सामग्री पर जाएँ
सर्वकोश
संग्रह पर लौटें

धम्मपद (पालि मूल, संस्कृत छाया एवं हिन्दी अनुवाद)

Dhammapada with Pali Original & Hindi Translation

महापण्डित राहुल सांकृत्यायन द्वारा

DevanagariHindipublished213 पृष्ठ

१६।११ ] पियवग्गो [ ९९

अनुवाद—तृष्णासे शोक उत्पन्न होता है० ।
राजगृह (वेणुवन) पाँच सौ बालक
२१७–सीलदस्सनसम्पन्नं धम्मट्ठं सच्चवादिनं ।
अत्तनो कम्म कुब्बानं तं जनो कुरुते पियं ॥६॥
( शीलदर्शनसम्पन्नं धर्मिष्ठं सत्यवादिनम् ।
आत्मनः कर्म कुर्वाणं तं जनः कुरुते प्रियम् ॥९॥ )
अनुवाद—जो शील (=आचरण) और दर्शन (=विद्या) से सम्पन्न,
धर्ममें स्थित, सत्यवादी और अपने कामको करनेवाला है,
उस (पुरुष) को लोग प्रेम करते हैं ।
जेतवन (अनागामी)
२१८–छन्दजातो अनक्खाते मनसा च फुटो सिया ।
कामेसु च अप्पटिबद्धचित्तो उद्धंसोतो 'ति वुच्चति ॥१०॥
( छन्दजातोऽनाख्याते मनसा च स्फुरितः स्यात् ।
कामेषु चाऽप्रतिबद्धचित्त ऊर्ध्वस्रोता इत्युच्यते ॥१०॥ )
अनुवाद—जो अकथ्य (-वस्तु=निर्वाण) का अभिलाषी है, (उसमें)
जिसका मन लगा है, कामो(=भोगों) में जिसका चित्त बद्ध
नहीं, वह ऊर्ध्वस्र्रोत कहा जाता है ।
ऋषिपत्तन नन्दियपुत्त
२१६–चिरप्पवासिं पुरिसं दूरतो सोत्थिमागतं ।
ञातिमित्ता सुहज्जा च अभिनन्दन्ति आगतं ॥११॥

१०० ] धम्मपदं [ १६।१२
( चिरप्रवासिनं पुरुषं दूरतो स्वस्त्यागतम् ।
ज्ञातिमित्राणि सुहृदश्चाऽभिनन्दन्त्यागतम् ॥११॥ )
२२०--तथेव कतपुञ्ञम्पि अस्मा लोका परं गतं ।
पुञ्ञानि पतिगण्हन्ति पियं ञातीव आगतं ॥१२॥
( तथैव कृतपुण्यमप्यस्मात् लोकात् परं गतम् ।
पुण्यानि प्रतिगृह्णन्ति प्रियं ज्ञातिमिवागतम् ॥१२॥ )
अनुवाद--चिर-प्रवासी (=चिर काल तक परदेशमें रहे) दूर (देश)
से सानन्द लौटे पुरुषका, जातिवाले, मित्र और सुहृद् अभि-
नन्दन करते हैं; इसी प्रकार पुण्यकर्मा (पुरुष) को इस
लोकसे पर(लोक) में जानेपर, (उसके) पुण्य (कर्म)
प्रिय जाति(वालों) की भाँति स्वीकार करते हैं।
१६-प्रियवर्ग समाप्त

१४. बुद्धवग्गो (बुद्ध वर्ग)

१७—कोधवग्गो
कपिलवस्तु ( न्यग्रोधाराम ) रोहिणी
२२१-कोधं जहे विप्पजहेय्य मानं
संयोजनं सब्बमतिकम्मेय्य ।
तं नाम-रूपस्मिं असज्जमानं
अकिञ्चनं नानुपतन्ति दुक्खा ॥ १॥
(क्रोधं जह्याद् विप्रजह्यात् मानं
संयोजनं सर्वमतिक्रामेत् ।
तं नाम-रूपयोरसज्यमानं
अकिंचनं नाऽनुपतन्ति दुःखानि ॥१॥)
अनुवाद—क्रोधको छोड़े, अभिमानका त्याग करे, सारे संयोजनों
(=बंधनों) से पार हो जाये, ऐसे नाम-रूपमें आसक्त न
होनेवाले, तथा परिग्रहरहित (पुरुष)को दुःख संताप
नहीं देते।

