अमृतानुभव एवं चांगदेव पासष्टी (सन्त ज्ञानेश्वर - चिद्विलासवाद एवं अद्वैत अनुभूति सटीक)

प्रकरण तिसरें
ययाचेनि बोभाटें । आत्मयाची झोंप लोटे ॥ पूर्ण तन्ही ऋण
न फिटे । जे चेणेंचि नीद कीं ॥ १ ॥ येन्हवीं परादिका चौघी ।
जीव मोक्षाच्या उपेगी । अविद्येसवें आंगीं । वेंचती कीर ॥ २ ॥
देहासवें हात पाये । जाती मनासवें इंद्रियें ॥ कां सूर्यासवें जाये ।
किरणजाळ ॥ ३ ॥ नातरी निद्रेचिये अवधी । स्वप्नें मरती
आधीं ॥ तेविं अविद्येचे संबंघीं । अटती इया ॥ ४ ॥ मृतें लोहें
होती । तें रसरूपें जिती ॥ जळोनि इंधनें येती । वन्हीदशे ॥ ५ ॥
लवण आंगें विरे । परी स्वादें जळीं उरे । नीद मरोनि जागरें ।
जीइये निदे ॥ ६ ॥ तेवि अविद्येसवें । चौघी वेचिती जीवें ॥
तत्त्वज्ञानाचेनि नांवें । उडतीच इया ॥ ७ ॥
परा, पश्यंती, मध्यमा आणि वैखरी या चार प्रकारच्या वाणीनें आत्म्याची
झोंप म्हणजे अज्ञान निवृत्त झालें तरी तें संपूर्ण फिटत नाहीं. कारण तो
जागेपणा झोंपेसारखा असतो. १. अविद्येच्या बंधनापासून परादि चार वाणी
मोक्ष प्राप्त करून देण्यास उपयोगी आहेत. पण अविद्येबरोबर आपल्या
स्वरूपाचा त्या नाश करून घेतील तरच त्या मोक्षोपयोगी आहेत. २. देहाचा
नाश झाल्याबरोबर हातपाय जातात. मनाचा लय झाला कीं इंद्रियांचाही
होतो. सूर्याबरोबर जशी किरणें जातात. ३. किंवा झोंप संपतांच स्वप्नाचा
नाश होतो, त्याप्रमाणें अविद्येच्या नाशानें परादि चारही वाणींचा नाश
होतो. ४. जळूनहि लोह भस्मरूपानें जिवंत असतें. लांकूड जळून गेलें
तरी निखारा शिल्लक असतो. ५. स्थूलरूपानें पाण्यांत विरघळलेलें मीठ
स्वादरूपानें असतेंच; झोंप संपली तरी जागृतिरूपानें ती झोंप जिवंत
राहते. ६. चारी वाणी स्थूलरूपानें अविद्येबरोबर नाहींशा झाल्या तरी
तत्त्वज्ञानाच्या रूपानें उत्पन्न होतात. ७.

२८ सार्थ अमृतानुभव
हा तत्त्वज्ञानदिवा । मरोनी इहीं लावावा ॥ तरी हाही शीण-
लेवा । बोधरूपेंचि ॥ ८ ॥ येऊनि स्वप्न मेळवी । गेलिया आपणपा
दावी ॥ दोन्ही दिठी नांदवी । नदी जैशी ॥ ९ ॥ जिति अविद्या
ऐशी । अन्यथा बोधातें गिवशी ॥ तेचि यथाबोधेंशीं । निमाली
उठी ॥ १० ॥ परी जिती ना मेली । अविद्या हे जाकळी ॥
बंधमोक्षी घाली । बांधोनियां ॥ ११ ॥ मोक्षचि बंधु होये । तरी
मोक्ष शब्द कां साहे । अज्ञाना घरीं त्राये । वाउगी यांची ॥ १२ ॥
बागुलाचेनि मरणें । तोषावें कीं बालपणें ॥ येरा तो नाहीं
मा कोर्णे । मृत्यु मानावा ॥ १३ ॥ घटाचें नाहींपण । फुटलेयाची
नागवण ॥ मानितसे ते जाण । म्हणो ये कीं ॥ १४ ॥
या चार वाणींनीं स्वतः मरून तत्त्वज्ञानाचा दिवा लावावा हे ठीक, पण
शुद्ध बोधाच्या दृष्टीनें हीहि कटकटच आहे. स्वप्नप्राप्ति, झोंप आल्यावर
होते व ती गेली कीं, पुरुषाला स्वस्वरूप म्हणजे जागृति आणते. एक झोंपच
स्वप्न व जागृति या दोन्ही दशा दाखविते. ९. 'मी मनुष्य आहें' इ.
अन्यथाबोधाची प्राप्ति जिवंत अविद्या करून देते आणि तिचा स्थूल-
रूपानें नाश झाला कीं, 'मी ब्रह्मरूप आहें' असा यथार्थ बोध होतो.
१०. जिवंत अगर मेलेली अविद्या बंधन करितेच. मेलेली अविद्या
जीवाला मोक्षांत अडकवून टाकते. जीवाला बंधांत जखडून टाकते. ११.
मोक्ष म्हणजेहि बंधनच असेल तर त्या मोक्षाला तरी कांहीं अर्थ आहे का ?
अरे, ह्याचा बडेजाव काय तो अज्ञानाच्या घरीं. म्हणजे असेल. १२.
बागुलबुवाच्या मृत्यूनें बालकास आनंद व्हावा हें ठीक, इतरांना तो
बागुलबुवा नसतोच, मग त्याचा मृत्यु कोणीं मानावा ? १३. नसलेला घट
फुटल्यावर 'फार नुकसान झालें' असें म्हणणाऱ्या अज्ञानी लोकांना
बंधमोक्ष खरे आहेत, असें खुशाल म्हणूं द्या. १४.

