दशरूपक (आचार्य धनञ्जय - धनिक प्रणीत अवलोक टीका एवं सविस्तार हिन्दी व्याख्या सटीक)

नानुरागबीजोद्घाट-
Wait, look at भङ्गीपद्विहस्य in line 3:
Wait, is it भङ्गीपद्विहस्य or भङ्गीमुद्विहस्य or भङ्गीषद्विहस्य or भङ्गीपद्विहस्य?
Look at the characters:
भ - ङ्गी - ? - द्वि - ह - स्य
Look at the third character:
It's ष? No, look at षद्विहस्य!
Wait, "सभ्रूभङ्गीषद्विहस्य" -> सभ्रूभङ्गी + ईषत् + विहस्य = सभ्रूभङ्गीषद्विहस्य!
Yes! ईषद्विहस्य -> षद्विहस्य!
Wait, look at the letter: is it ष?
It is ष! A प with a diagonal cross-stroke inside: ष!
So: भङ्गीषद्विहस्य ।)
Yes, "सभ्रूभङ्गीषद्विहस्य" (smiling slightly with a knit of the eyebrow). Exactly: सभ्रूभङ्गी + ईषद्विहस्य = सभ्रूभङ्गीषद्विहस्य!

Wait, let's look at इत्यनेनानुरागबीजोद्घाट-:
Line 3 ends with: `इत्यनेनानुराग

श्लो० ३४-३५ ] अवलोकसमेतम् । १५
अथ पुष्पम्—
पुष्पं वाक्यं विशेषवत् ॥ ३४ ॥
यथा रत्नावल्याम् (पृ० ९७)—'(राजा सागरिकां हस्ते गृहीत्वा स्पर्शं
नाटयति ।) विदूषकः—१भो एसा अपुव्वा सिरी तुए समासादिदा ।
राजा—वयस्य, सत्यम्,—
श्रीरेषा पाणिरप्यस्याः पारिजातस्य पल्लवः ।
कुतोऽन्यथा स्रवत्येष खेदच्छद्मामृतद्रवः ॥' (२।१८)
इत्यनेन नायकयोः साक्षादन्योन्यदर्शनादिना सविशेषानुगोद्घाटनात् पुष्पम् ॥
अथोपन्यासः—
२उपन्यासस्तु सोपायं
यथा रत्नावल्याम् (पृ० ९३)—'सुसङ्गता—३भट्टा, अलं संकाए । मए वि
भट्ठिणो पसाएण कीलिदं एव्व । ता किं कण्णाभरणकेण । अदो वि मे गरुओ
पसाओ, जं कीस

१६ दशरूपकं [ प्रकाशः १
एतानि च त्रयोदश प्रतिमुखसन्ध्यङ्गानि मुखसंध्युपक्षिप्तविन्दुलक्षणावान्तरबीज-
महाबीजप्रयत्नानुगतानि विधेयानि । एतेषां च मध्ये परिसर्पप्रशमवज्रोपन्यास-
पुष्पाणां प्राधान्यम् । इतरेषां यथासंभवं प्रयोग इति ॥
अथ गर्भसंधिमाह—
गर्भस्तु दृष्टनष्टस्य बीजस्यान्वेषणं मुहुः ।
द्वादशाङ्गः पताका स्यान्न वा स्यात्प्राप्तिसंभवः ॥ ३६ ॥
प्रतिमुखसंधौ लक्ष्यालक्ष्यतयो स्तोकोद्भिन्नस्य बीजस्य सविशेषोद्भेदपूर्वकः
सान्तरायो लाभः पुनर्विच्छेदः पुनः प्राप्तिः पुनर्विच्छेदः पुनश्च तस्यैवान्वेषणं
वारंवारं सोऽनिर्धारितैकान्तफलप्राप्त्याद्यात्मको गर्भसंधिरिति । तत्र चौत्सर्गि-
कत्वेन प्राप्तायाः पताकाया अनियमं दर्शयति—‘पताका स्यान्न वा’ इत्यनेन ।
प्राप्तिसंभवस्तु स्यादेवेति दर्शयति—‘स्यात्’ इति । यथा रत्नावल्यां तृतीयेऽङ्के
वत्सराजस्य वासवदत्तालक्षणापायेन तद्वेषपरिग्रहसागरिकाभिसरणोपायेन च
विदूषकवचसा सागरिकाप्राप्त्याशा प्रथमं पुनर्वासवदत्तया विच्छेदः पुनः प्राप्तिः
पुनर्विच्छेदः पुनरपायनिवारणोपायान्वेषणं (रत्ना० पृ० १३९) ‘नास्ति देवी-
प्रसादनं मुक्त्वाऽन्य उपायः’ इत्यनेन दर्शितमिति ॥
स च द्वादशाङ्गो भवति, तान्युद्दिशति—
अभूताहरणं मार्गो रूपोदाहरणे क्रमः ।
संग्रहश्चानुमानं च तोटकाधिबले तथा ॥ ३७ ॥
उद्वेगसंभ्रमाक्षेपा लक्षणं च प्रणीयते ।
यथोद्देशं लक्षणमाह—
अभूताहरणं छद्म
यथा रत्नावल्याम् (पृ० १०९)—१‘साधु रे अमच्च वसंतअ, साधु । अदिसइदो
तुए अमच्चो जोगंधराअणो इमाए संधिविग्गहचिंताए ।’ इत्यादिना प्रवेशकेन
गृहीतवासवदत्तावेषायाः सागरिकाया वत्सराजाभिसरणं छद्म विदूषकसुसङ्गता-
कृतकाञ्चनमालानुवादद्वारेण दर्शितमिति अभूताहरणम् ॥
अथ मार्गः—
मार्गस्तत्त्वार्थकीर्तनम् ॥ ३८ ॥
यथा रत्नावल्याम् (पृ० ११६)—‘विदूषकः—२दिट्ठिआ वड्ढसि समीहिदब्भ-
धिकाए कज्जसिद्धीए । राजा—वयस्य, कुशलं प्रियायाः ? विदूषकः—३अइरेण
सअं जेव्व पेक्खिअ जाणिहिसि । राजा—दर्शनमपि भविष्यति ? विदूषकः—
१ ‘साधु रे अमात्य वसन्तक, साधु । अतिशयितस्त्वयामात्यो यौगन्धरायणो-
ऽनया संधिविग्रहचिन्तया ।’ इति च्छाया । २ ‘दिष्ट्या वर्धसे समीहिताभ्यधिकया
कार्यसिद्ध्या ।’ इति च्छाया । ३ ‘अचिरेण स्वयमेव प्रेक्ष्य ज्ञास्यसि ।’ इति च्छाया ।

