दत्तकमीमांसा (नन्दपण्डित - हिन्दू दत्तक-ग्रहण विधि एवं न्याय का आधारभूत ग्रन्थ)

८६ दत्तकमीमांसा।
स्त्रिभिस्त्रिभिः षड्भिर्वा सह प्रतिग्रहीत्रादीनां योजनं कुर्युः
प्रतिग्रहोतुः पितुर्ये यावन्तः पितृवर्गाः त्रयः षड् वा तेषां
सर्वेषां स्वपुत्रकर्त्तृके दत्तकसपिण्डीकरणे देवतात्वबोधनाय स्वकी-
यत्वविशेषणोपादानं । ततश्च प्रतिग्रहीतृपितॄणां मध्ये त्रयाणां
षण्णां वा दत्तकसपिण्डीकरणे देवतात्वप्राप्तौ विशेषमाह द्वाभ्या-
मिति । त्रिषु पितृषु द्वाभ्यां षट्सु चतुर्भिः । एवं दत्तकपौत्राः
स्वपितृसपिण्डीकरणं स्वपितामहप्रतिग्रहीतुः त्रयाणां पितॄणां
मध्ये एकेन प्रतिग्रहीतुः पित्रा द्व्यमुष्यायणत्वे द्वाभ्यां पिता-
महप्रपितामहाभ्याञ्च सह कुर्युः । अमुमेव न्यायं दत्तकतत्पुत्र-
योरप्यतिदिशति तत् सममिति । तत् सपिण्डीकरणं दत्तकतत्-
न जनकस्य पित्रादीनां स्वकीयत्वविशेषणेन तद्व्यावर्त्तनात् । तत-
श्चेति।—दत्तककर्त्तृकसपिण्डीकरणे प्रतिग्रहीतुः पित्रादीनां त्रयाणां
देवतात्वात् । प्रतिग्रहीतृपितॄणामिति ।—दत्तकस्य प्रतिग्रहीतुः पितॄणा-
मित्यर्थः । त्रयाणां चौरसत्वे शुद्धदत्तकत्वे च त्रयाणां षण्णां द्व्यमुष्या-
यणत्वे षण्णामित्यर्थः । दत्तकसपिण्डीकरण इति ।—दत्तकरूपपितुः
सपिण्डीकरणे तत्पुत्रकर्त्तृके इत्यर्थः । द्वाभ्यामितीति ।—दत्तकस्य प्रति-
ग्रहीतुः पितृपितामहाभ्यां द्वाभ्यामित्यर्थः । तथाच दत्तकपुत्रकर्त्तृक-
दत्तकसपिण्डीकरणं दत्तकप्रतिग्रहीतुः पितृपितामहाभ्यां द्वाभ्या , प्रति-
ग्रहीत्रा च एवं त्रिभिर्योजयेत् । चतुर्भिरिति ।—दत्तकस्य प्रति-
ग्रहीतु पितृपितामहाभ्यां जनकस्य पितृपितामहाभ्यां सहचतुर्भि-
रित्यर्थे । तथा च दत्तकसपिण्डनं तत्पुत्रः प्रतिग्रहीतुः पितृपिता-
महाभ्यां जनकस्य पितृपितामहाभ्यां प्रतिग्रहीत्रा जनकेन च एवं षड्-
भिर्योजयेत् । दत्तकपौत्रा इति ।—स्वपितुः सपिण्डीकरणे दत्तकरूप-

त्रयाणां देवतात्वप्रदर्शनेन च दत्तकस्यापि पार्वणे त्रयाणां Wait, look at line 19 word 1:णोद्देश्यानां. Wait, look at पार्वणेvsपार्व्वणे: line 19 has पार्वणे` (single va).

• Line 20:
  पार्व्वणोद्देश्यत्वं प्रतिपादितं तत्प्रतिपत्त्या दत्तकस्य त्रैपुरुषिकं सापिण्ड्यं
• Line 21:
  पिण्डान्वयरूपं दर्शितं दत्तकलेपिनां सापिण्ड्यनिरासश्च दर्शितः तथा च
• Line 22:
  दत्तकपुत्रपौत्रयोः दत्तकस्य पितुः पार्वणे तत्पितॄणां त्रयाणां देवतात्वं
• Line 23:
  पुत्रपौत्रदत्तककर्त्तृकपितृसपिण्डने सपिण्डनीयस्वपित्रादीनां देवतात्व-
• Bottom / Margin:
  • १३

5. Double check layout & formatting:
   • Present cleanly with line markers to.
   • Separate top and bottom sections with a horizontal rule --- to accurately reflect the original page layout (Mula

९८ | दत्तकमीमांसा ।
त्यत आह चतुर्थपुरुषे छेद इति । यो यदा स्वपितुः सपिण्डी-
करणं करोति स तत्पित्रादिभिस्त्रिभिरेव कुर्यात् न चतुर्थे-
नेत्यर्थः । नन्वेवमौरसस्थलेऽपि सपिण्डीकरणं त्रिभिरेव शास्त्रे
सिद्धं तेनैव सिद्धौ वचनान्तरारम्भक्लेशः किमर्थ इत्यत आह
तस्मादिति । दत्तकानामेषा पिण्डान्वयरूपा अशौचविवाह्यत्वादि-
प्रयोजिका त्रिपुरुष्येव सपिण्डता न लेपभाजश्चतुर्थाद्याः
पित्राद्याः पिण्डभागिनः । पिण्डदः सप्तमस्तेषां सापिण्ड्यं
साप्तपौरुषमिति शास्त्राभिहिता साप्तपौरुषी तस्याः सामान्यरूप-
तया विशेषेणापवादात् ।
एतदेवाभिप्रेत्योक्तं संग्रहकारेण । दत्तकानान्तु पुत्राणां
सापिण्ड्यं स्यात् त्रिपौरुषं । जनकस्य कुले तद्वद्ग्रहीतुश्चेति-
र्धारयेति । यदिदमुभयत्र त्रिपुरुषसापिण्ड्याभिधानं तत् द्वयामु-
ष्यायणाभिप्रायेण तस्य त्रिकद्वयेन सह सपिण्डीकरणाभिधानात्