प्रकरण तिसरें २९
म्हणोनि बंधचि तंव वावो । मा मोक्षा के प्रसवो ॥ परी मरोनी
केला ठावो । अविद्या तया ॥१५॥ आणि ज्ञान बंधु ऐसें । शिव
सूत्राचोनि मिसें ॥ म्हणितलें असे । सदाशिवें ॥ १६ ॥ आणि
वैकुंठीचेनिही सुजाणें । ज्ञानपाशीं सत्त्वगुणें ॥ बांधिजे हे निरोपण
बहु केलें ॥ १७ ॥ परी शिवें कां श्रीवल्लभें । बोलिलें येणेंचि
लोभें । मानूं तें हें लाभे । न बोलतांची ॥ १८ ॥ जें आत्मज्ञान
निखिळ । तेंही घे ज्ञानाचें बळ ॥ तैं सूर्य चिंती सबळ । तैसें
नोहें ॥ १९ ॥ ज्ञानें श्लाघतु आहे । तैं ज्ञानपण धाडिलें वाये ।
दीप वांचोनि दिवा लाहे । तैं आंग भुललाचि कीं ॥ २० ॥
आपणपे आपणापाशीं । नेणतां देशोदेशीं ॥ आपणपें गिंवसी ।
हें कीरु होये ॥ २१ ॥
बंधच जर मिथ्या, तर मोक्ष तरी खरा कशावरून. अविद्येनें स्वतः
मरून मोक्षाला जागा करून दिली. १५. आणि शिवसूत्रामध्यें शंकरांनींही
'ज्ञान बंधच आहे' असें स्पष्ट म्हटलें आहे. १६. 'जीव सत्त्वगुणानें
ज्ञानपाशांत बद्ध होतो' असें भगवान विष्णूंनींही सविस्तर सांगितलें आहे.
१७. हें आम्ही प्रमाण मानतों याचें कारण तीं शंकरांनीं किंवा विष्णूंनीं
सांगितलीं असेंच नाहीं तर आमचा स्वतःचा अनुभव तसाच आहे ना ! १८.
वृत्तिज्ञानाचा आधार जर शुद्ध आत्मस्वरूप ज्ञान घेईल, तर सूर्यानें
उगविण्यासाठीं कोणाची मदत घ्यावी, अशी काळजी करण्यासारखें नाहीं
का ? १९. शब्दज्ञानाला वृत्तिज्ञानानें जर मोठेपण येईल, तर तें मूलभूत
ज्ञान व्यर्थच होईल. दिवा जर एकादा पदार्थ पाहण्याकरितां दुसऱ्या
दिव्याची अपेक्षा करील; तर तो स्वरूपाला विसरला म्हणावें ? २०. आपण
आपल्याजवळ नित्य असतांना भ्रमानें 'मी हरवलों' असा निश्चय करून
देशोदेशीं आपला शोध करावा. २१.

३० सार्थ अमृतानुभव
परी बहुतां कां दिया । आपणापें आठवलिया ॥ म्हणे मी
यया । कैसा रिझों ॥ २२ ॥ तैसा ज्ञानरूप आत्मा । ज्ञानेंचि
आपुली प्रभा । करितसे सोहमा । ऐसा बंधु ॥ २३ ॥ जें ज्ञान
स्वयें बुडे । म्हणोनी भारी नावडे ॥ ज्ञानें मोक्षु घडे । तें
निमालेनि ॥ २४ ॥ म्हणोनी परादिका वाचा । तो शृंगारु चौ
आंगाचा ॥ एवं अविद्याजीवाचा । जीवत्वत्यागी ॥ २५ ॥
आंगाचेनि ईंधनें उदासु । उठोनि ज्ञानाग्नी प्रवेशु । करी तेथें
भस्मलेशु । बोधाचा उरे ॥ २६ ॥ आंगीं लाविलिया विभूति । ते
परिमाणूही झडती ॥ परी पांडुरत्वें कांति । राहे जैसी ॥ २७ ॥
जळीं जळा वेगळ । कापूर न दिसे अवदळ ॥ परी होऊनि
परिमळु । उरे जेवि ॥ २८ ॥
असा भ्रम कोणाला कदाचित् झाला, आणि कांहीं दिवसांनीं आपलेपण
त्याला आठवलें कीं तो म्हणेल कीं, 'मी हरवलों होतों पण आतां सांपडलों.'
त्याच्या या म्हणण्यानें त्याला आनंद कसा होईल ? कदाचित् मानूं लागला
तर तोही त्याचा भ्रमच होय. २२. आत्मा मूळचा ज्ञानरूप असतांना
सत्त्वगुणासंबंधीं 'मी स्वतः ज्ञानरूप परमात्मा आहें' असें म्हणेल तर तेंच
ज्ञान भ्रम व तोच बंध होय. २३. मूळ स्वरूपज्ञान विसरून गेल्यामुळे
ग्रंथांतून वृत्तिरूप ब्रह्मज्ञानानें पुष्कळ वर्णन केलेलें आहे; आम्हांस त्याचें
महत्त्व वाटत नाहीं. ज्ञानानें मोक्ष घडतो हें खरें. २४. मूळची जी अविद्या,
जिच्यापासून परा आदि चार वाणी भरभराटीस आल्या, त्यांसह या
जीवानें देहत्याग. केल्यावर ती स्वतःहि नाश पावते. २५. शरीररूपीं
लांकडें हीं कंटाळून ज्ञानरूपीं अग्नींत शिरलीं तरी त्यांचा समूळ नाश न
होतां बोधरूपीं भस्माचा अंश उरतोच. २६. भस्म अंगाला लावल्यावर
त्याचें स्थूल परमाणू, कण जरी दिसेनासे होतात, तरी ते अंगावर असतात.
२७. पाण्यांत मिसळल्यावर कापुराचें अस्तित्व झांकत नाहीं, वास पाण्याला
येतोच. २८.

प्रकरण तिसरें ३१
ना वोहळा आंगीं जैसें । पाणी पाणीपणें नसे । तन्हीं
वोल्हासाचेनि मिसें । आधींच ते ॥ २९ ॥ नातरी माध्यान्ह-
काळीं । छाया न दिसे वेगळी ॥ असे पायातळीं । रिगौनियां
॥ ३० ॥ तैसें ग्रासूनि दुसरें । स्वरूपीं स्वरूपाकारें ॥ आपुलेपणें
उरे । बोध जो कां ॥ ३१ ॥ तें ऋणशेष वाचा इया । न फेडवें
मरोनिया ॥ तें पाया पडोनि मियां । सोडविलें ॥ ३२ ॥
म्हणोनि परा पश्यंति । मध्यमा हन भारती ॥ या निस्तारिलिया
लागती । ज्ञानी अज्ञानींची ॥ ३३ ॥
इति श्रीसिद्धानुवादे श्रीमदनुभवामृते वाचाऋणमोचनं
नाम तृतीयप्रकरणं संपूर्णम् ॥ शुभं भवन्तु
ओहळाला पाणी नसलें तरी जागोजागींच्या ओलसरपणावरून ओहोळ
कळतो. २९. बारा वाजण्याच्या वेळीं आपली छाया वेगळी दिसत नाहीं;
पण ती पायांखालीं लपून असते. ३०. त्याप्रमाणें अद्वैती बनून मूळ परमात्मा
स्वरूपाच्या ठिकाणीं स्वबोधाच्या आपलेपणानें उरतोच. ३१. तेंच हें वाचा-
ऋणशेष होय. आपण मरून तें फेडावें म्हटलें तरी तें फिटत नाहीं. म्हणून
मी (श्रीगुरूचें) चरण वंदून, फेडलें. ३२. म्हणून ज्ञानी व अज्ञानी अशा
सर्व पुरुषांनीं या परा, पश्यंती, मध्यमा आणि वैखरी चार वाणींचें ऋण
फेडावें. ३३.
याप्रमाणें श्री अमृतानुभव ग्रंथातील वाचाऋणमोचन नांवाचें तिसरें प्रकरण
संपलें.
प्रकरण तिसरें समाप्त
—x—

