उपवनविनोद (आचार्य शार्ङ्गधर - वृक्षायुर्वेद, भू-जल संधान एवं उद्यान-विज्ञान सटीक)

SCIENCE OF ARBORI-HORTICULTURE IN ANCIENT INDIA 53
मरुदेशे भवति शिरा यथा तथातः परं प्रवक्ष्यामिᵃ।
ग्रीवा करभाणामिव भूतलसंस्था शिरा यातिᵇ ॥ १२९
पूर्वोत्तरेण पीलोर्यदिᶜ वल्मीको जलं भवति पश्चात् ।
उत्तरगमना च शिरा विज्ञेया पञ्चभिः पुरुषैः ॥ १३०
चिह्नं दर्दुर आदौ मृत्कपिला तत्परं भवेद्धरिता ।
भवति च पुरुषे बाश्मा तस्य तले परि निर्द्देश्यम्ᵈ ॥ १३१
बदरीरोहितवृक्षौ संसृक्तौ चेद्विनापि वल्मीकात् ।
हस्तत्रयेम्बु पश्चात्षोडशभिर्माजवैर्भवतिᵉ ॥ १३२
सुरसं जलमादौ दक्षिणे शिरा बहति चोत्तरेणान्याᶠ ।
पिष्टनिभः पाषाणो मुच्छ्वे ता वृश्चिकोऽर्धनरे ॥ १३३
सकरीरा चेद्बदरी त्रिभिः करैः पश्चिमेन तत्राम्भः ।
अष्टादशभिः पुरुषैरैशानी बहुजला च शिरा ॥ १३४
ककुभकरीरावेकत्र संयुतौ ककुभबिल्वौ वा ।
हस्तत्रयेम्बु पश्चान्न रैर्भवत्येकविंशत्या ॥ १३५
वल्मीकमूर्धनि यदा दूर्वा दर्भाश्च पाण्डुराः सन्ति ।
कूपो मध्ये देयो जलमत्र नरैकविंशत्या ॥ १३६
ग्रन्थिप्रचुरा यस्मिन्शमी भवेदुत्तरेण वल्मीकः ।
पश्चात्पञ्चकरान्ते शतार्धसंख्यैर्नरैः सलिलम् ॥ १३७
जम्बू स्त्रिवृता श्यामा शिशुमारी शारिबा शिवा दूर्वाᵍ ।
वीरुधयो वाराही ज्योतिष्मती गरुड़वेगा चʰ ॥ १३८

(a) गणनाथ—मरुदेशे भवति शिरा यथा यथा तत वक्ष्यामि ।
(b) ,, यत्र ॥
(c) ,, पूर्वोत्तरेण पीतं यदि etc.
(d) ,, चिह्न दर्दुर आदौ मृत् कपिला तत्परं भवेत् पृथी ।
भवति च पुरुषे चोष्मा तस्स तले वारि निर्द्देश्यं ॥
(e) ,, हस्तत्रयेम्बु पश्चान्न्रैर्भवत्येकविंशत्या ॥
(f) ,, सुरसं जलमादौस्यात् दक्षिण-शिरा वहति चोत्तरेण सा ।
(g) ,, श्यामा शिशुगन्धा वा शिवा दूर्व्वा ।
(h) ,, गरुडदूर्व्वा वा ॥

