अभिधर्मकोश एवं भाष्य (आचार्य वसुबन्धु - स्फुटार्था व्याख्या सहित सम्पूर्ण बौद्ध दर्शन महाकोश)

तत्रानन्तर्यमार्गाः श्रामण्यम्, विमुक्तिमार्गाः संस्कृतानि श्रामण्यफलानि ।
तन्निष्यन्दपुरुषकारफलत्वात् । तेषां क्लेशानां प्रहाणान्यसंस्कृतानि श्रामण्य-
फलानि । एवमेकान्ननवतिर्भवन्ति ॥ ५१ ॥
एवं तर्हि बुद्धस्योपसंख्यानं कर्तव्यं जायते ? न कर्तव्यम् । यद्यपि
भूयांसि फलानि,
चतुष्फलव्यवस्था तु पञ्चकारणसम्भवात् ।
यस्यां हि प्रहाणमार्गावस्थायां पञ्च कारणानि सम्भवन्ति, तस्यां किल
भगवता फलं व्यवस्थितम् ।
कतमानि पञ्च ?
पूर्वत्यागोऽन्यमार्गाप्तिः क्षयसंकलनं फले ॥ ५२ ॥
ज्ञानाष्टकस्य लाभोऽथ षोडशाकारभावना ।
१. पूर्वमार्गत्यागः, २. अपूर्वमार्गाप्तिः; प्रतिपन्नकफलमार्गत्यागलाभात् ।
३. प्रहाणसंकलनम्; सर्वस्यैकप्राप्तिलाभात् ॥ ५२ ॥
तन्निष्यन्दपुरुषकारफलत्वादिति । तस्य श्रामण्यस्यानन्तर्यमार्गलक्षणस्य
यथायोगं विमुक्तिमार्गा असंस्कृतानि च निष्यन्दफलत्वात् पुरुषकारफलत्वाच्च ।
विमुक्तिमार्गास्तस्य निष्यन्दफलं पुरुषकारफलं च । असंस्कृतानि पुरुषकार-
फलमेव ।
“यद्बलाज्जायते यत् तत् फलं पुरुषकारजम्” (अभि० को० २.५८)
यद्बलात् प्राप्यते च यत् तच्च पुरुषकारफलमिति कृत्वा ॥ ५१ ॥
एवं तर्हीति विस्तरः । यथा पृथग्जनस्य पाणिनेः प्रवचने उपसंख्यानं
क्रियते, एवं सर्वज्ञस्यापि बुद्धस्योपसंख्यानं कर्तव्यमुपजायत इति वाक्यार्थः ।
पूर्वमार्गत्याग इति विस्तरः । पूर्वमार्गत्यागः, प्रतिपन्नकमार्गत्यागात् ।
अपूर्वमार्गप्राप्तिश्च फलमार्गलाभादिति । सर्वस्य
दर्शनहेयप्रहाणस्यैका भावनामार्गसंगृहीता प्राप्तिः स्रोतआपत्तिफलप्राप्तिकाले
लभ्यते । तथा सकृदागामिफलप्राप्तिकाले दर्शनहेयप्रहाणस्य षड्विधभावना-
मार्गहेयप्रहाणस्य च सर्वस्यैका सकृदागामिफलसंगृहीता प्राप्तिर्लभ्यते ।
एवमनागाम्यर्हत्त्वफलयोरपि योज्यम् ॥ ५२ ॥

निर्देशः ] षष्ठं कोशस्थानम् ६८१
४. युगपदष्टज्ञानलाभश्चतुर्विधानां धर्मान्वयज्ञानाम् । ५. षोडशाकार-
भावना अनित्याद्याकाराणाम् । इमानि हि पञ्च कारणानि फले फले भवन्ति ।
यद्यनास्रवो मार्गः श्रामण्यम् , कथं लौकिकमार्गप्राप्तं फलद्वयं श्रामण्यफलं
युज्यते ?
लौकिकाप्तं तु मिश्रत्वानास्रवाप्तिः धृतेः फलम् ॥ ५३ ॥
न हि तत्र लौकिकमार्गफलमेव प्रहाणं सकृदागामिफलं वा भवति, अनागामि-
फलं वा । किं तर्हि ? दर्शनमार्गफलमपि प्रहाणं तत्र मिश्रीक्रियते; सर्वस्य
तत्फलसंगृहीतैकविसंयोगप्राप्तिलाभात् । अत एव हि सूत्र उक्तम्—"सकृदा-
गामिफलं कतमत् ? यत् त्रयाणां संयोजनानां प्रहाणं रागद्वेषमोहानां च तनुत्व-
मिति । अनागामिफलं कतमत् ? यदुत पञ्चानामवरभागीयानां संयोजनानां
प्रहाणम्" इति । अनास्रवया च विसंयोगप्राप्त्या तत्प्रहाणं सन्धार्यते । तद्-
बलेन परिहीणात् १ । अतोऽप्यस्य मरणं युक्तं श्रामण्यफलम् ॥ ५३ ॥
चतुर्विधानां धर्मान्वयज्ञानामिति । सत्यभेदाच्चतुर्विधानां धर्मज्ञानानामन्वय-
ज्ञानानां च तथैव चतुर्विधानामिति । युगपदष्टज्ञानलाभः । लौकिकमार्गप्राप्तं
फलद्वयमिति । सकृदागामिफलमनागामिफलं च । तद्धि लौकिकेनापि मार्गेण
प्राप्तं सम्भवति । तत्कथं श्रामण्यस्यानास्रवमार्गलक्षणस्य फलं युज्यते ?
दर्शनमार्गफलमपि प्रहाणमिति । अपिशब्दाद् भावनामार्गफलमपि प्रहाणं
गृह्यते । तस्य द्विप्रकारस्यापि प्रहाणस्य सकृदागामिफलसंगृहीता अनागामिफल-
संगृहीता वा एका प्राप्तिर्लभ्यते । तस्माद्दर्शनमार्गफलप्रहाणयोगादसंस्कृतं
सकृदागामिफलमनागामिफलं वा श्रामण्यफलं भवति । यत् त्रयाणां संयोजनानां
प्रहाणमिति । त्रिसंयोजनप्रहाणं दर्शनमार्गेण । पञ्चावरभागीयकदेशानां
सत्कायदृष्टिशीलव्रतपरामर्शविचिकित्सानां दर्शनमार्गेणैव प्रहाणम् । तस्य
प्रहाणस्य सकृदागाम्यनागामिफलत्वे । किम् ? कुतः श्लेषः । तेन ज्ञायते—
प्रहाणमिश्रीकरणादेवमुक्तं भगवतेति । तद्बलेन परिहीणादिति ।
“लौकिकेनार्यवैराग्ये विसंयोगाप्तयो द्विधा” (अभि० को० ६.४६) इति
तत्रानास्रवया विसंयोगप्राप्त्या तत्प्रहाणं यह्लौकिकमार्गसम्प्राप्तं सन्धार्यते ।
१. परिहीणामरणात्—का० ।
अभि० को० ३ : १५

६८२ भाष्यस्फुटार्थसहितेऽभिधर्मकोशे [मार्गपुद्गल-
यदेव चैतच्छा्मण्यमुक्तम् ,
ब्राह्मण्यम्, ब्रह्मचक्रं च तदेव,
क्लेशानां वाहनाद् ब्राह्मण्यम् । ब्रह्मचक्रं तु
ब्रह्मवर्तनात् ।
अनुत्तरब्राह्मण्ययोगात् भगवान् ब्रह्मा । "एष हि भगवान् ब्रह्मा इत्यपि,
शान्तः शीतीभूत इत्यपि" इति सूत्रात् । तस्येदं चक्रमिति ब्राह्मम्; तेन
प्रवर्तितत्वात् ।
धर्मचक्रं तु दृङ्मार्गः,
चङ्क्रमणाच्चक्रम् , तत्साधर्म्याद् दर्शनमार्गो धर्मचक्रम् ।
कथमस्य साधर्म्यम् ?
आशुगत्वाद्यरादिभिः ॥ ५४ ॥
आशुगत्वात् , त्यजनक्रमणात् , अजितजयजिताध्यवसनाद् , उत्पतन-
प्राप्तियोगेनावश्यमुपतिष्ठत इत्यर्थः । म्रियते न फलभ्रष्ट इति । तदभावे हि
लौकिकस्येव परिहीणस्य मरणं स्यात् । तद्बलेनेति । अनास्रवविसंयोगप्राप्तिबले-
नेत्यर्थः । सैव च वर्तमानलौकिकमार्गोपजनितानास्रवा प्राप्तिरनागताष्टाङ्ग-
आर्यमार्गो लौकिकबलेन प्राप्यमाणः संस्कृतं श्रामण्यफलं व्यवस्थाप्यमानं न
विरुध्यते । सूत्रे त्वसंस्कृतं श्रामण्यफलमुद्गृह्यते; प्राधान्यात् । संस्कृतमप्यत्रैष्ट-
व्यमिति ॥ ५३ ॥
क्लेशानां वाहनाद् ब्राह्मण्यमिति । वाहिता अनेनानेकविधाः पापका
अकुशला धर्मा इति ब्राह्मणः । तद्भावो ब्राह्मण्यम् = अनास्रवो मार्गः । कथं
ब्रह्मचक्रम् ? इत्याह—ब्रह्मचक्रं तु ब्रह्मवर्तनादिति । यस्माद् ब्रह्मणा प्रवर्तितम्,
तस्मात् ब्रह्मचक्रमिति । अनुत्तरब्राह्मण्ययोगादिति । अनुत्तरानास्रवमार्गयोगा-
दित्यर्थः । एष हि भगवान् ब्रह्मेति एतदुदाहरणम् । जीवकेनोक्तमेतत् ।
“आशुगत्वाद्यरादिभिः” इति । आशुगत्वादिभिररादिभिश्चेत्यर्थः । आशु-
गत्वादिति विस्तरः । इदं मार्गस्य चक्ररत्नेन साधर्म्यमुच्यते । यथा चक्ररत्न-
माशुगम् , एवं दर्शनमार्गः । पञ्चदशभिश्चिचत्तक्षणैः सत्याभिसमयादाशुग इति ।
त्यजनक्रमणात् । यथा तदन्यं देशं त्यजत्यन्यं देशं क्रामति, एवमयमानन्तर्यमार्गे
त्यजति विमुक्तिमार्गं क्रामति सम्मुखीभावतः । · सत्यान्तरत्यजनक्रमणाद्वा ।