प्रकरण चौथे
आतां अज्ञानाचेनि मारें । ज्ञान अभेदें वावरे ॥ नीद साधूनि
जागरें । नांदिजे जेवि ॥ १ ॥ कां दर्पणाचा निघाला । ऐक्य-
बोधू पहिला ॥ मुख भोगी आपुला । आपणचि ॥ २ ॥ ज्ञान
जिया तिया परी । जगीं आत्मैक्य करी ॥ तैं सुरिया खोचे
सुरी । तैसें जाहलें ॥ ३ ॥ लावी आत ठाउनि कोपट । तो
साधी आपणया सकट ॥ कां बांधलेया चोरट । मोटेमाजी ॥४॥
आगी पोतासाचेनि मिसें । आपणपें जाळिलें जैसें । ज्ञाना-
ज्ञाननाशें । तैसें जाहलें ॥ ५ ॥ अज्ञानाचा टेका । नसतांहि
ज्ञान अधिका । फांके जंव उफका । आपुला पडे ॥ ६ ॥
निद्रेच्या नाशानें केवळ जागृतीच नांदते, त्याप्रमाणें अज्ञानाला मारून
ज्ञानच अभेदानें सर्वत्र व्याप्त असतें. १. अथवा आपल्या मुखाहून भिन्न
प्रतिबिंब आरशांत दिसूनहि पाहणारा प्रतिबिंबाशीं असलेली मूळ मुखाची
एकतेची जाणीव अनुभवतोच.२.वेगवेगळ्या प्रकारानें ज्ञान जगाशीं आत्म्याचें
ऐक्य घडवितें असें म्हणणें म्हणजे सुरीनें सुरीला खोचल्याप्रमाणें होईल. ३.
कोशकिडा घरटें तयार करून त्यांत शिरतो व दार बंद करून आपला
आपणच नाश करून घेतो; किंवा चोरी केलेल्या पदार्थांचें गाठोडें बांधून
चोर भीतीनें त्यांतच आपण शिरतो, म्हणजे चोरी केलेल्या पदार्थांसह
धन्याच्या हातीं जाऊन पडतो. ४. किंवा अग्नि कापुराला जाळण्याच्या
मिषानें स्वतःचा नाश करून घेतो, त्याप्रमाणें ज्ञान अज्ञानाचा नाश
करण्याच्या मिषानें स्वतःला नष्ट करते. ५. अज्ञानाचा आधार नसतांनाहि
ज्ञान अधिक वाढून स्वतःचा नाश करून घेतें. ६.

प्रकरण चौथें ३३
वात दशाही ते निमालियां । येणें जें ये उत्राया ॥ तें केवळ
नाशावया । दीपाचे परी ॥ ७॥ उठणे कीं पडणें । कुच-
भाराचे कोण जाणे ॥ कां फांकणें कीं सुकणें । जाउळाचें ॥ ८ ॥
तरंगाचें रुषा येणें । तयाचि नांव निमणें ॥ कां विजूचें उदैजणें
तोचि अस्तु ॥ ९ ॥ तैसें पिऊनि अज्ञान । तंववरी वाढे ज्ञान ।
जंव आपुलें निधन । निःशेष साधे ॥ १० ॥ जैसें कल्पांतींचें
भरितें । स्थळां जळां दोहींतें ॥ बुडविलया अरोतें । राहोचि
नेणें ॥ ११ ॥ कीं विश्वाही वेगळ । वाढे जैं सूर्यमंडळ ॥ तैं
तेजतम निखिळ । तेंचि होये ॥ १२ ॥ नाना नीद मारोनी ।
आपणपें हिरोनी ॥ जागणें ठाके होऊनी । जागणेंचि ॥ १३ ॥
तैसें अज्ञान आटोनियां । ज्ञान ये तें उवाया ॥ ज्ञानाज्ञान गिळो-
निया । ज्ञानचि होये ॥ १४ ॥
केवळ आपला नाश करून घेण्याकरितांच वात संपण्याचे वेळीं दिवा
मोठा होतो. ७. स्तनांचे उठणें तेंच पडणें, किंवा जाईच्या फुलाचें तेंच
सुकणें. ८. तरंग उत्पन्न होणें तोच त्याचा नाश किंवा वीज उत्पन्न होणें
म्हणजेच तिचा नाश. ९. त्याप्रमाणें अज्ञानाचा नाश करून ज्ञान किती
वेळ असतें तर आपला निःशेष नाश होईपर्यंत असतें ! १०. प्रलयाच्या
वेळीं पाणी वाढलें कीं, स्थळ व जळ या दोघांचा नाश करून सर्वत्र जलच
असतें. ११. किंवा सूर्यमंडळ विश्वापेक्षांहि वाढलें म्हणजे अंधार व उजेड
दोन्ही नाहींशीं होऊन केवळ सूर्यमंडळ असतें. १२. अगर झोंप गेल्यावर
जागृतीहि जाते व केवळ स्वरूपाची जागृति असते. १३. त्याप्रमाणें
अज्ञानाचा नाश करून ज्ञान उत्कर्षाला येतें व त्याचाहि उत्तरक्षणीं नाश
होतो. १४.
सा. अ. ... ३