श्लो० ३६-३९] अवलोकसमेतम् । १७
(सगर्वम् ।) कीस^१ ण भविस्सदि, जस्स दे उवहसिदविहप्फदिवुद्धिबिहवो अहं
अमच्चो । राजा—तथापि कथमिति श्रोतुमिच्छामि । विदूषकः—( कर्णे कथ-
यति ।) ऐव्वं^२ ।' इत्यनेन यथा विदूषकेण सागरिकासमागमः सूचितः, तथैव
निश्चितरूपो राज्ञे निवेदित इति तत्त्वार्थकथनात् मार्ग इति ॥
अथ रूपम्—
रूपं वितर्कवद्वाक्यं
यथा रत्नावल्याम् (पृ० १२४)—‘राजा—अहो किमपि कामिजनस्य
स्वगृहिणीसमागमपरिभाविनोऽभिनवं जनं प्रति पक्षपातः । तथा हि,—
प्रणयविशदां दृष्टिं वक्त्रे ददाति न शङ्किता
घटयति घनं कण्ठाश्लेषे रसान्न पयोधरौ ।
वदति बहुशो गच्छामीति प्रयत्नधृताप्यहो
रमयतितरां संकेतस्था तथापि हि कामिनी ॥ ( ३।९ )
कथं चिरयति वसन्तकः ? किं नु खलु विदितः स्यादयं वृत्तान्तो देव्याः ।'
इत्यनेन रत्नावलीसमागमप्राप्त्याशानुगुण्येनैव देवीशङ्कायाश्च वितर्कात् रूपमिति ॥
अथोदाहरणम्—
सोत्कर्षं स्यादुदाहृतिः ।
यथा रत्नावल्याम् (पृ० ११५)—'विदूषकः—(सहर्षम् ।) हीँ^३ ही भोः,
कोसबीरज्जलाहेणावि ण तादिसो वअस्सस्स परितोसो आसि, यादिसो मम सआ-
सादो पिअवअणं सुणिअ भविस्सदि त्ति तक्केमि ।' इत्यनेन रत्नावलीप्राप्तिवा-
र्तापि कौशाम्बीराज्यलाभादतिरिच्यत इत्युत्कर्षाभिधानात् उदाहृतिरिति ॥
अथ क्रमः—
क्रमः संचिन्त्यमानाप्तिर्
यथा रत्नावल्याम् (पृ० १२८)—‘राजा—उपनतप्रियासमागमोत्सवस्यापि
मे किमिदमत्यर्थमुत्ताम्यति चेतः । अथवा,—
तीव्रः स्मरसंतापो न तथादौ बाधते यथासन्ने ।
तपति प्रावृषि सुतरामभ्यर्णजलागमो दिवसः॥ ( ३।१० )
विदूषकः—( आकर्ण्य ।) भोदि^४ सागरिए, एसो पिअवअस्सो तुमं जेव उद्दि-
सिअ उक्कं ठाणिब्भरं मंतेदि । ता णिवेदेमि से तुहागमणं ।' इत्यनेन वत्सरा-
जस्य सागरिकासमागममभिलषत एव भ्रान्तसागरिकाप्राप्तिरिति क्रमः ॥

१ 'कथं ण भविष्यति, यस्य त उपहसितबृहस्पतिबुद्धिबिभवोऽहमात्यः ।' इति
च्छाया. २ 'एवम्' इति च्छाया. ३ 'ही ही भोः, कौशाम्बीराज्यलाभेनपि
न तादृशो वयस्यस्य परितोष आसीत्, यादृशो मम सकाशात्प्रियवचनं श्रुत्वा
भविष्यतीति तर्कयामि ।' इति च्छाया. ४ 'भवति सागरिके, एष प्रियवयस्यस्त्वामे-
वोद्दिश्योत्कण्ठानिर्भरं मन्त्रयति । तन्निवेदयामि तस्मै तवागमनम् ।' इति च्छाया.

(३।११)
L9: इत्यादिना 'इह तदप्यस्त्येव बिम्बाधरे ।' (३।१३) इत्यन्तेन वासवदत्तया
L10: वत्सराजभावस्य ज्ञातत्वात् क्रमान्तरमिति ॥
L11: अथ संग्रहः—
L12: संग्रहः सामदानोक्तिर्
L13: यथा रत्नावल्याम् (पृ० ११७)—'साधु वयस्य, साधु । इदं ते पारितोषिकं
L14: कटकं ददामि ।' इत्याभ्यां सामदानाभ्यां विदूषकस्य सागरिकासमागमकारिणः
L15: संग्रहात् संग्रह इति ॥
L16: अथानुमानम्—
L17: अभ्यूहो लिङ्गतोऽनुमा ।
L18: यथा रत्नावल्याम् (पृ० १३७)—'राजा—धिक् मूर्ख, त्वत्कृत एवायमा-
L19: पतितोऽस्माकमनर्थः । कुतः,—
L20: समारूढा प्रीतिः प्रणयबहुमानात्प्रतिदिनं
L21: व्यलीकं वीक्ष्येहं कृतमकृतपूर्वं खलु मया ।
L22: प्रिया मुञ्चत्यद्य स्फुटमसहना जीवितमसौ
L23: प्रकृष्टस्य प्रेम्णः स्खलितम

श्लो० ३९-४१ ] अवलोकसमेतम् । १९
अथ तोटकम्—
संरब्धं तोटकं वचः ॥ ४० ॥
यथा रत्नावल्याम् (पृ० १४७)—वासवदत्ता—(उपसृत्य ।) १अज्जउत्त,
जुत्तमिणं सरिसमिणं । (पुनः सरोषम् ।) अज्जउत्त, उट्ठेहि । किं अज्जवि
आदिजाईए सेवादुक्खमणुभवीअदि । कंचणमाले, एदेण जेव पासेण बंधिअ
आणेहि एगं दुट्ठवम्हणं । एदं पि दुट्ठकण्णअं अग्गदो करेहि । इत्यनेन वासवद-
त्तासंरब्धवचसा सागरिकासमागमान्तरायभूतेनानियतप्राप्तिकारणं तोटकमुक्तम् ॥
यथा च वेणीसंहारे (३।३४)—
‘प्रयत्नपरिवोधितः स्तुतिभिरद्य शेषे निशाम् ।’
इत्यादिना,
‘धृतायुधो यावदहं तावदन्यैः किमायुधैः ।’ (३।४६)
इत्यन्तेनान्योन्यं कर्णश्वत्थाम्नोः संरब्धवचसा सेनाभेदकारिणा पाण्डवविजय-
प्राप्त्याशान्वितं तोटकमिति ॥
ग्रन्थान्तरे तु—
तोटकस्यान्यथाभावं ब्रुवतेऽधिबलं बुधाः ।
यथा रत्नावल्याम् (पृ० १३५)—‘राजा—देवि, एवमपि प्रत्यक्षदृष्टव्यलीकः
किं विज्ञापयामि,—
आताम्रतामपनयामि विलक्ष एव लाक्षाकृतां चरणयोस्तव देवि मूर्ध्ना ।
क्रोपोपरागजनितां तु मुखेन्दुबिम्बे हर्तुं क्षमो यदि परं करुणा मयि स्यात् ॥’
(३।१४)
संरब्धवचनं यत्तु तोटकं तदुदाहृतम् ॥ ४१ ॥
यथा रत्नावल्याम् (पृ० १३४)—‘राजा—प्रिये वासवदत्ते, प्रसीद प्रसीद ।
वासवदत्ता—(अश्रूणि धारयन्ती ।) २अज्जउत्त, मा एवं भण । अण्णसं-
कंताई खु एदाई अक्खराई ति ।’
यथा च वेणीसंहारे (पृ० १०५)—‘राजा—अये सुन्दरक, कच्चित्कुशलमङ्ग-
राजस्य ? पुरुषः—३कुसलं सरीरमेत्तकेण । राजा—किं तस्य किरीटिना हता
धौरेयाः, क्षत्तः सारथिः, भग्नो वा रथः ? पुरुषः—४देवे, ण भग्गो रहो ।
भग्गो से मणोरहो । राजा—(ससंभ्रमम् ।) कथम् ?’ इत्येवमादिना
संरब्धवचसा तोटकमिति ॥
१ ‘आर्यपुत्र, युक्तमिदं सदृशमिदम् । आर्यपुत्र, उत्तिष्ठ । किमद्याप्यभिजात्याः सेवा-
दुःखमनुभूयते । काञ्चनमाले, एतेनैव पाशेन बद्ध्वानयैनं दुष्टब्राह्मणम् । एतामपि दुष्टक-
न्यकामग्रतः कुरु ।’ इति च्छाया. २ ‘आर्यपुत्र, मैवं भण । अन्यसंक्रान्तानि खल्वे-
तान्यक्षराणीति ।’ इति च्छाया. ३ ‘कुशलं शरीरमात्रकेण ।’ इति च्छाया. ४ ‘देव, न
भग्नो रथः । भग्नोऽस्य मनोरथः ।’ इति च्छाया.

