तन्त्रालोक (प्रथम भाग - जयरथ विवृति सहित)

श्लोक २३४ ] प्रथमाह्निकम् । २५१
कल्पनामात्रम् इति, वस्तुतो हि एकैव संवित् तत्त-
त्स्वपराद्याभासतया प्रस्फुरति इत्यभिप्रायः ॥२३३॥
अत एवाह
तुल्ये काल्पनिकत्वे च
यदैक्यस्फुरणात्मकः ।
गुरुः स तावदेकात्मा
सिद्धो मुक्तश्च भण्यते ॥२३४॥
गुर्वगुर्वाद्यपेक्षया स्वपरकल्पनायाः साम्येऽपि येन
शिष्येण गुरुणा वा यदैक्यम् एकीकारः तेन स्फुरणं
स्वपराद्याभासविभागाभावेन एकघनसंविद्रूपतया वि-
मर्शनं तदात्मा यो गुरुः स तावान् ऐक्यस्फुरणा-
वधिः एक आत्मा यस्य तथाभूतः सन् सिद्धो मुक्तश्च
पारमैश्वर्यमात्रमुच्यते इत्यर्थः । इदमुक्तं भवति -
यावदस्य हि स्वसंविदेकात्मत्वेन परामर्शः तावदयम्
एक एव प्राप्तपरप्रकाशैकात्म्यः परिस्फुरति इति ।
तदुक्तं
पं० २ क० पु० स्वपराभासात्मतया प्रस्फुरतीति भावः इति पाठः ।
पं० १० क० पु० स्वपराद्यवभासेति पाठः ।
पं० १३ पारमैश्वर्यपात्रमिति पाठः संगतोऽनुमन्यते ।
पं० १४ क० पु० संविदात्मकत्वेनेति पाठः ।

३५२ श्रीतन्त्रालोकः ।
'एवं व्याप्तिं तु यो वेत्ति परापरविभागतः ।
स भवेन्मोचकः साक्षाच्छिवः परमकारणम् ॥'
इति ॥२३४॥
अत एवाह
यावानस्य हि संतानो
गुरुस्तावत्स कीर्तितः ।
सम्यग्ज्ञानमयश्चेति
स्वात्मना मुच्यते ततः ॥२३५॥
तत एव स्वसंतानं
ज्ञानी तारयतीत्यदः ।
युक्त्यागमाभ्यां संसिद्धं
तावानेको यतो मुनिः ॥२३६॥
संतानः शिष्यप्रशिष्यादिरूप इति, इति तावदा-
त्मत्वेन एकस्यैवास्य स्फुरणात् । तत इति तावतः
संतानात् । तावन्तं हि संतानमवलम्ब्य संविदैका-
त्म्यात् एक एवायं गुरुः इति यत् संतानिनो मुच्यन्ते,
तत् स एव स्वात्मना मुच्यते इति स्वपरविभागस्य
काल्पनिकत्वात् न कश्चिद्दोषः । अत एवाह 'तत एव'
इत्यादि, तारयति इति । तदुक्तं
पं० ६ ग० पु० तावदेको गुरुर्मत इति पाठान्तरं च ।

श्लोक २३८ ] प्रथमाह्निकम् । २५३
'आचार्यः स्वजनानां च कुलकोटिसहस्रशः ।
ज्ञानज्ञेयपरिज्ञानात्सर्वान्संतारयिष्यति ॥'
इति । अत्र हेतुः 'तावानेको यतो मुनिः' मुनिः
इति गुरुः ॥२३५॥२३६॥
एवं च सति अयत्नेन परोक्तदूषणोद्धारः सिद्धः
इत्याह
तेनात्र ये चोदयन्ति
ननु ज्ञानाद्विमुक्तता ।
दीक्षादिका क्रिया चेयं
सा कथं मुक्तये भवेत् ॥२३७॥
ज्ञानात्मा सेति चेज्ज्ञानं
यत्रस्थं तं विमोचयेत् ।
अन्यस्य मोचने वापि
भवेत्किं नासमञ्जसम् ।
इति ते मूलतः क्षिप्ता
यत्त्वत्रान्यैः समर्थितम् ॥२३८॥
पं० ११ क० पु० ज्ञानात्मा चेति चेज्ज्ञानमिति, ख० पु० ज्ञानात्मा चेदिति
ज्ञानमिति पाठः ।
पं० १४ क० पु० नाम सामञ्जसम् इति पाठः ।