३४ सार्थ अमृतानुभव
तें वेळीं पुनिवा भरे । ना आवसा सरे ॥ तें चंद्रचि उरे ।
सतरावी जैसी ॥ १५॥ कां तेजांतरें नाटोपे । कोणें तमें न शिंपे
॥ ते उपमेचे जाउपे । सूर्यचि होय ॥ १६ ॥ म्हणोनि ज्ञानें
उजळें । कां अज्ञानें रुळे ॥ तैसें नव्हे निर्वाळें । ज्ञानपात्र जे
॥ १७ ॥ परी ज्ञानपात्रें निखळें । तेंचि कीं तया कळे ॥
काई देखिजे बुबुळें । बुबुळा जेवी ॥ १८ ॥ आकाश आपणपया
रिघे । काइ आगी आपणया लागे । आपुला माथा वळघे । आपण
कोण्ही ॥ १९ ॥ दिठी आपणया देखे । स्वाद आपणया चाखे ॥
नादु आपुलें आइकें । नादपण ॥ २० ॥ सूर्य सूर्यासी
विवळे । कां फळ आपणया फळे । परिमळु परिमळे । घेत
असे ॥ २१ ॥
चंद्राचें मूळ रूप पौर्णिमेला वाढत नाहीं किंवा अमावस्येला कमी
होत नाहीं. ती सतरावी कलाच. १५. जो अन्य प्रकाशानें आटोपत
नाहीं किंवा झांकला जात नाहीं. अशीं उपमा ज्या मुलाला देतां येईल;
तो सूर्य निश्चित म्हणावा. १६. विषयासक्त ज्ञानानें म्हणजेच अज्ञानानें
झाकाळत नाहीं किंवा परमात्म्यासंबंधींच्या परोक्ष ज्ञानानें जळत नाहीं
असें ब्रह्मज्ञान हें शुद्ध द्वैतातीत आहे. १७. एवढें मात्र खरें कीं जें शुद्ध
ज्ञान आहे, तें ज्ञान आपणा स्वतःस जाणूं शकेलच ! अरे ! बुबुळ हें
स्वतः आपल्यास पाहूं शकेल काय ? १८. आभाळ आपणांतच शिरूं
शकेल काय ? अग्नि स्वतःला पोळूं शकेल काय ? स्वतःच्या आपल्या
डोक्यावर कोणी चढूं शकेल काय ? १९. दृष्टि स्वतःला पाहूं शकेल
काय ? स्वाद आपला स्वाद आपण चाखूं शकेल काय ? आवाज स्वतःला ऐकूं
शकेल काय ? २०. सूर्य आपल्याला प्रकाशित करूं शकेल काय ? फल
आपल्यालाच फल देईल काय ? वास आपलाच वास घेऊं शकेल ? २१.

प्रकरण चौथें ३५
तैसें आपणया आपण । जाणतें नव्हे जाण ॥ म्हणोनि ज्ञानपणें-
वीण । ज्ञानमात्र जें ॥ २२ ॥ आणि ज्ञान ऐशी सोये । ज्ञानपणचि
जरी साहे ॥ तरी अज्ञान हें नोहे । ज्ञानपणोंचि ॥ २३ ॥ जैसें
तेज जें आहे । तें अंधारें कीर नव्हे ॥ मा तेज तरी होये । तेजासी
काई ॥ २४ ॥ तैसें असणें आणि नसणें । हें नाहीं जया
होणें ॥ आतां मिथ्या ऐसें येणें । बोलें गमे ॥ २५ ॥ तरी
कांहीं नाहीं सर्वथा । ऐसी जरी व्यवस्था ॥ तरी नाहीं हें प्रथा ।
कवणासी पां ॥ २६ ॥ शून्यसिद्धांतबोधु । कोणी सत्ता होय
सिद्धु ॥ नसता हा अपवादु । वस्तूसी जो ॥ २७ ॥ माल्ह-
वितां दिवे । माल्हवितें जरी माल्हवे ॥ तरी दीपु नाहीं हें फावे ।
कवणासी पा ॥ २८ ॥
म्हणजेच स्वरूपभूत ज्ञान आपलें आपल्याला जाणणें शक्य नाहीं.
त्याप्रमाणें स्वरूपभूत ज्ञान जाणणेंपणावांचून केवळ ज्ञानमात्रच आहे.
२२. ज्ञानरूप परमात्म्यावर ज्ञानाचा अधिकार चालेल तर परमात्मरूपच
ज्ञान अज्ञान होणार नाहीं का ? २३. जे तेज आहे, तें अंधार तर नाहींच !
मग तेजाला, ‘तें तेज आहे,’ असें तरी कसें म्हणावें ? २४. या म्हण-
ण्यानेंच तो मिथ्या म्हणजे शून्य आहे. हें सहजच सिद्ध होतें. कारण
ज्ञानरूपानें असणें किंवा नसणें हे दोन्ही धर्म ज्या परमात्म्याच्या ठिकाणीं
नाहींत. २५. अशी स्थिति असेल तर ‘सर्वथा कांहीं नाहीं’ असें ज्ञान
कोणास होतें ? २६. कांहीं हा शून्यवाद्यांचा सिद्धांत आहे. त्याचें ज्ञान
कोणाच्या सत्तेवर होतें ? शून्यत्व हा वस्तूवर आरोप आहे. २७. दिवा
मालवणारा जर दिवा मालवल्यावर नाहींसा झाला तर ‘दिवा नाहीं’ हें
कोणास कळणार ? २८.

३६ सार्थ अमृतानुभव
की निदेचेनि आलेपणें । निदेलें तें जाय प्राणें ॥ तरी नीद
भली हें कोणें । कोणासी पा ॥ २९ ॥ घडु घडपणें भासे । तद्भंगें
भंगु आभासे ॥ सर्वथा नाहीं तें नसे । कोण्हे म्हणावें ॥ ३० ॥
म्हणोनी कांहीं नाहीं पण । देखता नाहीं आपण ॥ नोहोनी
असणेंनवीण । असणें जे ॥ ३१ ॥ परि आणिका कां आपण्या ।
न पुरे विखो होआवया ॥ म्हणोनी न असावया । कारण कीं
॥ ३२ ॥ जो निरंजनीं निदेला । तो आणिकीं नाहीं देखिला ।
आपुलाही निमाला । आठवु तया ॥ ३३ ॥ परी जीवें नाहीं
नोहे । तैसें शुद्ध असणें आहे ॥ हें बोलणें न साहे । असेनाहींचें
॥ ३४ ॥
निद्रित पुरुष जर मेला तर ‘झोंप चांगली लागली होती’ हें ज्ञान
कोणास होणार ? २९. घट आहे म्हणून घटपणाचें ज्ञान होतें व तो
फुटला तर त्याच्या अभावाचें ज्ञान होतें. पण मुळींच घट नसेल तर
‘नाहीं’ असें म्हणावें तरी कोणी? ३०. ज्ञानरूप आत्मा नाहींपणा व
आहेपणा हीं दोनहि पाहात नाहीं, यावरून आत्मज्ञान ‘आहे-नाहींपणा-
वांचून’ आहेपणानेंच असतें. ३१. दुसऱ्याला किंवा योग्य आपल्याला
विषय होण्याला शुद्ध परमात्मा नाहीं; यावरून तो मुळींच नसावा असें
म्हणावयास कारण घडतें. ३२. एखादा माणूस जंगलांत निजला आहे;
त्याकडे लोक बघत नाहींत, त्या माणसाला स्वतःचेंही स्मरण नसलें तरी
३३. त्यावरून तो माणूस जिवंत नसतो असें नाहीं. परमात्म्याचें शुद्ध
स्वरूप याप्रकारचें ‘असणें’ आहे; येथें आहे-नाहींचें बोलणें लागू पडत
नाहीं. ३४.

