्यक्षु क्षिप्यते ।
एवं प्रेतसंवर्तनी योज्या 'यदा प्रेतेषु' इति विस्तरेण ।

निर्देशः ] तृतीयं कोशस्थानम् ५२९
मनुष्यसहचरिणावस्तु तैरेव सार्धं भवन्ति। स कालो यन्मनुष्येष्वन्यतमः
सत्त्वः स्वयमनाचार्यकं धर्मताप्रतिलम्भिकं प्रथमं ध्यानं समापद्यते, स तस्मात्
व्युत्थाय वाचं भाषते—'सुखं बत विवेकजं प्रीतिसुखम्, शान्तं बत विवेकजं
प्रीतिसुखम्' इति। तं च शब्दं श्रुत्वा अन्येऽपि सत्त्वाः समापद्यन्ते। कालं
कृत्वा ब्रह्मलोक उपपद्यन्ते। यदा जम्बूद्वीप एकसत्त्वोऽपि नावशिष्टो भवति
इयताऽयं लोकः संवृत्तो भवति यदुत जम्बूद्वीपसंवर्त्तन्या।
एवं पूर्वविदेह-गोदानीयोत्तरकुरुसंवर्त्तन्यो वक्तव्याः।
यदा मनुष्येष्वेकसत्त्वोऽपि नावशिष्टो भवति इयताऽयं लोकः संवृत्तो
भवति यदुत मनुष्यगतिसंवर्त्तन्या।
औत्तरकौरवास्तु कालं कृत्वा कामावचरेषु देवेषूपपद्यन्ते। तत्र
वैराग्याभावात्।
एवं चातुर्महाराजकायिकेष्वपि देवेषु प्रथमं ध्यानं समापद्य ब्रह्मलोक
उपपद्यन्ते। यदा तत्रैकसत्त्वोऽपि नावशिष्टो भवति इयताऽयं लोकः संवृत्तो
भवति यदुत चातुर्महाराजकायिकसंवर्त्तन्या।
एवं यावत् परिनिर्मितवशवर्तिसंवर्त्तन्यो वक्तव्याः। यदैकसत्त्वोऽपि कामा-
वचरेषु देवेषु नावशिष्टो भवति इयताऽयं लोकः संवृत्तो भवति यदुत कामधातु-
संवर्त्तन्या।
ब्रह्मलोकेऽप्यन्यतमः सत्त्वो धर्मताप्रतिलम्भिकं द्वितीयं ध्यानं

मनुष्यसहचरिणाव इति। मनुष्यसहचरणशीला गोमहिषादयः। धर्मता-
प्रतिलम्भिकमिति। धर्मता नाम कुशलानां धर्माणां तदानीं परिणामविशेषः,
तया प्रतिलम्भोऽस्यास्तीति धर्मताप्रतिलम्भिकम्। यन्मनुष्येष्विति। जम्बूद्वीप-
मनुष्येष्वित्यभिप्रायः।
एवं पूर्वविदेह-गोदानीयसंवर्त्तन्यो योज्यो। उत्तरकुरुसंवर्तनी त्वेवं वक्तव्या
भवति—स कालो यदुत्तरकुरौ मनुष्याश्च्यवन्त एव, नोपपद्यन्ते। यदा तत्रैक-
सत्त्वोऽपि नावशिष्टो भवति, इयतायं लोकः संवृत्तो भवत्युत्तरकुरुसंवर्तन्त्येति।
कस्मादेवं वक्तव्या, न तु जम्बूद्वीपसंवर्त्तन्यादिवद् ? इत्याह-तत्र वैराग्याभावात्।
तत्रोत्तरकुरौ वैराग्याभावात्।
अभि० को० २ : ११

