अमृतानुभव एवं चांगदेव पासष्टी (सन्त ज्ञानेश्वर - चिद्विलासवाद एवं अद्वैत अनुभूति सटीक)

प्रकरण पांचवें ४५
न लविता ऊंस । तें जैसेनि असे रस ॥ तेथींचा मिठांश ।
तोचि जाणे ॥४०॥ कां न सजिता विणा । तो नादु जो अबो-
लणा । तया तेणेंचि जाणा होआवें लागे ॥४१॥ नाना पुष्प-
चिया उदरा । न येता पुष्पसारा ॥ आपणचि भवरा । हों आवें
पडे ॥४२॥ नाना न रांधिता रससोयें । ते गोडी कैसी पा
आहे ॥ हें पाहणें तैसें नोहे । आणिका जोगी ॥४३॥ तैसें
सुखपणा येवो । लाजे आपुलें सुख पावो । तें अणिका चाखो
सुवों । येईल काई ॥४४॥ दिहाच्या दुपारीं । चांदू जैसा अंबरीं
॥ तें असणे चांदावरी । जाणावें कीं ॥४५॥ रूप नाहीं तैं
लावण्य । अंग नुठी तैं तारुण्य ॥ क्रिया न फुटे तैं पुण्य । कैसें
असे ॥४६॥
ऊंस न लाविला तरी त्यांतील रस कायम असून त्यांतील गोडी चाख-
लेली नसते. ४०. वीणा जरी वाजविण्यासाठीं जुळवला नाहीं तरी तिच्या-
तला नाद सुप्त असतो आणि तो इतरांना प्रत्यक्ष ऐकूं येत नाहीं. ४१.
फुलांचा मकरंद घेणारा भ्रमर न आला तर त्या मकरंदालाच भ्रमर
होऊन पडावें लागतें. ४२. अनेक प्रकारचें पाक न केलें तर त्यांच्यातील
गोडी कशी आहे, ती इतरांना कशी समजणार ? त्यांचे तेच जाणोत !
४३. त्याप्रमाणें मूळ सुख हे प्राकृतिक रूपानें सुख म्हणून लाजून पुढें येत
नाहीं, तर मग ते बिचारे इतरांना काय सुख देणार ? ४४. भर दिवसा
आकाशांत चंद्र असूनहि त्याचें चांदणे अनुभवास येत नाहीं. अनुमानावें
लागते. ४५. रूप नसणारें लावण्य, वार्धक्यांतले तारुण्य किंवा कांहीं
दान न देतां केलेले पुण्य; या गोष्टी अस्तित्वांत असतीलच कशा ? ४६.