२५४ श्रीतन्त्रालोकः ।
ये इति भेदवादप्रकाराः, ते इति एवं चोद्यविधा-
यिनः, क्षिप्ताः प्रतिक्षिप्ताः । यन्मूलत एव ज्ञानक्रिय-
योरैक्यमभ्युपगतं स्वपरविभागस्य च काल्पनिकत्वम्
इति तदेव च अत्र प्रतिसमाधानं नान्यत् इत्याह
‘यत्तु’ इत्यादि । यदन्यैर्भेदैश्वरवादिभिर्निरूपितं तत्
पुरस्तात् निषेत्स्यामः इति संबन्धः ॥२३७॥२३८॥
ननु यदि भेदवाद्युक्तं मलस्य द्रव्यरूपत्वं नाभ्यु-
पेयते, तत्तस्य किं रूपम् ? इत्याशङ्क्याह
मलो नाम किल द्रव्यं
चक्षुःस्थपटलादिवत् ।
तद्विहन्त्री क्रिया दीक्षा
त्वञ्जनादिककर्मवत् ॥२३९॥
तत्पुरस्तान्निषेत्स्यामो
युक्त्यागमविगर्हितम् ।
मलमायाकर्मणां च
दर्शयिष्यामहे स्थितिम् ॥२४०॥
पं० ३ क० पु० ऐक्यमुपगतमिति पाठः ।
पं० ११ क० पु० विहर्त्रीति, ग० पु० त्वाञ्जनादीति च पाठः ।

श्लोक २४१ ] प्रथमाह्निकम् । २५५
एतदेव अधिकावापेन उपसंहरति
एवं शक्तित्रयोपायं
यज्ज्ञानं तत्र पश्चिमम् ।
मूलं तदुत्तरं मध्य-
मुत्तरोत्तरमादिमम् ॥२४१॥
पश्चिममिति आणवम्, मूलमिति, तस्यैव शाक्त-
क्रमेण शांभवे विश्रान्तिः तदाह तदुत्तरम् इति, तस्मा-
दाणवात्, उत्तरं विश्रान्तिस्थानत्वादधिकं शाक्तम्
उत्तरात् शाक्तादपि उत्तरं शांभवम् । यदुक्तं
'विभुशक्त्यणुसंबन्धात्समावेशस्त्रिधा मतः ।
इच्छा-ज्ञान-क्रियायोगादुत्तरोत्तरसंभृतः ॥'
इति ॥२४१॥
न केवलमाणवादेः विश्रान्तिधामतया शांभवमेव
ज्ञानमुत्कृष्टं, यावदस्मादनुपायाख्यम् अन्यत् इत्याह
ततोऽपि परमं ज्ञान-
मुपायादिविवर्जितम् ।
पं० ४ क० पु० पूर्वे यदुत्तरमिति पाठः ।
पं० ६ ग० पु० आणवमूलमिति, क० पु० आणवमङ्गमिति तस्येति पाठः ।
पं० ७ विश्रान्तिरित्यारभ्य उत्तरं विश्रान्तिस्थानेत्यन्तः पाठः ग० पुस्तकात्
पूरितोऽस्ति ।

२५६ श्रीतन्त्रालोकः ।
आनन्दशक्तिविश्रान्त-
मनुत्तरमिहोच्यते ॥२४२॥
परमम् इति उपेयैकरूपत्वात्, अत एवोक्तम्
‘उपायादिविवर्जितम्’ इति । अत एव च ‘आनन्द-
शक्तिविश्रान्तम्’ इत्युक्तम् । इच्छादीनां हि एषणी-
यादिविषयावच्छेदेन बाह्योन्मुखत्वात् भेदसंभाव-
नापि स्यात्, आनन्दशक्तिः पुनः
‘आनन्दो ब्रह्मणो रूपम्’...............।’
इत्याद्युक्त्या हि चितस्तत्स्वरूपमेव इति, नात्र
उपायगन्धोऽस्ति इति तात्पर्यम् ॥२४२॥
एतच्च न स्वोपज्ञम् अपि तु सर्वत्रैव आगमेषु
उक्तम् इत्याह
तत्स्वप्रकाशं विज्ञानं
विद्याविद्येश्वरादिभिः ।
अपि दुर्लभसद्भावं
श्रीसिद्धातन्त्र उच्यते ॥२४३॥
मालिन्यां सूचितं चैत-
त्पटलेऽष्टादशे स्फुटम् ।