54 UPAVANA VINODA
सूकरिका माषलता व्याघ्रपदा चेति यद्यहेर्निलये ।
बल्मीकादुत्तरतः करैस्त्रिपुरुषबागतं तोयम् ॥ १३६
एतदनूपे वाच्यं जाङ्गलभूमौ च पञ्चभिः पुरुषैः ।
एतैरेव निमित्तैर्मरुभूमावष्टभिः कथयेत्ᵇ ॥ १४०
एकनिभा यत्र मही तृणतरुबल्मीकगुल्मपरिहीणा ।
तस्यां यत्र विकारो भवति धरित्र्यां जलं तत्र ॥ १४१
हस्ता मघानुराधापुष्यधनिष्ठोत्तराश्च रोहिण्यः ।
शतभिषगित्यारम्भे कूपानां शस्यते भगणः ॥ १४२
आग्नेये यदि कोणे ग्रामस्य पुरस्य वा भवति कूपः ।
नित्यं स करोति भयं दाहं च समानुषं प्रायः ॥ १४३
नैऋतकोणे बालक्षयं च वनिताक्षयं च वायव्ये ।
दिश्यैशान्यां भीतिः शेषास्तु शुभावहाः कूपाः ॥ १४४
या मेदिनी काशकुशैश्च युक्ता
नीला च मृद्यत्र सशर्करा च ।
तस्यां प्रणीतं सुरसं च तोयं
कृष्णाथवा यत्र च तिक्तमृत्स्ना ॥ १४५
सशर्कराभा तु मही कषायं
क्षारं धरित्री कपिला करोति ।
अपाण्डुरायां लवणं प्रदिष्टं
मिष्टं पयो नीलबसुन्धरायाम् ॥ १४६
अथ पोषणविधिः ।¹
फलकुसुमसंपदुचिता रोपणतो भवति केवलान्न यतः ।
पोषणविधिमथ संमतमनोकहानामतो वक्ष्ये ॥ १४७
(a) गणनाथ—शूकरिका माषलता व्याघ्रपदा वेति यदि कुभनिलये ।
वल्लीकादुत्तरतस्त्रिभिः करै स्त्रिपुरुषगतं तोयं ॥
(b) ,, पुरुषैः ॥
(c) ,, केवला न यतः ।
1 The origin of manuring can be traced as early as to a verse in the Ṛgveda (II, 8, 3). But
for a more elaborate prescription see Agni P. chap. 281 ; Bṛhatsaṁhitā, chap. 54 ;
Parāśara's Kṛṣi Saṁgraha (slokas 107—109), and Śukranīti, IV. iv, 94 ; 107—108 ;
109 ; 110—112.

SCIENCE OF ARBORI-HORTICULTURE IN ANCIENT INDIA 55
खर्जूरबिल्बलकुचाः सितसर्षपेण
पिण्याकतश्च तुषबारिशेन चान्नाः ।
ऐरावता निचुलपत्रजलोद्धतेन
सत्रीहिमां ससलिलेन च यान्ति वृद्धिम्ª ॥ १४८
प्राचीनामलकतरवः प्रिया हि माषाः
क्षीराम्भो हितमिह बालतिन्दुकानाम् ।
प्रीयन्ते यवरजसा च नालिकेराः
सर्वेषां भवति रुचिर्हि निम्नभूमौ ॥ १४९
कुरङ्गकिटिसारङ्गशृगालाश्वादिमेदसा ।
कथितेन सदुग्धेन पञ्चपल्लववारिणा ।
कृतसेको भवेदाशु सहकारोऽतिसौरभः ॥ १५०
घृतकुणपवचावराहविष्ठा-
सलिलमतीव सुखाय दाड़िमानाम् ।
कथितमथ कुलत्थचूर्णकं वा
जलमपि वृद्धिकरं सदा शफर्य्याःᵇ ॥ १५१
यष्टिफलाशफरीघृतलिप्तो
धूपित आद्यफलत्रयधूपैःᶜ ।
आम्रफलैरिह दाड़िमशाखी
तालफलानि विडम्बयतीव ॥१५२
दधिमस्तुकाञ्जिकसुराबदरी-
तिलमेथिकाकुणपसीधुपयः ।
फलिनीकदम्बकरिकेसरका-ᵈ
न्कुरुते सुगन्धिबहुपुष्पयुतान् ॥१५३
(a) गणनाथ—एलावता निचुल-पत्र-जलोचिता हि
सत्रीहिया तु सलिलेन च यान्ति वृद्धिम् ॥
(b) ,, निजमपि बद्धिकर' सदा फलाका' ॥
(c) ,, यष्टिफलाशफरीदललिप्तो
धूपित आज्य फलचय etc.
(d) ,, फलिनी-कदम्ब-करिकेशरकान् etc.