२० दशरूपकं [ प्रकाशः १
अथोद्वेगः—
उद्वेगोऽरिकृता भीतिः
यथा रत्नावल्याम् (पृ० १४९)—'सागरिका—(आत्मगतम् ।) कहं
अकिदपुण्णेहिं अत्तणो इच्छाइए मरिउं पि ण पारीअदि ।' इत्यनेन वासवदत्तातः
सागरिकाया भयमिति उद्वेगः । यो हि यस्यापकारी स तस्यारिः ।
यथा च वेणीसंहारे (पृ० ९६)—'सूतः—(श्रुत्वा सभयम् ।) कथमासन्न
एवासौ कौरवराजपुत्रमहावनोत्पातमारुतो मारुतिरनुपलब्धसंज्ञश्च महाराजः ।
भवतु । दूरमपहरामि स्यन्दनम् । कदाचिदयमनार्यो दुःशासन इवास्मिन्न-
प्यनार्यमाचरिष्यति ।' इत्यरिकृता भीतिरुद्वेगः ॥
अथ संभ्रमः—
शङ्कात्रासौ च संभ्रमः ।
यथा रत्नावल्याम् (पृ० १४१)—'विदूषकः—(पश्यन् ।) को उण एसा ।
(ससंभ्रमम् ।) कथं देवी वासवदत्ता अत्ताणं वावादेदि । राजा—(ससंभ्रम-
मुपसर्पन् ।) कासौ कासौ ।' इत्यनेन वासवदत्तावुद्धिगृहीतायाः सागरिकाया
मरणशङ्कया संभ्रम इति ।
यथा च वेणीसंहारे (पृ० ९३)—'(नेपथ्ये कलकलः ।) अश्वत्थामा—
(ससंभ्रमम् ।) मातुल मातुल, कष्टम् । एष भ्रातुः प्रतिज्ञाभङ्गभीरुः किरीटी समं
शरवर्षैर्दुर्योधनराधेयावभिद्रवति । सर्वथा पीतं शोणितं दुःशासनस्य भीमेन ।'
इति शङ्का । तथा '(प्रविश्य संभ्रान्तः सप्रहारः) सूतः—त्रायतां त्रायतां
कुमारः ।' इति त्रासः । इत्येताभ्यां त्रासशङ्काभ्यां दुःशासनद्रोणवधसूचकाभ्यां
पाण्डवविजयप्राप्त्याशान्वितः संभ्रम इति ॥ .—
अथाक्षेपः—
गर्भबीजसमुद्भेदादाक्षेपः परिकीर्तितः ॥ ४२ ॥
यथा रत्नावल्याम्(पृ० १३९)—'राजा—वयस्य, देवीप्रसादनं मुक्त्वा नान्य-
मत्रोपायं पश्यामि ।' पुनः क्रमान्तरे (पृ० १४८) 'सर्वथा देवीप्रसादनं प्रति
निष्प्रत्याशीभूताः स्मः ।' पुनः (पृ० १५०) 'तत्किमिह स्थितेन देवीमेव गत्वा
प्रसाद्यामि ।' इत्यनेन देवीप्रसादायत्ता सागरिकासमागमसिद्धिरिति गर्भबीजोद्भेदा-
दाक्षेपः ।
यथा च वेणीसंहारे(पृ० १०३)—'सुन्दरकः—अहवा किमेत्थ देव्वं उआल-
हामि । तस्स क्खु एदं णिब्भच्छिदविदुरवणबीअस्स परिभूदपिदामहहिदोवदेसं-
१ 'कथमकृतपुण्यैरात्मन इच्छया मर्तुमपि न पार्यते ।' इति च्छाया. २ 'का
पुनरेषा । कथं देवी वासवदत्तात्मानं व्यापादयति ।' इति च्छाया. ३ 'अथवा
किमत्र दैवमुपालभे । तस्य खल्वेतन्निर्भर्त्सितविदुरवचनबीजस्य परिभूतपितामहहि-
तोपदेशाङ्कुरस्य शकुनिप्रोत्साहनारूढमूलस्य कूटविषशाखिनः पाञ्चालीकेशग्रहणकुसु-
मस्य फलं परिणमति ।' इति च्छाया.

श्लो० ४२-४४ ] अवलोकसमेतम् । २१
कुरस्स सउणिप्पोच्छाहाणरूढमूलस्स कूडविससाहिणो पंचालीकेसग्गहणकुसु-
मस्स फलं परिणमेदि ।' इत्यनेन बीजमेव फलोन्मुखतयाक्षिप्यत इत्याक्षेपः ।
एतानि द्वादश गर्भाङ्गानि प्राप्त्याशाप्रदर्शकत्वेनोपनिबन्धनीयानि । एषां च
मध्येऽभूताहरणमार्गतोटकाधिवलाक्षेपाणां प्राधान्यम् । इतरेषां यथासंभवं प्रयोग
इति साङ्गो गर्भसंधिरुक्तः ।
अथावमर्शः—
क्रोधेनावमृशेद्यत्र व्यसनाद्वा विलोभनात् ।
गर्भनिर्भिन्नबीजार्थः सोऽवमर्शोऽङ्गसंग्रहः ॥ ४३ ॥
अवमर्शनमवमर्शः पर्यालोचनम् । तच्च क्रोधेन वा व्यसनाद्वा विलोभनेन वा
भवितव्यम् । अनेनार्थेनेत्यवधारितैकान्तफलप्राप्त्यवसायात्मा गर्भसंध्युद्भिन्नबीजार्थ-
संबन्धो विमर्शोऽवमर्शः । यथा रत्नावल्यां चतुर्थेऽङ्के (पृ० १८६) अग्निविद्रव-
पर्यन्तो वासवदत्ताप्रसक्त्या निरपायरत्नावलीप्राप्त्यवसायात्मा विमर्शो दर्शितः ।
यथा च वेणीसंहारे (६।१) दुर्योधनरुधिराक्तभीमसेनागमपर्यन्तः—
‘तीर्णे भीष्ममहोदधौ कथमपि द्रोणानले निर्वृते
कर्णाशीविषभोगिनि प्रशमिते शल्येऽपि याते दिवम् ।
भीमेन प्रियसाहसेन रभसादल्पावशेषे जये
सर्वे जीवितसंशयं वयममी वाचा समारोपिताः ॥’
इत्यत्र ‘खल्पावशेषे जये’ इत्यादिभिर्विजयप्रत्यर्थिसमस्तभीष्मादिमहारथिवधाद-
वधारितैकान्तविजयावमर्शनादवमर्शं दर्शितमित्यवमर्शसंधिः ।
तस्याङ्गसंग्रहमाह—
-·' तत्रापवादसंफेटौ विद्रवद्रवशक्तयः ।
द्युतिः प्रसङ्गश्छलनं व्यवसायो विरोधनम् ॥ ४४ ॥
प्ररोचना विचलनमादानं च त्रयोदश ।
यथोद्देशं लक्षणमाह—
दोषप्रख्याऽपवादः स्यात्
यथा रत्नावल्याम् (पृ० १५३)—‘सुसङ्गता—सा खु तवस्सिणी भट्टिणीए
उज्जइणिं णीअदित्ति पवादं करिअ उवत्थिदे अद्धरत्ते ण जाणीअदि कहिंपि
णीदेत्ति । विदूषकः—(सोद्वेगम्) अंदिणिग्घिणं क्खु किदं देवीए ।' पुनः ।
(पृ० १६२) ‘भो वअस्स, मा खु अण्णधा संभावेहि । सा खु देवीए उज्जइणीए
पेसिदा । अदो अप्पिअं त्ति कहिदं । राजा—अहो निरनुरोधा मयि
देवी ।' इत्यनेन वासवदत्तादोषप्रख्यापनादपवादः ।
१ 'सोऽवमर्श इति स्मृतः' इति पाठः. २ 'सा खलु तपस्विनी भट्टिन्योज्-
यिनीं नीयत इति प्रवादं कृत्वोपस्थितेऽर्धरात्रे न ज्ञायते कुत्रापि नीतेति ।' इति च्छाया.
३ 'अतिनिर्घृणं खलु कृतं देव्या ।' इति च्छाया. ४ 'भो वयस्य, मा खल्वन्यथा
संभावय । सा खलु देव्योज्जयिन्यां प्रेषिता । अतोऽप्रियमिति कथितम् ।' इति च्छाया.