The provided image is completely blank and contains no text. Please provide an image that contains the text you would like transcribed.

६८४ भाष्यस्फुटार्थसहितेऽभिधर्मकोशे [ मार्गपुद्गल-
कथं तत् त्रिपरिवर्तं द्वादशाकारं च ? इदं दुःखमार्यसत्यम्, तत् खलु
परिज्ञेयम्, तत् खलु परिज्ञातम्—इत्येते त्रयः परिवर्ताः । एकैकस्मिंश्च परिवर्ते
चक्षुरुदपादि, ज्ञानम्, विद्या, बुद्धिरुदपादि---इत्येते द्वादशाकाराः । प्रतिसत्यमेवं
मयेति पूर्वमननुश्रुतेषु धर्मेषु पूर्ववत् । तत् खलु दुःखमार्यसत्यमभिज्ञाय परिज्ञातं
मयेति पूर्वमननुश्रुतेषु धर्मेषु पूर्ववत् । तत् खलु दुःखसमुदय आर्यसत्यम-
भिज्ञाय प्रहीणं मयेति पूर्वमननुश्रुतेषु धर्मेषु पूर्ववत् । तत् खलु दुःखनिरोध
आर्यसत्यमभिज्ञाय साक्षात्कृतं मयेति पूर्वमननुश्रुतेषु धर्मेषु पूर्ववत् । तत् खलु
पुनर्दुःखनिरोधगामिनी प्रतिपदार्यसत्यमभिज्ञाय भावितं मयेति पूर्वमननुश्रुतेषु
धर्मेषु पूर्ववत् । यावच्च मम भिक्षव एषु चतुर्वार्यसत्येष्वेवं त्रिपरिवर्तं
द्वादशाकारं न चक्षुरुदपादि, न ज्ञानम्, न विद्या, न बुद्धिरुदपादि; न तावदह-
मस्मात् सदेवकाल्लोकात् समारकात् सब्रह्मकात् सश्रमणब्राह्मणिकायाः प्रजायाः
सदेवमानुषासुराया मुक्तो निःसृतो विसंयुक्तो विप्रयुक्तो विपर्यासांपगतेन चेतसा
बहुलं व्यहार्षम् । न तावदहमनुत्तरां सम्यक्सम्बोधिमभिसम्बुद्धोऽस्मीत्यध्य-
ज्ञासिषम् । यतश्च मम भिक्षव एषु चतुर्वार्यसत्येष्वेवं त्रिपरिवर्तं द्वादशाकारं
चक्षुरुदपादि, यावद् बुद्धिरुदपादि । ततोऽहमस्मात् सदेवकाद्यावत् विप्रयुक्तो
विपर्यासापगतेन चेतसा बहुलं व्यहार्षम् । ततोऽहमनुत्तरां सम्यक्सम्बोधिम-
भिसम्बुद्धोऽस्मीति अध्यज्ञासिषम्' । अस्मिन् खलु पुनर्धर्मपर्याये भाष्यमाणे
आयुष्मतः कौण्डिन्यस्य विरजो विगतमलं धर्मेषु धर्मचक्षुरुत्पन्नमशीतेश्च
देवतासहस्राणाम् । तत्र भगवानायुष्मन्तं कौण्डिन्यमामन्त्रयते स्म—
'आज्ञातस्ते कौण्डिन्य धर्मः' ? 'आज्ञातो मे भगवन् !' 'आज्ञातस्ते कौण्डिन्य
धर्मः' ? 'आज्ञातो मे सुगत !' 'आज्ञाता आयुष्मता कौण्डिन्येन धर्मः' इति
भौमा यक्षाः शब्दमुदीरयन्ति घोषमनुश्रावयन्ति । एतन्मार्षा भगवता वाराणस्यां
ऋषिपतने मृगदावे त्रिपरिवर्तद्वादशाकारं धर्मचक्रं प्रवर्तितम् । अप्रवर्तितपूर्वं
श्रमणेन वा ब्राह्मणेन वा वा देवेन वा मारेण वा ब्रह्मणा वा केनचित् पुनर्लोके
सहधर्मेण बहुजनहिताय" ( ) इति विस्तरः ।
तदेवमार्यस्य कौण्डिन्यस्य दर्शनमार्ग उत्पन्ने देवताभिरुक्तं भगवता प्रवर्तितं
धर्मचक्रमिति । सूत्रवचनात् दर्शनमार्गो धर्मचक्रमिति गम्यते ।
कथं त्रिपरिवर्तमिति विस्तरः । इदं दुःखमार्यसत्यमित्येकः परिवर्त्तः । तत्
खलु परिज्ञातव्यमिति द्वितीयः । तत् खलु परिज्ञातमिति तृतीयः । इत्येते त्रयः
परिवर्त्ताः । एकैकस्मिन् परिवर्ते इदं दुःखमित्यस्मिंश्चक्षुरुदपादि ज्ञानं विद्या

भवन्ति । त्रिकद्वादशकसाधर्म्यात्तु त्रिपरिवर्तं द्वादशाकारमुक्तम् । द्वयसप्तस्थान-
कौशलदेशनावत्¹ ।
एभिश्च परिवर्तैर्दर्शन-भावनाऽशैक्षमार्गा यथासंख्यं दर्शिता इति
वैभाषिकाः ।
बुद्धिरुदपादीति चत्वार आकाराः, परिज्ञातव्यमित्यस्मिन् पुनश्चत्वारः, परिज्ञात-
मित्यस्मिन् पुनरपि चत्वारः—इत्येते द्वादशाकाराः । तत्र प्रत्यक्षार्थत्वादनास्रवा
प्रज्ञा चक्षुः । निःसंशयत्वाज्ज्ञानम् । भूतार्थत्वाद् विद्या । विशुद्धत्वाद् बुद्धिः;
विशुद्धा धीर्बुद्धिरिति निरुक्तेः । पुनर्बाह्यकानां सत्येषु दर्शनं कुदृष्टिविचिकित्सा-
विद्यानामप्रतिपक्षः सास्रवं चेति ततो विशेषणार्थं चक्षुरादिग्रहणम् पुनस्त्रिषु
परिवर्तेषु प्रथमं दर्शनं चक्षुः । यथादृष्टव्यवचारणं ज्ञानम् । यावद्भाविकता-
मुपादाय विद्या; यावद्विद्यमानग्रहणात् । यथावद्भाविकतामुपादाय बुद्धिः;
यथाभूतार्थावबोधात् । पुनरननुश्रुतेषु धर्मेष्वानुमानिकज्ञानप्रतिषेधार्थं चक्षु-
रित्याह । आधिमोक्षिकज्ञानप्रतिषेधार्थं ज्ञानमिति । आभिमानिकज्ञानप्रतिषेधार्थं
विद्येति । सास्रवप्रतिषेधार्थं बुद्धिरिति । प्रतिसत्यमेव भवन्तीति । अयं दुःख-
समुदय आर्यसत्यम्, तत् खलु प्रहातव्यम्, तत् खलु प्रहीणमित्येते त्रयः
परिवर्ताः । एकैकस्मिन् परिवर्ते चक्षुरुदपादि, ज्ञानम्, विद्या, बुद्धिरित्येते
द्वादशाकाराः । एवं निरोधमार्गसत्ये अपि योज्ये । आह—यदि प्रतिसत्यमेवं
भवन्ति, त्रयः परिवर्ता द्वादश चाकारा द्वादश परिवर्ताः अष्टचत्वारिंशच्चाकाराः
प्राप्नुवन्ति, कस्मात् 'त्रिपरिवर्तं द्वादशाकारम्' इत्युक्तम् ? अत उच्यते—
त्रिकद्वादशकसाधर्म्यात् तु त्रिपरिवर्तं द्वादशाकारमुक्तमिति । द्वयसप्तस्थान-
कौशलदेशनावदिति । द्वयदेशनावत्, सप्तस्थानकौशलदेशनावच्च । तद्यथा
विस्तरमुक्त्वा "तेन हि भिक्षो द्वयं ते देशयिष्यामि, तच्छृणु साधु च सुष्ठु च
मनसिकुरु भाषिष्ये । द्वयं कतमत् ? चक्षूरूपाणि यावन् मनोधर्मांश्च" इति ।
यथेह द्वयसाधर्म्याद् द्वयमित्युक्तम्, एवं त्रिकद्वादशकसाधर्म्यात् त्रिपरिवर्तं
द्वादशाकारमुक्तम् । यथा च सप्तस्थानकुशलो भिक्षुः रूपं यथाभूतं प्रजानाति,
रूपसमुदयम्, रूपनिरोधम्, रूपनिरोधगामिनीं प्रतिपदम्, रूपस्यास्वादं
च, आदीनवं च, निःसरणं च यथाभूतं प्रजानातीति सप्तस्थानकुशलो भिक्षुः
त्रिविधार्थोपपरीक्षी क्षिप्रमेवास्मिन् धर्मविनये दुःखस्यान्तं प्रजानातीति; प्रत्येकं
स्कन्धेषु सप्तस्थानकुशलसाधर्म्यात् । एवमिहापि त्रिकद्वादशकसाधर्म्यात्
त्रिपरिवर्तं द्वादशाकारमुक्तमिति ।
१. कौशला०-का० ।