द्वामुष्य केवलं दत्तकस्य पार्वणे त्रयाणां देवतात्वं, लेपिनां लेपनिरासश्च
विधीयते तदनुसारेण दत्तकस्य सापिण्ड्यं त्रैपुरुषिकं व्यवतिष्ठेत्
इति तात्पर्यार्थं । तथा च दत्तकपितृपितामहप्रपितामहानां सापिण्ड्यं
अशौचाविवाह्याद्यङ्गप्रतिपादकमिति फलितं । चतुर्थपुरुषे छेद इति ।--
अनेन दत्तककुले लेपिनां पितामहस्य पितामहादीनां त्रयाणां सापिण्ड्यं
नास्तीति प्रतिपादितं । तस्मादिति ।--तथा च त्रैपुरुषिकसापिण्ड्या-
विधानार्थं वचनारम्भ इति भावः । विशेषेणेति ।--तस्मादेषा त्रि-
पौरुषीति विशेषेनेत्यर्थः ।
दत्तकानान्त्विति ।--तथा च कारिकेयं न तु मुनिवचनमित्यर्थः ।
तद्वदिति ।--पञ्चमी सप्तमी तद्वदिति समुच्चये इति शेषः । तद्दि-

शुद्धदत्तकस्य तु प्रतिग्रहीतृकुले त्रिपुरुषं पिण्डान्वयरूपं
सापिण्ड्यं जनककुले साप्तपौरुषमवयवान्वयरूपमेवेति । अलं
प्रपञ्चेन । तद्वद्गोत्रमिति । 'तद्वत्' सपिण्डतावत्, गोत्रमपि बीजवत्तु-
जनकस्य न केवलं जनकस्य अपि तु तत्पालकस्य च दत्तकादेर्यः
पालकस्तस्य च गोत्रं दत्तकादीनां भवतीति। अनेन 'सपिण्ड-
तावैलक्षण्यं गोत्रेऽभिहितं यथा सपिण्डता जनकस्यैव न तथा
गोत्रं किन्तु उभयोरपीति । न चेदमपि दत्तकमात्रे किन्तु
द्वयामुष्यायणे दत्तकविशेषे । तथाहि द्विविधा दत्तकादयो ।
नित्यवत् द्वयामुष्यायणा अनित्यवत् द्वयामुष्यायणाश्चेति । तत्र
नित्यद्वयामुष्यायणा नाम ये जनकप्रतिग्रहीतृभ्यामावयोरयं पुत्र
इति संप्रतिपन्नाः, अनित्यवद्द्वयामुष्यायणास्तु ये चूडान्तैःसंस्कारै
र्जनकेन संस्कृताः उपनयनादिभिश्च प्रतिग्रहीत्रा तेषां गोत्र-
द्वयेनापि संस्कृतत्वात् द्वयामुष्याय णत्वं परन्त्वनित्यं जातमात्र-
स्यैव परिग्रहे गोत्रद्वयेन संस्काराभावात् तस्य प्रतिग्रहीतृ-
गोत्रमेव ।
तदिदं सर्वमभिप्रेत्याह सत्याषाढ़ः । नित्यानां द्वयामुष्यायणानां

तीति ।—गोत्रमित्यर्थः । द्यामुष्यायणे दत्तकविशेषे इति ।—द्वयाम-
ष्यायणं विशिनोति तथाहीति ।—संस्कृतत्वादिति ।—पितुर्गोत्रेण यः
पुत्रः संस्कृतः पृथिवीपते । आचूडान्तं न पुत्रः स पुत्रतां याति
चान्यत इति कालिकापुराणीयह्यवचनात् ।
नित्यानां द्वयामुष्यायणानां द्वयोरिति सूत्रमेकं दत्तकादीनां द्वया-
मुष्यायणवदिति सूत्रान्तरं तस्यैव । इतरेकेति ।—दत्तकादीनां द्यामु-

१०० दत्तकमीमांसा।
द्वयोरिति सूत्रेण नित्यद्वयामुष्यायणानां गोत्रद्वयप्रवरसम्बन्ध-
गङ्गा तमेवानित्येष्वप्यतिदिशति दत्तकादीनान्तु द्वयामुष्यायणवदिति
सूत्रेण। व्याख्यातञ्चैतत् शवरस्वामिभिः। द्वयामुष्यायणप्रसङ्गेना-
नित्यानाह दत्तकेति। तावदेव नोत्तरसन्ततौ प्रथमेनैव संस्काराः
परिग्रहीत्रा चेत्तदा उत्तरस्य पूर्वस्यान्येनैव उत्तरस्य। तथा
पितृव्येण भ्रातृव्येण चैकार्थेण ये जातास्ते परिग्रहीतुरेवेति।
अस्य भाष्यस्यायमर्थः। यो गोत्रद्वयेन संस्कृतस्तस्यैव गोत्रद्वय-
सम्बन्धो नोत्तरसन्ततेः। जनकगोत्रसम्बन्धे किं कारणमित्यत आह
प्रथमेनेति। प्रथमो जनकस्तेनैव संस्कृतत्वात् संस्काराश्च चौडान्ताः।
पितुर्गोत्रेण यः पुत्रः संस्कृतः पृथिवीपते। आचूडान्तं न पुत्रः
स पुत्रतां याति चान्यत इति कालिकापुराणात्। व्याख्यात-
ञ्चैतत् प्रागेव अन्यासाधारणीं पुत्रतां न याति किन्तु द्वयामु-
ष्यायणो भवतीति। प्रथमेनामस्कारे कथमित्यत आह परिग्रही-
ष्यायणवदिति।—तावदेवेत्यादि उत्तरस्येति पर्य्यन्त एकः शवरस्वामि-
भाष्यपाठ अपरस्तु पितृव्येणेत्यादि परिग्रहीतुरेवेत्यन्त । भाष्यस्यार्थं
स्वयमेव व्याकरोति अस्य भाष्यस्यायमर्थ इति। येन गोत्रद्वयेन संस्कृत-
स्तस्यैव गोत्रद्वयसम्बन्ध नोत्तरसन्ततेः, प्रतिग्रहीत्रा निखिलसंस्कारैश्चू-
डादिसंस्कारैर्वा संस्कृतसन्ततेर्न गोत्रद्वयसम्बन्ध इत्यर्थः तावदेव नोत्तर-
सन्ततेरित्यन्तभाष्यस्यार्थं । ननु प्रतिग्रहीत्रा जनकाद्‌गृहीत्वा स्वगो-
१ त्रेण संस्कृतस्य ग्रहीतुरसाधारणेन पुत्रत्वं युज्यते न जनकस्यापि दानेन
तत्स्वत्वनाशात् इत्यत आह जनकगोत्रसम्बन्ध इति। एवकारोऽप्यर्थे
तेनैव संस्कृतत्वादिति प्रथमेनैवेत्यस्य व्याख्या। संस्कारा इत्यस्य व्याख्या
चूडान्ता इति। प्रथमेनासंस्कारे कथमित्यादि परिग्रहीतुरेव गोत्र