५४० भाष्यस्फुटार्थासहितेऽभिधर्मकोशे [ लोक-
समापद्योत्थाय वाचं भाषते—‘सुखं बत समाधिजं प्रीतिसुखम्, शान्तं बत
समाधिजं प्रीतिसुखम्’ इति । तं शब्दं श्रुत्वाऽन्येऽपि सत्त्वाः समापद्यन्ते ।
कालं च कृत्वा आभास्वरेषु देवेषूपपद्यन्ते । यदा ब्रह्मलोक एकसत्त्वोऽपि
नावशिष्टो भवति इयताऽयं लोकः संवृत्तो भवति यदुत सत्त्वसंवर्त्तन्या ।
ततः शून्ये भाजने इत एव सामन्तकात् सत्त्वानां तदाक्षेपके कर्मणि
परिक्षीणे सप्त सूर्याः प्रादुर्भूय क्रमेण यावत् पृथिवीं सुमेरुं च निःशेषं दहन्ति ।
तस्मादेव च¹ प्रज्वलितादर्चिर्वायुना क्षिप्तं शून्यं ब्राह्मं विमानं निर्दहत् परैति ।
तच्च तद्भूमिकमेवार्चिर्वेिदितव्यम् । नहि विसभागा अपक्षालाः क्रमन्ते; तत्सम्बद्ध-
सम्भूतत्वात् । तस्मात्तदित्युक्तम् । कामावचरो ह्यग्नी रूपावचरमग्निं सम्बध्नातीति ।
एवमन्यस्यामपि संवर्त्तन्यां यथासम्भवं² वेदितव्यमिति । नरकेषु सत्त्वानां
च्युत्यनुत्पादात् प्रभृति यावत् भाजनानां संक्षय एष कालः ।
विवर्तकल्पः प्राग्वायोर्यावन्नरकसंभवः ॥ ९० ॥
प्रथमाद् वायोः प्रभृति यावन्नरकेषु सत्त्वसम्भवः, एष कालो विवर्तकल्प
इत्युच्यते ।
इत एव सामन्तकादिति । चातुर्द्धीपकसामन्तकादित्यर्थः । तदाक्षेपके कर्मणि
परिक्षीण इति । भाजनाक्षेपके भाजनोत्पादके परिक्षीण इत्यर्थः । ब्राह्मं विमानं
निर्दहदर्चिः परैति । गच्छतीत्यर्थः । तच्च तद्भूमिकमेवार्चिरिति । प्रथमध्यान-
भूमिकम् । कस्माद् ? इत्याह—नहि विसभागा विसदृशा अपक्षाला उपद्रवा
अग्न्यादयः क्रमन्ते । तापयन्त इत्यर्थः । आह—यद्येवम्, किमिदमुच्यते—
तस्मादेव चेति विस्तरेणेति ? अत उच्यते—तत्सम्बद्धसम्भूतत्वादिति विस्तरः ।
तेन कामावचरेणार्चिषा सम्बद्धं सम्भूतं रूपावचरमर्चिः, तद्भावस्तस्मादिति ।
एवमन्यस्यामिति । यथा तेजःसंवर्त्तन्यामुक्तम्, एवमन्यस्यामप्यप्संवर्त्तन्याम्,
वायुसंवर्त्तन्यां च यथासम्भवं वेदितव्यम् । कथं कृत्वा नरकादिसंवर्तनी ? यां पूर्व-
वदुक्त्वा यावदियताऽयं लोकः संवृत्तो भवति सत्त्वसंवर्त्तन्या । ततः शून्ये भाजने
सहजोऽब्धातुः सम्भवति । यस्तं भाजनलोकं लवणमिव विलोपयति, स कामा-
वचरोऽब्धातुः सम्बध्नाति, स च द्वितीयध्यानभूमिकं
सम्बध्नाति । स च ध्यानभूमिकोऽब्धातुः स्वेन स्वेन भाजनेन सहान्तर्धीयते ।
१. का० पुस्तके नास्ति । २. यथायोगं—का० ।

निर्देशः ] तृतीयं कोशस्थानम् ५४१
तथा हि¹ संवृत्तो¹ लोक आकाशमात्रावशेषश्चिरं कालं तिष्ठति यावत्
पुनरपि सत्त्वानां कर्माधिपत्येन भाजनानां पूर्वनिमित्तभूता आकाशे मन्दमन्दा
वायवः स्यन्दन्ते । तदा प्रभृति² यदयं लोको विंशतिमन्तरकल्पान् संवृत्तोऽ-
स्थात् , तन्निर्यातं वक्तव्यम् । यद् विंशतिमन्तरकल्पान् विवर्तिष्यते, तदुपयातं
वक्तव्यम् ।
ततस्ते वायवो वर्धमाना यथोक्तं वायुमण्डलं जायते । ततः शनैर्यथोक्त-
क्रमविधानं सर्वं जायते—अब्मण्डलम्, काञ्चनमयी पृथिवी³, सुमेर्वादयश्च ।
प्रथमं तु ब्राह्मं विमानमुत्पद्यते । ततो यावद् यामीयम्, ततो वायुमण्डलादीनि ।
इयताऽयं लोको विवृत्तो भवति यदुत भाजनविवर्त्तन्या ।
अथान्यतरः सत्त्व आभास्वरेभ्यश्च्युत्वा शून्ये ब्राह्मे विमान उत्पद्यते ।
एवं वायुसंवर्त्तन्यां सहजो वायुः सम्भवतीति वक्तव्यम् । कथमिति ? पूर्ववदुक्त्वा
यावत् सहजो वायुधातुः सम्भवतीति । यस्तं भाजनलोकं कामावचरं यावत्
तृतीयध्यानभूमिकं क्रमेण पांशुराशिमिव विकरति विध्वंसयति । यावत्तेनैव
सार्धमन्तर्धीयते ।
विवर्त्तकल्पं विस्तरेण वक्तुकाम आह—तथा हि संवृत्तो लोक इति विस्तरः ।
तथेति यथा वर्णितम् । तदेति विस्तरः । यदाकाशे मन्दमन्दा वायवः स्यन्दन्ते
तदा प्रभृति यदयं लोको विंशतिमन्तरकल्पान् संवृत्तोऽस्थात्, तन्निर्यातं परिसमाप्तं
वक्तव्यम् । तदुपयातं वक्तव्यमिति । तदारब्धं वक्तव्यमित्यर्थः ।
यथोक्तक्रमविधानमिति । यथोक्तेन क्रमेण विधानेन च सर्वं जायते । यथोक्तः
क्रमः—वायुमण्डलम्, अब्मण्डलम्, ततः काञ्चनमयी पृथिवी, ततः सुमेर्वादयश्चेति ।
यथोक्तं विधानम्—यस्य यद्विधानमुक्तम्, अयामोद्वेधपरिणाहसंस्थानलक्षणम्,
तत्तथा सर्वं जायते । प्रथमं तु ब्राह्ममिति विस्तरः । यत् पश्चात् संवर्त्तते तत्पूर्वं
विवर्त्तत इति स्थितिः । तेनाह—प्रथमं तु ब्राह्मं विमानमुत्पद्यते । ततो यावद्यामी-
मिति । यावच्छब्देन ब्रह्मविमानान्तरं परनिर्मितवशवर्त्तिविमानम्, तदनन्तरं
निर्माणरतिविमानम्, ततोऽनन्तरं यावद्यामीयं विमानमुत्पद्यते । ततो यामीय-
विमानोत्पत्त्यनन्तरं वायुमण्डलादीनीति । यदुत भाजनविवर्त्तन्येति । न सत्त्व-
विवर्त्तन्येति दर्शयति ।
शून्ये ब्राह्मे विमान उत्पद्यत इति । महाब्रह्मा ।
१-१. तथा संवृत्ते हि—वा० । २. का० पुस्तके नास्ति ।
३. महापृथिवी द्वीपाः—का० ।