६८६ भाष्यस्फुटार्थासहितेऽभिधर्मकोशे [ मार्गपुद्गल-
यद्येवम्, न तर्हि दर्शनमार्ग एव त्रिपरिवर्त्तो द्वादशाकार इति कथमसौ
धर्मचक्रं व्यवस्थाप्यते ? तस्मात् स एव धर्मपर्यायो धर्मचक्रं त्रिपरिवर्तं
द्वादशाकारं च युज्यते ।
कथं च पुनस्त्रिपरिवर्त्तम् ? सत्यानां त्रिःपरिवर्त्तनात् । कथं द्वादशाकारम् ?
चतुर्णां सत्यानां त्रिधाकरणात् । दुःखं समुदयो निरोधो मार्ग इति परिज्ञप्तव्यम्१;
प्रहातव्यम्२, साक्षात्कर्तव्यम्, भावयितव्यमिति; परिज्ञातम्, प्रहीणम्, साक्षात्कृतम्,
भावितमिति ।
तस्य पुनः प्रवर्तनं परसन्ताने गमनम्; अर्थज्ञापनात् ।
एभिश्चेति विस्तरः । एभिश्च परिवर्त्तैर्यथासूत्रनिर्दिष्टैर्दर्शनभावनाशैक्षमार्गा
यथासंख्यं दर्शिताः । इदं दुःखमार्यसत्यमित्यारभ्य यावदियं दुःखनिरोधगामिनी
प्रतिपदार्यसत्यमिति दर्शनमार्गो दर्शितः । तत् खलु दुःखमार्यसत्यमभिज्ञाय
परिज्ञातव्यमित्यारभ्य यावत् तत् खलु दुःखनिरोधगामिनी प्रतिपदार्यसत्यम-
भिज्ञाय भावयितव्यमिति भावनामार्गो दर्शितः । तत् खलु दुःखमार्यसत्यमभि-
ज्ञया परिज्ञातमित्यारभ्य यावत् तत् खलु दुःखनिरोधगामिनी प्रतिपदार्य-
सत्यमभिज्ञाय भावितमित्यशैक्षमार्गो दर्शित इति ।
अत्राचार्य आह - यद्येवमिति विस्तरः । यद्येवमेभिः परिवर्त्तैर्दर्शनादिमार्गा
यथासंख्यं दर्शिताः । न तर्हि दर्शनमार्ग एव त्रिपरिवर्त्तो द्वादशाकारः । किं
तर्हि ? एकपरिवर्त्तश्चतुराकार इति । कथमसौ दर्शनमार्गो धर्मचक्रं व्यवस्थाप्यते ।
त्रिपरिवर्त्ताभावे चक्रसाधर्म्याभावान्न चक्रं युज्यत इत्यभिप्रायः । स एव
धर्मपर्यायो धर्मचक्रम् । तदेवं सूत्रं धर्मचक्रम्; धर्मचक्रप्रकाशनात् । त्रिपरिवर्तं
द्वादशाकारं च युज्यते; तदर्थप्रकाशनात् ।
त्रिःपरिवर्त्तनादिति । दुःखं यावन्मार्ग इत्येकं परिवर्त्तनम् । परिज्ञातव्यं
यावद्भावयितव्यमिति द्वितीयम् । परिज्ञातं यावद्भावितमिति तृतीयम् ।
चतुर्णां सत्यानां त्रिधाकरणादिति । दुःखं समुदयो निरोधो मार्ग इति सत्यस्वरूपं
प्रथम३ आकरणप्रकारश्चतुराकारः । परिज्ञातव्यं प्रहातव्यं साक्षात्कर्तव्यं
भावयितव्यं इति कर्तव्यरूपां परिज्ञानक्रियां प्रति द्वितीय आकरणप्रकारश्चतु-
राकारः । परिज्ञातं प्रहीणं साक्षात्कृतं भावितमिति परिनिष्ठितां परिज्ञानादिक्रियां
प्रति तृतीय आकरणप्रकारश्चतुराकार इति । तस्य पुनरिति । धर्मपर्यायस्य ।
१. परिज्ञेयं-का० । २. प्रहातव्यम्-का० ।
३. प्रत्येक-जा० ।

निर्देशः ] षष्ठं कोशस्थानम् ९८७
अथवा—सर्व एवार्यमार्गो धर्मचक्रम् ; विनेयजनसन्ताने¹ क्रमणात्¹ । तत्तु
परसन्ताने दर्शनमार्गोत्पादनाद् वर्तयितुमारब्धम्, अतः प्रवर्तितमित्युच्यते ॥ ५४ ॥
अथ कस्मिन् धातौ कति श्रामण्यफलानि प्राप्यन्ते ?
कामे त्रयाप्तिः,
कामधातावेव त्रयाणां श्रामण्यफलानां प्राप्तिः, नान्यत्र ।
अन्त्यस्य त्रिषु,
अन्त्यं श्रामण्यफलमर्हत्त्वं तस्य त्रिषु धातुषु प्राप्तिः ।
फलद्वयस्य तावद्वीतरागप्राप्त्यत्वादूर्ध्वमप्राप्तिर्युक्ता, तृतीयस्य तु
कस्मादप्राप्तिः ?
नोर्ध्वं हि दृक्पथः ।
ऊर्ध्वं हि कामधातोर्दर्शनमार्गो नास्ति । न च तेन विनाऽस्ति वीतराग-
स्यानागामिफलप्राप्तिरित्येतत् कारणम् ।
किं पुनः कारणं तत्र दर्शनमार्गो नास्ति ? आरूप्येषु तावत् श्रवणाभावाद्,
अधोधात्वनालम्बनाच्च ।
प्रवर्तनं परसन्ताने गमनं विनेयजनसन्ताने प्रेरणम् । कथं गमनम् ?
अर्थज्ञापनात् ।
अथ वा सर्व एवार्यमार्गो दर्शनभावनाशैक्षमार्गो धर्मचक्रम् । विनेयजनसन्ताने
क्रमणात् । क्रमणाच्चक्रमिति कृत्वा । यदि सर्व एवार्यमार्गो धर्मचक्रम्,
कथमार्याज्ञातकौण्डिन्यस्य दर्शनमार्गमात्रोत्पादे तत् तत् प्रवर्तितमित्युक्तम् ?
अत उच्यते—तत्तु परसन्ताने आर्यकौण्डिन्यसन्ताने । दर्शनमार्गोत्पादनाद्
वर्तयितुमादौ वर्तितमित्येतत् प्रवर्तितमित्युच्यते । आदिकर्मणि प्रशब्दो वर्तते,
प्रभुक्त ओदन इति यथा ॥ ५४ ॥
तृतीयस्य तु कस्मादप्राप्तिरिति । रूपधातूपपन्नो यदि नियामकक्रामेत् ।
षोडशे चित्तक्षणे कस्मादनागामिफलप्राप्तिर्न स्यादित्यभिप्रायः ।
परिहार उच्यते—
“नोर्ध्वं हि दृक्पथः” इति । श्रवणाभावादिति । आरूप्येषु श्रावकबोधिरैव
भवन्ती भवेत्; स्वयम्भुबोधेरसम्भवात् । श्रावकाभिसमयश्च परतो घोषमन्तरेण
न भवति । किञ्च अधोधात्वनालम्बनाच्च ।
१-१. विनेयसन्तानक्रमणात्-का० ।