मुष्यायण"?
Look at L4: "द्व्यमुष्यायणसन्ततौ" - there is NO 'ा' on 'द्व'! It is "द्व्यमुष्यायणसन्ततौ"!
Wait, let's check L10: "द्व्यामुष्यायण" (with 'ा').
L11: "द्व्यामुष्यायणा" (with 'ा').
L13: "द्व्यामुष्यायणत्वे" (with 'ा').
L14: "द्व्यामुष्याणानामिति" or "द्व्यामुष्यायणानामिति"?
In L14: "द्व्यामुष्यायणानामिति" (let's check carefully).
In L4: look at 'द्व्य': it is 'द्व' + 'य' without 'ा'! So "द्व्यमुष्यायणसन्ततौ".
Then: "दत्त-" with hyphen at the end. Wait, there is a dot on the right side near the margin.

कसन्ततौ चापेक्षितं गोत्रमाह तेनैवेति । परिग्रहीतृगोत्रेणैव
Wait, let's check:
"कसन्ततौ चापेक्षितं गोत्रमाह तेनैवेति । परिग्रहीतृगोत्रेणैव"
Look at "परिग्रहीतृगोत्रेणैव":
प - रि - ग्र - ही - तृ - गो - त्रे - णै - व
Yes,

१०४ | दत्तकमीमांसा ।

विवाहादौ देवरपुत्रस्य न परिवित्तिपरिवेत्तृत्वादिदोषो देवरपुत्र-
विवाहादौ वा क्षेत्रजस्येत्येतदर्थं न यथाश्रुतपितृव्यपुत्राभिप्रायं
परिगृहीतस्य दत्तपदेनैवोपादानात् अपरिगृहीतस्य च प्रसक्त्य-
भावेन निषेधाप्रवृत्त्या प्रतिप्रसवासम्भवात् । न चैतस्मादेव
ज्ञापकादपरिगृहीतस्यापि भ्रातृपुत्रस्य पुत्रत्वमिति शङ्कनीयम् ।
दशानां भ्रातॄणां मध्ये पञ्चानामपुत्रत्वे पञ्चानाञ्च प्रत्येकं दश-
पुत्रत्वे भ्रातॄणां प्रत्येकं पञ्चाशत्पुत्रतापत्तेः पञ्चाशतश्च भ्रातृपुत्राणां
प्रत्येकं दशपितृकतापत्तेश्चेत्याद्युक्तदूषणगणग्रासात् तस्मात् यथा-
व्याख्यातमेव साधु ।
एवं प्रतिग्रहीतृकुलश्राद्धीयद्रव्यं दत्तकाय प्रतिग्रहीतृ-जनक-
कुलश्राद्धीयद्रव्यञ्च द्वयामुष्यायनाय न दातव्यं सपिण्डाय सगो-
त्राय श्राद्धीयं नव दापयेत् । न भोजयेत् पितृश्राद्धे समानप्रवरं
तथेति हेमाद्रिपारिजातधृतवचनात् । 'श्राद्धीयं' श्राद्धे दत्तद्रव्यं ।
औरसपुत्रस्येव औरसपुत्र्या अप्यपचारे क्षेत्रजाद्याः पुत्र्यः प्रति-
निधयो भवन्ति । मुख्यापचारे प्रतिनिधिरिति न्यायात् । मुख्यत्व-
ञ्चास्या दानादिविधौ साधनत्वेन साधनत्वञ्च ऋतुगमनविधिना

परिवेदनीया कन्या परिदायी दाता परिकर्त्ता याजकः ते सर्वे पतिता
इति हारीतवचनात् । एतस्मादिति । पितृव्यतनयेऽपिवेत्यादि-
वचनात् ।
औरसपुत्रस्येवेति ।—मुख्यत्वं चास्या इति । याजनाध्यापनप्रति-
ग्रहैर्ब्राह्मणोधनमर्जयेत् इत्यादिविधिना अर्जितस्य व्रीह्यादेः क्रतु-
साधनत्ववत् ऋतुगमनेन अपत्यमुत्पादयेदित्यादिविधिनोत्पन्नस्यापत्यस्य

... wait, the second word ends with the exact same letter!
Word 1: ग-र्-गै-ध (or ग-र्-गै-ष or ग-र्-गै-श्च)
Word 2: प-्य-ा-य-ू-रै-ध (or प-्य-ा-य-ू-रै-ष or प-्य-ा-य-ू-रै-श्च)
Yes! They have the EXACT same ending:
"-र्-गै-[X]" and "-य-ू-रै-[X]"!
Wait! "गर्गैः" -> with "च" it becomes "गर्गैश्च"!
Wait, in some fonts, 'श्च' is written as 'श' + 'च'.
Wait, does 'श्च' look like that?
Wait, look at 'श्च' in line 8:
"न्यायश्चतुर्थाध्याये" -> look at "श्च" in "न्यायश्चतुर्थाध्याये":
It is: 'श' + 'च'!
It has a top loop, a loop below, and a 'च' at the bottom!
Now look at line 10:
Does it look like that 'श्च'?
No, in line 10 it has a round body, but wait, look at line 8 "श्च":
The 'श' part has a top loop, then goes down to 'च'.
In line 10, the character has:
Wait,