श्लोक २४४ ] प्रथमाह्निकम् । २५७
न चैतदप्रसन्नेन
शंकरेणेति वाक्यतः ॥ २४४॥
इत्यनेनैव पाठेन
मालिनीविजयोत्तरे ।
तत्र हि
'अनायासमनारम्भमनुपायं महाफलम् ।
श्रोतुमिच्छामि योगेश योगं योगविदांवर ॥'
इति देव्या पृष्टे
'शृणु देवि प्रवक्ष्यामि योगामृतमनुत्तमम् ।
यत्प्राप्य शिवतां मर्त्या लभन्त्यायासवर्जिताः ॥
न चैतदप्रसन्नेन शंकरेणोपदिश्यते ।
कथंचिदुपलब्धेऽपि वासना न प्रजायते ॥'
इत्याद्युपक्रम्य
'तस्मात्तदभ्यसेन्नित्यमविरक्तेन चेतसा ।
स विसर्गो महादेवि यत्र विश्रान्तिमर्हति ॥
गुरुवक्त्रं तदेवोक्तं शक्तिचक्रं तदुच्यते ।
तदेव सर्वमन्त्राणामुत्पत्तिस्थानमुत्तमम् ॥'
इत्याद्युक्तम् ॥ २४३॥ २४४॥
पं० १ न चैतदप्रसन्नेन इति पद्यं ग० पुस्तकात् पूरितमस्ति ।
पं० ११ क० पु० उपलभ्यत इति पाठः ।
पं० १४ क० पु० अभ्यसन्नित्यं सुविरक्तेनेति पाठः ।
३३

२५८ श्रीतन्त्रालोकः ।
अयमेव च शास्त्रार्थः इत्याह
इति ज्ञानचतुष्कं य-
त्सिद्धिमुक्तिमहोदयम् ।
तन्मया तन्यते तन्त्रा-
लोकनाम्न्यत्र शासने ॥२४५॥
इतीति तन्त्रालोके - तन्त्राणां पारमेश्वराणाम्
आलोक इव आलोकः, तानि आलोकयति प्रकाश-
यति इति वा । इति - उक्तस्वरूपं यत् ज्ञानचतुष्कं,
किं भूतं ? सिद्धिमुक्त्योर्महान् उदयः अस्मिन् इति
कृत्वा महोदयं, तत् अत्र तन्त्रालोके शासने
तन्यते - विस्तरेण प्रकाश्यते इत्यर्थः ॥२४५॥
अथ
'तत्र नानुपलब्धेऽर्थे न निर्णीते प्रवर्तते ।
किं तु संशयिते न्यायस्तदङ्गं तेन संशयः ॥'
इत्याद्युक्त्या प्रायः संशयिते एव अर्थे निर्णया-
त्मनः शास्त्रस्य प्रणयनमुक्तम् इति संशयस्य तद-
ङ्गत्वात् प्रथमं तत्स्वरूपमेव निरूपयितुम् उपक्रमते
पं० १४ क० पु० न्यायो न्यायाङ्गं तेनेति पाठः ।

श्लोक २४७] प्रथमाह्निकम् । २५६
तत्रेह यद्यदन्तर्वा
बहिर्वा परिमृश्यते ।
अनुद्घाटितरूपं त-
त्पूर्वमेव प्रकाशते ॥२४६॥
अन्तः - मानसविज्ञानादौ, अनुद्घाटितरूप-
मिति - अनुल्लिखितविशेषं, सामान्यधर्मात्मकम्
इत्यर्थः ॥ २४६ ॥
अयमेव च प्रायः 'संशयः' इत्युच्यते इत्याह
तथानुद्घाटिताकारा
निर्वाच्येनात्मना प्रथा ।
संशयः कुत्रचिद्रूपे
निश्चिते सति नान्यथा ॥२४७॥
तथा-प्राथमिकत्वेन अनुद्घाटितः करचरणादि-
विशेषधर्मानवगमात् अनुन्मुद्रितो योऽसौ ऊर्ध्वता-
दिः सामान्यधर्मा आकारः तेन अनिर्वाच्येन अन्य-
तरधर्मिविशेषनिश्चयाभावात् उभयांशावलम्बित्वेन
पं० १५ क० पु० अन्यतरधर्मे विशेषेति पाठः ।