६८८ भाष्यस्फुटार्थसहितेऽभिधर्मकोशे [ मार्गपुद्गल-
रूपधातौ तु—
असंवेगादिह विधा तत्र निष्ठेति चागमात् ॥ ५५ ॥
रूपावचरा हि पृथग्जनाः समापत्तिसुखसङ्गा दुःखवेदनाभावाच्च न
संविजन्ते । न च विना संवेगेनार्यमार्गः शक्तो लब्धुम् । इयं तावद् युक्तिः ।
आगमोऽप्ययम्— "पञ्चानां पुद्गलानामिह विधा तत्र निष्ठा अन्तरापरि-
निर्वाणिनो यावदूर्ध्वस्रोतसः" इति ।
विधा हि मार्गारम्भः, निर्वाणोपायत्वात् ॥ ५५ ॥
इदमुक्तम्— “यद्यकोष्यः क्षयज्ञानादनुत्पादमतिः” (अभि० ६.५०) इति ।
तत्र किमर्हतामप्यस्ति भेदः ? अस्तीत्युच्यते ।
षडर्हन्तो मताः,
सूत्र उक्तम् — “षडर्हन्तः—परिहाणधर्मा, चेतनाधर्मा, अनुरक्षणाधर्मा,
स्थिताकम्प्यः, प्रतिवेधनाभव्यः, अकोप्यधर्मा चेति ।
तेषां पञ्च श्रद्धाधिमुक्तजाः१।
अकोप्यधर्माणं वर्जयित्वाऽन्ये पञ्च श्रद्धाधिमुक्तपूर्वकाः२ ।
“न मौलाः कुशलारूप्याः सास्स्रवाधरगोचराः” (अभि० को० ८.२१) इति ।
त्रिधातुकालम्बनेन च दर्शनमार्गेण भवितव्यमित्यतः स तत्र न भवतीति ।
विधानं विधा, उपाय इत्यर्थः ॥ ५५ ॥
. परिहाणं धर्मः स्वभावोऽस्येति परिहाणधर्मा । चेतनाधर्मा आत्ममारणधर्मा ।
श्रनुरक्षणाधर्मा यस्तां विमुक्तिमनुरक्षितुं शक्नोति । स्थिताकम्प्यः । यस्यां
विमुक्तौ स्थितः, तस्यां अकम्प्यः । प्रतिवेधनाभव्यः । इन्द्रियसञ्चारभव्यः ।
अकोप्यधर्मा । कोप्योऽनिवार्यो धर्मोऽस्येत्यकोप्यधर्मा । स च द्विविधः—
स्वभावतस्तीक्ष्णेन्द्रियः, इन्द्रियसञ्चारतस्तीक्ष्णेन्द्रियश्च ।
“पञ्च श्रद्धाधिमुक्तजाः” । एवेत्यवधारणम् । श्रद्धाधिमुक्ता भूत्वा एते जाता
इत्यर्थः । श्रद्धाधिमुक्तपूर्वका इति यावदुक्तं भवति । षष्ठस्त्वन्यथापि भवतीति
व्याख्यातम् ।
१. ०मुक्तिजाः—का० । २. ०मुक्तिपूर्वकाः—का० ।

निर्देशः ] षष्ठं कोशस्थानम् ६८६
विमुक्तिः सामयिकीयेषाम्,
एषां च पञ्चानां सामयिकी कान्ता चेतोविमुक्तिर्वेदितव्या; नित्यानुरक्ष्य-
त्वात् । अत एवैते समयविमुक्ता उच्यन्ते । समयापेक्षाश्चैतेऽधिमुक्ताश्चेति
समयविमुक्ताः मध्यमपदलोपात् ; घृतघटवत् ।
एषां हि समयापेक्षासमाधिसम्मुखीभावः, उपकरणारोग्यदेशविशेषापेक्षत्वात् ।
अकोप्याकोप्यधर्मणः ।। ५६ ।।
अकोप्यधर्मणस्त्वकोप्या विमुक्तिः; कोपयितुमशक्यत्वादपरिहाणितः ॥५६॥
अतोऽसमयमु क्तोऽसौ,
अत एवासमयविमुक्त उच्यते । स ह्यसमयापेक्षाविमुक्तश्च; इच्छातः
समाधिसम्मुखीभावात् । कालान्तरात्यन्तविमुक्तितो वा; कोप्याकोप्यधर्मणोः
समयासमये विमुक्तत्वं परिहाणिसम्भवासम्भवतः ।
"सामयिकी" इति । समयं उपकरणारोग्यदेशविशेषादिलक्षणं भवा
सामयिकी । कान्ता च । कान्ता चेतोविमुक्तिः । कस्मात् कान्तेति ? नित्यानुरक्ष्य-
त्वात् । कान्तं हि नित्यमनुरक्ष्यमिति लोके दृश्यते । सूत्रेऽप्युक्तम्—"तद्यथा
नामैकाक्षस्य पुरुषस्य ज्ञातय एकमक्षि साधु च सुष्ठु चानुरक्षितव्यं मन्येरन्—
मास्य शीतं मास्योष्णं मास्य रजोऽशवश्चक्षुषि निपतेयुर्मास्य यद्यप्येकं चक्षुर-
विनष्टं तदपि विनश्येदिति; एवमेव समयविमुक्तस्यार्हतोऽनुरक्ष्य एष धर्मोऽनु-
कम्प्योऽनुग्राह्यः । तत एवं समयविमुक्तोऽर्हन् साधु च सुष्ठु चानुरक्षितव्यं
मन्यते—कच्चिदहमेतस्माद् धर्मान्न परिहीयेय" इति । स तस्मान्न परिहीयत
इति ।
घृतघटवदिति । यथा घृतस्य पूर्णो घटो घृतघट इति भवति, मध्यगतस्य
पूर्णशब्दस्य लोपात् । यथा वा घृतापेक्षो घटो घृतघटः, यत्र घृतं प्रक्षेप्स्यते,
अपेक्षशब्दलोपात् घृतघट इति भवति । एवमिहापि मध्यगतस्यापेक्षशब्दस्य
लोपात् समयापेक्षाश्चैते विमुक्ताश्चेति समयविमुक्ताः । समयः पुनरुपकरणादि-
रित्युक्तम् ।
कथं कोपयितुमशक्यत्वात् ? इत्याह -अपरिहाणित इति ॥ ५६ ॥
कालान्तरात्यन्तविमुक्तितो वेति । कालान्तरविमुक्तितः समयविमुक्तत्वम्,
अत्यन्तविमुक्तितोऽसमयविमुक्तित्वमित्यर्थः । कथमेवम् ? इत्याह — परिहाणि-

६६० भाष्यस्फुटार्थासहितेऽभिधर्मकोशे [ मार्गपुद्गल-
दृष्टिप्राप्तान्वयश्च सः ।
स चाकोप्यधर्मा दृष्टिप्राप्तपूर्वको वेदितव्यः ।
किं पुनरेते षडर्हन्त आदित एव तद्गोत्रा भवन्ति ? अथ पश्चात् ?
तद्गोत्रा आदितः केचित् केचिदुत्तापनागताः ।। ५७ ।।
कश्चित् प्रथमत एव चेतनाधर्मगोत्रको भवति । कश्चित् पुनः परिहाणधर्मा
भूत्वेन्द्रियाणामुत्तापनया चेतनाधर्मतां गतः । एवं यावदकोप्यधर्मतां गतो
वेदितव्यः ।
तत्र परिहाणधर्मा यः परिहातुं भव्यः, न च चेत¹नादिधर्मा । चेतनाधर्मा
यश्चेतयितुं भव्यः । अनुरक्षणाधर्मा योऽनुरक्षितुं भव्यः । स्थिताकम्प्यो यः
सम्भवासम्भवतः । परिहाणिसम्भवात् कालान्तरविमुक्त्या समयविमुक्त-
इत्युच्यते । परिहाण्यसम्भवादत्यन्तविमुक्त्यासमयविमुक्त इत्युच्यते ।
“दृष्टिप्राप्तान्वयश्च सः” इति । यदा शैक्षो भूत्वेन्द्रियाणि सञ्चरति, स
दृष्टिप्राप्ततामापद्यते । अथ स्वभावतस्तीक्ष्णेन्द्रियः, स षोडशे चित्तक्षणे दृष्टिप्राप्त
एव । तस्मादसावकोप्यधर्मा दृष्टिप्राप्तपूर्वक इत्युच्यते । यस्त्वर्हत्त्वावस्थायामि-
न्द्रियाणि सञ्चरति, नासावकोप्यधर्मा दृष्टिप्राप्तपूर्वक इत्यवगन्तव्यम् ।
कश्चित् प्रथमत एव चेतनाधर्मगोत्रक इति । परिहाणधमा नोच्यते;
यस्मादुत्तापनागतो न भवतीति । “तद्गोत्रा आदितः केचित्” इत्यपदिष्टम्,
तत् किमिदं परिहाणधर्मगोत्रं नाम यावदकोप्यधर्मगोत्रमिति, न तैः
परिहाणधर्मादिगोत्रमपदिष्टम् ? तत्र केचिदेवं वर्णयन्ति—कुशलमूलानि गोत्र-
मिति । कस्यचिद्धि यादृशानि कुशलानि भवन्ति, यः परिहाणधर्मा
यावदकोप्यधर्मा । अन्ये पुनराहुः—पृथग्जनावस्थामारभ्येन्द्रियभेदो गोत्रमिति ।
सौत्रान्तिकाः पुनर्वर्णयन्ति—बीजं सामर्थ्यं चेतसो गोत्रमिति । पृथग्जना-
वस्थायां शैक्षावस्थायां तद्बीजवृत्तिलाभात् परिहाणधर्मेत्युच्यते । एवं यावद्-
कोप्यधर्मेति ।
तत्र परिहाणधर्मेति विस्तरः । परिहाणधर्मा यः परिहातुं भव्य इति ।
यद्येतावद् ब्रूयात्, न च चेतनादिधर्मेत्येतन्न ब्रूयात्, सर्व एवैते चेतना-
धर्मादयश्चत्वारः परिहातुं भव्या इत्येषामेवान्यतरः परिहाणधर्मा स्यात् ।
न तेभ्योऽन्यः पञ्चमः । अतस्तेभ्योऽन्य एवायं पञ्चम इति विशेषयन्न च
चेतनादिधर्मेत्याह । चेतनाधर्मादीनां पुनश्चतुर्णां परिहाणधर्मकत्वेऽसति
१. का० पुस्तके नास्ति ।