२२ दशरूपकं [ प्रकाशः १
यथा च वेणीसंहारे (पृ० १५७)—'युधिष्ठिरः—पाञ्चालक, कच्चिदासादिता
तस्य दुरात्मनः कौरवापसदस्य पदवी ? पाञ्चालकः—न केवलं पदवी ।
स एव दुरात्मा देवीकेशपाशस्पर्शपातकप्रधानहेतुरुपलब्धः ।' इति दुर्योध-
नस्य दोषप्रख्यापनादपवाद इति ।
अथ संफेटः—
संफेटो रोषभाषणम् ।
यथा वेणीसंहारे (पृ० १६५)—'भो कौरवराज, कृतं बन्धुनाशदर्शनमन्युना ।
मैवं विषादं कृथाः । पर्याप्ताः पाण्डवाः समरायाहमसहाय इति ।
पञ्चानां मन्यसेऽस्माकं यं सुयोधं सुयोधन ।
दर्शितस्यात्तशस्त्रस्य तेन तेऽस्तु रणोत्सवः ॥ ( ६।१० )
इत्थं शृलाऽऽस्यात्मिकां निक्षिप्य कुमारयोर्दृष्टिमुक्तवान्धार्तराष्ट्रः—
कर्णदुःशासनवधात्तुल्यावेव युवां मम ।
अप्रियोऽपि प्रियो योद्धुं लभेव प्रियसाहसः ॥ ( ६।११ )
इत्युत्थाय च परस्परक्रोधाधिक्षेपपरुषवाकलहप्रस्तावितघोरसंग्रामौ—' इत्यनेन
भीमदुर्योधनयोरन्योन्यरोषसंभाषणाद्विजयबीजान्वयेन संफेट इति ।
अथ विद्रवः—
विद्रवो वधबन्धादिर्
यथा छलितरामे—
'येनावृत्य मुखानि साम पठतामनन्तमायासितं
बाल्ये येन हृताक्षसूत्रवलयप्रत्यर्पणैः क्रीडितम् ।
युष्माकं हृदयं स एष विशिखैरापूरितांसस्थलो
मूर्च्छाघोरतमःप्रवेशविवशो बद्ध्वा लवो नीयते ॥'
यथा च रत्नावल्याम् (४।१४)—
'हर्म्याणां हेमशृङ्गश्रियभिव शिखरेरर्चिषामादधानः
सान्द्रोद्यानद्रुमाग्रग्लपनपिशुनितानन्ततीव्राभितापः ।
कुर्वन्क्रीडामहीभ्रं सजलजलधरश्यामलं धूमपातै-
रेष प्लोषार्तयोषिज्जन इह सहसैवोत्थितोऽन्तःपुरेऽग्निः ॥'
इत्यादि । पुनः (पृ० १८४) 'वासवदत्ता—अज्जउत्त, ण क्खु अहं अत्तणो
कारणादो भणामि । एसा मए णिग्घिणहिअआए संजदा सागरिआ विवज्जदि ।'
इत्यनेन सागरिकावधबन्धादिभिर्विद्रव इति ।
अथ द्रवः—
द्रवो गुरुतिरस्कृतिः ॥ ४५ ॥
१ 'आर्यपुत्र, न खल्वहमात्मनः कारणाद्भणामि । एषा मया निर्घृणहृदयया
संयता सागरिका विपद्यते ।' इति च्छाया ।

, sa, ta, ta, ga:
ma: - - -
sa: u u -
ja: u - u
sa: u u -
ta: - - u
ta: - - u
ga: -
Total: 19.
Let's check:
1, 2, 3: ma (- - -) -> मत्-त्रा-सात् (- - -)
4, 5, 6: sa (u u -) -> प-शु-वद् (u u -)!
If it were "पशो", "प" is u, "शो" is -, so it would be u - ! That would NOT be sa-gana!
Wait, what is printed?
Look at the characters between सात् and विहाय:
Is it पशुवद्?
Let's look at the glyphs:
प
Then शु
Then व (with halanta, or द्वि?)
Wait, why did I see पशो?
Wait! Look at the top of the character:
Is that an 'o' matra?
No, wait, could it be:
प
शु
वद्वि?
Wait, why does it look like:
प
त्नु?
Wait, look at:
मत्रासात्पशो? No!
Could it be: मत्रासात्पशुविहाय? No.

इत्यादिना ‘त्यक्तोत्थितः सरभसम्’ इत्यनेन दुर्वचनजलावलोडनाभ्यां दुर्याे-
धनतर्जनोद्वेजनकारिभ्यां पाण्डवविजयानुकूलदुर्योधनोत्थापनहेतुभ्यां भीमस्य
द्युतिरुक्ता ।
अथ प्रसङ्गः—
गुरुकीर्तनं प्रसङ्गश्
यथा रत्नावल्याम् (पृ० १८०)—‘देव, यासौ सिंहलेश्वरेण स्वदुहिता रत्नावली
नामायुष्मती वासवदत्तां दग्धामुपश्रुत्य देवाय पूर्वप्रार्थिता सती प्रतिदत्ता ।’
इत्यनेन रत्नावल्या लाभानुकूलाभिजनप्रकाशिना प्रसङ्गाद्गुरुकीर्तनेन प्रसङ्गः ।
तथा मृच्छकटिकायाम् (पृ० २२९)—‘चाण्डालकः—^१एस सागलदत्तस्स
सुओ अज्जविणअदत्तस्स णत्तू चारुदत्तो वावादितुं वज्झट्ठाणं णीअदि । एदेण
किल गणिआ वसंतसेणा सुवण्णलोभेण वावादिदत्ति । चारुदत्तः—
मखशतपरिपूतं गोत्रमुद्भासितं यत्सदसि निबिडचैत्यब्रह्मघोषैः पुरस्तात् ।
मम निधनदशायां वर्तमानस्य पापैस्तदसदृशमनुष्यैर्घोष्यते घोषणायाम् ॥’
(मृच्छ० १०।१२)
इत्यनेन चारुदत्तवधाभ्युदयानुकूलं प्रसङ्गाद्गुरुकीर्तनमिति प्रसङ्गः ।
अथ छलनम्—
छलनं चावमाननम् ॥ ४६ ॥
यथा रत्नावल्याम् (पृ० १६२)—‘राजा—अहो निरनुरोधा मयि देवी ।’
इत्यनेन वासवदत्तेष्टासंपादनाद्वत्सराजस्यावमाननात् छलनम् ।
यथा च रामाभ्युदये सीतायाः परित्यागेनावमाननात् छलनमिति ।
अथ व्यवसायः—
व्यवसायः स्वशक्त्युक्तिः
यथा रत्नावल्याम् (४।८)—‘ऐन्द्रजालिकः—
^२किं धरणीए मिअंको आआसे महिहरो जले जलणो ।
मज्झण्हंमि पओसो दाविज्जइ जेहि आणत्ति ॥
अहवा किं बहुणा जंपिएण,—
मज्झ पडिण्णा एसा भणामि हिअएण जं महसि दट्ठुं ।
तं वे दावेमि फुडं गुरुणो मंतप्पहावेण ॥’ ((रत्ना० ४।९)
इत्यनेनैन्द्रजालिको मिथ्याग्निसंभ्रमोत्थापनेन वत्सराजस्य हृदयस्थसागरिकादर्शना-
नुकूलां स्वशक्तिमाविष्कृतवान् ।
१ ‘एष सागरदत्तस्य सुत आर्यविनयदत्तस्य नप्ता चारुदत्तो व्यापादयितुं वध्य-
स्थानं नीयते । एनेन किल गणिका वसन्तसेना सुवर्णलोभेन व्यापादितेति ।’ इति
च्छाया. २ ‘किं धरण्यां मृगाङ्क आकाशे महीधरो जले ज्वलनः । मध्याह्ने प्रदोषो
दर्श्यतां देवाज्ञाप्तिम् ॥ अथवा किं बहुना जल्पितेन । मम प्रतिज्ञाैषा भणामि हृदयेन
यद्वाञ्छसि द्रष्टुम् । तत्ते दर्शयामि स्फुटं गुरोर्मन्त्रप्रभावेण ॥’ इति च्छाया.