: धर्मता ह्येषा—यत् पश्चात् संवर्तते तत् पूर्वं)

Line 5:
विवर्त्तते ।

Line 6:
यदा नरकेष्वेकः सत्त्वोऽपि प्रादुर्भूतो भवति, तदा यदयं लोको विंशति-

Line 7:
मन्तरकल्पान् विवर्तते तन्निर्यातं भवति । यद् विंशतिमन्तरकल्पान् विवर्त्तः

Line 8:
स्थास्यति, तदुपयातं भवति ॥ ९० ॥

Line 9:
अन्तःकल्पोऽमितात् यावद् दशवर्षायुषः,

Line 10:
विवर्त्तमाने लोके एकान्नविंशतिरन्तरकल्पा अपरमितायुषां मनुष्याणामति-

Line 11:
क्रामन्ति ।

Line 12:
अपरमितायुषामेव हसतां² यावद्दशवर्षायुषो भवन्ति । सोऽसौ विवृत्तानां
(Footnote 2 marker after हसतां: हसतां²)

Line 13:
तिष्ठतां प्रथमोऽन्तरकल्पः ।

Line 14:
ततः ।

Line 15:
उत्कर्षा अपकर्षाश्च कल्पा अष्टादशापरे ॥ ९१ ॥

Line 1

निर्देश: ] तृतीयं कोशस्थानम् ५४३
कथं कृत्वा ? तेभ्यो हि दशवर्षायुष्केभ्य उत्कर्षं गच्छन्तः क्रमेणाशीति-
वर्षसहस्रायुषो भवन्ति । पुनश्चापकर्षं गच्छन्तो दशवर्षायुषो भवन्ति । एवं
द्वितीयोऽन्तरकल्पः । एवं यावदष्टादश ॥ ९१ ॥
उत्कर्ष एकः,
एकान्तरकल्पो विंशतितम उत्कर्षः । एवमपकर्षः । दशवर्षायुष्केभ्यो
यावदशीतिवर्षायुषां मनुष्याणामिति वर्तते ।
अथैते उत्कर्षाः कियन्तं प्रकर्षं गच्छन्ति ?
तेऽशीतिसहस्राद् यावदायुषः ।
नातः परेण वर्धन्ते । यावानेव चान्येषामन्तरकल्पानामुत्कर्षापकर्षकालः,
तावानेव प्रथमस्यापकर्षकालः पश्चिमस्य चोत्कर्षकाल इति समानकालाः सर्वे
भवन्ति ।
इति लोको विवृत्तोऽयं कल्पांस्तिष्ठति विंशतिम् ॥ ९२ ॥
इत्यनेनान्तरकल्पन्यायेनायं विंशतिमन्तरकल्पान् विवृत्तस्तिष्ठति ॥९२॥
यावन्तं कालं विवृत्तस्तिष्ठति, तावन्तमेव कालम्—
विवर्ततेऽथ संवृत्त आस्ते संवर्तते समम् ।
विंशतिमेवान्तरकल्पान् विवर्तते, विंशतिं संवर्तते, विंशतिं संवृत्त आस्ते ।
यद्यपि तदानीमुत्कर्षा अपकर्षाश्च न प्रवर्तन्ते, कालस्तु समानः परि-
संख्यायते । तत्रैकेनान्तरकल्पेन भाजनान्यभिनिवर्तन्ते, एकान्नविंशत्याऽन्तर-
कल्पेन भाजनानि विध्वंस्यन्ते, एकान्नविंशत्या शूनयीभवन्ति । ता एता
अन्तरकल्पानां चतस्रो विंशत्योऽशीतिर्भवन्ति ।
ते ह्यशीतिर्महाकल्पः,
एतन्महाकल्पस्य प्रमाणम् ॥
कल्पः किंस्वभावः ? पञ्चस्कन्धस्वभावः । यदुच्यते—
ततस्तु "उत्कर्ष एकः" इति । विंशत्यन्तरकल्पपरिमाणा विवृत्तावस्था अव-
गन्तव्या ॥ ९२ ॥
पञ्चस्कन्धस्वभावः कल्पः । "त एवाध्वा कथावस्तु" ( अभि० को० १.७ )
इति ।