नपुंसकस्य तस्य शुक्रशोणितसाध्यजन्यत्वेन नान्तरीयकत्वात् !
अतएव अनधीत्य द्विजो वेदमनुत्पाद्य च सन्ततिम् । अनिष्वा
विविधैर्यज्ञैर्मोक्षमिच्छन् पतत्यध इति तादृश्या एव सन्ततेरनु-
त्पादे अधःपातः स्मर्यते । संतनोल्यन्वयमिति सन्ततिः प्रजा-
पर्याय एव । प्रजा स्यात् सन्ततौ जने इतिकोषात् । एवं
"अपत्यार्थे स्त्रियः सृष्टाः स्त्री क्षेत्रं बीजिनो नराः । क्षेत्रबीज-
वते देयं नाबीजी क्षेत्रमर्हति" इत्यत्र अपत्यशब्दो व्याख्यातः
अपत्यं कस्मादपतनं भवति नानेन पततीति वेति यास्कस्मरणात् ।
आत्मजस्तनयः सूनुः सुतः पुत्रः स्त्रियस्त्वमी । आहुर्दुहितरं
सर्व्वेऽपत्यं तोकं तयोः समे इति कोषाच्च । यद्यत्र पुमान् पुंसमना
भवति पुंसंतेर्वेति यास्कोक्त्या पुम्पदं वंङ्गेशपरं तदा पुंसंते-
र्वेति तदुक्त्यैव प्रसवकर्त्तृमिथुनपरमेव व्याख्यायेताम् ।
अतएव यास्कः । मिथुनाः पित्र्यदायादा इति । तदेतादृक्-

तथाच शुक्रशोणितसाध्यजन्यस्य जननशक्तिमत्त्वऽभावात् इति भावः ।
पुमान् पुंस इति वचनात् स्त्रीपुंसयोः शुक्राधिक्याज्जन्ययोः कन्यापुत्रयो-
र्जननशक्तिमत्त्वावगमात् । नान्तरीयकत्वात् ।—स्त्रीपुंसाभ्यां विभिन्नक-
त्वादित्यर्थः । सन्ततेरिति ।—कन्यापुत्रवाचिकाया इत्यर्थः । कस्मा-
दिति ।—कस्मात् संज्ञकादित्यर्थः । कस्मादपतनं भवतीत्येकोऽर्थः नानेन
पततीत्यपरः, तथाच न पतत्यस्मात् न पतत्यनेन वा इत्यपादाने करणे
वा प्रत्ययसिद्धमपत्यपदमिति भावः । इति कोषादिति ।—स्त्रीपुंसा-
धारणं वाचकं अपत्यपदमित्यर्थः । यद्यत्रेति, तदेति, मिथुन-
परमिति ।—स्त्रीपुंसाधारणपरमित्यर्थः ।
मिथुनाः पित्र्यदायादा इति ।—तदेतादृगिति वक्ष्यमाणाभ्यामिति

श्लोकाभ्यामुक्तम् । अङ्गादङ्गात्संभवसि हृदयादधिजीवसे आत्मा
वै पुत्रनामासि स जीव शरदः शतमिति । अविशेषेण पुत्राणां दायो
भवति धर्मतः । मिथुनानां विसर्गादौ मनुः स्वायम्भुवोऽब्रवी-
दित्यत्र पुत्रपदं मिथुनपरं दर्शितवान् । नचात्र मिथुनपदं पुत्र-
स्नुषापरमिति वाच्यम् । अङ्गादङ्गात् संभवसि इत्यस्यासङ्गतेः । न
दुहितर इत्येके पुमान् दायादोऽदायादा स्त्रीति विज्ञायत इत्ये-
कीयमते दुहितृनिराकरणासङ्गतेश्च । यच्च नापुत्रस्य लोकोऽस्ती-
त्यादौ पुत्रपदं तदप्युभयपरमेव । भ्रातृपुत्रौ स्वसृदुहितृभ्यामिति
पाणिनिना पुत्रदुहितृपदयोरेकशेषस्मरणात् । एतेन ह्यपुत्त्रेणैव
कर्त्तव्यः पुत्रप्रतिनिधिः सदेत्यादावपि पुत्रपदं व्याख्यातं तत्सा-
धनञ्च पुत्रिकाकरणलिङ्गमग्रे वक्ष्यते । अतएवोक्तं तत्समः
पुत्रिकासुत इति, अङ्गादङ्गात्संभवति पुत्रवद्दुहिता नृणामिति
च । यदि च अदृष्टवैकल्येन कन्यारुत्पादः तदा कृष्णप्रतिपच्छ्रा-
द्धादिना तत्संपादनं कार्यं, कृष्णचतुर्थ्याश्राद्धादिना पुत्रादृष्टमेव ।
यत्तुगमनकरणिकायामेव भावनायां एवं गच्छन् पुत्रं जनयेदिति

शेषः । सापाद अङ्गादित्यादि । अविशेषेण तुल्यतया इत्यर्थः । पुत्राणां
मिथुनानामित्यन्वयः । 'विसर्गादौ' दानविक्रयादौ इत्यर्थः । इत्यस्यासङ्ग-
तैरिति । -पुत्राणां अङ्गजत्वाभावादित्यभिप्रायः । पुत्रपदं व्याख्यात-
मिति । -कृष्णप्रतिपच्छाद्धेति । - प्रतिपदि कन्यां वरां द्वितीयायां
सर्व्वकामां तृतीयायां यशश्चतुर्थ्यां श्रियमित्यादि हेमाद्रिधृतवचनात् ।
कुर्व्वन् प्रतिपदि श्राद्धं सुन्दरीं लभते सुतामिति हेमाद्रिश्राद्ध-
चिन्तामण्यादिधृतवचनादिति शेषः । कृष्णचतुर्थ्यादेरिति । -ऋग-