१०२ ] धम्मपदं [ १७।४
आळवी ( अग्गाळव चैत्य ) कोई भिक्षु
२२२-यो वे उप्पतितं कोधं रथं भन्तं 'व धारये ।
तमहं सारथिं ब्रूमि, रस्मिग्गाहो इतरो जनो ॥२॥
( यो वै उत्पतितं क्रोधं रथं भ्रान्तमिव धारयेत् ।
तमहं सारथिं ब्रवीमि, रश्मिग्राह इतरो जनः ॥२॥ )
अनुवाद—जो चढ़े क्रोधको भ्रमण करते रथकी भाँति पकड़ ले,
उसे मैं सारथी कहता हूँ, दूसरे लोग लगाम पकड़नेवाले
( मात्र ) हैं ।
राजगृह ( वेणुवन ) उत्तरा ( उपासिका )
२२३-अक्कोधेन जिने कोधं असाधुं साधुना जिने ।
जिने कदरियं दानेन सच्चेन अलिकवादिनं ॥३॥
( अक्रोधेन जयेत् क्रोधं, असाधुं साधुना जयेत् ।
जयेत् कदर्यं दानेन सत्येनाऽलीकवादिनम् ॥३॥ )
अनुवाद—अक्रोधसे क्रोधको जीते, असाधुको साधु (=भलाई ) से
जीते, कृपणको दानसे जीते, झूठ बोलनेवालेको सत्यसे
( जीते ) ।
जेतवन महामोग्गलान ( थेर )
२२४-सच्चं भणे न कुज्झेय्य, दज्जा'प्पस्मिम्पि याचितो ।
एतेहि तीहि ठानेहि गच्छे देवान सन्तिके ॥४॥
( सत्यं भणेत् न क्रुध्येत्, दद्यादल्पेऽपि याचितः ।
एतैस्त्रिभिः स्थानैः गच्छेद् देवानामान्तके ॥४॥ )

१७६ ] कोधवग्गो [ १०३
अनुवाद—सच बोले, क्रोध न करे, थोडा भी माँगनेपर दे, इन तीन
बातोसे ( पुरुष ) देवताओके पास जाता है ।
साकेत (=अयोध्या ) ब्राह्मण
२२५-अहिंसका ये मुनयो निच्चं कायेन संवुता ।
ते यन्ति अच्चुतं ठानं यत्थ गन्त्वा न सोचरे ॥५॥
( अहिंसका ये मुनयो नित्यं कायेन संवृताः ।
ते यन्ति अच्युतं स्थानं यत्र गत्वा न शोचन्ति ॥५॥ )
अनुवाद—जो मुनि ( लोग ) अहिंसक, सदा कायामें संयम करनेवाले
हैं, वह ( उस ) अच्युत स्थान (=जिस स्थान पर पहुँच
फिर गिरना नहीं होता )को प्राप्त होते हैं, जहाँ जाकर
फिर नहीं शोक किया जाता ।
राजगृह ( गृध्रकूट ) राजगृह-श्रेष्ठीका पुत्र
२२६-सदा जागरमानानं अहोरत्तानुसिक्खिनं ।
निब्बाणं अधिमुत्तानं अत्थं गच्छन्ति आसवा ॥६॥
( सदा जाग्रतां अहोरात्रं अनुशिक्षमाणानाम् ।
निर्वाणं अधिमुक्तानां अस्तं गच्छन्ति आस्रवाः ॥६॥ )
अनुवाद—जो सदा जागता (=सचेत ) रहता है, रातदिन ( उत्तम )
सीख सीखनेवाला होता है, और निर्वाण ( प्राप्त कर )
मुक्त हो गया है, उसके आस्रव (=चित्त मल ) अस्त हो
जाते हैं ।