५४४ भाष्यस्फुटार्थासहितेऽभिधर्मकोशे [ लोक-
“त्रिभिरसंख्येयैः कल्पानां बुद्धत्वं प्राप्यते” ( ) इति ।
तत् कतमेषां कल्पानाम् ? य एव महाकल्पो निर्दिष्टः ।
तदसंख्यत्रयोद्भवम् ॥ ९३ ॥
बुद्धत्त्वम्,
असंख्येयानां कल्पानां त्रयेण ।
कथमसंख्येयस्यासति संख्येयावसाने पुनस्त्रित्वमुच्यते ? नैतदेवं वेदि-
तव्यम् । किं तर्हि ? “षष्टिः स्थानान्तराण्यसंख्येयम्” ( ) इति
मुक्तकसूत्रं पठ्यते ।
कतमानि षष्टिः ?
एको ह्यद्वितीयः प्रथमं स्थानान्तरम् । एककानां दशको द्वितीयम् । दश
दशकानि शतं तृतीयम् । दश शतानि सहस्रम् । दश सहस्राणि प्रभेदः ।
दश प्रभेदा लक्षम् । दश लक्षा अतिलक्षः । दशातिलक्षाः कौटिः । दश कौट्यो
मध्यः । दश मध्या अयुतम् । दशायुता महायुतम् । दश महायुता नियुतम् ।
दश नियुता महानियुतम् । दश महानियुताः प्रयुतम् । दश प्रयुता महाप्रयुतः ।
दश महाप्रयुताः कङ्करः । दश कङ्करा महाकङ्करः । दश महाकङ्करा विस्वरः ।
दश विस्वरा महाविस्वरः । दश महाविस्वरा अक्षोभ्यः । दशाक्षोभ्या महा-
क्षोभ्यः । दश महाक्षोभ्या विवाहः । दश विवाहा महाविवाहः । दश महा-
विवाहा उत्सङ्गः । दशोत्सङ्गा महोत्सङ्गः । दश महोत्सङ्गा वाहनः । दश
वाहनानि महावाहनम् । दश महावाहनानि टिटिभः । दश टिटिभा महा-
टिटिभः । दश महाटिटिभा हेतुः । दश हेतवो महाहेतुः । दश महाहेतवः
करभः । दश करभा महाकरभः । दश महाकरभा इन्द्रः । दशेन्द्रा महेन्द्रः ।
दश महेन्द्राः समाप्तम् । दश समाप्तानि महासमाप्तम् । दश महासमाप्तानि
गतिः । दश गतयो महागतिः । दश महागतयो निम्बरजः । दश निम्बरजांसि
महानिम्बरजः । दश महानिम्बरजांसि मुद्रा । दश मुद्रा महामुद्रा । दश महा-
मुद्रा बलम् । दश बलानि महाबलम् । दश महाबलानि संज्ञा । दश संज्ञा
मुक्तकमिति । न चतुरागमन्तर्गतमित्यर्थः ।

निर्देशः ] तृतीयं कोशस्थानम् ५४५
महासंज्ञा । दश महासंज्ञा विभूतः । दश विभूता महाविभूतः । दश महा-
विभूता बलाक्षम् । दश बलाक्षा महाबलाक्षम् । दश महाबलाक्षाणि असंख्येयम् ।|
अष्टकं मध्याद् विस्मृतम्¹ ।
इत्येतेषां षष्टिस्थानान्तरगतां संख्यामनुप्राप्ताः कल्पा असंख्येयानीत्युच्यन्ते ।
ततो व्यावृत्य पुनर्गण्यन्ते । एवं त्रीणि असंख्येयानीत्युच्यन्ते । न तु नैव
परिसंख्यातुं शक्यन्त इति ।
किन्नु खलु कालप्रकर्षेणैव कृतप्रणिधाना बोधिसत्त्वा बोधिमभिसम्बुध्यन्ते ?
किमेतदेव भविष्यति—महतां हि पुण्यज्ञानसम्भारेण षड्भिः पारमिताभिः बहु-
भिर्दुष्करशतसहस्रैस्त्रिभिः कल्पासंख्येयैरनुत्तरां सम्यक्संबोधिमभिसम्बुध्यन्ते बोधि-
सत्त्वाः । यद्यप्यन्यथाप्यस्ति मोक्षावकाशः, किमर्थं त इयन्तं यत्नमारभन्ते ?
परार्थं त इयन्तं यत्नमारभन्ते—'कथं परानपि महतो दुःखौघात् परित्रातुं
शक्नुयाम्' इति ।
क एषां परार्थेन स्वार्थः ? एष एव तेषां स्वार्थो यः परार्थः, तस्याभिम-
तत्त्वात् ।
क² इदानीमेतच्छ्रद्धास्यते ? सत्यं दुःश्रद्धानमेतदात्मम्भरिभिनिष्करुणैः;

अष्टकं मध्याद् विस्मृतमिति । अष्टौ स्थानानि कापि प्रदेशे प्रमुषितत्वान्न
पठितानि । तेनात्र द्वापञ्चाशत् स्थानानि भवन्ति । षष्ट्या च संख्यास्थाने-
र्भवितव्यम् । तान्यष्टकानि स्वयं कानिचिन्नामानि कृत्वा पठितव्यानि, येन
षष्टिसंख्यास्थानानि परिपूर्णानि भवेयुः । असंख्येया इति । असंख्येयाः संख्या-
नेनासंख्येया असंख्या इति । बहुवचननिर्देशादनुक्ता अपि तद्विता भवन्ति ।
यद्येवं "तदसंख्यत्रयोद्भवम्" इति कथमुक्तम् ? नैष दोषः; नास्ति संख्या
परेणेत्यसंख्याः, असंख्येयाः कल्पाः । असंख्याश्चासंख्याश्चासंख्याश्चेत्यसंख्याः,
तेषां त्रयम् । तेषां कल्पानामसंख्यत्रय उद्भवतीति तदसंख्यत्रयोद्भवं बुद्धत्व-
मित्येवं तद्व्याख्यातव्यम् ।
तस्याभिमतत्वादिति । तस्य परार्थस्याभिमतत्वात् । यो ह्यभिमतः स,
स्वार्थो दृष्ट इति ।