श्लो० ४६-४७ ] अवलोकसमेतम् । २५
यथा च वेणीसंहारे (६।६)—
'नूनं तेनाद्य वीरेण प्रतिज्ञाभङ्गभीरुणा ।
बध्यते केशपाशस्ते स चास्याकर्षणे क्षमः ॥'
इत्यनेन युधिष्ठिरः स्वदण्डशक्तिमाविष्करोति ।
अथ विरोधनम्—
१संरब्धानां विरोधनम् ।
यथा वेणीसंहारे—(पृ० १४७) 'राजा—रे रे मरुत्तनय, किमेवं वृद्धस्य
राज्ञः पुरतो निन्दितव्यमात्मकर्म श्लाघसे ? अपि च,—
कृष्टा केशेषु भार्या तव तव च पशोस्तस्य राज्ञस्तयोर्वा
प्रत्यक्षं भूपतीनां मम भुवनपतेराज्ञया द्यूतदासी ।
अस्मिन्वैराजुबन्धे तव किमपकृतं तैर्हता ये नरेन्द्रा
बाह्रोर्वीर्यातिसारद्रविणगुरुमदं मामजित्लैव दर्पः ॥ (वे० सं० ५।३०)
(भीमः क्रोधं नाटयति ।) अर्जुनः—आर्य, प्रसीद । किमत्र क्रोधेन ।
अप्रियाणि करोत्येष वाचा शक्तो न कर्मणा ।
हतभ्रातृशतो दुःखी प्रलापैरस्य का व्यथा ॥ (वे० सं० ५।३१)
भीमः—अरे भरतकुलकलङ्क,—
२अद्यैव किं न विसृजेयमहं भवन्तं दुःशासनानुगमनाय कटुप्रलापिन् ।
विघ्नं गुरू न कुरुतो यदि मत्कराग्रनिर्भिद्यमानरणितास्थनि ते शरीरे ॥
(वे० सं० ५।३२)
अन्यच्च मूढ,—
शोकं स्त्रीवन्नयनसलिलैर्यत्परित्याजितोऽसि
भ्रातुर्वक्षःस्थलविदलने यच्च साक्षीकृतोऽसि ।
आसीदेत्तत्तव कुरुपतेः कारणं जीवितस्य
क्रुद्धे युष्मत्कुलकमलिनीकुञ्जरे भीमसेने ॥ (वे० सं० ५।३३)
राजा—दुरात्मन् भरतकुलापसद पाण्डवपशो, नाहं भवानिव विकत्थनाप्रगल्भः ।
किंतु,—
द्रक्ष्यन्ति न चिरात्सुप्तं बान्धवास्त्वां रणाङ्गणे ।
मद्गदाभिन्नवक्षोऽस्थिवेणिकामङ्गभीषणम् ॥' (वे० सं० ५।३४)
इत्यादिना संरब्धयोर्भीमदुर्योधनयोः स्वशक्त्युक्तिर्विरोधनमिति ।
अथ प्ररोचना—
सिद्धामन्त्रणतो भाविदर्शिका स्यात्प्ररोचना ॥ ४७ ॥
यथा वेणीसंहारे (पृ० १६५)—'पाञ्चालकः—अहं च देवेन चक्र-
पाणिना' इत्युपक्रम्य 'कृतं संदेहेन,—
१ 'संरम्भोक्तिः' इति पाठः. २ 'अत्रैव' इति पाठः.
द० ३

२६ दशरूपकं [ प्रकाशः १
पूर्णन्तां सलिलेन रत्नकलशा राज्याभिषेकाय ते
कृष्णाल्यन्तचिरोज्झिते च कबरीबन्धे करोतु क्षणम् ।
रामे शातकुठारभासुरकरे क्षत्रद्रुमोच्छेदिनि
क्रोधान्धे च वृकोदरे परिपतत्याजौ कुतः संशयः ॥
(वे० सं० ६।१२)
इत्यादिना ‘मङ्गलानि कर्तुमाज्ञापयति देवो युधिष्ठिरः ।’ (पृ० १६७) इत्यन्तेन
द्रौपदीकेशसंयमनयुधिष्ठिरराज्याभिषेकयोर्भाविनोरपि सिद्धत्वेन दर्शिका प्ररोचनेति ।
अथ विचलनम्—
विकत्थना विचलनम्
यथा वेणीसंहारे (५।२७)—‘भीमः—तात, अम्ब,—
सकलरिपुजयाशा यत्र बद्धा सुतैस्ते तृणमिव परिभूतो यस्य गर्वेण लोकः ।
रणशिरसि निहन्ता तस्य राधासुतस्य प्रणमति पितरौ वां मध्यमः पाण्डवोऽयम् ॥
अपि च । तात,—
चूर्णिताशेषकौरव्यः क्षीबो दुःशासनासृजा ।
भङ्क्ता सुयोधनस्योर्वोरभीमोऽयं शिरसाञ्चति ॥’ (वे० सं० ५।२८)
इत्यनेन विजयबीजानुगतस्वगुणाविष्करणाद्विचलनमिति ।
यथा च रत्नावल्याम् (४।१९)—‘यौगन्धरायणः—
देव्या मद्रचनाद्यथाभ्युपगतः पत्युर्वियोगस्तदा
सा देवस्य कलत्रसंघटनया दुःखं मया स्थापिता ।
तस्याः प्रीतिमयं करिष्यति जगत्स्वामित्वलाभः प्रभोः
सत्यं दर्शयितुं तथापि वदनं शक्नोमि नो लज्जया ॥’
इत्यनेनान्यपरेणापि यौगन्धरायणेन मया जगत्स्वामिलानुबन्धी कन्यालाभो वत्स-
राजस्य कृतः । इति स्वगुणानुकीर्तनाद्विचलनमिति ।
अथादानम्—
आदानं कार्यसंग्रहः ।
यथा वेणीसंहारे—‘भीमः—ननु भोः समन्तपञ्चकसंचारिणः,—
रक्षो नाहं न भूतं रिपुरुधिरजलाप्लाविताङ्गः प्रकामं
निस्तीर्णोरुप्रतिज्ञाजलनिधिगहनः क्रोधनः क्षत्रियोऽस्मि ।
भो भो राजन्यवीराः समरशिखिशिखादग्धशेषाः कृतं व-
स्त्रासेनानेन लीनैर्हतकरितुरगान्तर्हितैरास्यते यत् ॥’ (वे० सं० ६।२७)
इत्यनेन समस्तरिपुवधकार्यस्य संगृहीतत्वादादानम् ।
यथा च रत्नावल्याम् (पृ० १८७)—‘सागरिका—(दिशोऽवलोक्य ।)
दिट्ठिआ समंतादो पज्जलिदो भअवं हुअवहो, अज करिस्सदि दुक्खावसाणं ।’ इत्य-
१ ‘दिष्ट्या समन्तात्प्रज्वलितो भगवान्हुतवहोऽद्य करिष्यति दुःखावसानम् ।’ इति
च्छाया.