निर्देशः ] षष्ठं कोशस्थानम् ६६१
परिहाणिप्रत्ययं बलवन्तमन्तरेणानुरक्षन्नपि स्थातुं भव्यः, न हातुं नापि वर्धयितुं
विनाभियोगेन । प्रतिवेधनाभव्यो योऽकोप्यः प्रतिवेद्धुं भव्यः । अकोप्यधर्मा यो
नैव परिहातुं भव्यः ।
प्रथमौ द्वौ पूर्वमेव शैक्षावस्थायां सातत्य-सत्कृत्यप्रयोगविकलौ । तृतीयः
सातत्यप्रयोगो । चतुर्थः सत्कृत्यप्रयोगी । पञ्चम उभयथाप्रयोगी मृद्विन्द्रियस्तु ।
षष्ठ उभयथाप्रयोगी तीक्ष्णेन्द्रियश्च ।
नचावश्यं परिहाणधर्मा परिहीयते, नापि यावत् प्रतिवेधनाभव्यः
प्रतिविध्यति । सम्भवं तु प्रत्येवमुच्यते । एवं च १ कृत्वा धातुत्रयेऽपि षडर्हन्तो
युज्यन्ते ।
एकैकस्य विशेषलक्षणापदेशादेव पुनरिदं वक्तव्यं जायते । चेतनाधर्मा चेतयितुं
भव्यो न चानुरक्षणाधर्मा, यावन् प्रतिवेधनाभव्य इति । एवमनुरक्षणाधर्मा ।
परिहाणिप्रत्ययं बलवन्तमन्तरेणेति । यदि परिहाणिप्रत्ययो बलवान् स्यात्,
परिहीयेत स इत्यभिप्रायः । अनेन बलवत्प्रत्ययवचनेन परिहाणधर्मणः
पूर्वोक्ताद् विशिनष्टि । परिहाणधर्मा ह्यबलवतापि परिहाणिप्रत्ययेन परिहीयते ।
परिहाणिप्रत्ययाः पुनर्यथा सूत्रम्—"पञ्च हेतवः, पञ्च प्रत्ययाः समयविमुक्त-
स्यार्हतः परिहाणाय संवर्तन्ते । कतमे पञ्च ? कर्मान्तप्रसृतो भवति, भाष्य-
प्रसृतो भवति, अधिकरणप्रसृतो भवति; दीर्घचारिका योगमनुयुक्तो भवति,
दीर्घेण च रोगजातेन स्पृष्टो भवति' इति । अननुरक्षन्नपीत । अनेनानुरक्षणा-
धर्मणो विशिनष्टि । स ह्यनुरक्षन्नेव न परिहीयेत, अयं त्वननुरक्षन्नपीति ।
अननुरक्षन्नपि तत्फलं स्थातुं भव्यः तत्फले । न हातुं तत्फलात् । नापि वर्धयितुं
प्रतिवेधनाभव्यताप्राप्त्या । विनाभियोगेन । विना वीर्येण । अनेनार्थादुक्तं
भवति—यद्यभियोगं कुर्याद्भव्यः स्यादिति प्रतिवेदनाभव्याच्चायमेवं विशेषितो
भवति, स हि विनाप्यभियोगेन प्रतिवेद्धुं भव्य इति ।
प्रथमौ द्वाविति विस्तरः । परिहाणधर्मा सातत्यसत्कृत्यप्रयोगविकलौ ।
चेतनाधर्मापि सातत्यप्रयोगेण विकलः । विशेषेण तु सत्कृत्यप्रयोगेण विकल
इत्यनयोर्विशेषः । मृद्विन्द्रियस्त्विति । षष्ठाद् विशिनष्टि । षष्ठो हि तीक्ष्णेन्द्रियः ।
इन्द्रियकृतो ह्यनयोर्विशेषो न प्रयोगकृत इति ।
एवं च कृत्वेति विस्तरः । यस्मान् नावश्यमेवं भवति, तस्माद् रूपारूप्य-
धात्वोरपि षडर्हन्तः, न केवलं कामधातावेव षडित्यभिप्रायः ।
१. का० पुस्तके नाति ।

६६२ भाष्यस्फुटार्थासहितेऽभिधर्मकोशे [ मार्गपुद्गल-
येषां त्ववश्यं परिहीयते यावत् प्रतिविध्यति, तेषां कामधातौ षड्, रूपारूप्य-
धात्वोः स्थिताकम्प्यः अकोप्यधर्मा च; तयोः परिहाणिचेतनेन्द्रियसञ्चारा-
भावात् ॥ ५७ ॥
कः पुनरेषां कुतः परिहीयते ? फलात् ? गोत्राद्वा ?
गोत्राच्चतुर्णां पञ्चानां फलाद्धानिः³,
चेतनाधर्मादीनां चतुर्णां गोत्रात् परिहाणिः । न हि परिहाणधर्मा पुनः
स्वगोत्रात् परिहीयते । परिहाणधर्मादीनां पञ्चानां फलात् परिहाणिः । तेषामपि तु
न पूर्वकात् ।
यस्य यत् प्रथमगोत्रं स तस्मान्न परिहीयते; शैक्षाशैक्षमार्गाभ्यां दृढीकृत-
त्वात् । शैक्षस्तु लौकिकलोकोत्तराभ्यां दृढीकृतत्वात् न परिहीयते स्वगोत्रात् ।
रूपारूप्यधात्वोर्द्वौ स्थिताकम्प्य एकः । अकोप्यधर्मा च द्वितीयः । स्थिता-
कम्प्यस्तावद् बद्धाभिरुचिः स्यात्, न प्रतिवेधनभव्यताक्रियादरवानिति । न
कामधातौ स्थिताकम्प्यः प्रतिवेधनाभव्यतामपद्यते । रूपारूप्यधात्वोश्च
परिहाणिप्रत्ययो बलवान् नास्तीति नासौ परिहीयते । न चेन्द्रियाणि सञ्च-
रन्तीति स्थिताकम्प्यगोत्रक एव संस्तत्र भवति । अकोप्यविमुक्तियोगाच्चा-
कोप्यधर्मापि भवति । एवेति द्वावेव तौ भवतः । नातोऽन्ये ।
तयो रूपारूप्यधात्वोः परिहाणिचेतनेन्द्रियसञ्चाराभावात् । परिहाणधर्मा
तावत् तत्र नास्ति; परिहाण्यभावात् । अनुरक्षणाधर्मापि नास्ति; परिहाण्य-
भावेनानुरक्षितव्यानुयोगात् । अत एव चेन्द्रियसञ्चाराभावान् प्रतिवेधना-
भव्योऽपि न भवति । तथा चोक्तम्—"स चोर्ध्वजश्च नैवाक्षसञ्चारपरिहाणि-
भाग्" (अभि० को० ६.४१) इति । तत्र च नात्मसञ्चेतना न परसञ्चेतनास्तीति
चेतनाधर्मापि न भवतीति ॥ ५७ ॥
चेतनाधर्मादीनां चतुर्णामिति । चेतनानुरक्षणाधर्मस्थिताकम्प्यपरिवेधना-
भव्यानाम् । न हि परिहाणधर्मा पुनः स्वगोत्रात् परिहीयत इति । तस्य
गोत्रस्याकृत्रिमत्वात् । परिहाणधर्मादीनां पञ्चानामिति । यस्मात् परिहाण-
धर्मणोऽपि फलात् परिहाणिः सम्भवति । फलस्यागन्तुकत्वात् ।
"न पूर्वकाद्" इति । गोत्रात्, फलाच्च ।
स तस्मान् न परिहीयत इत्यर्थन् । कस्मात् ? इत्याह—शैक्षाशैक्षमार्गाभ्यां
दृढीकृतत्वादिति यच्छैक्षावस्थायां गोत्रमस्ति । तच्छैक्षेण मार्गेण भावितम् ।