56 UPAVANA VINODÁ
प्रियङ्गुगुञ्जाफलनिम्बपिप्पली-
वंचाहरिद्रातिल सर्षपैः समैः ।
घृताश्वकर्णाम्बु विलोड्य पायये-
त्सचम्पके नागतरौ सुवृद्धिदम् ॥ १५४
सिक्ताम्भोभिः पललतुषयोः कुक्कुटानां पुरीषं
मूले दत्त्वा सकुसुमफला गोस्तनी वृद्धिमेति ।
स्कन्धस्थस्तैः पनसतरवोष्ण्याशु पालालभारै-^b
मूलादग्रं दधति च बचावारिसिक्ताः फलानि ॥ १५५
सर्पिर्गुण्डीरमधूपचारं
दत्त्वा निषिक्तौ च कपित्थविल्वौ ।
पीयूषकल्पान्यतिमांसलानि
फलान्यनस्थीनि सदा दधाते ॥१५६
कोशातकी दलशिफाकथितामिषाम्भः-
संसेचनाच्च सुकणारजसा च युक्तः ।
लब्धोपचारमथ धूपजलाभिषिक्तः
शोभां विभर्त्तिनितरां कुसुमैर्मधूकः ॥१५७
तिलयष्टिमधुक मधुभिर्मिश्रितजलसेकतर्पितावदरी ।
कुणपैरुपचितमूला फलति फलं शर्करामधुरम् ॥१५८
अजैडुकासूकरविङ् विडङ्ग-
किण्ण्वोपचारेण^d च बीजपूरः ।
भूयोश्वमूत्राविल^eवारिसिक्तः
फलानि धत्ते सुवहूनि शश्वत् ॥१५६
वृश्चिककण्टकविद्धाः सुरभीघृतधूपिता हि निखिललताः ।
मूषककोलवसाभिः संसिक्ताः स्युः फलैर्नम्राः ॥१६०
(a) गणनाथ—घृतावकर्णाम्बु विलोड्य पाययेत्
पङ्के च नागेशतरौ etc.
(b) ,, पातालभारै etc.
(c) ,, शोभां विभर्त्ति नितरां हि मधूकाइक्षः ॥
(d) ,, विष्ठोपचारिण etc.
(e) ,, मूचाविजवारिसिक्तः etc.

SCIENCE OF ARBORI-HORTICULTURE IN ANCIENT INDIA 57
सुरभिजलनिषेकात्तो निदाघे$^a$
कूणपजलेन च केतकी निषिक्ता।
जलधर समये सुगन्धसूची-
चयनिचितानि बिभर्त्ति पल्लवानि ॥१६१
यस्य कस्यापि पुष्पस्य सौरभैणाधिवासितान् ।
मृत्तिकाशकलाल्मूले वृक्षाणां बहुलान्क्षिपेत् ॥१६२
कुष्ठपत्रमुरामुस्ततगरोशीरचूर्णकैः ।
मिश्रितेनाम्भसा सेकान्मासं सौरभसंभवः ॥१६३
कुल्माषदन्तिदन्तानां चूर्णायुक्तपङ्कसंभवा$^b$ ।
प्रत्यहं पुष्पिताम्भोजमण्डिता पद्मिनी भवेत् ॥१६४
सिद्धार्थः कदलीदलानि शफरी विट्कोलमार्जारयो-
रेतेषां समभागमाज्यसहितं चूर्णं तरुभ्यो हितम् ।
दत्तं धूपविलेपनोपचरगैरोप्यायनं रोगहृ-
च्छाखाः पल्लवयत्यलं मधुकरव्यालोलपुष्पच्छदाः ॥१६५
धूपो घृतस्य समृद्धो यववारिसेको
नित्यं च दुग्धसलिलेः कुणपाम्बुभिर्वा ।
लेपो विडङ्गतिकल्ककृतः शिशूनां
वृद्धिं करोति परमां खलु भूरुहाणाम् ॥१६६
अङ्कोल्लक्वाथतोयेन मिश्रितं घृतमाक्षिकम् ।
वसा किटिकुरङ्गानामेतैः सिक्ता महीरुहाः ॥१६७
सिद्धार्थकफलोपेताः सर्वदा फलशोभिताः ।
जायन्ते पुष्पवन्वाढ्याः सच्छाया रोगवर्जिताः ॥१६८
यष्टिमधुकपुष्पानि सिता कुष्ठं समाक्षिकम् ।
निक्षिप्य गुलिकाः कृत्वा मूले सर्वत्र निक्षिपेत्$^c$ ॥१६६
दुग्धसेकं च वृक्षस्य यस्य कुर्याद्विचक्षणः ।
फलं सुनिश्चितं तस्य मधुरं जायते भृशम् ॥१७०
(a) गणनाथ—सुरभिजलेन निदाघे etc.
(b) ,, चूर्णयुक्तपुष्पसंभवा ।
(c) ,, निष्पिष्य गुटिकां कृत्वा मूले सर्वत्र निक्षिपेत् ॥
8