श्लो० ४८-५० ] अवलोकसमेतम् । २७
नेनान्यपरेणापि दुःखावसानकार्यस्य संग्रहादादानम् । यथा च 'जगत्स्वामिललाभः
प्रभोः' ( ४।१९ ) इति दर्शितमेवम् । इत्येतानि त्रयोदशावमर्शाङ्गानि । तत्रैतेषा-
मपवादशक्तिव्यवसायप्ररोचनादानानि प्रधानानीति ।
अथ निर्वहणसंधिः—
बीजवन्तो मुखाद्यर्था विप्रकीर्णा यथायथम् ॥ ४८ ॥
ऐकार्थ्यमुपनीयन्ते यत्र निर्वहणं हि तत् ।
यथा वेणीसंहारे ( पृ० १९७ )—‘कञ्चुकी—( उपसृत्य सहर्षम् । ) महा-
राज, वर्धसे वर्धसे । अयं खलु कुमारभीमसेनः सुयोधनक्षतजारुणीकृतसकलशरीरो
दुर्लक्ष्यव्यक्तिः ।’ इत्यादिना द्रौपदीकेशसंयमनादिमुखसंध्यादिबीजानां निजनिजस्था-
नोपक्षिप्तानानेकार्थतया योजनम् ।
यथा च रत्नावल्यां ( पृ० १७७ ) सागरिकारत्नावलीवसुभूतिबाभ्रव्यादीनामर्थानां
मुखसंध्यादिषु प्रकीर्णानां वत्सराजैकार्थ्यार्थत्वम् । ‘वसुभूतिः—( सागरिकां निर्व-
र्ण्यापवार्य । ) बाभ्रव्य, सुसदृशीयं राजपुत्र्या ।’ इत्यादिना दर्शितमिति निर्वहणसंधिः ।
अथ तदङ्गानि—
संधिर्विबोधो ग्रथनं निर्णयः परिभाषणम् ॥ ४९ ॥
प्रसादानन्दसमयाः कृतिभापोपगूहनाः ।
पूर्वभावोपसंहारौ प्रशस्तिश्च चतुर्दश ॥ ५० ॥
यथोद्देशं लक्षणमाह—
संधिर्बीजोपगमनं
यथा रत्नावल्याम् ( पृ० १७७ )—**‘वसुभूतिः—**बाभ्रव्य, सुसदृशीयं
राजपुत्र्या । बाभ्रव्यः—ममाप्येवमेव प्रतिभाति ।’ इत्यनेन नायिकाबीजोपगमात्
संधिरिति ।
यथा च वेणीसंहारे ( पृ० २०१ )—‘भीमः—भवति यज्ञवेदिसंभवे, स्मरति
भवती यत्तन्मयोक्तम्,—
चञ्चद्भुजभ्रमितचण्डगदाभिघातसंचूर्णितोरुयुगलस्य सुयोधनस्य ।
स्त्यानावबद्धघनशोणितशोणपाणिरुत्तंसयिष्यति कचांस्तव देवि भीमः ॥’
( वे० सं० १।२१ )
इत्यनेन मुखोपक्षिप्तस्य बीजस्य पुनरुपगमात् संधिरिति ।
अथ विबोधः—
विबोधः कार्यमार्गणम् ।
यथा रत्नावल्याम् ( पृ० १९० )—‘वसुभूतिः (निरूप्य ।) देव, कुत इयं
कन्यका ? **राजा—**देवी जानाति । **वासवदत्ता—**अज्जउत्त, एसा सागरादो
१ ‘आर्यपुत्र, एषा सागरात्प्राप्तेति भणित्वामात्ययौगन्धरायणेन मम हस्ते निहिता,
अत एव सागरिकेति शब्द्यते ।’ इति च्छाया.

२८ दशरूपकं [ प्रकाशः १
पाविअत्ति भणिअ अमच्चजोगंधराअणेण मम हत्थे णिहिदा । अदो जेव सागरि-
अत्ति सद्भावीअदि । राजा—( आत्मगतम् ।) यौगन्धरायणेन न्यस्ता । कथमसौ
ममानिवेद्य करिष्यति ।' इत्यनेन रत्नावलीलक्षणकार्यान्वेषणाद्विबोधः ।
यथा च वेणीसंहारे (पृ० २००)—भीमः—मुञ्चतु मुञ्चतु मार्यार्यः क्षण-
मेकम् । 'युधिष्ठिरः—किमपरमवशिष्टम् ? भीमः—सुमहदवशिष्टम् । संयम-
यामि तावदनेन दुःशासनशोणितोक्षितेन पाणिना पाञ्चाल्या दुःशासनावकृष्टं केश-
हस्तम् । युधिष्ठिरः—गच्छतु भवान् । अनुभवतु तपस्विनी वेणीसंहारम् ।'
इत्यनेन केशसंयमनकार्यस्यानवेषणाद्विबोध इति ।
अथ ग्रथनम्—
ग्रथनं तदुपक्षेपो
यथा रत्नावल्याम् (पृ० १९५)—'यौगन्धरायणः—देव, क्षम्यतां यद्दे-
वस्यानिवेद्य मयैतत्कृतम् ।' इत्यनेन वत्सराजस्य रत्नावलीप्रापणकार्योपक्षेपाद्ग्रथनम् ।
यथा च वेणीसंहारे (पृ० १९६)—भीमः—पाञ्चालि, न खलु मयि जीवति
संहर्तव्या दुःशासनविलुलिता वेणिरात्मपाणिना । तिष्ठतु तिष्ठतु । स्वयमेवाहं संह-
रामि ।' इत्यनेन द्रौपदीकेशसंयमनकार्यस्योपक्षेपाद्ग्रथनम् ।
अथ निर्णयः—
ऽनुभूताख्या तु निर्णयः ॥ ५१ ॥
यथा रत्नावल्याम् (पृ० १९५)—यौगन्धरायणः—(कृताञ्जलिः ।) देव,
श्रूयताम् । इयं सिंहलेश्वरदुहिता सिद्धादेशेनोपदिष्टा, योऽस्याः पाणिं ग्रहीष्यति स
सार्वभौमो राजा भविष्यति । तत्प्रत्ययादस्माभिः स्वाम्यर्थे बहुशः प्रार्थ्यमानापि
सिंहलेश्वरेण देव्या वासवदत्तायाश्चित्तखेदं परिहरता यदा न दत्ता, तदा लावणके
देवी दग्धेति प्रसिद्धिसुत्पाद्य तदन्तिकं वाभ्रव्यः प्रहितः ।' इत्यनेन यौगन्धरायणः
स्वानुभूतमर्थं ख्यापितवानिति निर्णयः ।
यथा च वेणीसंहारे (पृ० १९८)—भीमः—देव देव अजातशत्रो,
क्वाथापि दुर्योधनहतकः । मया हि तस्य दुरात्मनः,—
भूमौ क्षिप्त्वा शरीरं निहितमिदमसृक्चन्दनाभं निजाङ्गे
लक्ष्मीरायें निक्षिप्ता चतुरुदधिपयःसीमया सार्धमुर्व्या ।
भृत्या मित्राणि योधाः कुरुकलमखिलं दग्धमेतद्रणाग्नौ
नामैकं यद्ब्रवीषि क्षितिप तदधुना धार्तराष्ट्रस्य शेषम् ॥'
(वे० सं० ६।३९)
इत्यनेन स्वानुभूतार्थकथनान्निर्णय इति ।
अथ परिभाषणम्—
परिभाषा मिथो जल्पः
यथा रत्नावल्याम् (पृ० १९३)—रत्नावली—(आत्मगतम् ।) केआवराहा
१. 'कृतापराधा देव्या न शक्नोमि मुखं दर्शयितुम्' इति च्छाया.