१०४ ] धम्मपदं [ १७।९
जेतवन अतुल (उपासक)
२२७–पोराणमेतं अतुल ! नेतं अज्जतनामिव ।
निन्दन्ति तुण्हीमासीनं निन्दन्ति बहुभाणिनं ।
मितभाणिनम्पि निन्दन्ति
नत्थि लोके अनिन्दितो ॥७॥
( पुराणमेतद् अतुल ! नैतद् अद्यतनमेव ।
निन्दन्ति तूष्णीमासीनं निन्दन्ति बहुभाणिनम् ।
मितभाणिनमपि निन्दन्ति नाऽस्ति लोकेऽनिन्दितः ॥७॥ )
२२८–न चाहु न च भविस्सन्ति न चेतरहि विज्जति ।
एकन्तं निन्दितो पोसो, एकन्तं वा पसंसितो ॥८॥
( न चाऽभूत् न च भविष्यति न चैतर्हि विद्यते ।
एकान्तं निन्दितः पुरुष एकान्तं वा प्रशंसितः ॥८॥ )
अनुवाद—हे अतुल ! यह पुरानी बात है, आजकी नहीं—(लोग)
चुप बैठे हुये की निन्दा करते हैं, और बहुत बोलनेवालेकी
भी, मितभाषीकी भी निन्दा करते हैं; दुनियामें अनिन्दित
कोई नहीं है । बिल्कुल ही निन्दित या बिल्कुल ही प्रशंसित
पुरुष न था, न होगा, न आजकल है ।
जेतवन अतुल (उपासक)
२२९–यञ्चे विञ्ञू पसंसन्ति अनुविच्च सुवे सुवे ।
अच्छिद्दवुत्तिं मेधाविं पञ्ञासीलसमाहितं ॥६॥

१७।११ ] कोधवग्गो [ १०५
( यञ्चेद् विज्ञाः प्रशंसन्ति अनुविच्च श्वः श्वः ।
अच्छिद्रवृत्तिं मेधाविनं प्रज्ञाशीलसमाहितम् ॥९॥ )
२३०-नेक्खं जम्बोनदस्सेव को तं निन्दितुमर्हति ।
देवापि तं पसंसन्ति ब्रह्मणाऽपि पसंसितो ॥१०॥
( निष्कं जाम्बूनदस्येव कस्तं निन्दितुमर्हति ।
देवा अपि तं प्रशंसन्ति ब्रह्मणाऽपि प्रशंसितः ॥१०॥ )
अनुवाद—अपने अपने (दिलमें) जान कर विज्ञ लोग अच्छिद्र वृत्ति
(=दोषरहित स्वभाववाले) मेधावी, प्रज्ञा-शील-संयुक्त
जिस (पुरुष)की प्रशंसा करते हैं; जाम्बूनद (सुवर्ण)
की अशर्फीके समान उसकी कौन निन्दा कर सकता है;
देवता भी उसकी प्रशंसा करते हैं, ब्रह्माद्वारा भी वह
प्रशंसित होता है।
वेणुवन वज्जिप (भिक्षु)
२३१-कायप्पकोपं रक्खेय्य कायेन संवुतो सिया ।
कायदुच्चरितं हित्वा कायेन सुचरितं चरे ॥११॥
( कायप्रकोपं रक्षेत् कायेन संवृतः स्यात् ।
कायदुश्चरितं हित्वा कायेन सुचरितं चरेत् ॥११॥ )
२३२-वचीपकोपं रक्खेय्य वाचाय संवुतो सिया ।
वची दुच्चरितं हित्वा वची सुचरितं चरे ॥१२॥
( वाचः प्रकोपं रक्षेद् वाचा संवृतः स्यात् ।
वचो दुश्चरितं हित्वा वाचा सुचरितं चरेत् ॥१२॥ )

१०६ ] धम्मपदं [ १७।१४
२३३-मनोप्पकोपं रक्खेय्य मनसा संवुतो सिया ।
मनोदुच्चरितं हित्वा मनसा सुचरितं चरे ॥१३॥
(मनः प्रकोपं रक्षेत् मनसा संवृतः स्यात् ।
मनोदुश्चरितं हित्वा मनसा सुचरितं चरेत् ॥१३॥ )
२३४-कायेन संवृता धीरा अथो वाचाय संवृता ।
मनसा संवृता धीरा ते वे सुपरिसंवुता ॥१४॥
( कायेन संवृता धीरा अथ वाचा संवृताः ।
मनसा संवृता धीराः ते वै सुपरिसंवृता ॥१४॥ )
अनुवाद—कायाकी चञ्चलतासे रक्षा करे, कायासे संयत रहे, कायिक
दुश्चरितको छोड़ कायिक सुचरितका आचरण करे । वाणी
की चंचलतासे रक्षा करे, वाणीसे संयत रहे, वाचिक
दुश्चरितको छोड, वाचिक सुचरितका आचरण करे । मनकी
चंचलतासे रक्षा करे, मनसे सयत रहे, मानसिक दुश्चरितको
छोड, मानसिक सुचरितका आचरण करे ।
१७-क्रोधवर्ग समाप्त