निर्देशः ] षष्ठं कोशस्थानम् ६६३
यत्तु पश्चात् प्रतिलब्धमुत्तापनया तस्मात् परिहीयते ।
अशैक्षावस्थायां च पुनर्भावितमिति । ताभ्यां दृढीकृतत्वान्न तस्मान्
सोऽर्हन् परिहीयते । शैक्षस्तु कथम् ? इत्याह - शैक्षस्तु लौकिकलोकोत्तराभ्यां
दृढीकृतत्वात् प्रथमात् गोत्रान्न परिहीयते । यत् तदात्मीयं गोत्रं यल्लौकिकेन
मार्गेण पूर्वं भावितम्, शैक्षेण च मार्गेण पुनर्भावितमिति ततो न परिहीयते ।
अत्र कश्चिदाह—"यदुच्यते 'यस्य यत् प्रथमं गोत्रम्, स तस्मान्
न परिहीयते शैक्षाशैक्षमार्गाभ्यां दृढीकृतत्वाद्' इति, तदेतदकारणम्; यस्माद्
योऽपि चेतनाधर्मा उत्तपनागतस्तस्मात् गोत्रात् परिहीयते । तद् गोत्रं
शैक्षाशैक्षाभ्यां मार्गाभ्यां दृढीकृतमिति परिहाणिर्न प्राप्नोति । तस्मात्
गोत्रमेव तत् तादृशं यस्मादाद्यान्न परिहीयते । उत्तापनागोत्रात् तु परि-
हीयत इति । यदप्युक्तम् 'शैक्षस्तु लौकिकलोकोत्तराभ्यां दृढीकृतत्वान्न परि-
हीयते' इत्येतदप्यकारणम्; स्रोतआपन्नस्य परिहाणिप्रसङ्गात् । न हि
स्रोतआपत्तिफलं लौकिकेन मार्गेण दृढीकृतम्" इति । कर्तव्योऽत्र यत्न इति ।
अत्र वयमाचार्यस्याभिप्रायं दर्शयामो येनैवमुक्तम् । कथमिति ? यत्
तावदुक्तं 'चेतनाधर्मा उत्तपनागतस्तस्मात् गोत्रात् परिहीयत' इति तदयुक्तम् ।
यदि चेतनाधर्मगोत्रं शैक्षावस्थायां भावितं पुनश्चाशैक्षावस्थायामपि भावितमिति
दृढीकृतम् । नैव स तस्मादर्हन्त्वात् परिहीयमाणः परिहीयते; शैक्षावस्थायां
प्रथमीभूतत्वात् । उक्तं चाचार्यसङ्घभद्रेण—'यः शैक्षावस्थायां गोत्रान्तरमधि-
गम्यार्हत्त्वं प्राप्नोति, असावपि तं मार्गं परित्यजति । न चोत्तापनागत एव गोत्रे
नावतिष्ठते' इति । यत्तु चेतनाधर्मगोत्रमशैक्षावस्थायामिदानीमेवाधिगतं न
शैक्षावस्थायामधिगतम्, स तस्मान् परिहीयमाणः परिहीयते; तदवस्थाद्वया-
दृढीकृतत्वान् । इति न कारणमेवैतद्भवति । यदप्युक्तम्—'शैक्षस्तु लौकिक-
लोकोत्तराभ्यां मार्गाभ्यां दृढीकृतत्वान्न परिहीयते इत्येतदप्यकारणम्; स्रोत-
आपन्नस्य परिहाणिप्रसङ्गात् । न हि स्रो . आपत्तिफलं लौकिकेन लोकोत्तरेण
दृढीकृतम्' इति । तदप्यनवबुद्ध्यैवाभिहितम् । तद्गोत्रं प्रति कारणमुच्यते, न
फलं प्रति । तत्र हि कारणान्तरं वक्ष्यते येन प्रथमात् फलान्न परिहीयते । न हि
किञ्चिदप्यस्ति फलं यद् युगपदुभाभ्यां लौकिकलोकोत्तराभ्यां प्राप्यते । गोत्रं
तु लौकिकलोकोत्तराभ्यां मार्गाभ्यां दृढीकृतं भवति; पैहजन्मकेनोष्मगतादिना
पारजन्मकेन वा प्रहाणमार्गेणान्येन वा लौकिकेन मार्गेण लोकोत्तरेण शैक्षा-
वस्थायां भावितत्वात् । यत्तु पश्चात् प्रतिलब्धमुत्तापनयेति । यद्यागन्तुकं गोत्रं
पश्चादेव न द्वयोरवस्थयोरधिगतं तस्मात् परिहीयते ।

६६४ भाष्यस्फुटार्थासहितेऽभिधर्मकोशे [ मार्गपुद्गल-
यस्य च यत् प्रथमं फलं स तस्मान्न परिहीयते । शेषात् परिहीयते ।
अत एव स्रोतआपत्तिफलान्नास्ति परिहाणिः ।
एवं च कृत्वा परिहाणधर्मणस्त्रयः प्रकारा भवन्ति—तदवस्थस्य परिनिर्वाणम्,
इन्द्रियसञ्चारः, परिहाय वा शैक्षत्वम् । चेतनाधर्मणश्चत्वारः— एत एव त्रयः,
परिहाणधर्मगोत्रप्रत्यागमनं च ।
एवमन्येषां त्रयाणामेकैकप्रकारवृद्ध्या यथाक्रमं पञ्च , षट् , सप्त प्रकारा
वेदितव्याः ।
यस्य च यत् प्रथमं गोत्रं स परिहाय शैक्षीभूतस्तत्रैवावतिष्ठते, नान्यस्मिन्;
अन्यथा हि गोत्रविशेषलाभाद्¹ वृद्धिरेवास्य स्यात् , न परिहाणिः ।
गोत्रं निर्दिश्य फलं निर्दिश्यते—यस्य च यत् प्रथमं फलमिति विस्तरः ।
अत एव च स्रोतआपत्तिफलान्नास्ति परिहाणिरिति । यस्मात् स्रोतआपत्तिफलं
यदि प्राप्यतेऽवश्यं प्रथमं भवति । सकृदागाम्यनागामिफले तु कदाचित् प्रथमे
भवतः, यदि भूयोवीतरागकामवीतरागयोः । कदाचिदप्रथमे, यथानुपूर्विकस्य ।
तत्र यद्यन् फलं प्रथमं भवति स्रोतआपत्तिफलम्, सकृदागामिफलम्, अनागामिफलं
वा, न तस्मात् परिहीयते । यत्तु पश्चात् सकृदागामिफलम्, अनागामिफलम्,
अर्हत्त्वफलं वा ततः परिहीयते । एवं च कृत्वेति । यस्य च यत्प्रथमं गोत्रं फलं च
स तस्मान्न परिहीयत इति कृत्वा । यथाक्रमं पञ्च षट् सप्त प्रकारा इति ।
अनुरक्षणाधर्मणः पञ्च प्रकारा भवन्ति-तदवस्थस्य परिनिर्वाणम् . इन्द्रियसञ्चारः,
परिहाय वा शैक्षत्वम्, चेतनाधर्मगोत्रप्रत्यागमनम्, परिहाणधर्मगोत्रप्रत्यागमनं
च । स्थिताकम्प्यस्य षट् प्रकारा भवन्ति—त एव पञ्च, अनुरक्षणाधर्मगोत्र-
प्रत्यागमनं षष्ठम् । प्रतिवेधनाभव्यस्य सप्त प्रकारा भवन्ति—एत एव च षट्,
स्थिताकम्प्यगोत्रप्रत्यागमनं च सप्तमिति । यस्य च यत्प्रथमं गोत्रं शैक्षावस्थाया
मासीत्, स शैक्षीभूतः । पुनरिति वाक्याध्याहारः । तत्रैवावतिष्ठते नान्यस्मिन् ।
अन्यथा हि गोत्रविशेषलाभाच्छैक्षावस्थाद् गोत्राद्विशिष्टं तद् गोत्रं भवतीति ।
अतो विशिष्टगोत्रलाभान् वृद्धिरेवास्य पुद्गलस्य स्यात्, न परिहाणिरिति । कथं
कृत्वा ? यथा तावन् परिहाणधर्मा अर्हत्त्वावस्थायामिन्द्रियोत्तापनया
प्रतिवेधभव्यताप्राप्तः, सोऽर्हत्त्वात् परिहीयते । शैक्षीभूतस्तद्गोत्रादपि परिहीय-
१. तद्गोत्र०-का० ।