प्रकरण चौथें ३७
दिठी आपणया मुरडे । तैं दिठीपणही मोडे ॥ परी नाहीं
नव्हे हें फुडे । जाणेंचि ते ॥ ३५ ॥ कां काळ राहे काळवखा ।
तो आपणा ना आणिकां ॥ न चोजवे तन्ही आसिका । हा मी
बाणे ॥ ३६ ॥ तैसें असणें कां नसणें । हें कांहींच मानूसवाणे ॥
असोनि असणे । ठायें ठावो ॥ ३७ ॥ निर्मळपणीं आपुला ।
आकाशाचा संचु विराला ॥ तो स्वयें असे पुढिला । कांहीं
ना कीं ॥ ३८ ॥ कां आंगीं कीं निर्मळपणीं । हारतलिया
पोखरणीं ॥ हें आणिका वांचूनि पाणी ॥ सगळेंच आहे ॥ ३९॥
आपणया भागू तैसें । आपणेंचि जें असे ॥ असेंनाहीं ऐसें ।
सांडूनियां ॥ ४० ॥
दृष्टीचें पाहणेंपण ती मागें वळून आपल्याकडे पाहतें तेव्हां मोडतें;
पण तीं नाहीं असें मात्र नव्हे; कारण पाहाणेंपण हें तिचें रूप आहे. ३५.
किंवा रंगानें काळा माणूस अमावास्येला अंधारांत उभा राहिला तर तो
आपल्यास व दुसऱ्यास दिसत नाहीं. तरीहि ' मी आहे ' हें ज्ञान त्यास
नक्की असतें. ३६. त्याप्रमाणें परमात्म्याचे ठिकाणीं असणें अगर नसणें
हें कांहींच मानण्यासारखें नाहीं; कारण परमात्मा स्वतःच्या ठिकाणीं
आहे तसाच आहे. ३७. स्वभावतः स्वच्छ आकाशाची व्याप्ति इतर
वस्तूंच्या सान्निध्यामुळें विकृत दिसली तरी तें स्वस्वरूपतेंत असतें तसेंच
असतें, फक्त बघणारास तसें दिसत नाहीं. ३८. किंवा झऱ्याचें स्वच्छ
पाणी आटलें असतां तें तेथें पाणीपणानें असतें, पण पाहणारास मात्र तसें
दिसत नाहीं. ३९. त्याप्रमाणें आत्मस्वरूपाच्या बाजूनें पाहिलें असतां,
आत्मा, आहेपण व नाहींपण सोडून, मूळ असणेंपणानेंच असतो. ४०.

३८ सार्थ अमृतानुभव
निंदेचे नाहीपण । निमालियाही जागेपण ॥ असिजे कां नेण ।
कोणी होऊनि जैसे ॥४१॥ कां भूमि कुंभ ठेविजे । तैं सकुं-
भता आपजे ॥ तो नेलिया म्हणिजे । तेणेंविणें ॥४२॥ परी
वेळीं हें भाग । न शिवती भूमीचें आंग ॥ तें वेळीं भूमि
तैसे चांग । चोख जें असणें ॥४३॥
इति श्रीसिद्धानुवाद श्रीमदनुभवामृते ज्ञानअभेदकथनं
नाम चतुर्थप्रकरणं संपूर्णम् ॥
झोंप संपल्यावर तत्संबंधीं जागृतीचें ज्ञान असतें, पण तेंहि गेल्यानंतर
मग निद्रा व जागेपणा असतो, पण त्याचें भान मात्र नसतें. ४१. घट
जमिनीवर ठेविला असतां तिला ' सकुंभता ' येते. तो घट बाजूला
केल्यावर ' निकुंभता ' येते. ४२. पण या दोन्ही धर्मांचा जमिनीला स्पर्श
न होतां ती मूळ रूपांत कायम असतें. हें जसें, तसें आत्म्याचें रूप चोख
म्हणजे शुद्ध, सर्वधर्मरहित शब्दाच्या पलीकडचें आहे. ४३.
याप्रमाणें श्रीमत् अमृतानुभव ग्रंथांतील ज्ञानाज्ञान-भेदकथननामक
चौथें प्रकरण समाप्त झालें.
प्रकरण चौथें समाप्त
—x—

प्रकरण पांचवें
सत्ता प्रकाश सुख । या तिन्हीं तिन्हींउणे लेख ॥ जैसें विष-
पणेंचि विख । विखा नाहीं ॥ १ ॥ कांति काठिण्य कनक ।
तिन्ही मिळोनि कनक एक । द्राव गोडी पियूख । पियूखाचि
जेवि ॥२॥ उजाळ दृति मार्दव । या तिन्हीं तिन्हीं उणीव ॥
हे देखिजे सावेव । कापुरीं येके ॥३॥ आंगे कीर उजाळ ।
कीं उजाळतांचि मवाळ ॥ कीं दोन्ही ना परिमळ । मात्र जे
॥४॥ ऐसे ये कापूरपणीं । तिन्हीं इये तिन्हीं उणी ॥ इयापरी
आटणी । सत्तादिकांचा ॥५॥ येन्हवी सच्चिदानंद भेदें ।
चालिलीं तिन्हीं पदें ॥ परी तिन्हीं उणीं आनंदें । केलीं येणें
॥ ६ ॥
सत्ता, प्रकाश व सुख या तीन शब्दांचा प्रयोग, असत्, जड व दुःख
यांची व्यावृत्ती करण्याकरितां श्रुतीनें केला आहे. म्हणून स्वगतभेद होत
नाहीं. १. जसें विष विषपणानेंच असल्यामुळे ते स्वतःला विष होत नाहीं.
सोनें जसें तेज, कठीणपणा व पिवळेपणा हे तिन्ही मिळून होते, अथव,
पातळपणा, गोडी व पांढरेपणा हें तिन्हीं मिळून दूध; २. पांढरेपणा
सुगंध, मऊपणा हे तीनही धर्म त्या एकमेकांत नसतात, तरी कापुराच्या
ठिकाणीं दिसतात; ३. अंगचा स्वच्छपणा तोच मऊपणा आणि हे दोन्ही
मिळून परिमलमात्र जसा एक कापूरच; ४. आपल्या विरोधी धर्माचा निषेध
करणारे हे तीन धर्म एका कापूरपणांत परिमळपात्रांत जसें एकवटतात,
तसा सत्तादिपदाचा आनंदस्वरूप ब्रह्मांत एकमेळ होतो. ५. इतर वेळी
सत्, चित् आणि आनंद हीं तीन पदें आपल्याला वेगळ्या अर्थांनीं
चालतात, पण या एका परमात्म्यानें त्यांना अभिन्न केलें. ६.