१८-मलवग्गो
जेतवन गोघातक-पुत्र
२३५-पाण्डुपलासो'वदानिसि, यमपुरिसापि च तं उपट्ठिता।
उय्योगमुखे च तिट्ठसि पाथेय्यम्पि च ते न विज्जति ॥१॥
(पाण्डुपलासमिवेदानीमसि यमपुरुषाअपि चत्वां उपस्थिताः।
उद्योगमुखे च तिष्ठसि पाथेयमपि च ते न विद्यते ॥१॥)
२३६-सो करोहि दीपमत्तनो खिप्पं वायम पण्डितो भव ।
निद्धन्तमलो अनङ्गणो दिब्बं अरियभूमिमेहिसि ॥२॥
(स कुरु द्वीपमात्मनः क्षिप्रं व्यायच्छस्व पण्डितो भव ।
निर्धूतमलोऽनंगणो दिव्यां आर्यभूमिं एष्यसि ॥२॥)
अनुवाद-पीले पत्तेके समान इस वक्त तू है, यमदूत तेरे पास आ
खडे हैं, तू प्रयाणके लिये तय्यार है, और पाथेय तेरे पास
कुछ नहीं है। सो तू अपने लिये द्वीप ( = रक्षास्थान )
बना, उद्योग कर, पंडित बन, मल प्रक्षालित कर, दोष-
रहित बन आर्योंके दिव्य पदको पायेगा।

१०८ ] धम्मपदं [ १८।५
जेतवन गोघातक-पुत्र ।
२३७-उपनीतवयो च दानिऽसि सम्पयातोसि यमस्स सन्तिके ।
वासोपि च ते नत्थि अन्तरा पाथेय्यम्पि च तेन विज्जति ॥३॥
( उपनीतवयाइदानीमसि
सम्प्रयातोऽसि यमस्याऽन्तिके ।
वासोऽपि च ते नाऽस्ति अन्तरा
पाथेयमपि च ते न विद्यते ॥३॥
२३८-सो करोहि दीपमत्तनो खिप्पं वायम पण्डितो भव ।
निद्धन्तमलो अनङ्गणो न पुन जातिजरं उपेहिसि ॥४॥
( स कुरु द्वीपमात्मनः क्षिप्रं व्याच्छ्रस्व पण्डितो भव ।
निर्धूततमोऽनंगणो न पुनर्जातिजरे उपेष्यसि ॥४॥ )
अनुवाद—आयु तेरी समाप्त हो गई, यमके पास पहुँच चुका, निवास
( स्थान ) भी तेरा नहीं है, ( यात्राके ) मध्यके लिये तेरे
पास पाथेय भी नहीं । सो तू अपने लिये० ।
जेतवन कोई ब्राह्मण
२३६-अनुपुब्बेन मेधावी थोकथोकं खणे खणे ।
कम्मारो रजतस्सेव निद्धमे मलमत्तनो ॥५॥
( अनुपूर्वेण मेधावी स्तोकं स्तोकं क्षणे क्षणे ।
कर्मारो रजतस्येव निर्धमेत् मलमत्मनः ॥५॥ )
अनुवाद—बुद्धिमान् ( पुरुष ) क्षण क्षण क्रमशः थोड़ा थोड़ा अपने
मलको ( वैसे ही ) ( जलावे ), जैसे कि सोनार चाँदीके
( मलको ) जलाता है ।