२६० श्रीतन्त्रालोकः ।
नियतरूपतया वक्तुमशक्येन आत्मना स्वरूपेण
विशिष्टा या प्रथा-प्रतीतिः सा संशयः, स हि
ऊर्ध्वतादेः सामान्यात्मनो धर्मस्य अधिगमे वक्र-
कोटरत्वादीनां विशेषधर्माणां च अनधिगमे सति
उदियात् । तदाह 'कुत्रचित्' इत्यादि-कस्मिंश्चित्
सामान्यधर्मावच्छेदिनि धर्मिणि इत्यर्थः । नान्यथा
इति-सर्वात्मना निश्चिते धर्मिणि अनिश्चिते वा
इति यावत् ॥२४७॥
एतदेव विभज्य दर्शयति
एतत्किमिति मुख्येऽस्मि-
न्नैतदंशः सुनिश्चितः ।
संशयोऽस्तित्वनास्त्यादि-
धर्मानुद्घाटितात्मकः ॥२४८॥
एतत्किमिति-परामर्शात्मा संशयः, 'स्थाणुर्वा
पुरुषो वा' इत्यादिपरामर्शान्तरापेक्षया सर्वेषामेव
विशेषधर्माणाम् अनुद्घाटितत्वात् मुख्यः, तत्र च
किम् इत्यंशापेक्षया य एतदंशः स धर्मिमात्रग्रहणात्
सुष्ठु निश्चितः । ननु
पं० ३ क० पु० धर्मस्याप्यधिगमे वक्रकोटरत्वेति च पाठः ।

श्लोक २४८ ] प्रथमाह्निकम् । २६१
‘नियतोभयांशावलम्बी विमर्शः संशयः ।’
इति संशयस्य लक्षणं, तत्र चेत् एकः कश्चिदंशो
निश्चितः तत्कृतं तेन, इत्याह ‘संशयः’ इत्यादि । अ-
स्तित्वं च नास्तित्वं च तत् अस्तित्वनास्तित्वमादिर्येषां
विशेषधर्माणां तैः अनुद्घाटितः अनुन्मुद्रित आत्मा
स्वरूपं यस्य स तथा, यत्र हि सत्त्वासत्त्वाख्ययोरपि
धर्मयोरनिश्चितत्वात् उद्घाटनं न वृत्तं तत्र का
वार्ता अन्येषां धर्माणां ? इति सर्वेषामेव धर्माणाम्
अनुल्लिखिताकारत्वात् नियतधर्मानवलम्बनात् अयं
मुख्यः संशयः, किमित्यंशो हि अनुल्लिखितार्थाकारा-
भिधायक एव इति भावः ॥२४८॥
तदाह
किमित्येतस्य शब्दस्य
नाधिकोऽर्थः प्रकाशते ।
अधिकः इति एतच्छब्दार्थात् ॥
तर्हि किमर्थमुपाधीयते ? इत्याशङ्क्याह
पं० २ क० पु० चेत् य एतदंश इति पाठः ।
पं० ४ क० पु० तदस्तित्वनास्त्यादि इति पाठः ।
पं० ७ क० पु० निश्चितत्वाद् दुर्घटनं न वृत्तमिति पाठः ।
पं० १० क० पु० लिखिताकारत्वाभिधायके एव इति पाठः ।

२६२ श्रीतन्त्रालोकः ।
किं त्वनुन्मुद्रिताकारं
वस्त्वेवाभिदधात्ययम् ॥२४६॥
अयम् इति किं-शब्दः ॥२४६॥
संशयस्य च मुख्यत्वं क्वचिदमुख्यत्वे सात युज्यत
इत्यस्यामुख्यत्वमपि दर्शयितुमाह
स्थाणुर्वा पुरुषो वेति
न मुख्योऽस्त्येष संशयः ।
भूयःस्थधर्मजातेषु
निश्चयोत्पाद एव हि ॥२५०॥
न मुख्यः इति - पूर्ववत् सर्वेषामेव धर्मांणाम्
अनुद्घाटितरूपत्वाभावात्, यतः स्थाण्वादिनियत-
परामर्शन्यथानुपपत्त्या भूयसामस्थाण्वादिवर्तिनां
धर्मांणाम् एष निश्चयात्मा प्रत्ययः ॥२५०॥
ननु यद्येवं तर्हि अत्र वा अर्थसंभेदसंभवात्
नियतस्य च अनिश्चयात् उदितानुदितहोमन्यायेन
विकल्प एव भवेत् ? इत्याशङ्क्याह