४० सार्थ अमृतानुभव
सत्ताचि कीं सुखप्रकाशु । प्रकाशूचि सत्ता उल्हासु ॥ हे
न निवडे मिठांशु । अमृतीं जेवीं ॥ ७ ॥ शुक्लपक्षाच्या सोळा ।
दिवसा वाढती कळा ॥ परी चंद्र मात्र सगळा । चंद्रीं जेवीं
॥८॥ थेंबीं पडतां उदक । थेंबां धरूं ये लेख ॥ परी पडिलाठायीं
उदक । वांचूनि आहे ॥ ९ ॥ तैसें असताचिया व्यावृत्ति । संत
म्हणूं आले श्रुति ॥ जडाचिया समाप्ती । चिद्रूप ऐसें ॥ १० ॥
दुःखाचेनि सर्व नाशे । उरलें तें सुख ऐसें ॥ निगदिले विश्वासें ।
प्रभूचेनी ॥ ११ ॥ ऐशी सदादि प्रतियोगिये । असदादि तिन्हीं
ये ॥ लोटितां झाली त्राये । सत्तादिकां ॥ १२ ॥
अमृतांतील गोडी ही जशी वेगळी काढतां येत नाहीं, त्याप्रमाणें सत्-
रूपी आत्मा चित्‌रूप व आनंद आहे कीं, चित्‌रूप आत्मा सद्रूप व
आनंद आहे, याचा भेद दाखवितां येणार नाहीं. ७. शुद्ध पक्षांत प्रत्येक
दिवशीं एकेका कलेनें पूर्ण होत तो चंद्र शेवटीं पूर्ण होतो; तरी या सर्व
घडामोडींत चंद्र मात्र सर्वस्वीं एकच असतो. ८. पाऊस थेंबाथेंबानें पडतो. जर
हें थेंब मोजून एकत्र करावयाचे ठरवलें तर पाण्याशिवाय दुसरे तेथें काय
दिसेल ? ९. त्याचप्रमाणें असताच्या निरसनासाठीं श्रुति 'सत्' असे म्हणूं
लागल्या. अचेतनाच्या निरसनासाठीं 'चित्' म्हणूं लागल्या, सर्व दुःखांच्या
निवृत्तीनंतर जें असतें त्याचप्रमाणें असताचे निराकरण करण्याकरितां सत्
शब्दाचा प्रयोग केला व जडाच्या निवृत्तीकरितां चित् शब्द योजला.
१०. सुख हे दुःखाचा नाश झाल्यावर उरते. दुःखाच्या सर्वनाशाकरितां
प्रभूचा निश्वास जो वेद त्यानें सुखशब्दाचा प्रयोग केला आहे. ११.
सदादि तीन शब्दांनीं प्रतियोगी असदादि तीन शब्दांचा नाश केला; व
यांच्या नाशाबरोबर 'सदादि' आपोआप नष्ट झालें. १२.

प्रकरण पांचवें ४१
एवं सच्चिदानन्दु । आत्मा हा ऐसा शब्दु ॥ अन्वयवृत्तिसिद्धु ।
वाचक नव्हे ॥ १३ ॥ सूर्याचेनि प्रकाशें । जें कांहीं जड
आभासे ॥ तया तो गिवसे । सूर्य काई ॥ १४ ॥ तेवि जेणें
तेजें । वाचेसी वाच्य सुजे ॥ ते वाचा प्रकाशिजे । हैं कें आहे
॥ १५ ॥ विषो नाहीं कोणाही । जया प्रमेयत्वचि नाहीं ॥
तया स्वप्रकाशा काई । प्रमाण होये ॥ १६ ॥ प्रमेयपरिच्छेदें ।
प्रमाणत्व नांदे ॥ तीं काई स्वतःसिद्धे । वस्तूच्या ठाईं ॥ १७॥
एवं वस्तूशीं जाणों जातां । जाणणेंचि वस्तू तत्त्वता ॥ मग
जाणणें आणि जाणतां । कैचा उरे ॥ १८ ॥
याप्रमाणें श्रुतीनें ' सच्चिदानंद आत्मा ' असा केलेला शब्दप्रयोग
निराळेपणानें न राहतां मूळ शुद्ध परमात्म स्वरूपांतच लयाला जातो; १३.
यच्चयावत् जड पदार्थ सूर्यप्रकाशानें प्रकाशित होतात, त्या जड पदार्था-
कडून सूर्य प्रकाशित केला जाईल का ? १४. ज्याप्रमाणें ज्या परमात्म्याच्या
ज्ञानानें वाणी सर्व जड-वाच्य घटादिकांचे तेजरूपानें ज्ञान करून देतें तीं
वाणी स्वयंप्रकाशरूप परमात्म्याची ओळख करून देईल काय ? १५.
परमात्म्याला प्रमेयत्व नाहीं म्हणून तो कोणालाही विषय होत नाहीं.
मग या स्वयंप्रकाश आत्म्याची सिद्धि प्रमाणांनीं कशी होणार बरें ? १६.
प्रमाणाला प्रमाणत्व हे प्रमेयाला व्यापून येते; म्हणजे प्रमाण प्रमेयाचे
ज्ञान करून देतें; परंतु स्वतःसिद्ध परमात्मवस्तूच्या ठिकाणीं प्रमाणांचा
कितीसा प्रभाव पडणार ? १७. आत्मवस्तूला विषय करून याप्रमाणें
जाणावयाचे म्हटले तर वस्तू ज्ञानरूपच असल्यामुळे जाणणें व जाणणारा
हा भेद राहीलच कसा ? १८.