१८।८ ] मलवग्गो [ १०९
जेतवन तिस्स (थेर)
२४०-अयसा ऽव मलं समुट्ठितं तदुट्ठाय तमेव खादति ।
एवं अतिधोनचारिनं सानि कम्मानि नयन्ति दुग्गतिं ॥६॥
( अयस इव मलं समुत्थितं त(स्मा)द्
उत्थाय तदेव खादति ।
एवं अतिधावन्तचारिणं स्वानि
कर्माणि नयन्ति दुर्गतिम् ॥६॥)
अनुवाद-लोहेसे उत्पन्न मल (= मुर्चा) जैसे जिसीसे उत्पन्न
होता है, उसे ही खा डालता है; इसी प्रकार अति चंचल
(पुरुष)के अपने ही कर्म उसे दुर्गतिको ले जाते हैं ।
जेतवन ( ळाल ) उदायी ( थेर )
२४१-असज्झायमला मन्ता अनुट्ठानमला घरा ।
मलं वण्णस्स कोसज्जं पमादो रक्खतो मलं ॥७॥
( अस्वाध्यायमला मंत्रा अनुत्थानमला गृहाः ।
मलं वर्णस्य कौसीद्यं, प्रमादो रक्षतो मलम् ॥७॥ )
अनुवाद-स्वाध्याय (= स्वरपूर्वक पाठकी आवृत्ति) न करना
(वेद-)मंत्रोंका मल (= मुर्चा) है, (लीप पोत
मरम्मत कर) न उठाना घरोंका मुर्चा है। शरीरका मुर्चा
आलस्य है, असावधानी रक्षकका मुर्चा है ।
राजगृह ( वेणुवन ) कोई कुलपुत्र
२४२-मलिथिया दुच्चरितं मच्छेरं ददतो मलं ।
मला वे पापका धम्मा अस्मिं लोके परम्हि च ॥८॥

१५. सुखवग्गो (सुख वर्ग)

११० ] धम्मपद [ १८।११
( मलं स्त्रिया दुश्चरितं मात्सर्यं ददतो मलम् ।
मलं वै पापका धर्म्मा अस्मिन् लोके परत्र च ॥८॥ )
२४३-ततो मला मलतरं अविज्जा परमं मलं ।
एतं मलं पहत्वान निम्मला होथ भिक्खवो ॥६॥
( ततो मलं मलतरं अविद्या परमं मलम् ।
एतत् मलं प्रहाय निर्मला भवत भिक्षवः ॥९॥ )
अनुवाद—स्त्रीका मल दुराचार है, कृपणता ( = कजूसी ) दाताका
मल है, पाप इस लोक और पर( लोक दोनों )में मल है
फिर मलोंमें भी सबसे बडा मल—महामल अविद्या है। हे
भिक्षुओ ! इस ( अविद्या ) मलको त्याग कर निर्मल बनो।
जेतवन ( चुल्ल ) सारी
२४४-सुजीवं अहिरीकेन काकसूरेन धंसिना ।
पक्खन्दिना पग्गब्भेन संकिलिट्ठेन जीवितं ॥१०॥
( सुजीवितं अहीकेण काकशूरेण ध्वंसिना ।
प्रस्कन्दिना प्रगल्भेन संक्लिष्टेन जीवितम् ॥१०॥)
अनुवाद—( पापाचारके प्रति ) निर्लज्ज, कौए समान ( स्वार्थमें )
शूर, ( परहित-)विनाशी, पतित, उच्छृंखल और मलिन
(पुरुष)का जीवन सुखपूर्वक बीतता ( देखा जाता ) है।
जेतवन ( चुल्ल ) सारी
२४५-हिरीमता च दुज्जीवं निच्चं सुचिगवेसिना ।
अलीनेन'प्पगब्भेन सुद्धार्जीवेन पस्सता ॥११॥

१८।१४ ] मलवग्गो [ १११
( हीमता च दुर्जीवितं नित्यं शुचिगवेषिणा ।
अलीनेनाऽप्रगल्भेन शुद्धाजीवेन पश्यता ॥११॥ )
अनुवाद—( पापाचारके प्रति ) लज्जावान्, नित्य ही पवित्रताका
ख्याल रखने वाले, निरालस, अनुच्छृंखल, शुद्ध जीविका
वाले सचेत ( पुरुष ) के जीवनको कठिनाईंसे बीतते
देखते हैं।
जेतवन पाँच सौ उपासक
२४६-यो पाणमतिपातेति मुसावादञ्च भासति ।
लोके अदिन्नं आदियति परदारञ्च गच्छति ॥१२॥
( यः प्राणमतिपातयति मृषावादं च भाषते ।
लोकेऽदत्तं आदत्ते परदारांश्च गच्छति ॥१२॥ )
२४७-सुरामेरयपानञ्च यो नरो अनुयुञ्जति ।
इधेवमेसो लोकस्मिं मूलं खनति अत्तनो ॥१३॥
( सुरामैरेयपानं च यो नरोऽनुयुनक्ति ।
इहैवमेष लोके मूलं खनत्यात्मनः ॥१३॥ )
२४८-एवं भो पुरिस । जानाहि पापधम्मा असञ्ञता ।
मा तं लोभो अधम्मो च चिरं दुक्खाय रन्धयुं ॥१४॥
( एवं भो पुरुष ! जानीहि पापधर्माणोऽसंयतान् ।
मा त्वां लोभोऽधर्मश्च चिरं दुःखाय रन्धेरन् ॥१४॥ )
अनुवाद—जो हिंसा करता है, झूठ बोलता है, लोकमें चोरी करता
है (=बिना दियेको लेता है), परस्त्रीगमन करता है।