58 UPAVANA VINODA
अथ कुणपजलम् ।
कुरङ्गकिटिमत्स्यानां मेषच्छागलखङ्गिनाम् ।
मांसं ग्राह्यं यथालाभं मेदोमज्जावसास्तथा ॥१७१
तान्सवानेकतः कृत्वा वह्नौ नीरेण पाचयेत् ।
संपक्वं हि क्षिपेद्भाण्डे तत्र दुग्धं च निक्षिपेत् ॥१७२
चूर्णीकृत्य खलिंश्चैव तिलानां माक्षिकं तथा ।
स्विन्नांश्च सरसान्माषांस्तत्र दद्याद्धृतं तथा ॥१७३
उष्णं जलं क्षिपेत्तत्र मात्रा नास्तीह कस्यचित् ।
पक्षैकं स्थापिते भाण्डे कोष्णस्थाने मनीषिणा ।
कुणपस्तु भवेदेव तरुणां पुष्टिकारकः ॥१७४
अथ तरुचिकित्सा ।¹
नराणामिव वृक्षाणां वातपित्तकफाद्गदाः ।
संभवन्ति निरूप्यातः कुर्यात्तद्दोषनाशनम् ॥ १७५
कीटजग्धेग्निसंप्लुष्टे वातभग्नेशनिक्षते ।
वृक्षे छेदोपचारादिपीडिते च पृथक्क्रिया ॥ १७६
कृशदीर्घो लघुरुक्षो निद्राहीनोल्पचेतनः ।
न धत्ते फलपुष्पाणि वातप्रकृतिकस्तरुः ॥ १७७
आतपासहनः पाण्डुः शाखाहीनो मुहुर्यदि ।
अकालफलपाकी स्याच्छाखी पित्तात्मकः स्मृतः ॥ १७८
स्निग्धशाखादलः शाखी सम्यक्पुष्पफलोज्ज्वलः ।
लतापरीतगात्रस्तु कफवान्परिमण्डलः १७६
कटुतिक्तकषायरसैः पवनः पित्तं कटूष्णलवणाम्लैः ।
स्निग्धमधुराम्ललवणैः श्लेष्मा कोपं प्रयाति तरोः ॥ १८०
1 The genesis of the science of Phytopathology can be traced to a verse in the Atharvaveda
(BK. VI. 50). See Sāyaṇa's commentary thereon ( Kauśika 51, 17—22).
Cf. also Vinaya Piṭaka C. X. 1. 6, where we find definite mention, by way of an analogy,
of two of the most important cereal diseases, the "blight" and the "mildew";
Arthaśāstra, chap. 24.
Agni P. chap. 281.
Bṛhatsaṁhitā, chap. 54.
Guṇaratna's Commentary on Ṣaḍdarśana Samuccaya.
Śukranīti, IV. ii, 56—57.