निर्देशः ] षष्ठं कोशस्थानम् ६६५

किं पुनः कारणं प्रथमात्¹ फलात्¹ नास्ति परिहाणिः ? दर्शनहेयानामवस्तु-
कत्वात् । आत्माधिष्ठानप्रवृत्ता ह्येते; सत्कायदृष्टिमूलकत्वात्² । स चात्मा
नास्तीति । असदालम्बनास्तर्हि प्राप्नुवन्ति, नासदालम्बनाः; सत्यालम्बनत्वात् ।
वितथालम्बनास्तु । कतमश्च क्लेशो नैवमस्ति विशेषः । आत्मदृष्टिर्हि रूपादिके
वस्तुनि कारकवेदकवशवर्तित्वेनात्मत्वमभूतमध्यारोपयति । तदधिष्ठानानुप्रवृत्ता-
श्चान्तग्राह्यादय³ इत्यवस्तुका उच्यन्ते । भावनाहेयास्तु रागप्रतिघमानाविद्या
रूपादिके वस्तुनि केवलं सक्त्याघातोन्नत्यसम्प्रख्यानभावेन वर्तन्त इति सवस्तुका
उच्यन्ते ।
अस्ति च तच्छू̥तादिमात्रं यत्र तेषां प्रवृत्तयः, न त्वात्मादिलेशोऽपि अस्ति⁴ ।
माणो न स्थिताकम्प्यगोत्रे तिष्ठति। प्रतिलोमतो यावन्न चेतनाधर्मगोत्रे । किं
तर्हि ? परिहाणधर्मगोत्र एव तिष्ठतीति । अन्यथा हीति । यद्यन्यगोत्रेऽवतिष्ठेत ।
गोत्रविशेषालाभादिति परिहाणधर्मगोत्रविशिष्टगोत्रलाभात् । तस्मादवश्यमर्हत्त्वात्
परिहीयमाण इन्द्रियोत्तापनादपि गोत्रात् परिहीयत इति ।
किं पुनः कारणां प्रथमात् फलान्नास्ति परिहाणिरिति । यस्य यन् प्रथमं फलं
स्रोतआपत्तिफलं वा सकृदागामिफलं वा अनागामिफलं वा । दर्शनहेयानामवस्तु-
कत्वाद्, अनधिष्ठानत्वादित्यर्थः । आत्माधिष्ठानप्रवृत्ता होते इति विस्तरः ।
आत्मनोऽधिष्ठानेन प्रवृत्ता एते दर्शनहेयाः । कस्माद् ? इत्याह—सत्कायदृष्टि-
मूलत्वात् । यस्मादात्मदर्शनवशेन दर्शनहेयानां समुदाचारः । उक्तं च—'यानि
वा पुनः पृथग्लोके दृष्टिगतानि, तानि सत्कायदृष्टिसमुदयानि सत्कायदृष्टिजाती-
यानि सत्कायदृष्टिप्रभवानि' इति । स चात्मा नास्तीत्यवस्तुंकत्वान्नास्ति परिहाणि-
रिति । सत्यालम्बनत्वादिति । सत्यानां नित्यादिनो ग्रहणात् । कतमश्च
क्लेशो नैवम् । भावनाप्रहातव्योऽपि हि रागादिर्वितथालम्बनः; शुचिसुखनित्या-
त्माकारैः सत्यादितत्त्वालम्बनात् । आत्मत्वमभूतमध्यारोपयतीति । यथोक्तम्—
“ये केचिद् भिक्षव आत्मेति आत्मीय इति समनुपश्यन्तः समनुपश्यन्ति ।
इमानेव ते पञ्चोपादानस्कन्धानात्मत आत्मीयतश्च समनुपश्यन्ति” ( ) इति ।
तदधिष्ठानानुप्रवृत्ताश्चान्तग्राहादय इति । आत्माधिष्ठानानुप्रवृत्ताः । शाश्वत
आत्मा, उच्छेदीति वा; नास्त्यात्मा, अयमेवाग्रः; इयमेव शुद्धिः;
किमसावस्ति नास्तीत्येवमप्याकारप्रवृत्तास्तदन्यदर्शनहेया अवस्तुका उच्यन्ते ।
१-१. प्रथमानां—का० । २. ०मूलत्वात्—का० ।
३. ०नानुवृत्ताश्चान्तग्राहदृष्ट्यादयः—का० । ४. का० पुस्तके नास्ति ।

६६६ भाष्यस्फुटार्थासहितेऽभिधर्मकोशे [ मार्गपुद्गल-
तथा हि भावनाहेयानामस्ति प्रतिनियतं वस्तु मनापामनापादिलक्षणम्¹, न तु
दर्शनहेयानामात्मादिलक्षणम् । तस्मादवस्तुका² उच्यन्ते ।
अपि खल्वार्यस्यानुपनिध्यायतः स्मृतिसंप्रमोषात् क्लेश उत्पद्यते नोपनिध्या-
यतः, रज्ज्वामिव सर्पसंज्ञा । न चानुपनिध्यायतः आत्मदृष्ट्यादीनामुत्पत्तिर्युज्यते³
सन्तीरकत्वादिति नास्ति दर्शनहेयप्रहाणात्⁴ परिहाणिः ।
अर्हत्त्वादपि नास्ति परिहाणिरिति सौत्रान्तिकाः । एष एव च न्यायः ।
कथमिदं गम्यते ? आगमाद्, युक्तितश्च । १. कथमागमात् ? “तद्धि
भिक्षवः प्रहीणं यदार्यप्रज्ञया⁵ प्रहीणम्” इत्युक्तम् । आद्यन्तयोश्च फलयोरार्ययैव
निरधिष्ठाना उच्यन्त इत्यर्थः । न त्वात्मादिक्लेशोऽस्तीति । आदिग्रहणेनात्मीय-
ग्रहणम्, ईश्वरादिग्रहणं वा । प्रतिनियतं मनापामनापादिलक्षणमिति । रागस्य
भावनाहेयस्य मनापं केशदन्तशुभादिलक्षणं वस्तु । प्रतिघस्यामनापं तदशु-
भतादिलक्षणम् ! मानस्यापि मनापं अविद्याया अपि तदेव द्वयं सम्मोहनीयं
किञ्चिदिति । न तु दर्शनहेयानामात्मादिलक्षणमिति । न तु दर्शनहेयानामा-
त्मात्मीयलक्षणं प्रतिनियतं वस्तु किञ्चिदस्ति । अन्यत्र तदालम्बनेभ्यो
रागादिभ्यः । तस्मादवस्तुका उच्यन्ते । तस्मान्न प्रतिनियतवस्तुका उच्यन्त
इत्यर्थः ।
अपि खल्विति विस्तरेणाचार्यः । आर्यस्य शैक्षस्यानुपनिध्यायतोऽसन्तीरयतः
स्मृतिसम्प्रमोषात् क्लिष्टस्मृतियोगात् क्लेश उत्पद्यते । रागादिकः । नोपनिध्यायतः ।
रज्ज्वामिव सर्पसंज्ञा । कस्यचिदनुपनिध्यायतः स्मृतिसम्प्रमोषाज्जायते, नोपनि-
ध्यायतः, तद्वत् । आत्मदृष्ट्यादीनामिति । अन्तग्राहदृष्ट्यादीनां ग्रहणम् । कि
पुनः कारणम् ? न चानुपनिध्यायतः आत्मदृष्ट्यादीनामुत्पत्तिर्युज्यते । सन्तीर-
कत्वात् । केषाम् ? आत्मदृष्ट्यादीनां क्लेशानाम् । अतोऽनुपनिध्यानादार्यस्या-
त्मदृष्ट्यादीनामुत्पत्तिर्न युज्यत इति । परिहाणिकारणाभावान् नास्ति दर्शनहेय-
प्रहाणात् परिहाणिरिति ।
अर्हत्त्वादपि नास्तीति । न केवलं दर्शनहेयप्रहाणान्नास्ति परिहाणिः, अर्हत्त्वा-
दपि नास्ति परिहाणिरित्यपिशब्देन दर्शयति । अप्रथमाभ्यां तु सकृदागाम्यना-
गामिफलाभ्यां परिहाणिः सम्भवति । लौकिकेन मार्गेण तत्प्राप्तिसम्भवादित्यभि-
प्रायः । एष एव च न्याय इत्याचार्यः समर्थयति । तद्धि भिक्षवः प्रहीणमिति ।
१. ॰मनापलक्षणं-का० । २. तस्मादप्यव०-का० । ३. ॰मुपपत्ति०-का० ।
४. ॰हेयक्लेश०-का० । ५. यदार्यया प्रज्ञया-का० ।