१. विस्मृतम्—का० । २. का० पुस्तके नास्ति ।

५४६ भाष्यस्फुटार्थसहितेऽभिधर्मकोशे [ लोक-
कारुणिकैस्तु श्रद्धितमेवैतत् । यथा चेह केचिदभ्यस्तनैर्घृण्या असत्यपि स्वार्थे
परव्यसनामिरता उपलभ्यन्ते । तथा पुनरभ्यस्तकारुण्या असत्यपि स्वार्थे पर-
हितक्रियाभिरामाः सन्तीति सम्भाव्यम् । यथैव चाभ्यासवशादनात्मभूतेषु संस्कारेषु
संस्कृतलक्षणानभिज्ञा आत्मस्नेहं निवेश्य तद्धेतोर्दुःखान्युद्वहन्ति, एवं पुनरभ्यास-
वशादात्मस्नेहं तेभ्यो निवर्त्य परेष्वपेक्षां वर्धयित्वा तद्धेतोर्दुःखान्युद्वहन्तीति
सम्भाव्यम् ।
गोत्रान्तरमेव हि तत् तथाजातीयं निर्वर्तते यत् परेषां दुःखेन दुःखायते
सुखेन सुखायते, नात्मन इति । न ते पुनः स्वार्थमन्यं पश्यन्ति । आह चात्र—
“हीनः प्रार्थयते स्वसन्ततिगतं यैस्तैरुपायैः सुखम्,
मध्यो दुःखनिवृत्तिमेव न सुखं दुःखास्पदं तद् यतः ।
श्रेष्ठः प्रार्थयते स्वसन्ततिगतैर्दुःखैः परेषां सुखम्,
दुःखात्यन्तनिवृत्तिमेव च यतस्तद्दुःखदुःख्येव सः ॥” ( )
किं पुनरुत्कर्षा बुद्धा उत्पद्यन्ते ? आहोस्विदपकर्षाः ?
अपकर्षे तु¹ शताद् यावत् तदुद्भवः ।
अशीतिवर्षशतायुषि प्रजायामपकर्षे आरब्धे यावद्वर्षशतायुषो मनुष्या
भवन्ति, एतस्मिन्नन्तरे बुद्धा उत्पद्यन्ते ।
तद्धेतोरिति । आत्मस्नेहहेतोः । आत्मस्नेहं तेभ्य इति विस्तरः । आत्म-
स्नेहं तेभ्यः स्वासान्तानिकेभ्यः संस्कारेभ्यो निवर्त्य² अपेक्षां करुणालक्षणां वर्ध-
यित्वा तद्धेतोरपेक्षाहेतोर्दुःखान्युद्वहन्तीति सम्भाव्यं प्रतिपत्तव्यम् ।
मध्यो दुःखनिवृत्तिमेवेति । प्रत्येकबुद्धः श्रावको दुःखनिवृत्तिमेव मोक्षमेव
प्रार्थयते, न सुखं सांसारिकम् । कुतः ? दुःखास्पदं तद्यतः । यस्मात् तत्
सांसारिकं सुखं दुःखस्थानं भवति । श्रेष्ठो बोधिसत्त्वः स्वसन्ततिगतैर्दुःखैः
परेषां सुखमाभ्युदयिकं दुःखात्यन्तनिवृत्तिमेव च निःश्रेयसस्वभावां परेषां प्रार्थयते ।
अथवा—परेषां सुखमाभ्युदयिकं निःश्रेयसिकं प्रार्थयते । दुःखात्यन्तनिवृत्तिमेव च
बुद्धलक्षणामात्मीयां परहितक्रियोपायभूतां प्रार्थयते । कस्माद् ? इत्याह—
यतस्तद्दुःखदुःख्येव स इति । तस्मात् परदुःखैः स बोधिसत्त्वो दुःखी भवति ।
अत एव सुखं द्विप्रकारं प्रार्थयत इति ।
१. हि—का० । २. निवत्यं—मुद्रितः पाठः ।