पं० ७ क० पु० मुख्यस्त्वेव संशय इति पाठः ।
पं० ८ क० पु० भूयःसुधर्मेति पाठः ।
पं० १३ क० पु० धर्मांणामेव निश्चयेति पाठः ।

श्लोक २५१] प्रथमाह्निकम्। २६३
आमर्शनीयद्वैरूप्या-
नुद्घाटनवशात्पुनः ।
संशयः स किमित्यंशे
विकल्पस्त्वन्यथा स्फुटः ॥२५१॥
आमर्शनीयं स्थाणुपुरुषलक्षणं यत् द्वैरूप्यं, तस्य
अनुद्घाटनं - वक्रकोटरत्वादि विशेषरूपतयानावि-
ष्करणं ततोऽयं प्रत्ययः किमित्यंशसंभेदात् संशय
एव । 'स्थाणुर्वा पुरुषो वा' इत्यत्र हि किं स्थाणुः
किं पुरुषः इत्येव तात्त्विकः संशयार्थः, यदि परमेतत्
किमिति केवले किमंशे सर्वेषामेव विशेषधर्माणां
अनुद्घाटितरूपत्वात् मुख्यत्वम्, अत्र च निय-
तविशेषधर्मानवगमात् अमुख्यत्वम्-इति विशेषः ।
विकल्पे पुनर्व्रीहियवयोरुभयोरपि निश्चितत्वे सति
नानुद्घाटितरूपत्वम्, तदाह 'विकल्पस्त्वन्यथा
स्फुटः' इति । अन्यथा इति - आमर्शनीययोर्द्वयोरपि
व्रीहियवयोर्विशेषधर्मात्मना निश्चयात्, एवं-विधश्चायं
पं० ३ क० पु० किमप्यंशे इति पाठः ।
पं० १३ ख० पु० उभयोरिन्दोरिति पाठः ।
पं० १४ क० पु० नान्यतद्रूपत्वमिति पाठः ।

२६४ श्रीतन्त्रालोकः ।
संशयः शास्त्रप्रवृत्तौ निमित्ततां भजते इत्युक्तप्रायम्।
शास्त्रं हि निर्णयात्म, निर्णयश्च प्रायः संदिग्ध
एवार्थे प्रवर्तते, नहि उपलब्ध एव संशयविषयता
प्रतिपद्यते नानुपलब्धः, संशयस्य च प्रमातृधर्मत्वात्
यद्यपि केनचित्संशयानेन संदिग्धोऽर्थः प्रतिपद्यते
तदा तस्योपलम्भः स्यात्, तत्प्रतिपादनमेव च प्रश्नः
इति सोऽपि स्वकारणवत् शास्त्रप्रवृत्तौ निमित्ततां
यायात्, तन्निर्णयाय च प्रारभ्यमाणस्य शास्त्रस्य
त्रिविधा प्रवृत्तिः-उद्देशो, लक्षणं, परीक्षा च इति,
नामधेयेन पदार्थाभिधानमात्रं चोद्देशः, तस्य च
प्रथममवश्यमुपादानं कार्यम्-अनुद्दिष्टस्य लक्षण-
परीक्षानुपपत्तेः, अतश्च उद्देशं विना लक्षणपरीक्षाम-
शास्त्रस्य प्रणयनमेव न घटते-इत्यस्यापि तत्र
अङ्गत्वम् ॥ २५१ ॥
ननु एकेनैव शास्त्रप्रणयनसिद्धेः किमर्थं त्रितयम् ?
इति चेत्, न चैतत्-परस्परानुषक्ततयैव अत्र एषां
पं० ४ क० पु० धर्मत्वायपि इति पाठः ।
पं० ११ क० पु० अनुद्दिश्य लक्षणेति पाठः ।
प० १२ ख० पु० प्राणनायनासिद्धेरिति पाठः ।