SCIENCE OF ARBORI-HORTICULTURE IN ANCIENT INDIA 59
सुस्निग्धैः पिशितरसैः प्रयाति वातः
सुस्निग्धैर्मधुरहिमैर्ज लैश्च पित्तम् ।
कट्वम्लैरहिमजलैः कषाययुक्तैः
श्लेष्मापि क्रमविहितैः प्रयाति नाशम् ॥ १८१
रौक्षं ग्रन्थिः कुटिलता वाताद्वृक्षस्य जायते ।
गोविड् लोध्रवसाकुणपजलैस्तज्जयो भवेत्ᵃ ॥ १८२
दोषैर्यस्य विना प्रवालकुसुमम्लानिविरूढं वपुः
मूले तस्य तरोर्भवन्ति कृमयो यत्नाच्च तानुद्धरेत् ।
गोमूत्राज्यविडङ्गसर्षपतिलैर्लिप्तः प्रगापैस्ततःᵇ
सिक्तः क्षीरजलेरुदेति सहसा धूपैश्च धूपायितः ॥ १८३
करञ्जारेग्वधारिष्टसप्तपर्णत्वचाकृतः ।
उपचारः क्रिमिहरो मूलमुस्ताविडङ्गवान् ॥ १८४
कुणपजलपयोनिषिक्तमूलः
सरसिजकन्दविलिप्त सर्वगात्रः ।
तरुरनलहतो बिभर्ति भूयो
मरकतरङ्गहरिन्तिᶜ पल्लवानि ॥ १८५
प्लक्षाकोंडुम्बरत्वग्घृतमधुमधुरोच्छिष्टदुग्धैर्विलिप्तः
स्तम्भैरुत्तम्भ्य रज्ज्वा परिकलितवपुः पूरितः प्लक्ष्तमृद्भिःᵈ ।
सिक्तः क्षीरेण भूयो जलभरिततलश्चण्डवातादिभग्नः
स्वस्थोभूत्वाऽङ्घ्रिपायी कुसुमफलभरागयातनोति प्रकामम्ᵉ ॥ १८६
वृत्तस्याशनिदग्धस्य जीवनं शृणु भेषजम् ।
घनोशीरमधूकैश्च मुद्रमाषान् यवांस्तिलान् ॥ १८७
(a) गणनाथ—रौक्ष्य' ग्रन्थिर्ग टिक्ता वाताद् वृक्षस्य जायते नित्यम् ।
गोविड् भिल्लोधवसाकुणपजलै : स जितोभवेदेवं ॥
b) ,, गोमूत्राज्य-विडङ्ग-सर्षप-तिलैं र्लिं म् [द्या]नैस्ततः ।
(c) ,, मरकतकान्तिनिभानि etc.
(d) ,, पूरितः श्लक्ष्णमृद्भिः ।
(e) ,, कुसुमफलभर' व्यातनोति प्रकारं ॥

...' -> look at 'म्बु' in 'क्षीराम्बु'!
In line 2: 'क्षीरा' then 'म्' + 'बु' = 'म्बु'.
Now look at line 9:
'र्विडङ्गदुग्ध' then 'ा'? Wait, does it have an ā-matra?
No, it is 'दुग्ध' then 'म्बु'!
Wait, is there an ā-matra?
Wait, 'दुग्ध' ends with the vertical of 'ध', then comes 'म्' which attaches to 'बु'!
Wait, is it 'र्विडङ्गदुग्धाम्बु' or 'र्विडङ्गदुग्धम्बु' or 'र्विडङ्गदुग्धास्तु'?
Wait, Vidanga + dugdha + ambu = 'विडङ्गदुग्धाम्बु' (with dirgha ā from sandhi dugdha + ambu = dugdhāmbu)!
YES! Dugdha + ambu = dugdhāmbu!
So dugdhā-mbu!
The 'ā' is from sandhi! Dugdha + Ambu = Dugdhāmbu!
And 'म्बु' has 'm' + 'bu'!
That explains everything! It is 'र्विडङ्गदुग्धाम्बु निषेचनीयम् ॥ १६०'!
Brilliant!