निर्देशः ] तृतीयं कोशस्थानम् ५४७
कस्मान्नोत्कर्षकाले ? तदा हि दुःसमुद्वेजाः सत्त्वा भवन्ति ।
कस्मान्न शतात् ? तदा हि पञ्च कषाया अभ्युत्सदा भवन्ति । तद्यथा—
आयुष्कषायः, कल्पकषायः, क्लेशकषायः, दृष्टिकषायः, सत्त्वकषायश्च ।
अपकर्षस्याधस्तात् प्रत्यवरा आयुरादयः किट्टभूतत्वात् १ कषाया उच्यन्ते ।
द्वाभ्यां हि जीवितोपकरणविपत्ती यथाक्रमम् । द्वाभ्यां कुशलपक्षविपत्तिः;
कामसुखल्लिकाऽऽत्मक्लमथानुयोगाधिकारात्, गृहिप्रव्रजितपक्षयोर्वा । एकेनात्मभाव-
विपत्तिः; प्रमाणरूपारोग्यबलबुद्धिस्मृतिवीर्यधैर्यभ्रंशात् ॥
अथ प्रत्येकबुद्धानां कस्मिन् काले उत्पादः ?
द्वयोः प्रत्येकबुद्धानाम्,
उत्कर्षेऽपि, अपकर्षेऽपि ।
द्विविधा हि प्रत्येकबुद्धाः—वर्गचारिणः, खड्गविषाणकल्पाश्च ।
अपकर्षस्याधस्तादिति विस्तरः । वर्षशतस्याधस्तात् । पञ्चकषाया अभ्युत्सदा
भवन्ति । अभ्यधिका भवन्तीत्यर्थः । वर्षशतेऽभ्युत्सदाः, न त्वभ्युत्सदा यथा-
धस्तात् । आयुःकषाय इति । किट्टभूतं प्रत्यवरं कषायः, आयुरेव कषाय आयुः-
कषायः । एवं कल्पकषायादयः ।
यथाक्रममिति । जीवितविपत्तिरायुःकषायेण, उपकरणविपत्तिः कल्पकषायेण ।
धान्यपुष्पफलोषधादीन्युपकरणान्यल्प रसवीर्यविपाकप्रभावाणि हि तानि भवन्ति,
नैव वा भवन्ति । द्वाभ्यां कुशलपक्षविपत्तिरिति । क्लेशकषायेण, दृष्टिकषायेण च
कुशलपक्षस्य विपत्तिः । कथम् ? इत्याह—कामसुखल्लिकात्मक्लमथानुयोगाधिकारा-
दिति । कामसुखमेव कामसुखल्लिका, कामसुखलीनतेति वा । कामतृष्णा वा
कामसुखल्लिका, यथा कामसुखे सज्यते । आत्मक्लमथः = आत्मोपतापः ।
आत्मपीडेत्यर्थः । कामसुखल्लिकात्मक्लमथयोरनुयोगः=अनुसेवनम्, तस्याधिकार-
स्तस्मात् । तदुक्तम्—कामसुखल्लिकानुयोगमात्मक्लमथानुयोगं वाधिकृत्यारभ्य
क्लेशदृष्टिकषायाभ्यां कुशलपक्षविपत्तिर्भवतीति । एवं तावदविशेषेण ।
गृहिप्रव्रजितपक्षयोर्वा । गृहिपक्षस्य क्लेशकषायेण कुशलपक्षविपत्तिः, प्रव्र-
जितपक्षस्य दृष्टिकषायेण । यथाक्रमं कामप्रधाना गृहिणः, दृष्टिप्रधाना प्रव्रजिता
इति । एकेनेति । सत्त्वकषायेण ।
द्विविधा हि प्रत्येकबुद्धा इति । यस्माद् वर्गचारिणोऽपि प्रत्येकबुद्धाः
१. किटभूतत्वात्—का० ।

५४८ भाष्यस्फुटार्थासहितेऽभिधर्मकोशे [ लोक-
तत्र वर्गचारिणः श्रावकपूर्विणः प्रत्येकजिना उच्यन्ते । पृथग्जनपूर्विणोऽपि
सन्तीत्यपरे । येऽन्यत्रोत्पादितनिर्वेधभागीया इह स्वयं मार्गमभिसम्बुध्यन्ते ।
तथा हि पूर्वयोगं पठन्ति—“पर्वते किल पञ्चशतानि तापसानां कष्टानि तपांसि
तप्यन्ते स्म, यावत् प्रत्येकबुद्धसहोषितेन मर्कटेनागम्य तदीर्यापथसन्दर्शनात्
प्रत्येकबोधिमभिसम्बुद्धाः” ( ) इति । न चार्याः सन्तः कष्टानि
तपांसि तप्येरन् !
खड्गविषाणकल्पाः पुनरसंसृष्टविहारिणः१ ।
तेषां प्रत्येकबुद्धानाम्—
खड्गः कल्पशतान्वयः ॥ ९४ ॥
महाकल्पानां शतं बोधिसम्भारेषु चरितः खड्गं विषाणकल्पो भवति ।
विनोपदेशेनात्मानमेकं प्रतिबुद्धा इति प्रत्येकबुद्धाः । ते ह्येकमात्मानं दमयन्ति,
नान्यान् ।
किं पुनरत्र कारणम् ? न हि तावदशक्ता धर्मं देशयितुम्; प्रतिसंवित्प्राप्त-
श्रावकपूर्विणो भवन्ति न केवलं खड्गविषाणकल्पाः। तस्मादुत्कर्षेऽपि तेषामुत्पत्तिर्न
विरुद्धयते । ये ह्युत्पादितस्रोतआपत्तिफलसकृदागामिफला अन्तर्हिते बुद्धशासने
स्वयमर्हत्त्वमधिगच्छन्ति, ते वर्गचारिणः । ते च बुद्धोत्पादकाल एव प्राकृत-
संवेगत्वान्न पुनः संवेजनीया इति । -तदीर्यापथसन्दर्शनादिति । प्रत्येकबुद्धेर्यापथ-
सन्दर्शनात् । पर्यङ्कबद्धसमाधिरूपसन्दर्शनात् । न चार्याः सन्तः कष्टानि तपांसि
तप्येरन्निति । सत्यदर्शनकाल एव शीलव्रतपरामर्शदृष्टेः प्रहीणत्वात्, शीलव्रत-
परामर्शदृष्टिपूर्वकत्वाच्च कष्टतपःक्रियायाः ।
खड्गविषाणकल्पा इति । यथा खड्गविषाणा अद्वितीया भवन्ति, एवं ते
गृहस्थप्रव्रजितैरन्यैश्च प्रत्येकबुद्धैरसंसृष्टविहारिण इति । खड्गविषाणकल्पा
इत्युच्यन्ते ।
“कल्पशतान्वयः” इति । कल्पशतकृतबोधिहेतुरित्यर्थः । अत एव व्या-
चष्टे—महाकल्पानां शतं बोधिसम्भारेषु शीलसमाधिप्रज्ञालक्षणेषु चरितः कृत-
प्रयोग इति ।
१. पुनरेकविहारिणः—का० ।