४२ सार्थ अमृतानुभव
म्हणोनी सच्चित्सुख । हे बोल वस्तुवाचक ॥ नव्हती हें शेष
विचारांचें ॥१९॥ ऐसेन इयें प्रसिद्धें । चाललीं सच्चिदानंदपदें ॥
मग द्रष्ट्या स्वसंवादे । भेटती जेव्हां ॥ २० ॥ ते वेळीं वर्षोनी
मेघु । समुद्र होऊनि वोघु ॥ सरे दाऊनी मागु । राहे जैसा
॥२१॥ फळ विऊनी फूल सुके । फळ नाशे रसपाकें ॥ तोही
रस उपखे । तृप्तिदानीं ॥२२॥ कां आहुति अग्नीआंत । घालूनि
वोसरे हात ॥ सुख चेवऊनि गीत । उगा राहे ॥ २३ ॥ नाना
मुखा मुख दाऊनी । अरिसा जाय निघौनि ॥ कां निदेलें चेव-
उनी । चेवितें जैसें ॥२४॥ तैसें सच्चिदानंदा चोखटा । दाऊनि
द्रष्टया द्रष्टा ॥ तिन्हीं पदें लागती वाटा । मौनाचिया ॥ २५ ॥
म्हणजेच सत्, चित्, सुख हें शब्द वस्तुवाचक नाहीत; हेंच सर्व
विचारमंथनाचें तात्पर्य आहे. १९. सच्चिदानंदादि शब्दाचा उपयोग
इतक्या मर्यादितच आहे. द्रष्ट्याला आपल्या वास्तविक स्वरूपाचा जेव्हां
बोध होतो, २०. त्याप्रमाणें मेघ वर्षून, नदीचा ओघ समुद्राला मिळाल्या-
वर संपतो; चोरीस गेलेल्या पदार्थांचें ठिकाण दाखवून, माग संपतो. २१.
फळाला जन्म देऊन फूल सुकते, रस तयार केल्यावर फळ नाहींसें होते
व तृप्ती देऊन रसहि लुप्त होतो. २२. अग्नींत आहुति घालून हात माघारी
फिरतो, किंवा सुख देऊन गाणें बंद होते. २३. मुखाला मुख दाखविल्यावर
आरशाचे काम संपते, किंवा निजलेल्या पुरुषाला जागें करून, जागा
करणारा निघून जातो; २४. त्याप्रमाणें सच्चिदानंद हीं तीन पदें झाल्याला
आपलें यथार्थ परमात्मरूप दाखवून आपण मौन स्वीकारतात. २५.

प्रकरण पांचवें ४३
जें जें बोलिजे तें तें नव्हे । होय तें तंव न बोलवे ॥ साउलि-
वरी न मववे । मविते जैसें ॥२६॥ मग आपुलियाकडे मवितया
से पडे ॥ तैं लाजलाजों आखुडे । मविती जैसी ॥ २७ ॥ तैसी
सत्ताचि स्वभावें । असत्ता तंव नव्हे ॥ मा सत्तात्व संभवे ।
सत्तेसी काई ॥२८॥ आणि अचिदाचेनि नाशें । आलें जें चिन्मा-
त्रदशे ॥ आतां चिन्मात्रचि मा कैसें । चिन्मात्रीं ये ॥ २९ ॥
नीद प्रबोधाच्या ठाईं । नसे तैसें जागणेंही ॥ तेवि चिन्मात्रचि
मा काई । चिन्मात्रीं ये ॥ ३० ॥ ऐसें यया सुखपणें । नाहीं
कीरु दुःख होणें ॥ मा सुख हें गणणें । सुखाशीं काई ॥ ३१ ॥
म्हणोन सदसदत्वें गेलें । चिदाचिदत्वें मावळलें ॥ सुखासुख
जालें । कांहीं ना कीं ॥ ३२ ॥
ज्याप्रमाणें आपलें माप सावलीवरून घेतांच येत नाहीं, त्याप्रमाणें
प्रतिपादन करतांना जें जें बोलण्यांत येते, तें तें आत्मा नव्हे, वस्तुस्वरूप
शब्दाला विषय होणारें नसते. २६. मग माप घेणाराला आपल्या शरी-
राची आठवण होते तेव्हां लाज वाटून तो आपली स्वतःच किंमत ओळख-
तो ! २७. स्वभावानें सर्वत्र परमात्म्याचेंच अस्तित्व आहे. असत् तर
नाहींच, मग 'सत् आहे' असे बोलणें संभवेल काय ? २८. अचिदाची
निवृत्ति करण्यासाठीं चिन्मात्रदशेला आलें, त्याला 'चिन्मात्र' असें
म्हणणे संभवेल का ? २९. निद्रेसंबंधीं आपली साक्षेप जागृति गेल्यावर
जागृति खरूपानें असते, त्याप्रमाणें चिन्मात्र स्वरूपाच्या ठिकाणीं चिन्मात्र
म्हणणें कसें संभवणार ? ३०. केवळ सुख हेंच ज्याचें स्वरूप आहे, दुःख
संबंध नाहींच अशा परमात्म्याला तो सुख म्हणजे आनंद आहे असें कसें
म्हणावें ? ३१. म्हणजे सत् हें पद असत् पदासह नाहींसें झालें; चित्
अचित्सह मावळले, आणि दुःखांची निवृत्ति करून सुख हें पद आपण
स्वतःहि नष्ट झालें कीं साक्षेप असें कांहींच शिल्लक उरत नाहीं. ३२.

आतां द्वंद्वाचे लवंचक । सांडुनि दुणीचें कंचुक ॥ सुखामात्रचि
येक । स्वयें आथी ॥ ३३ ॥ वरी येकपणे गणिजे । तैं गणतेनसी
दुजै ॥ म्हणोनी हें न गणिजे । ऐसें एक ॥ ३४ ॥ सुखा आंतोनी
निघणें । तैं सुखियें सुखी तेणें ॥ हें सुखामात्रचि मा कोणें ।
अनुभवावें ॥ ३५ ॥ जैं प्रकृति डंकु अनुकरे । तैं प्रकृति डंके अव-
तरे ॥ मा डंकूचि तैं भरे । कोण कोणा ॥३६॥ तैसें आपुलेनि
सुखपणें । जया नाहीं सुखावणें ॥ आणि नाहीं हेंही जेणें ।
नेणिजे सुखें ॥ ३७ ॥ आरिसा न पाहतां मुख । स्वयें सन्मुख
ना विन्मुख । तेवीं नसोनी सुखासुख । सुखाचि जें ॥३८॥
सर्वसिद्धांताच्या उजरिया । सांडूनिया निदसुरिया ॥ आपुलिया
हाता । चोरिया आपणाचि जे ॥३९॥