श्लोकः २५२] प्रथमाह्निकम् । २६५
निमित्तत्वाभिधानात् । संशयित एव हि अर्थः केन-
चिदभिधीयमानः शास्त्रेण उद्देशादिद्वारेण निर्णीयते
इति, अत एव च स्वरूपभेदेऽपि एवं शास्त्रप्रवृत्तौ
अनुद्घाटितात्मप्रथात्मकेन समानेन रूपेण कारण-
त्वमस्ति इति प्रतिपादयितुमाह
तेनानुद्घाटितात्मत्व-
भावप्रथनमेव यत्
प्रथमं स इहोद्देशः
प्रश्नः संशय एव च ॥२५२॥
तेन – पूर्वोक्तेन न्यायेन अनुद्घाटितात्मत्वेन भा-
वस्य वस्तुमात्रस्य प्रथमं यत् प्रथनं स एव इहोद्देशः –
प्रश्नः संशयश्च इति, तत्र संशयस्य तावदेवंरूपत्वं
समनन्तरमेव उक्तम्, उद्देशे च अनुद्घाटितत्वेनैव
वस्तुनः प्रथनं रूपं – नामधेयमात्रेणैव पदार्थानामभि-
धानात् । प्रश्नेऽपि एवं वाच्यम्, अन्यथा हि निर्णया-
त्मत्वे प्रतिवचनादस्य विशेषो न स्यात् ॥२५२॥
पं० ७ ख० पु० भावाप्रथनमिति पाठः ।
पं० ११ क० पु० प्रथमं रूपमिति पाठः ।
पं० १५ क० पु० प्रश्नस्यैवं वाच्यमिति पाठः ।
३४

२६६ श्रीतन्त्रालोकः ।
तत्र संशयितेऽर्थे प्रश्नः प्रवर्तते, इति तन्निर्णयान-
न्तरं निर्णेतव्यः प्रश्नः, इति प्राप्तावसरं तत्सतत्त्वमेव
वक्तुमाह
तथानुद्घाटिताकार-
भावप्रसरवर्त्मना ।
प्रसरन्ती स्वसंवित्तिः
प्रष्ट्री शिष्यात्मतां गता ॥२५३॥
इह अद्वयनये 'परमार्थसती संविदेव सर्वम्' इति
प्रष्टृप्रतिवक्तृरूपगुरुशिष्याद्यात्मनो भेदस्य तावदनु-
पपत्तिः इति । तथा पूर्वोक्तेन प्रकारेण अनुद्घाटि-
ताकारः - सर्वभावनिर्भरत्वात् संविदेकरूपो, योऽसौ
भावः - पारमार्थिकं पूर्णस्वभावं वस्तु, तस्य यः
प्रसरः - पश्यन्त्यादिदशाक्रमेण अवरोहः, तदेव
वर्त्म, तेन प्रसरन्ती - वैखर्यादिरूपतामासादयन्ती,
स्वसंविदेव, संकुचिता, प्रमात्रात्मशिष्यभूमिकाम्
अवभासयन्ती 'प्रष्ट्री' इत्युच्यते इत्यर्थः ॥२५३॥
कुत्र कथं चास्याः प्रष्टृत्वम् ? इत्याह
पं० १३ क० पु० क्रमेण नावरोह इति पाठः ।

श्लोकः २५५ ] प्रथमाह्निकम् । २६७
तथान्तरपरामर्श-
निश्चयात्मतिरोहितेः ।
प्रसरानन्तरोद्भूत-
संहारोदयभागपि ॥२५४॥
यावत्येव भवेद्बाह्य-
प्रसरे प्रस्फुटात्मनि ।
अनुन्मीलितरूपा सा
षष्टी तावति भरायते ॥२५५॥
तथा – परमाद्वयमयत्वेन, आन्तरः – प्रमात्रैकात्म्य-
रूपो, योऽसौ परामर्शः, तस्य निश्चयो – दाढ्यं,
तदात्मनस्तिरोहितेः – उत्तरोत्तरस्य रूपस्य पूर्वपूर्व-
त्रानवस्थितेः, प्रसरात् – बाह्योन्मुख्यात्, अनन्तर-
मुद्भूतौ यौ संहारश्च – पराद्यात्मनो रूपस्य स्वात्मन्येव
विश्रान्तिः, उदयश्च – पश्यन्त्याद्यात्मना रूपेण
बहिरुद्भवः तौ भजते, तद्रूपा हि सा संवित् यावति
प्रस्फुटात्मनि – ग्राह्यग्राहकयुगलकाद्याभासस्वभावे
पं० ६ क० पु० अस्फुटात्मता इति पाठः ।
पं० १३ ख० पु० संहार उदयश्च पराद्यात्मना रूपेण बहिरुद्भवस्तावितीयान्
पाठः ।