निर्देशः ] तृतीयं कोशस्थानम् ५४२
त्वात् । शक्यं च तैः पूर्वबुद्धानामनुशासनमनुस्मृत्यापि¹ धर्मं देशयितुम् ।
नापि निष्करुणाः, सत्त्वानुग्रहार्थमृद्धेराविष्करणात् । नापि सत्त्वानामभव्यत्वात्;
तथा हि लौकिकवीतरागाः² संविद्यन्ते । किं तर्हि ?
पूर्वाभ्यासवशेनाल्पोत्सुकताधिमुक्तत्वात् नोत्सहन्ते गम्भीरधर्मग्रहणाय
परेषां व्यापर्तुम् । अनुस्रोतोगामिनीनां हि प्रजानां दुष्करं प्रतिस्रोतोनायनम् ।
गणपरिकर्षणप्रसङ्गपरिहारार्थं च; विक्षेपसंसर्गभीरुत्वात् ॥ ९३–९४ ॥
अथ चक्रवर्तिनः कदोत्पद्यन्ते ?
चक्रवर्तिसमुत्पत्तिर्नाधोऽशीतिसहस्रकात् ।
अमिते चायुषि मनुष्याणां यावदशीतिसहस्रके चोत्पत्तिश्चक्रवर्त्तिनाम्,
नाधः; तस्याः सस्यसम्पदस्तदूनायुषामभाजनत्वात् ।
राज्यं चक्रेण वर्तयितुं शीलमेषामिति चक्रवर्तिनः ।
ते पुनश्चतुर्विधाः—
सुवर्णरूप्यताम्रायश्चक्रिणः,
शक्यञ्च तैरिति विस्तरः । अथापि ते प्रतिसंवित्प्राप्ता न भवेयुः । तथापि
तैः प्रणिधिज्ञानेन पूर्वबुद्धानामनुशासनमनुस्मृत्य धर्मो देशयितुं शक्यते । ऋद्धे-
राविष्करणादिति । आकाशगमनादिकायाः सत्त्वानुग्रहार्थं प्रकाशनात् । नापि
सत्त्वानामभव्यत्वात् । धर्मं न देशयन्तीति वाक्यशेषः । कस्माद् ? इत्याह—तथा-
हीति विस्तरः । यस्माद्धि लौकिकवीतरागास्तदानीं संविद्यन्ते, तस्माल्लोकोत्तर-
वीतरागा अपि सम्भवेयुरित्यभिप्रायः । यद्येते न हेतवो धर्मदेशनाया अकरणे,
कस्तर्हि हेतुः ? इत्याह—किं तर्हीति विस्तरः ।
पूर्वाभ्यासवशेन असंसर्गाभ्यासवशेन ।
त्वादित्यर्थः । गणपरिकर्षणप्रसङ्गपरिहारार्थं³ च नोत्सहन्ते गम्भीरधर्मग्रहणाय
परेषां व्यापर्तुम् । तथा व्यापारे हि सति गणः परिक्राष्टव्यः स्यात् । गणपरिकर्षण-
प्रसङ्गं पुनः कस्मात् परिहरन्ति ? विक्षेपसंसर्गभीरुत्वात् । विक्षेपसंसर्गाभ्यां
भीरुत्वात् । विक्षेपः=अभिप्रेतसमाध्यादिकर्मण्यप्रवृत्तिः । संसर्गः=अन्यसम्पर्कः ।
विक्षेपसंसर्गभीरुत्वं पुनः पूर्वाभ्यासवशात् ॥ ९३–९४ ॥
१. ॰बुद्धानां शासनमनु०—का० । २. लौकिकमार्गवीत०—का० ।
३. ॰परिहार्यं—मुद्रितः पाठः ।