भेदाचें लवंचक म्हणजे मिथ्याभान म्हणजे विक्षेप, आणि त्याला कारण
अज्ञानाचें आवरण, त्याच्या नाशानें सुखमात्रच स्वस्वरूपानें असते. ३३.
आता एकपणानें मोजले तर मोजणारा द्वैत ठरतो, म्हणजे हें न मोजतां
येण्यासारखे आहे. ३४. तसेंच सुखांतून निघणारा त्या सुखानें सुखी होईल,
पण ही वस्तु केवळ सुखमात्रच असल्यामुळेच त्याचा अनुभव कोणीं घ्यावा?
३५. जेव्हां पुरुषास प्रकृतीचा दंश होतो, तेव्हां माणूस घुमतो. एखादा
मग केवळ दंशच असेल आणि माणूस नसेल तर त्या दंशानें कोणाला
दंश करावा ? आणि घुमावें तरी कोणीं ? ३६. त्याप्रमाणें परमात्मा स्वतः
सुखरूप असल्यामुळे, त्याला सुख होणें नाहीं आणि सुख नाहीं हेंहि
म्हणणें मूळ सुखापुढें योग्य नाहीं. ३७. आरशांत मुख न पाहतां मुखाला
समोर किंवा मागें अशी स्थिति नसते; त्याप्रमाणें सुखदुःखशून्य जे केवळ
सुखच परमात्मा असतो. ३८. अज्ञानाच्या नाशासंबंधीं शास्त्रांतील पांडित्यानें
भरलेलें ज्ञान न समजल्यामुळे कांहीं हातचें-मुळांतील-ज्ञान मिळविणें
शिल्लक राहावें तसा सुखरूप परमात्मा स्वरूपानें राहतो. ३९.

प्रकरण पांचवें ४५
न लविता ऊंस । तें जैसेनि असे रस ॥ तेथींचा मिठांश ।
तोचि जाणे ॥४०॥ कां न सजिता विणा । तो नादु जो अबो-
लणा । तया तेणेंचि जाणा होआवें लागे ॥४१॥ नाना पुष्प-
चिया उदरा । न येता पुष्पसारा ॥ आपणचि भवरा । हों आवें
पडे ॥४२॥ नाना न रांधिता रससोयें । ते गोडी कैसी पा
आहे ॥ हें पाहणें तैसें नोहे । आणिका जोगी ॥४३॥ तैसें
सुखपणा येवो । लाजे आपुलें सुख पावो । तें अणिका चाखो
सुवों । येईल काई ॥४४॥ दिहाच्या दुपारीं । चांदू जैसा अंबरीं
॥ तें असणे चांदावरी । जाणावें कीं ॥४५॥ रूप नाहीं तैं
लावण्य । अंग नुठी तैं तारुण्य ॥ क्रिया न फुटे तैं पुण्य । कैसें
असे ॥४६॥
ऊंस न लाविला तरी त्यांतील रस कायम असून त्यांतील गोडी चाख-
लेली नसते. ४०. वीणा जरी वाजविण्यासाठीं जुळवला नाहीं तरी तिच्या-
तला नाद सुप्त असतो आणि तो इतरांना प्रत्यक्ष ऐकूं येत नाहीं. ४१.
फुलांचा मकरंद घेणारा भ्रमर न आला तर त्या मकरंदालाच भ्रमर
होऊन पडावें लागतें. ४२. अनेक प्रकारचें पाक न केलें तर त्यांच्यातील
गोडी कशी आहे, ती इतरांना कशी समजणार ? त्यांचे तेच जाणोत !
४३. त्याप्रमाणें मूळ सुख हे प्राकृतिक रूपानें सुख म्हणून लाजून पुढें येत
नाहीं, तर मग ते बिचारे इतरांना काय सुख देणार ? ४४. भर दिवसा
आकाशांत चंद्र असूनहि त्याचें चांदणे अनुभवास येत नाहीं. अनुमानावें
लागते. ४५. रूप नसणारें लावण्य, वार्धक्यांतले तारुण्य किंवा कांहीं
दान न देतां केलेले पुण्य; या गोष्टी अस्तित्वांत असतीलच कशा ? ४६.

४६ सार्थ अमृतानुभव
जैं मनाचा अंकुर नुपजे । तेथलेन मकरध्वजें ॥ तोचि हन माजे ।
तरीच घडे ॥ ४७ ॥ कां वाद्यविशेषाची सृष्टि । जैं जन्म नेघे
दृष्टीं ॥ तैं नाद ऐशी गोष्टी । नादाचि जोगी ॥ ४८ ॥ नाना
काष्ठाचिया विटाळा । वोसरलियाही अनळा । लागणें केवळ ।
आंगासीचि ॥ ४९ ॥ दर्पणाचेनि नेमें । विणचि मुख प्रेमे ॥
आणिती तेंचि वर्में । वर्मती येणें ॥ ५० ॥ न पेरितां पिक जोडे ।
तें मुडाचि आहे रोकडें ॥ ऐशिया सोई उघडे । बोलणें हैं ॥ ५१ ॥
एवं विशेष सामान्य । दोहों नातळे चैतन्य ॥ तें भोगिजे अनन्य ।
तेणेंसी सदा ॥ ५२ ॥ आतां यावरी जें बोलणें । तें येणेंचि
बोलें शहाणे ॥ जें मौनाचेंही निपटणें । पिऊनि गेले ॥ ५३ ॥
किंवा मनाचा अंकुर उत्पन्न झालेला नसेल अशा स्थितींतील काम
प्रकट होतो. ४७. अथवा निरनिराळीं वाद्यें वाजवितांना ऐकली नाहींत
तोपर्यंत नादांची स्थिति स्वतः नादालाच माहीत. ४८. लांकडाचा संबंध
सोडल्यावर अग्नि आपल्या केवळ स्वरूपानेंच असतो. ४९. आरशावांचून
आपल्या मुखाचें ज्ञान ज्यास होते, त्यासच गुप्त परंतु निश्चित या गोष्टींतील
रहस्य कळेल. ५०. पेरण्याच्या पूर्वी पीक जसें भाताच्या मुढ्यांत असते,
तसें आमचे गुप्त, पण उघड बोलणें आहे. ५१. एवंच, सामान्यविशेष
भावाला चतन्य आकळलेंच जात नाहीं, उलट ते स्वस्थितींत भावशून्य
आपल्याशींच सर्वदा अनन्य असते. ५२. यापुढें विवरण असें करतां
येईल कीं, मौनसुद्धां त्या स्थितींत निःशेषपणानें नाहींसें होते. ५३.