पुत्रस्यैव भाव्यत्वं प्रतीयते तत्प्रजापदोपात्तयोः स्त्रीपुंसयोर्मध्ये
पुत्रस्य तद्वाक्यविहितगुणफलतया अवश्यस्यानुवादः पुत्रार्थि-
प्रवृत्त्यर्थः गुणाश्च युग्मनिष्ठाशुक्राधिक्यस्त्रीचामतेन्दुसौख्यपुंस-
वनापूर्वादयो योगिमन्वादिभिरेव एवमित्यादिना स्पष्टीकृताः ।
आश्वलायनेनापि पाणिग्रहणे पुत्रपुत्र्योर्गुणफलत्वं प्रकटितं ।
गृह्णामि ते सौभगत्वाय हस्तमित्यङ्गुष्ठमेव गृह्णीयात्, यदि काम-
येत पुमांस एव मे पुत्रा जायेरन्नित्यङ्गुलीरेव स्त्रीकामोरो-
मान्ते हस्तं साङ्गुष्ठमुभयकाम इति । एतेन स्त्रियोऽयुग्मासु रात्रि-
ष्वित्यपि व्याख्यातम् । तस्मात् पुत्रस्यैव श्राद्धकर्त्तृत्वेन परलोक-
साधनतया पुत्र्या अपि दानश्राद्धादिविधिसाधनत्वेन सिद्धे मुख्यत्वे
तदपचारे प्रतिनिधिर्युक्त एव । दुहिता दुरहिता दूरे हिता

पर्वदिनं चतुर्थे युक्पशुं पञ्चमे इत्यादितद्भूतवचनादितिशेषः ।
'इन्दुसौख्यं' चन्द्रशुद्धिः । अन्यथा प्रशस्तकन्यासत्त्वे पुत्रोकरणं न
स्यादिति । तथाच पौरसपुत्र्या पुत्रिकाकरणवत् दत्तकादि-
पुत्रीणामपि पुत्रिकाकरणं सिद्धमिति । एतेनेदमुक्तं यत् कन्यासत्त्वे
दौहित्रकृतलोकप्राप्तावपि पुत्रकृतलोकादिप्राप्त्यर्थं पुत्रप्रतिनिधेराव-
श्यकत्वं, पुत्रसत्त्वे तत्कृतलोकसिद्धावपि दौहित्रकृतलोकावाप्त्यर्थं
दुहितुरवश्यम्भावः, सुतरां पौरसपुत्राभावे दत्तकादुहितॄणां प्रति-
निधित्वं युक्तमिति । एवमित्यादिनेति । एवं गच्छन् पुसं जनये-
दिति, प्यादिना तस्माद्युग्मासु पुत्रार्थी संविशेदातवे स्त्रियमिति
मनुवचनपरिग्रहः । मन्वादिति । — दुरहिता इत्यस्य विवरणं दूरे
हिता दोग्ध्या इति । दोग्ध्या दोषहर्त्री उपकर्त्री भविष्यातीत्यर्थः ।

दोग्धा वेति निरुक्त्या दुहितुर्दोहित्रद्वारापि पित्रुपकारकत्वं
दर्शयति यास्कः ।
मनुरपि । पौत्रदौहित्रयोर्लोके विशेषो ऽ नोपपद्यते ।
दौहित्रोऽपि ह्यमुत्रैनं सन्तारति पौत्रवदिति । महाभारते
गान्धार्युक्तिश्च । एका शताधिका बाला भविष्यति गरीयसी ।
तेन दौहित्रजाँल्लोकान् प्राप्नुयामिति मे मतिः । अन्यत्रापि दुहि-
तर एव मातापित्रोः किमौरसाः पुत्राः । निपतन् दिवो ययाति-
र्दौहित्रैरुद्धृतः पूर्वमिति । दौहित्रैरष्टकादिभिः कानीनैर्माग-
धीपुत्रैः । एवञ्चौरसदुहितृभावे दौहित्रशतलोकप्राप्त्यर्थं क्षेत्र-
जादिदुहितॄणामपि प्रतिनिधित्वेनोपादानं सिद्धमेव । न च सोऽपि
प्रतिनिधिरित्येव वचनमस्ति । यद्येवं तर्हि भर्त्रपचारे देवरस्येव
भार्यापचारे श्यालिकायाः प्रतिनिधित्वं स्यात्

११० दत्तकमीमांसा ।
भार्योपादानं किन्तु तस्याः संस्कृतस्त्रीत्वेन नच तत् श्यालि-
कायामस्ति यच्च कनिष्ठादौ तदस्ति तत्र भवत्येव तस्याः
ज्येष्ठाप्रतिनिधित्वम् । यथाह व्यतिरेकमुखेन योगीश्वरः । सत्यामन्यां
सवर्णायां धर्मकार्यं न कारयेत् । सवर्णासु विधौ धर्म्ये ज्येष्ठा
न विनेतरेति । तस्मात् पिष्टमातृन्यायत एव प्रतिनिधित्वम् ।
तत्र क्षेत्रजगूढजकानीनसहोढपौनर्भवानां पञ्चानां मध्ये
क्षेत्रजोत्पादनं मनुरेवाह । देवराद्वा सपिण्डाद्वा स्त्रिया सम्यङ्-
नियुक्तया । प्रजेप्सिताधिगन्तव्या सन्तानस्य परिचये इत्य-
नेन सन्तानस्योभयविधस्य परिचये उभयविधायाः प्रजाया
दृष्टत्वेन यथायथं प्रतिनिधित्वमित्यर्थः । इतरासु चतसृषु नोत्पा-
दनविध्यपेक्षा लोकस्वभावसिद्धत्वात् तासाञ्च नामानि पुत्रवत्
रित्युद्धारस्य हेतुः । तस्या इति ।—