२६८ श्रीतन्त्रालोकः ।
बाह्यप्रसरे, अनुन्मीलितरूपा - संविद्रूपत्वेन अनव-
भासमाना भवेत्, तावत्येव अनुद्घाटितात्मत्वेन
प्रथनात् 'प्रष्ट्री' इत्युच्यते इत्यर्थः ॥२५४॥२५५॥
न केवलं संविदः प्रष्टृत्वमेव अस्ति, यावत् प्रश्ना-
दिरूपत्वमपि इत्याह
स्वयमेवं विबोधश्च
तथा प्रश्नोत्तरात्मकः ।
गुरुशिष्यपदेऽप्येष
देहभेदो ह्यतात्त्विकः ॥२५६॥
तदुक्तं
'गुरुशिष्यपदे स्थित्वा स्वयं देवः सदाशिवः ।
पूर्वोत्तरपदैर्वाक्यैस्तन्त्रं समवतारयत् ॥'
इति । तथा
'प्रष्ट्री च प्रतिवक्त्री च स्वयं देवी व्यवस्थिता ।'
इति । ननु गुरुशिष्ययोः परस्परं भेदः साक्षा-
दुपलभ्यते इति किं नाम अनयोर्बोधरूपत्वम् ?
पं० १ ख० पु० रूपेणावभासमानेति पाठः ।
पं० १२ क० पु० वाक्यैस्तन्त्रमाधारभेदत इति पाठः ।
पं० १४ क० पु० द्वयं देवीति पाठः ।
पं० १६ क० पु० अनयोरभेदरूपत्वमिति पाठः ।

श्लोकः २५८ ] । प्रथमाह्निकम् । २६८
इत्याह – एष इत्यादि । अतात्त्विकः इति अवास्तवः ।
बोध एव हि स्वस्वातन्त्र्यमाहात्म्यात् स्वात्मनि
तत्तद्देहादिभावम् आभासयति इति भावः ॥२५६॥
तदाह
बोधो हि बोधरूपत्वा-
दन्तर्नानाकृतीः स्थिताः ।
बहिराभासयत्येव
द्राक्सामान्यविशेषतः ॥२५७॥
बोधात्मा परमेश्वरो हि बोधनक्रियाकर्तृत्वलक्ष-
णात् बोधरूपत्वात् अन्तःस्थिता नानाकृतीः –
तत्तद्भावजातं, द्राक् – अनन्यापेक्षितया निर्विलम्बन-
मेव, सामान्यविशेषरूपत्वेन, बहिः – विच्छेदेन, अव-
भासयत्येव इति वाक्यार्थः ॥२५७॥
तत्र सामान्यस्य किं नाम बहिरवभासनम् ?
इत्याह
स्रक्ष्यमाणाविशेषांशा-
कांक्षायोग्यस्य कस्यचित् ।
पं० ११ क० पु० निरवलम्बमेवेति पाठः ।
पं० १४ क० पु० बहिरवभानमिति पाठः ।

२७० श्रीतन्त्रालोकः ।
धर्मस्य सृष्टिः सामान्य-
सृष्टिः सा संशयात्मिका ॥२५८॥
स्रक्ष्यमाणाः - स्वालक्षण्येन उल्लासयिष्यमाणा,
ये विशेषांशाः, तत्र
'निर्विशेषं हि सामान्यं भवेच्छशविषाणवत् ।'
इत्याद्युक्तयुक्त्या तदविनाभावित्वेन आकांक्षा -
औन्मुख्यं, तत्र योग्यस्य - तदौन्मुख्याभावेऽपि सर्व-
गतत्वात् तत्स्वरूपानपायात् अनुगुणस्य, कस्यचित्
नियतस्य गोत्वादेः धर्मस्य, बहिरवभासनात्मा सृष्टिः
सामान्या सृष्टिः, सा एव च अनुद्घाटितात्म-
प्रथारूपत्वात् 'संशयः' इति - विशेषाकांक्षानुगुण-
सामान्यप्रतीतिरेव संशयप्रतीतिः इत्यर्थः ॥२५८॥
एवं विशेषसृष्टिरपि निश्चयप्रतीतिरूपा इत्याह
स्रक्ष्यमाणो विशेषांशो
यदा तूपरमेत्तदा ।
निर्णयो मातृरुचितो
नान्यथा कल्पकोटिभिः ॥२५९॥
पं० १६ क० पु० निर्णये मातृरुचिते इति पाठः ।