११२ ] धम्मपदं [ १८४।१६
जो पुरुष मद्यपानमें लग्न होता है, वह इस प्रकार इसी
लोकमें अपनी जड़को खोदता है । हे पुरुष ! पापियों
असंयमियोंके बारेमें ऐसा जान, और मत तुझे लोभ,
अधर्म चिरकाल तक दुःखमें राँधे ।
जेतवन तिस्स ( बालक )
२४६-ददन्ति वे यथासद्धं यथापसादनं जनो ।
तत्य यो मंकु भवति परेसं पानभोजने ।
न सो दिवा वा रत्तिं वा समाधिं अधिगच्छति ॥१५॥
( ददाति वै यथाश्रद्धं यथाप्रसादनं जनः ।
तत्र यो मूको भवति परेषां पानभोजने ।
न स दिवा वा रात्रौवा समाधिमधिगच्छति ॥१५॥ )
२५०-यस्स च तं समुच्छिन्नं मूलघच्चं समूहतं ।
स वे दिवा वा रत्तिं वा समाधिं अधिगच्छति ॥१६॥
( यस्य च तत् समुच्छिन्नं मूलघातं समुद्धतम् ।
स वै दिवा रात्रौ वा समाधिं अधिगच्छति ॥१६॥ )
अनुवाद—लोग अपनी अपनी श्रद्धा और प्रसन्नताके अनुसार दान
देते हैं, वहाँ दूसरोंके खाने पीनेमें जो ( असन्तोषके कारण )
मूक होता है; वह रात दिन ( कभी भी ) समाधानको
नहीं प्राप्त करता । ( किन्तु ) जिसका वह जड़ मूलसे पूरी
तरह उच्छिन्न हो गया, वह रात दिन (सर्वदा) समाधानको
प्राप्त होता है ।

१८।१९ ] मलवग्गो [ ११६
जेतवन पाँच उपासक
२५१-नत्थि रागसमो अग्गि नत्थि दोससमो गहो ।
नत्थि मोहसमं जालं नत्थि तणहासमा नदी ॥१७॥
( नास्ति रागसमोऽग्निः नाऽस्ति द्वेषसमो ग्राहः ।
नाऽस्ति मोहसमं जालं, नाऽस्ति तृष्णा समा नदी ॥१७॥ )
अनुवाद—रागके समान आग नहीं, द्वेषके समान ग्रह (=भूत,
चुडैल ) नहीं; मोहके समान जाल नहीं, तृष्णाके समान
नदी नहीं ।
भद्दियनगर ( जातियावन ) मेण्डक ( श्रेष्ठी )
२५२-सुदस्सं वज्जमञ्ञेसं अत्तनो पन दुद्दसं ।
परेसं हि सो वज्जानि ओपुणाति यथाभुसं ।
अत्तनो पन छादेति कलिं'व कितवा सठो ॥१८॥
( सुदर्शं वद्यमन्येषां आत्मनः पुनर्दुर्दर्शम् ।
परेषां हि स वद्यानि अवपुणाति यथातुषम् ।
आत्मनः पुनः छादयति कलिमिव कितवान् शठः ॥१८॥ )
अनुवाद—दूसरेका दोष देखना आसान है, किन्तु अपना (दोष)
देखना कठिन है, वह ( पुरुष ) दूसरोंके ही दोषोंको भुसकी
भाँति उड़ाता फिरता है, किन्तु अपने (दोषों) को वैसे ही
ढाँकता है, जैसे शठ जुआरीसे पासेको ।
जेतवन उज्झानसञ्ञी ( थेर )
२५३-परवज्जानुपस्सिस्स निच्चं उज्झानसञ्जिनो ।
आसवा तस्स वड्ढन्ति आरा स आसवक्खया ॥१६॥
८