निर्देशः ] षष्ठं कोशस्थानम् ६६७
प्रज्ञयाऽधिगमः । "शैक्षस्य चाप्रमादकरणीयेऽप्रमादकरणीये प्रवेदयामि" इत्युक्तम्,
नार्हतः । "अर्हतोऽप्यहमानन्द लाभसत्कारमन्तरायकरं वदामि" इत्यत्र सूत्रे
दृष्टधर्मसुखविहारमात्रादेव परिहाणिरुक्ता । "या त्वनेनाकोप्यचेतोविमुक्तिः कायेन
साक्षात्कृता, ततोऽहं न केनचित् पर्यायेण परिहाणं वदामि" इति चोक्तम् ।
सामयिक्या अस्तीति चेत् ? वयमप्येवं ब्रूमः । सा तु विचार्या—किमर्हत्त्वम्,
अहोस्विद्ध्यानानीति । मौलो हि ध्यानसमाधिः समये सम्मुखीभावात् सामयिकी
तदेव प्रहीणम् यदार्यप्रज्ञया प्रहीणम् । तद्धि न पुनरुत्पद्यते । लौकिक्या तु
यत्प्रहीणम्, तत्त पुनरुत्पद्यत इत्यभिप्रायः । शैक्षस्य चाप्रमाद इति विस्तरेण
द्वितीयं सूत्रपदं ज्ञापकम्—

६६८ भाष्यस्फुटार्थामहितेऽभिधर्मकोशे [ मार्गपुद्गल-
विमुक्तिरित्युच्यते । दृष्टधर्मसुखविहारार्थं च पुनः पुनरेषणीयत्वात् कान्तेत्युच्यते ।
आस्वादनीयत्वादित्यपरे ।
अर्हत्त्वविमुक्तिस्तु नित्यानुगतत्वान्न युज्यते सामयिकी, अपुनःप्रार्थनीयत्वान्न
कान्तेति । यदि चार्हत्त्वात् परिहाणिसम्भवोऽभविष्यत्, किमर्थं भगवानाधिचैतसि-
केभ्य एव दृष्टधर्मसुखविहारेभ्यः परिहाणिमवक्ष्यत् । अतो गम्यते—सर्वस्यैवार्हतो
विमुक्तिरकोप्या दृष्टधर्मसुखविहारेति अस्तु । कश्चित् लाभसत्कारव्याक्षेपदोषात्
परिहीयते, वशित्वभ्रंशाद् यो मृद्विन्द्रियः । कश्चिन्न परिहीयते यस्तीक्ष्णेन्द्रियः ।
तत्र यः परिहीयते स परिहाणधर्मा, यो न परिहीयते सोऽपरिहाणधर्मा ।
एवं चेतनाधर्मादयोऽपि योज्याः ।
ध्यानान्येव लौकिकानि सामयिकी विमुक्तिरिति । कस्मादेवमाशङ्क्यते ? इत्याह-
मौलो हि ध्यानसमाधिरिति । ध्यानमेव समाधिर्ध्यानसमाधिः । मौलध्यानग्रहणं
सुखप्रतिपदामप्तत्वात् । समये सम्मुखीभावात् । कस्मिंश्चित् काले निःशब्दादिके
सम्मुखीभावात् । समये भवा सामयिकी विमुक्तिरित्युच्यते । पुनःपुनरेषणीयत्वात्
कान्तेति । परिहाणौ परिहाणौ कमनीयत्वात् प्रार्थनीयत्वादित्यर्थः ।
आस्वादनीयत्वादित्यपर इति । भदन्तर्रामः । सास्रवत्वादास्वादनासम्प्रयुक्त-
ध्यानयोगात् कान्तेत्यभिप्रायः । अर्हत्त्वविमुक्तिस्त्विति विस्तरः । अर्हत्त्वमेव
विमुक्तिरर्हत्त्वविमुक्तिः । नित्यानुगतत्वात् प्राप्तियोगेन । न युज्यते सामयिकीति ।
अनेन सामयिक्या विमुक्तेर्विपर्ययेणार्हत्त्वविमुक्तिं दर्शयति । अपुनःप्रार्थनीयत्वान्न
कान्तेति । अनेन कान्तविपर्यये ऽर्हत्त्वविमुक्तिं न कान्तेति । नित्यानुगतत्वेनास्ति-
त्वादप्रार्थनीयत्वान्न कान्तेत्यर्थः ।
आधिचैतसिकेभ्य एवेति । अधिचेतसि भवा आधिचैतसिका दृष्टधर्मसुख-
विहाराः, तेभ्य एव । किमर्थं परिहाणिमवक्ष्यदिति । ये ते चैतसिका
दृष्टधर्मसुखविहारा अधिगताः, ततोऽहमस्यान्यतमस्मात् परिहाणिं वदामीति
वचनात् । यद्यर्हत्त्वात् सामयिकीविमुक्तिलक्षणात् परिहाणिसम्भवोऽभविष्यत्,
किमर्थं तेभ्य एव परिहाणिमवक्ष्यत् । न तेभ्य एव परिहाणिमवक्ष्यदित्यर्थः ।
वशित्वभ

निर्देशः ] षष्ठं कोशस्थानम् ६६६
अपरिहाणधर्मस्थिताकम्प्याकोप्यधर्माणां को विशेषः ? अपरिहाणधर्माऽनुत्ता-
पनागतः, अकोप्यधर्मा तूत्तापनागतः । तौ हि यं यमेव समापत्तिविशेषमुत्पादयतः,
तस्मान्न परिहीयेते । स्थिताकम्प्यस्तु यस्मिन्नेव गुणे स्थितस्तस्मात् केवलं न
परिहीयते, न त्वन्यमुत्पादयति । उत्पादयति वा तस्मात्१ कम्प्यत२ इत्येव विशेषो
लक्ष्यते ।
आयुष्मान् गौतिकः३ शैक्षीभूतः सामयिक्या विमुक्तेरत्यास्वादनान्मृद्विन्द्रिय-
त्वाच्चाभीक्ष्णं परिहीयमाणो निर्विण्णः शस्त्रमाधारयन् कायजीवितनिरपेक्षत्वान्म-
रणकाल एवार्हत्त्वप्राप्तः परिनिर्वृत्तश्च४ । तस्मात् सोऽपि नार्हत्त्वात् परिहीणः ।
दृष्टधर्मसुखविहारेभ्यः, स परिहाणधर्मा । यो न परिहीयते तत एव सोऽपरि-
हाणधर्मा । एवं चेतनाधर्मादयोऽपि योज्याः । कथम् ? यः समाधिभ्रंशभयादा-
त्मानं चेतयते, स चेतनाधर्मा । योऽनुरक्षति कथञ्चिद् गुणविशेषम्,
सोऽनुरक्षणाधर्मा । यो यस्मिन्नेव गुणे स्थितः तस्मादनुरक्षन्नपि न कम्प्यते,
स स्थिताकम्प्यः । यः परेण प्रतिविध्यति, गुणविशेषमुत्पादयतीत्यर्थः, स
प्रतिवेधनाभव्यः । यो न कुप्यति उत्पन्नेभ्यो न परिहीयते, सोऽकोप्यधर्मा ।
को विशेष इति । अपरिहाणधर्मादीनां त्रयाणामपरिहाणियोगाद्विशेषम-
पश्यन् प्रश्नयति । अनुत्तापनागत इति । स्वभावतस्तीक्ष्णेन्द्रियः । नेन्द्रियोत्तापनां
प्राप्त इत्यर्थः । तस्मान् कम्प्यत इति । तस्मात् गुणविशेषादित्यर्थः । एष विशेषो
लक्ष्यत इति । आचार्यः स्वमतं दर्शयति ।
ननु चायुष्मान् गौतिकोऽर्हत्त्वान्नपरिहीण इत्येवं यदि वैभाषिको ब्रूयादिति
अस्य प्रतिविधानमारभ्यते—आयुष्मान् गौतिक इति विस्तरः । शैक्षीभूत इति । न
तावदर्हन् । शस्त्रमाधारयन्निति शस्त्रं वाहयन् । कायजीवितनिरपेक्षत्वात्
कारणात् मरणकाल एवार्हत्त्वं प्राप्तः। शस्त्राधारादुत्तरकाल इत्यर्थः । परि-
निर्वृत्तश्च४ तेनैव शस्त्रप्रहारेण ।
दशोत्तरे चेति । दशोत्तरनामसूत्रे । किमुक्तम् ? इत्याह—एको धर्म उत्पादयि-
तव्यः । कतमः ? इत्याह—सामयिकी कान्ता चेतोविमुक्तिरिति । दृष्टधर्मसुख-
विहार इत्यभिप्रायः । एको धर्मः साक्षात्कर्तव्यः । कतमः ? इत्याह—अकोप्या
चेतोविमुक्तिरिति । अर्हत्त्वमित्यभिप्रायः । पृथग्वचनाद् द्यकोप्यविमुक्ति-
लक्षणादर्हत्त्वस्वभावा, न कान्ता चेतोविमुक्तिरुक्तेत्यभिप्रायः ।
१. तस्मात्त-का० । २. कम्पत-का० ।
३. भोतिकः-का० । ४. परिनिवृत्तिश्च-जा० ।