देवीए ण सक्कुणोमि मुहं दंसिदुं । वासवदत्ता—( सास्रम् । पुनर्बाहू प्रसार्य । )
एंहि अयि णिठुरे, इदाणीं पि बंधुसिणेहं दंसेहि । ( अपवार्य ) अजउत्त, लज्जामि
क्खु अहं इमिणा णिसंसत्तणेण । ता लहुं अवणेहि से बंधणं । राजा—
यथाह देवी । ( बन्धनमपनयति । ) वासवदत्ता—(वसुभूतिं निर्दिश्य । ) अज्ज,
अमच्चयोगंधरायणेण दुज्जणीकदम्हि जेण जाणंतेण वि णाचक्खिदं ।' इत्यनेनान्यो-
न्यवचनात् परिभाषणम् ।
यथा च वेणीसंहारे ( पृ० २०० )—'भीमः—कृष्टा येनासि राज्ञां सदसि
नृपशुना तेन दुःशासनेन ।' इत्यादिना 'क्कासौ भानुमती नोपहसति पाण्डवदारान् ।'
( पृ० २०१ ) इत्यन्तेन भाषणात् परिभाषणम् ।
अथ प्रसादः—
प्रसादः पर्युपासनम् ।
यथा रत्नावल्याम् (पृ० १९५)—'देव, क्षम्यताम् ।' इत्यादि दर्शितम् ।
यथा च वेणीसंहारे ( पृ० २०० )—'भीमः—( द्रौपदीमुपसृत्य । ) देवि
पाञ्चालराजतनये, दिष्ट्या वर्धसे रिपुकुलक्षयेन ।' इत्यनेन द्रौपद्या भीमसेनेनाराधि-
तत्वात् प्रसाद इति ।
अथानन्दः—
आनन्दो वाञ्छितावाप्तिः
यथा रत्नावल्याम् ( पृ० १९३ )—'राजा—यथाह देवी ।' ( रत्नावलीं
गृह्णाति । )
यथा च वेणीसंहारे ( पृ० २०२ )—'द्रौपदी—णाह, विसुमरिदम्हि एदं
वावारं । णाहस्स पसादेण पुणो सिक्खिस्सं । ( केशान्वभ्राति । )' इत्याभ्यां
प्रार्थितरत्नावलीप्राप्तिकेशसंयमनयोर्वत्सराजद्रौपदीभ्यां प्राप्तत्वादानन्दः ।
अथ समयः—
समयो दुःखनिर्गमः ॥ ५२ ॥
यथा रत्नावल्याम् ( पृ० १९२.)—'वासवदत्ता—( रत्नावलीमालिङ्ग्य । )
सँमस्सस समस्सस बहिणिए ।' इत्यनेन भगिन्योरन्योन्यसमागमेन दुःखनिर्गमात्
समयः ।
यथा च वेणीसंहारे ( पृ० २०२ )—'भगवन्, कुतस्तस्य विजयादन्यद्यस्य
भगवान्पुराणपुरुषः स्वयमेव नारायणो मङ्गलान्याशास्ते ।
१ 'एहि अयि निष्ठुरे, इदानीमपि बन्धुस्नेहं दर्शय । आर्यपुत्र, लज्जे खल्वहमनेन
नृशंसत्वेन । तल्लघ्वपनयास्या बन्धनम् ।' इति च्छाया. २ 'आर्य, अमात्ययौगन्धरायणेन
दुर्जनीकृतास्मि येन जानतापि नाचक्षितम् ।' इति च्छाया. ३ 'नाथ, विस्मृतास्म्येतं
व्यापारम् । नाथस्य प्रसादेन पुनः शिक्षिष्यामि ।' इति च्छाया. ४ 'समाश्वसिहि
समाश्वसिहि भगिनिके ।' इति च्छाया.

कृतगुरुमहदादिक्षोभसंभूतभूतिं गुणिनमुदयनाशास्थानहेतुं प्रजानाम् ।
अजममरमचिन्त्यं चिन्तयित्वापि न त्वां भवति जगति दुःखी किं पुनर्दैव दृष्ट्वा ॥'
(वे० सं० ६।४२) इत्यनेन युधिष्ठिरदुःखापगमं दर्शयति ।
अथ कृतिः—
कृतिर्लब्धार्थशमनं
यथा रत्नावल्याम् (पृ० १९८)—'राजा—को देव्याः प्रसादं न बहु मन्यते ।
वासवदत्ता—अँजउत्त, दूरे से माउउलं । ता तथा करेसु जथा बंधुअणं न
सुमरेदि ।' इत्यन्योन्यवचसा लब्धायां रत्नावल्यां राज्ञः सुस्थितये उपशमनात्
कृतिरिति ।
यथा च वेणीसंहारे (पृ० २०४)—'कृष्णः—एते खलु भगवन्तो व्यास-
वाल्मीकि—' इत्यादिना 'अभिषेकमारब्धवन्तस्तिष्ठन्ति ।' इत्यनेन प्राप्तराज्यस्याभि-
षेकमङ्गलैः स्थिरीकरणं कृतिः ।
अथ भाषणम्—
मानावाप्तिश्च भाषणम् ।
यथा रत्नावल्याम् (पृ० २००)—'राजा—अतःपरमपि प्रियमस्ति ।
यातो विक्रमबाहुरात्मसमतां प्राप्तेयमुर्वीतले
सारं सागरिका ससागरमहीप्राप्त्येकहेतुः प्रिया ।
देवी प्रीतिमुपागता च भगिनीलाभाज्जिताः कोशलाः
किं नास्ति त्वयि सत्यमात्यवृषभे यस्मै करोमि स्पृहाम् ॥' (रत्ना० ४।२०)
इत्यनेन कामार्थमानादिलाभाद्भाषणमिति ।
अथ पूर्वभावोपगूहने—
कार्यदृष्ट्यद्भुतप्राप्ती पूर्वभावोपगूहने ॥ ५३ ॥
कार्यदर्शनं=पूर्वभावः । यथा रत्नावल्याम् (पृ० १९८)—'यौगन्धरायणः—
एवं विज्ञाय भगिन्याः संप्रति करणीये देवी प्रमाणम् । वासवदत्ता—फुँडं जेव
किं ण भणेसि ? पडिवाएहि से रअणमालं त्ति ।' इत्यनेन 'वत्सराजाय रत्नावली
दीयताम् ।' इति कार्यस्य यौगन्धरायणाभिप्रायानुप्रविष्टस्य वासवदत्तया दर्शनात्
पूर्वभाव इति ।
अद्भुतप्राप्तिः=उपगूहनम् । यथा वेणीसंहारे (पृ० २०२)—'(नेपथ्ये ।)
महासमरानलदग्धशेषाय स्वस्ति भवते राजन्यलोकाय,—
क्रोधान्धैर्यस्य मोक्षात्क्षतनरपतिभिः पाण्डुपुत्रैः कृतानि
प्रत्याशं मुक्तकेशान्यनुदिनमधुना पार्थिवान्तःपुराणि ।
१ 'आर्यपुत्र, दूरेऽस्या मातृकुलम् । तत्तथा कुरुष्व यथा बन्धुजनं न स्मरति ।' इति
च्छाया. २ 'नीतः' इति पाठः । ३ 'स्फुटमेव किं न भणसि ? प्रतिपादयास्यै रत्नमा-
लाम् ।' इति च्छाया.