५५० भाष्यस्फुटार्थसहितेऽभिधर्मकोशे [ लोक-
सुवर्ण-रूप्य-ताम्र-अयश्चक्राणि येषां सन्ति। प्रथम एषामुत्तमः, द्वितीय
ऽपोत्तमः, तृतीयो मध्यमः, चतुर्थोऽधमः।
तेऽधरक्रमात् ॥ ९५ ॥
एक-द्वि-त्रि-चतुर्द्वीपाः,
यस्यायसं चक्रं स एकद्वीपाधिपतिः, यस्य ताम्रमयं स द्वयोः, यस्य
रूप्यमयं स त्रयाणाम्, यस्य सुवर्णमयं स चतुर्द्वीपाधिपतिः—एष प्राज्ञप्तिको
निर्देशः।
सूत्रे तु प्रधानग्रहणादेकमेव सौवर्णं चक्रम्। “यस्य राज्ञः क्षत्रियस्य
मूर्द्धाभिषिक्तस्य तदैव पोषधे पञ्चदश्यां शिरःस्नातस्योपोषधोपोषितस्योपरिप्रसाद-
तलगतस्यामात्यगणपरिवृतस्य पूर्वस्यां दिशि चक्ररत्नं प्रादुर्भवति सहस्रारं सना-
भिकं सुनेमिकं सर्वाकारपरिपूर्णं शुभकर्माहृतं दिव्यं सर्वसौवर्णम्, स राजा भवति
चक्रवर्ती” ( ) इति।
एवं चैते चक्रवर्तिन उत्पद्यन्ते—
न च द्वौ सह बुद्धवत्।
सूत्र उक्तम्—“अस्थानमनवकाशो यदपूर्वाचरमौ द्वौ तथागतावर्हन्तौ
सम्यक्सम्बुद्धौ लोक उत्पद्येयाताम्। नेदं स्थानं विद्यते। स्थानमेतद् विद्यते
यदेकस्तथागतः। यथा तथागत एवं चक्रवर्तिनौ” ( ) इति।
इदमत्र सम्प्रधार्यम्—किमत्र त्रिसाहस्रमहासाहस्रो लोकधातुर्लोक इष्टः,
उताहो सर्वलोकधातव इति ?
नान्यत्र बुद्धा उत्पद्यन्ते इत्येके। किं कारणम् ? मा भूद् भगवतः शक्ति-
व्याघात इति। एक एव हि भगवान् सर्वत्र शक्तः। यत्र बुद्ध एको न शक्तः
एष प्राज्ञप्तिक इति। प्रज्ञप्तिशास्त्रनिर्देशः—चतुर्विधाश्चक्रवर्तिन इति।
सूत्रे तु सुवर्णचक्रवर्त्येवोक्तः; प्राधान्यात्।
अस्थानं वर्तमानकालापेक्षया। अनवकाशोऽनागतापेक्षया। अनागतेऽप्य-
ध्वनि सम्भवादयुगपद् द्वयोरिति। अपूर्वाचरमाविति। नैकः पूर्वो नापरः पश्चात्।
किं तर्हि ? सहेत्यर्थः। समसम इति वीप्सा। अथ वा—समेः सर्वसत्त्वेषु बुद्धे-
र्भगवद्भिः सम इति समसमः।

निर्देशः ] तृतीयं कोशस्थानम् ५५१
स्याद् विनेयान् विनेतुम्, तत्रान्योऽपि न शक्त इति । उक्तं च सूत्रे—"स
चेत् त्वां शारिपुत्र कश्चिदुपसंक्रम्यैवं पृच्छेत्—'अस्ति कश्चिदेतर्हि श्रमणो वा
ब्राह्मणो वा समसमः श्रमणेन गौतमेन यदुताभिसम्बोधाय । एवं च पृष्टः किं
व्याकुर्याः' ? 'स चेन्मां भदन्त कश्चिदुपसंक्रम्यैवं पृच्छेत्, तस्याहं पृष्ट एवं
व्याकुर्याम्—नास्ति कश्चिदेतर्हि श्रमणो वा ब्राह्मणो वा समसमो भगवता
यदुताभिसम्बोधाय । तत् कस्य हेतोः ? सम्मुखं मे भगवतोऽन्तिकाच्छ्रुतम्,
सम्मुखमुद्गृहीतम्—अस्थानमनवकाशो यदपूर्वाचरमौ तथागतौ लोक उत्पद्येयातां
नेदं स्थानं विद्यते''' ( ) इति ।
यत्तर्हि भगवतोक्तं ब्रह्मसूत्रे—"यावत्त्रिसाहस्रमहासाहस्रो लोको वशे
मेऽत्र वर्तते" ( ) इति ? आभिप्रायिक एष निर्देशः ।
कोऽत्राभिप्रायः ? तावतोऽनभिसंस्कारेण व्यवलोकनात् । अभिसंस्कारेण
त्वनन्तो बुद्धानां चक्षुर्विषयः ।
सन्त्येवान्यलोकधातुषु बुद्धा इति निकायान्तरीयाः । किं कारणम् ?
बहवो हि समं सम्भारेषु प्रवर्तमाना दृश्यन्ते । न चैकत्र बहूनां युगपद् योग
उत्पत्तुम्, न चास्ति तदुत्पत्तौ कश्चित् प्रतिबन्ध इति नियतं लोकधात्वन्तरेषू-
त्पद्यन्ते । अनन्ता लोकधातव इति न शक्यं भगवता कल्पमप्यायुर्बिभ्रता यथेह
तथान्येष्वपि अनन्तेषु लोकधातुषु व्यापर्तुम्, किं पुनः पुरुषायुषम् ।
कथं चेह बुद्धो व्याप्रियेत ? अस्य पुद्गलस्येदमिन्द्रियम् इयता कालेन-
मुष्मिन् देशे अमुं पुद्गलमागम्यास्य दोषस्य परिहारादस्याङ्गस्योपसंहारादनेन
प्रयोगेणानुत्पन्नं वोत्पत्स्यते, अपरिपूर्णं वा परिपूरयिष्यतीति ।
यत्त्विदं सूत्रमत्रोपनीतम्—"अस्थानमनवकाशो यदपूर्वाचरमौ द्वौ तथा-
गतावेकत्र लोक उत्पद्येयाताम्" ( ) इति, तदेवेदं सम्प्रधार्यते—
तावतोऽनभिसंस्कारेणेति । तावतो लोकधातोरनाभोगेन दर्शनात् ।
निकायान्तरीया इति । महासाङ्घिकप्रभृतयः ।
न चैकत्रेति । लोकधातौ पुरुषायुषमिति । पुरुषस्यायुः पुरुषायुषम् । तद्
बिभ्रतेति वर्तते । इदमिन्द्रियमिति । श्रद्धादि । अस्याङ्गस्येति । अस्य प्रत्ययस्य ।