तान्येव प्रवृत्तिनिमित्तान्युभयत्रापि तुल्यत्वात् तासां चौरसप्रति-
निधित्वं विकलावयवारब्धत्वेन न्यायत एव सिद्धं ब्रीह्यपचारे
नीवाराणामिव अवयववैकल्यञ्च मात्रावयवमात्रान्वयेन भर्त्रवय-
वान्त्वयाभावात् । अस्त्वेवं क्षेत्रजादीनां दुहितॄणां चौरसदुहितृ-
-प्रतिनिधित्वं न्यायबलात् दत्तकक्रीतकृत्रिमदत्तात्मापविद्धानां
सौसादृश्यन्यायाभावे कथमस्तु प्रतिनिधित्त्वं । मैवम् । तत्रापि
सजातीयेष्वयं प्रोक्तस्तनयेषु मया विधिरिति योगिप्रतिपादित-
सजातीयत्वादिसौसादृश्यसद्भावात् अस्त्येव न्यायप्रसरः उपपादितं
चैतदधस्तात् पुत्रप्रतिनिधिविचारे । ननु क्षेत्रजादीनां पञ्चानां
मात्रवयवान्वयेन दत्तकादीनां षण्णां सजातीयत्वेनास्तु प्रति-
निधित्वं पूर्व्वाभावे परः पर इति क्रमविधानन्तु कथं सादृश्या-
विशेषादिति चेन्नैवम् । पूर्व्वपूर्व्वश्रेयस्त्वेनेति ब्रूमः । तदाह विष्णुः ।

• एतेषां पूर्व्वः पूर्व्वः श्रेयानिति । श्रेयो दृष्टादृष्टविशेषः दृष्टं चात्र-

दुहितृप्रतिनिधित्वमित्यर्थः । 'विकलावयवारब्धत्वेन' मात्रवयवमात्रजन्य-
त्वेन । न्यायत एवेति । —सौसादृश्यलक्षणात् न्यायत एवेत्यर्थः ।
ब्रीह्यपचार इति ।—यथोक्तवस्तुसंपत्तौ ग्राह्यं तदनुकारि यत् ।
यवानामिव गोधूमा व्रीहीणामिव शालय इति न्यायादितिशेषः ।
“न्यायप्रसरः” न्यायावसर इत्यर्थः । अधस्तादिति ।—यच्च च येषु दम्प-
त्यो रन्यतरावयवसम्बन्धस्तेषां न्यायादेव प्रतिनिधित्त्वमित्यादिप्रग्रन्थे-
नेत्यर्थः । क्षेत्रजकानीनगूढजसहोढपौनर्भवेषु मातापित्रन्यतरावयव-
प्रत्यासत्तिरस्त्येव तेषु व्यभिचारजातत्वेन शुद्धिमुख्यागाभावात्
दत्तकादिषु तु शुद्धादिः शुद्धबीजभावत्वात् । ननु क्षेत्रजादिषु
सौसादृश्यादेव प्रतिनिधित्वे प्राप्ते किमर्थं वचन'मित्याह 'कथमस्त्विति ।

यवप्रत्यासत्त्यादि अदृष्टे शूद्रादिवचनन्तु नियमार्थं यदि सोमं
न विन्देत् पूतिकानभिषुणुयादित्यादिवत् विशेषान्तरं अस्मत्-
कृतायां विष्णुस्मृतिटीकायां केशववैजयन्त्यामवधेयम् ।
दुहितृप्रतिनिधौ पुराणेषु लिङ्गदर्शनानि उपलभ्यन्ते । तत्र
दत्तकाया रामायणे बालकाण्डे दशरथं प्रति सुमन्त्रस्य सनत्-
कुमारोक्तभविष्यानुवादो लिङ्गम् । इक्ष्वाकूणां कुले जातो
भविष्यति सुधार्मिकः । नामा दशरथो वीरः श्रीमान् सत्य-
पराक्रमः । सख्यं तस्याङ्गराजेन भविष्यति महात्मना । कन्या
चास्य महाभागा शान्ता नाम भविष्यति । अपुत्रस्त्वङ्गराजो वै
लोमपाद इति श्रुतः । स राजानं दशरथं प्रार्थयिष्यति भूमिपः ।
अनपत्योऽस्मि धर्मज्ञ कन्येयं मम दीयताम् । शान्ता शान्तेन
मनसा पुत्रार्थे वरवर्णिनी । ततो राजा दशरथो मनसाभि-
विचिन्त्य च । दास्यते तां तदा कन्यां शान्तामङ्गाधिपाय सः ।
प्रतिगृह्य तु तां कन्यां स राजा विगतज्वरः । नगरं यास्यति
क्षिप्रं प्रहृष्टेनान्तरात्मना । कन्यां तामृष्यशृङ्गाय प्रदास्यति स
वीर्यवानित्यादि ।

नियमार्थमिति ।—सिद्धे सत्यारम्भो नियमायेति न्यायादित्यर्थः ।
नियमफलन्तु अवरुद्धादास्याद्युत्पन्नेषु अवयवसम्बन्धेन सापिण्ड्येऽपि
न पुत्रत्वं भवतीति । यदि सोममिति ।—पूतीकां अभिषुणुयात्
गृह्णीयात् ।
भविष्यानुवाद इति । भविष्यत्कथनमित्यर्थः । इक्ष्वाकूणामिति ।—
कन्या चास्येति ।—अस्य दशरथस्येत्यर्थः । 'अङ्गराजः' अङ्गस्य देशस्य
राजा स लोमपादः । 'शान्तेन' प्रीतियुक्तेन । विगतज्वरः विगत-

Here is the complete and accurate line-by-line transcription of the text in Markdown:

दत्तकमीमांसा । ११३
तत्रैव लोमपादं प्रति दशरथवाक्यम् । शान्ता तव सुता
वीर सह भर्त्रा विशाम्पते । मदीयं नगरं यातु कार्यं हि
महदुद्यतमिति ।
तत्रैव ऋष्यशृङ्गं प्रति लोमपादवाक्यम् । अयं राजा दशरथः
सखा मे दयितः सुहृत् । अपत्यार्थे ममानेन दत्तेयं वरवर्णिनी ।
याचमानस्य मे शश्वत् शान्ता प्रियतरा मम । सोऽयं ते श्वशुरो
धीर यथैवाहं तथा नृप इत्यादि । अत्र दीयतां दास्यते प्रतिगृह्य
दत्ताशब्दैर्दानविधिः स्पष्ट एव । तथा पुत्र इत्युपक्रम्य पुत्रार्थं
इत्युपसंहारात् औरसपुत्रीवत् दत्तपुत्र्यपि पुत्रप्रतिनिधिर्भव-
तीति गम्यते ।
क्रीतायां हेमाद्रौ स्कन्दपुराणे । आत्मीकृत्य सुवर्णेन
परकीयान्तु कन्यकाम् । धर्म्येण विधिना दातुमपगोत्रापि

११४ दत्तकमीमांसा ।
लैङ्गेऽपि । कन्यां लक्षणसम्पन्नां सर्व्वदोषविवर्जिताम् । माता-
पित्रोस्तु संवादं कृत्वा दत्त्वा धनं महत् । आत्मीकृत्य तु संस्थाप्य
वस्त्रं दत्त्वा शुभं नवम् । भूषणैर्भूषयित्वा तु गन्धमाल्यैर्यथार्घयेत् ।
निमित्तानि समीक्ष्याथ गोत्रनक्षत्रकादिकम् । उभयोश्चित्त-
मालोक्य उभौ सम्पूज्य यत्नतः । दातव्या श्रोत्रियायैव ब्राह्मणाय
तपस्विने । साक्षादधीतवेदाय विधिना ब्रह्मचारिण इति । अत्र
सुवर्णेनात्मीकृत्य धनं दत्त्वेत्यादिशब्दैः क्रयविधिः स्पष्ट एव ।
कृत्रिमाया हरिवंशे शूरापत्यगणनायाम् । मद्धियां जज्ञिरे
म्पन्नामिति ।—'वयोरूपादिलक्षणयुक्तां' संसृष्टमैथुनत्वादिवोषहीनाम् ।
संवादं सम्मतिमित्यर्थः । कृत्वेत्यन्तर्भूतण्यर्थः कारयित्वेत्यर्थः ।
संस्थाप्येति ।—विधिनेतिशेषः । निमित्तानीति ।—शुभसूचकानि
अष्टपिण्डकरणादीनि मिताक्षरायामुक्तानि यथा 'आभ्यन्तराणि षट्-
पिण्डान् कृत्वा इत्याद्याश्वलायनोक्तविधिना वेदितव्यानि । पूर्व्वस्यां
रात्रौ गोष्ठवेदिक्रौकिववस्थानङ्गदेशियक्षेत्रचतुष्पथश्मशानेभ्यो मृत्तिकां
गृहीत्वा पिण्डाष्टकं कर्त्तव्यं तत्रानुक्रमेण प्रथमे पिण्डे स्पृष्टे धान्यवती
भवति, द्वितीये पशुमती, तृतीयेऽग्निहोत्रपरा, चतुर्थे विवेकिनी,
चतुरा सर्व्वजनार्चनपरा भवति, पञ्चमे रोगिणी, षष्ठे बन्ध्या, सप्तमे
व्यभिचारिणी, अष्टमे विधवा भवेदित्याश्वलायनसूत्रादिति ।
'उभयोश्चित्तमालोक्य' उभयानुरागं बुद्ध्वा । एतेन गान्धर्व्वविवाह
उक्तो भवति । गान्धर्व्वः समयान्मिथ इति याज्ञवल्क्योयात् ।
श्रोत्रियायेत्यनेनाधीतवेदत्वे सिद्धे यदधीतवेदायेति पुनःकथनं तद्-
यन्यतोऽप्येतदध्यापनाद्यापनार्थमिति । 'ब्रह्मचारिणे' अक्षतदारायेत्यर्थः ।

दत्तकमीमांसा। ११५
शूराद्भोजायां पुरुषा दश। वसुदेवो महाबाहुः पूर्व्वमानक-
दुन्दुभिरित्युपक्रम्य देवभागस्ततो जज्ञे तथा देवश्रवाः पुनः।
अनाधृष्टिः कनकको वत्सवानथ गृत्स्निमः। श्यामः शमीको
गण्डूखः पञ्च चास्य वराङ्गना इति मध्ये विधाय, पृथुकीर्त्तिः पृथा
चैव श्रुतदेवाः श्रुतश्रवाः। राजाधिदेवी च तथा पञ्चैता वीर-
मातर इति पञ्चापि विगणय्य, पृथां दुहितरं चक्रे कुन्तिस्तां
पाण्डुरावहत्। यस्यां स धर्म्मविद्राजा धर्म्मात् यज्ञे युधिष्ठिर
इत्यादि। अत्र चक्रे इति कर्त्तुरेव व्यापारश्रवणादस्याः
क्वचित्त्वम्।
पाद्मे भौमव्रते च। आसीत् सुमन्दिकः पूर्व्वं ब्राह्मणो वेद-
पारगः। तस्य सुमन्दिका भार्य्या वन्ध्या तु बहुलोभिनो।
तन्नापत्यं न सञ्जातं वृद्धत्वबन्ध्यभावतः। तेनान्यस्य सुता जातु
सुशीला रूपसंयुता। ब्राह्मणस्य कुले जाता गृहीत्वा पोषिता
स्वयम्। ताञ्च पुत्त्रीं गृहे तस्य ब्राह्मणी सा ह्यपालयत्।
विवाहार्थन्तु विप्रस्य दत्ता सोमेश्वरस्य च। वेदोक्तविधिना तत्र
विवाहमकगेत्तदेत्यादि। अद्यापि स्वयं गृह्णीतेति श्रवणं क्वचि-