Now let's check line 19 again:
'लेपाङ्गेपोपचारतः' vs what is it really?
Wait! Look at the meter:
"शोषः शाम्य

SCIENCE OF ARBORI-HORTICULTURE IN ANCIENT INDIA 61
सुरभिसुमनोल्लब्धामोदां निधाय च मृत्तिकां
धवखदिरयोः काथाम्भोभिः सुगन्धिभिरुक्षणात्$^{a}$ ।
मलयजरजोलेपाद्घृष्टस्य च भूरुहां
व्रजति कुसुमं निर्गन्धानामतीव सुगन्धताम् ॥ १६६
यवतिलनिशापलाशैरुपचितमूला तदम्बुसिक्ता च ।
ज्वलदनलोपममसकृत्कर्पासी तूलकं सूते ॥ १६७
शाल्मलीत्वग्निशानीलीत्रिफला कुष्ठसीधुभिः$^{b}$ ।
सकृल्लेपोपचारेण शुकपत्त्रनिभं भवेत् ॥ १६८
मञ्जिष्ठातिलयवपीतसारसारै-
र्जीवन्तीदलसहितैर्मनः शिलाजैः ।
गोजाविप्रचुरपयःसृतैर्विलिप्ता
कर्पासी प्रसवति तूलकं खनीलम्$^{c}$ ॥ १६६
संपर्के क्षुरसविदारिकन्दकविलिप्तमूलभागस्य ।
सिक्तस्येक्षुरसेन च तरोरकाले भवेत्कुसुमम् ॥ २००
तिलखलिविड़ङ्गगोमयविलोड़ितेक्षुरससेचितस्य तरोः ।
फलकुसुममकालभवं मनोहरं फलति लोकस्य ॥ २०१
मधुयष्टिसिताकुष्ठ मधुपुष्पविनिर्मितैः ।
मोदकैश्छादिते मूले निरस्थि स्यात्फलं तरोः ॥ २०२
मधुककुसुमगुञ्जाशर्करोदुम्बराज्य'
समधु निहितमन्तः$^{d}$ काण्डमुत्कीर्य बद्धा ।
उपरि च परिलिप्तं वत्सविद्भिस्तरूणां
जनयति फलमेतत्स्वादुसेकादनस्थि ॥ २०३
तत्कालनिहितस्योच्चै श्छागस्य स्कन्धचर्मणा ।
बद्धायां वृत्तशाखायां फलपाको न जायते ॥ २०४
(a) गणनाथ—सुमं हि निरुक्षणात् ।
(b) ,, कुष्ठ-सिन्धुभिः ।
(c) ,, कार्पासाद्भवति तूलकं खनीलं ॥
(d) ,, मधुविनिहितमन्तः etc.

62 UPAVANA VINODA
करिवरमृदितवलीमुखनखलैर्मूलेषु कीलितस्य तरोः।ᵃ
संवत्सरं च यावत्फलितस्य फलानि जायन्तेᵇ ॥ २०५
बद्ध्वा चर्मतृणाभ्यां विड़ङ्गमधुदुग्धलेपितोलिख्यᶜ ।
शाखा पयोम्बुसेकाच्चिरमपि पक्वं फलं धत्ते ॥ २०६
मीनकोलवसामांसदुग्धसेकेन धूपतः ।
सर्वबीजानि साश्चर्यमुत्तिष्ठन्ति फलन्ति च ॥ २०७
अङ्कोलतैलसूकरशिशुमारवसासु भावितं बीजं ।
सद्यो रोहति निहितं भूमौ करकाम्भसा सिक्तम् ॥ २०८
बीजमाम्रादिवृक्षाणां पक्वं मीनफलाम्बुनि ।
अङ्कोलतैलदुग्धाज्ये निहितं बृहतीभवेत्ᵈ ॥२०६
भस्मनामैलितं शुष्कमुप्तमुद्भिद्यते सह ।
फलेनाशेषलोकस्य कृतकौतुकमञ्जसा ॥२१०
एकविंशतिवारेण कुकुटस्यासृजोक्षितम् ।
तत्तत्क्षणाद्दाडिमीबीजं वर्द्धते फलति ध्रुवम् ॥२११
मत्स्यकोलवसामांसं चणकत्क्षारभावितम् ।
यस्य कस्यापि वा बीजं ध्रुवं पुष्पफलं भवेत् ॥२१२
स्कन्धतः समन्ततः सूकरास्थिभिदृढम् ।
कीलितो न संशयं नाशमेत्यनोकहःᶠ ॥२१३
कुलत्थक्वाथ तोयेन तरुः पुष्पफलं त्यजेत् ।
किंशुकार्जुनतर्कारीलवणाम्बुप्रयोगेन च ॥२१४
(a) गणनाथ—करिमदमृदितवलीमुखसुखनलिकैर्मलेषु etc.
(b) ,, सम्वत्सरं न यावत् फलितस्य फलानि पच्यन्ते ॥
(c) ,, बद्ध्वाचर्मतृणाभ्यां विड़ङ्गमधुदुग्धलिप्तमुल्लिखिता ।
(d) ,, वीजादाम्रादिवृक्षाणां फलं मीनफलाम्बुनि ।
अङ्कोल तैलदुग्धाज्ये निहितात् सुवृद्धद् भवेत् ॥
(e) ,, बीजं द्रुतं etc.
(f) ,, समन्ततः स्कन्धतः स सन्दृढं शूकरारास्थिभिः ।
कीलितो न च संशीष्टं नाशमीतीत्यनोकहः ॥