११४ ] धम्मपद [ १८।२१
( परवद्याऽनुदर्शिनो नित्यं उज्झ्यानसंज्ञिनः ।
आस्रवास्तस्य बर्द्धन्ते आराद् स आस्रवक्षयात् ॥१९॥ )
अनुवाद—दूसरेके दोषोकी खोजमें रहनेवाले, सदा हाय हाय करने
वाले ( पुरुष )के आस्रव ( =चित्तमल ) बढ़ते हैं, वह
आस्रवोंके विनाशसे दूर हटा हुआ है।
कुशीनगर सुभद्र (परिव्राजक)
२५४-आकासे च पदं नत्थि समणो नत्थि बाहिरे ।
पपञ्चाभिरता पजा निप्पपञ्चा तथागता ॥२०॥
( आकाशे च पदं नाऽस्ति श्रमणो नाऽस्ति बहिः ।
प्रपंचाऽभिरताः प्रजा निष्प्रपंचास्तथागताः ॥२०॥ )
२५५-आकासे च पदं नत्थि समणो नत्थि बाहिरे ।
सङ्खारा सस्सता नत्थि, नत्थि बुद्धानमिञ्जितं ॥ २१॥
( आकाशे च पदं नाऽस्ति श्रमणो नाऽस्ति बहिः ।
संस्काराः शाश्वता न सन्ति,
नाऽस्ति बुद्धानामिङ्गितम् ॥२१॥)
अनुवाद—आकाशमें पद (-चिन्ह) नहीं, बाहरमें श्रमण (=संन्यासी)
नहीं रहता, लोग प्रपंचमें लगे रहते हैं, (किन्तु) तथा-
गत (=बुद्ध) प्रपंचरहित होते हैं।
१८-मलवर्ग समाप्त

१९—धम्मट्ठवग्गो
जेतवन विनिच्छयमहामच्च (=जज )
२५६-न तेन होति धम्मट्ठो येनत्थं सहसा नये ।
यो च अत्थं अनत्थञ्च उभो निच्छेय्य पण्डितो ॥१॥
( न तेन भवति धर्मस्थो येनार्थं सहसा नयेत् ।
यश्चाऽर्थं अनर्थं च उभौ निश्चिनुयात् पंडितः ॥१॥ )
२५७-असाहसेन धम्मेन समेन नयती परे ।
धम्मस्स गुत्तो मेधावी धम्मट्ठो'ति पवुच्चति ॥२॥
(असाहसेन धर्मेण समेन नयते परान् ।
धर्मेण गुप्तो मेधावी धर्मस्थ इत्युच्यते ॥२॥ )
अनुवाद—सहसा जो अर्थ (=कामकी वस्तु )को करता है, वह धर्ममें
अवस्थित नहीं कहा जाता, पंडितको चाहिये कि वह अर्थ,
अनर्थ दोनों को विचार ( करके ) करे ।
[ ११५

१६. पियवग्गो (प्रिय वर्ग)

११६ ] धम्मपदं [ १९।५
जेतवन वज्जिय ( भिक्खु )
२५८–न तेन पण्डितो होति यावता बहु भासति ।
खेमी अवेरी अभयो पण्डितो'ति पवुच्चति ॥३॥
( न तावता पंडितो भवति यावता बहु भाषते ।
क्षेमी अवैरी अभयः पंडित इत्युच्यते ॥३॥ )
'अनुवाद—बहुत भाषण करनेसे पंडित नहीं होता । जो क्षेमवान् अवैरी
और अभय होता है, वही पंडित कहा जाता है ।
जेतवन एकुद्दान ( थेर )
२५६–न तावता धम्मधरो यावता बहु भासति ।
यो च अप्पम्पि सुत्वान धम्मं कायेन पस्सति ।
स वे धम्मधरो होति यो धम्मं नप्पमज्जति ॥४॥
( न तावता धर्मधरो यावता बहु भाषते ।
यश्चाल्पमपि श्रुत्वा धर्मं कायेन पश्यति ।
स वै धर्मधरो भवति यो धर्मं न प्रमाद्यति ॥४॥ )
अनुवाद—बहुत बोलनेसे धर्मधर (=धार्मिक ग्रंथोका ज्ञाता ) नहीं
होता, जो थोड़ा भी सुनकर शरीरसे धर्मका आचरण करता
है, और जो धर्ममें असावधानी (=प्रमाद ) नहीं करता,
वही धर्मधर है ।
जेतवन लकुण्टक भदिय ( थेर )
२६०–न तेन थेरो होति येन'स्स पलितं सिरो ।
परिपक्को वयो तस्स मोघजिण्णो'ति वुच्चति ॥५॥