, the vertical bar is just one, or two? Wait, look at कृष्णायाःin line 2: कृ ष्णा याः->याःhas one vertical bar, and visarga! WAIT!यwithoutाhas a vertical bar too!याhas TWO vertical bars (the letter's bar + aa-matra)? NO! In Devanagari,यis composed of the left curve and a vertical bar.याhas a second vertical bar! Wait, look atकृष्णायाः: कृ-ष्णा(ष + ण + ा: two bars!) -याः(य + ा: wait,यhas a bar, and another bar? No, look atकृष्णायाः: the third syllable is याः. How many vertical bars does it have? ONE? No, look at यथाin line 9:यhas a bar,थाhas a bar. Inयथा, यhas its own vertical bar, no aa-matra. Wait, look atकाव्यार्थin line 10: काhas two bars (one for k, one for ā). व्या: वconnects toय. Then ONE vertical bar? No, TWO bars! Wait, let's look at प्रकाश्यर्थvsप्रकाश्या

३२ दशरूपकं [ प्रकाशः १
विष्कम्भचूलिकाङ्कास्याङ्कावतारप्रवेशकैः ॥ ५८ ॥
तत्र विष्कम्भः—
वृत्तवर्तिष्यमाणानां कथांशानां निदर्शकः ।
संक्षेपार्थस्तु विष्कम्भो मध्यपात्रप्रयोजितः ॥ ५९ ॥
अतीतानां भाविनां च कथावयवानां ज्ञापको मध्यमेन मध्यमाभ्यां वा
पात्राभ्यां प्रयोजितो विष्कम्भक इति ।
स द्विविधः—शुद्धः, संकीर्णश्चेत्याह—
एकानेककृतः शुद्धः संकीर्णो नीचमध्यमैः ।
एकेन द्वाभ्यां वा मध्यमपात्राभ्यां शुद्धो भवति । मध्यमाधमपात्रैर्युगपत्प्रयो-
जितः संकीर्ण इति ।
अथ प्रवेशकः—
तद्वदेवानुदात्तोक्त्या नीचपात्रप्रयोजितः ॥ ६० ॥
प्रवेशोऽङ्कद्वयस्यान्तः शेषार्थस्योपसूचकः ।
तद्वदेवेति भूतभविष्यदर्थज्ञापकत्वमतिदिश्यते । अनुदात्तोक्त्या नीचेन नीचैर्वा
पात्रैः प्रयोजित इति विष्कम्भलक्षणापवादः । अङ्कद्वयस्यान्ते इति प्रथमाङ्के
प्रतिषेध इति ।
अथ चूलिका—
अन्तर्जवनिकासंस्थैश्चूलिकार्थस्य सूचना ॥ ६१ ॥
नेपथ्यपात्रेणार्थसूचनं=चूलिका । यथोत्तरचरिते द्वितीयाङ्कस्यादौ (पृ० ५१)—
‘(नेपथ्ये ।) स्वागतं तपोधनायाः । (ततः प्रविशति तपोधना ।)’ इति नेपथ्यपात्रेण
वासन्तिकयात्रेयीसूचनात् चूलिका ।
यथा वा वीरचरिते चतुर्थाङ्कस्यादौ (पृ० ११७) ‘(नेपथ्ये ।) भो भो
वैमानिकाः, प्रवर्त्यन्तां प्रवर्त्यन्तां मङ्गलानि,—
कृशाश्वान्तेवासी जयति भगवान्कौशिकमुनिः
सहस्रांशोर्वंशे जगति विजयी क्षत्रमधुना ।
विनेता क्षत्रारेर्जगदभयदानव्रतधरः
शरण्यो लोकानां दिनकरकुलेन्दुर्विजयते ॥’ (वीर० ४।१)
इत्यत्र नेपथ्यपात्रैर्देवै रामेण परशुरामो जित इति सूचनात् चूलिका ।
अथाङ्कास्यम्—
अङ्कान्तपात्रैरङ्कास्यं छिन्नाङ्कस्यार्थसूचनात् ।
अङ्कान्त एव पात्रमङ्कान्तपात्रम् । तेन विच्छिन्नस्योत्तराङ्कमुखस्य सूचनं तद्व-
शेनोत्तराङ्कावतारोऽङ्कास्यमिति । यथा वीरचरिते द्वितीयाङ्कान्ते (पृ० ८२)—
१ ‘अन्ते’ इति पाठः. २ ‘अन्तर्यवनिका’ इति पाठः.

श्लो० ५८-६५ ] अवलोकसमेतम् । ३३
'( प्रविश्य । ) सुमन्त्रः—भगवन्तौ वसिष्ठविश्वामित्रौ भवतः सभार्गवानाह्वयतः ।
इतरे—क्व भगवन्तौ ? सुमन्त्रः—महाराजदशरथस्यान्तिके । इतरे—तदनु-
रोधात्तत्रैव गच्छामः ।' इत्यङ्कसमाप्तौ '( ततः प्रविशन्त्युपविष्टा वसिष्ठविश्वामित्र-
परशुरामाः । )' इत्यत्र पूर्वाङ्कान्त एव प्रविष्टेन सुमन्त्रपात्रेण शतानन्दजनककथार्थ-
विच्छेद उत्तराङ्कमुखसूचनादङ्कास्यमिति ।
अथाङ्कावतारः—
अङ्कावतारस्त्वङ्कान्ते पातोऽङ्कस्याविभागतः ॥ ६२ ॥
एभिः संसूचयेत्सूच्यं दृश्यमङ्कैः प्रदर्शयेत् ।
यत्र प्रविष्टमात्रेण सूचितमेव पूर्वाङ्काविच्छिन्नार्थतयैवाङ्कान्तरमापतति प्रवेशक-
विष्कम्भकादिशून्यं सोऽङ्कावतारः । यथा मालविकाग्निमित्रे प्रथमाङ्कान्ते ( पृ०
२१ )—'विदूषकः—तेणं हि दुवेवि देवीए पेक्खागेहं गढुअ संगीदोवअरणं
करिअ तत्तभवदो दूदं विसज्जेध । अथवा मुदंगसद्दो जेव णं उत्थावयिस्सदि ।'
इत्युपक्रमे मृदङ्गशब्दश्रवणादनन्तरं सर्वाण्येव पात्राणि प्रथमाङ्कप्रक्रान्तपात्रसंक्रा-
न्तिदर्शनं द्वितीयाङ्कादावारभन्त इति प्रथमाङ्कार्थाविच्छेदेनैव द्वितीयाङ्कस्यावत-
रणादङ्कावतार इति ।
पुनस्त्रिधा वस्तुविभागमाह—
नाट्यधर्ममपेक्ष्यैतत्पुनर्वस्तु त्रिधेष्यते ॥ ६३ ॥
केन प्रकारेण त्रैधं तदाह—
सर्वेषां नियतस्यैव श्राव्यमश्राव्यमेव च ।
तत्र,—
सर्वश्राव्यं प्रकाशं स्यादश्राव्यं स्वगतं मतम् ॥ ६४ ॥
सर्वश्राव्यं यद्वस्तु तत्प्रकाशमित्युच्यते । यत्तु सर्वस्याश्राव्यं तत्स्वगतमिति
शब्दाभिधेयम् ।
नियतश्राव्यमाह—
द्विधान्यन्नाट्यधर्माख्यं जनान्तमपवारितम् ।
अन्यत्तु नियतश्राव्यं द्विप्रकारं जनान्तिकापवारितभेदेन ।
तत्र जनान्तिकमाह—
त्रिपताकाकरेणान्यानपवार्यान्तरा कथाम् ॥ ६५ ॥
अन्योन्यामन्त्रणं यत्स्याज्जनान्ते तज्जनान्तिकम् ।
यस्य न श्राव्यं तस्यान्तर ऊर्ध्वसर्वाङ्गुलं वक्रानामिकत्रिपताकालक्षणं करं
कृत्वान्येन सह यन्मन्त्र्यते तज्जनान्तिकमिति ।
१ 'पात्राङ्कस्य' इति पाठः. २ 'तेन हि द्वावपि देव्याः प्रेक्षागेहं गत्वा संगीतकोप-
करणं कृत्वा तत्रभवतो दूतं विसर्जयेतम् । अथवा मृदङ्गशब्द एवैनमुत्थापयिष्यति ।'
इति च्छाया.