मदिष्यामिति। भोजायां मदिष्यामित्यन्वयः। 'पूर्व्वं' प्रथमत
इत्यर्थः। दश पुत्रयान् दर्शयति वसुदेव इत्यादिना। 'ततः' वसु-
देवजन्मानन्तरमित्यर्थः। चास्य शूरस्येत्यर्थः। वराङ्गना इति।—ता एव
नामतो निर्दिशति पृथुकीर्त्तिरिति। कुन्तिर्नाम राजा। 'यस्यां'
पृथायाम्। 'सः' प्रसिद्ध इत्यर्थः। 'तेन' सुमन्दिकेनेत्यर्थः। 'ब्राह्मणी'
सुमन्दिकपत्नी सुमन्दिका। विवाहम्करोदिति।—सोमेश्वर इति

११६ दत्तकमीमांसा ।
मत्वे लिङ्गम् । नच स्वयं पोषितेत्यन्वयः साधुः । ग्रहणपोषणयोः
क्त्वाप्रत्ययाभिहितसमानकर्त्तृकत्वेनैव स्वयम्पोषणस्य सिद्धत्वात् ।
दत्तात्मिकायाः पुराणान्तरेषु मृग्यम् ।
अपविद्धायां महाभारते आदिपर्व्वणि शाकुन्तले दुष्यन्त-
शकुन्तलासंवादानुवादकमेव वाक्यम् । जनयामास स मुनिर्मेन-
कायां शकुन्तलाम् । प्रस्थे हिमवतो रम्ये मालिनीमभितो नदीम् ॥
जातमुत्सृज्य तं गर्भं मेनका मालिनीमनु । कृतकार्या तत-
स्तूर्णमगमच्छक्रसंसदम् ॥ तं वने विजने गर्भं सिंहव्याघ्रसमाकुले ।
दृष्ट्वा शयानं शकुनाः समन्तात् पर्य्यवारयन् ॥ नेमां हिंस्युर्वने
बालां क्रव्यादा मांसगृद्धिनः । पर्य्यरक्षंस्तदा तत्र शकुन्ता मेनका-
त्माजाम् ॥ उपस्पृष्टुं गतश्चाहमपश्यं शयितामिमाम् । निर्जनेऽपि
वने रम्ये शकुन्तैः परिवारिताम् ॥ आनयित्वा ततश्चैनां दुहितृत्वे
न्यवेशयम् । शरीरकृत् प्राणदाता यस्य चान्नानि भुञ्जते ॥ क्रमेण
शेषः । पोषितेत्यन्वयः साधुरिति ।—तथा च स्वयं पोषितेत्यन्वयेन
रूढिमात्वे प्रमाणं न स्यात् रूढिमः स्यात् स्वयं कृत इति लक्षणा-
योगादित्याशयः ।
'शाकुन्तले' शकुन्तलोपाख्याने । 'स मुनिः' विश्वामित्रः । मेनकायां
नामाप्सरसः । हिमवतः प्रस्थे एकदेशे देवताभूमावित्यर्थः ।
'अभितः' समीपे । 'मालिनीमनु' मालिनीतीरे । 'मांसगृद्धिनः' मांस-
लोभिनः । ऋक्षं श्येन इत्यर्थः । 'उपस्पृष्टुं' स्नातुम् । 'शरीरकृत्'
जनकः । 'प्राणदाता' व्याघ्रात् दुर्गेण रक्षक इत्यर्थः । दशेति
स्पष्टम् । क्रमेणेति ।—क्रमेण शरीरकृत्प्राणदानप्रदातॄणां समवाये

ते त्रयोऽप्युक्ताः पितरो धर्मशासने। निर्जने तु वने यस्मात्
शकुन्तैः परिवारिता। शकुन्तलेति नामास्याः कृतञ्चापि ततो
मया। एवं दुहितरं विद्धि मम विप्र शकुन्तलाम् ॥ शकुन्तलो-
वाच। एतदाचष्ट पृष्टः सन् मम जन्म महर्षये। सुतां कण्वस्य
मामेवं विद्धि त्वं मनुजाधिप ॥ कण्वं हि पितरं मन्ये पितरं स्वम-
जानतीति। अत्रोत्सृष्टग्रहणादपविद्धाविधिः स्पष्ट एव। तदेवं
तत्तद्विध्यविनाभूतलिङ्गदर्शनैस्तत्तद्विधिसिद्धिः सुकरैवेत्यलं पल्ल-
वितेन।
अथ दत्तकाशौचनिर्णयः। तच्च जनककुले परस्परं नास्त्येव।
गोत्ररिक्थे जनयितुर्न भजेद्दत्रिमः सुतः। गोत्ररिक्थानुगः
पिण्डो व्यपैति ददतः स्वधेति मनुवचनात्। अत्र च स्वधा-
पिण्डशब्दौ अशौचादिसकलपितृकर्मोपलक्षणं पिण्डदानादिनिमि-
त्तीभूतगोत्ररिक्थयोर्निवृत्तिश्रवणात् प्रेतपिण्डदानादेश्चाशौचपूर्व-

शरीरकृतकमेव मान्यत्वं प्रदर्शितम्। नामास्या इति।-तथाच
शकुन्तैर्लीयते या सा शकुन्तलेति व्युत्पत्तिः। विप्र इति मनुजाधिप
इति दुष्यन्तसम्बोधनमिदम्। अपविद्धाविधिः स्पष्ट एवेति।-अयं
प्रपञ्चो भ्रान्तिमूलतया विजृम्भते सजातीयेष्वयं प्रोक्तस्तनयेषु मया
विधिरित्यादिविरोधात् सजातीयत्वे दुष्यन्तकण्वकथिताख्यानाम-
चरितार्थत्वात्। तदेवमिति।-तत्तदाख्यानुपपन्नप्रमाद्यदर्शनेनेत्यर्थः।
अथेति। उच्यते इति शेषः।-जनककुले इति।-शुद्धदत्तकस्येति
शेषः, द्वयामुष्यायणस्य उभयकुले अशौचसत्त्वस्याप्रभावात्। प्रेत-
पिण्डदानादेरिति।-चादिपदेन क्षीरोदकदानप्रेततर्पणादीनां परि-
ग्रहः। अशौचपूर्व्वकत्वञ्चेति।-अशौचं पूर्व्वमस्य यस्येति चाशौच-