१९।८ ] धम्मट्ठवग्गो [ ११७
( न तेन स्थविरो भवति येनाऽस्य पलितं शिरः ।
परिपक्कं वयस्तस्य मोघजीर्ण इत्युच्यते ॥५॥ )
अनुवाद—शिरके ( बालके ) पकनेसे थे (=स्थविर, वृद्ध ) नहीं होता,
उसकी आयु परिपक्व हो गई ( सही ), ( किन्तु ) वह
व्यर्थका वृद्ध कहा जाता है ।
जेतवन लकुण्टक भद्दिय ( थेर )
२६१—यम्हि सच्चञ्च धम्मो च अहिंसा सञ्जमो दमो ।
स वे वन्तमलो धीरो थेरो 'ति पवुच्चति ॥६॥
( यस्मिन् सत्यं च धर्मश्चाहिंसा संयमो दमः ।
स वै वान्तमलो धीरः स्थविर इत्युच्यते ॥६॥ )
अनुवाद—जिसमें सत्य, धर्म, अहिंसा, संयम और दम हैं, वही
विगतमल, धीर और स्थविर कहा जाता है ।
जेतवन कितने ही भिक्षु
२६२—न वाक्करणमत्तेन वण्णपोक्खरताय वा ।
साधुरूपो नरो होति इस्सुकी मच्छरी सठो ॥७॥
( न वाक्करणमात्रेण वर्णपुष्कलतया वा ।
साधुरूपो नरो भवति ईर्षुर्को मत्सरी शठः ॥७॥ )
२६३—यस्स चेतं समुच्छिन्नं मूलघच्चं समूहतं ।
स वन्तदोसो मेधावी साधुरूपो 'ति वुच्चति ॥८॥
( यस्य चैतत् समुच्छिन्नं मूलघातं समुद्घातम् ।
स वान्तदोषो मेधावी साधुरूप इत्युच्यते ॥८॥ )

११८ ] धम्मपदं [ १९।११
अनुवाद—( यदि वह ) ईर्ष्यालु, मत्सरी और शठ है; तो, वक्ता
होने मात्रसे, सुन्दर रूप होनेसे, आदमी साधु-रूप नहीं
होता है। जिसके यह जड़मूलसे बिलकुल उच्छिन्न हो गये
हैं; जो विगतदोष, मेधावी है, वही साधु-रूप कहा
जाता है।
जेतवन हत्थक ( भिक्षु )
२६४-न मुण्डकेन समणो अब्बतो अलिकं भणं ।
इच्छालाभसमापन्नो समणो किं भविस्सति ॥६॥
( न मुंडकेन श्रमणो ऽव्रतोऽलीकं भणन् ।
इच्छालाभसमापन्नः श्रमणः किं भविष्यति ॥९॥ )
२६५-यो च समेति पापानि अणुं थूलानि सब्बसो ।
समितत्ता हि पापानं समणो'ति पवुच्चति ॥१०॥
( यश्च शमयति पापानि अणूनि स्थूलानि सर्वशः ।
शमितत्वाद्वि पापानां श्रमण इत्युच्यते ॥१०॥ )
अनुवाद—जो व्रतरहित, मिथ्याभाषी है, वह मुण्डित होने मात्र से
श्रमण नहीं होता । इच्छा लाभसे भरा ( पुरुष ), क्या श्रमण
होगा ? जो छोटे बड़े पापोंको सर्वथा शमन करनेवाला है,
पापको शमित होनेके कारण वह समण (=श्रमण ) कहा
जाता है ।
जेतवन कोई ब्राह्मण
२६६-न तेन भिक्खू [सो] होति यावता भिक्खते परे ।
विस्सं धम्मं समादाय भिक्खू होति न तावता ॥११॥