SCIENCE OF ARBORI-HORTICULTURE IN ANCIENT INDIA 63
नानावर्णैर्घटितं कन्दं कुमुदस्य सूत्रसंघटितम्^a ।
घृतमधुविलिप्तमुप्तं सूते कुसुमं तथावर्णम् ॥२१५
माहिषकरीषमूत्रैर्मृ दितविशुष्कं दिनानि यत्सप्त ।
कुमुदफलबीजमुप्तं जनयति करवीरविटपं तत् ॥२१६
कूष्माण्डवार्ताक पटोलकादि-
बीजं वसाभावितमुप्तसिक्तम् ।
विशोधितायाम् भुवि सर्वकालं
फलान्यनस्थीनि महान्ति धत्ते ॥२१७
वार्त्ताकबीजं घृतमाक्षिकार्क-
विशोषितं गोमयलिप्तरन्ध्रे ।
बालस्य कूष्माण्डफलस्य तप्तं
पक्काद्गृहीतं^b फलितं महत्स्यात् ॥२१८
मन्दारद्रुमरन्ध्रे या कौष्माण्डी निर्गतालता ।
मृद्गोमयघृते^c तस्मिन्सिक्ते फलति सा सदा ॥२१९
सूकरासृग्वसासिक्तमङ्कोलतैलभावितम् ।
एरण्डबीजं कारञ्जीफल^d सूतेति कौतुकम् ॥२२०
खरतुरंगविड् निवेषिततापितया या शलाकया मूले ।
तिर्यग्विद्धा कदली फलति फलं करिकराकारम् ॥ २२१
कोलशोणितमेदोभ्यामङ्कोलक्वथितेन च ।
सिञ्चिता कदली सूते दाडिमीफलमुत्तमम् ॥ २२२
नरमांसवसारक्तदन्तिदन्तविचूर्णितैः ।
मिश्रितेनाम्भसा सिक्ता रम्भा चूतफला भवेत् ॥ १२३
अङ्कोलक्वथितं स्विन्नं नृमांसं छागदुग्धयुक् ।
पिण्याकसहितं मूले सहकारस्य निक्षिपेत् ॥ २२४

(a) गणनाथ—कुमुदस्य सूत्रसंघटितं ।
(b) ,, पक्कं गृहीतं etc.
(c) ,, मृद्गोमययुते etc.
(d) ,, एरण्डबीजं कारञ्जीफलं etc.

64 UPAVANA VINODA
द्राक्षावल्लीसमाकारः सहकारः सदाफलः।
जायते निश्चितं धत्ते सर्वेषामद्भुतं यदि॥^a २२५
शशकूर्मासृङ्मध्ये बहुभावितमाम्रजं बीजम्।
रूढं सिक्तम् दुग्धैः फलति फलं सर्वकालेषु॥ २२६
कृमिरिपुयवयष्टीमधुगुडदुग्धविलेपनेन निम्बतरुः।
भवति जलदुग्ध सिक्तः स्वभावतिक्तोऽपि मधुरफलः^b॥ २२७
बीजं नरपलाङ्कोलतैलस्विन्नं शुभं सदा।
उद्गच्छति मृदा पूर्णेऽमम्भःसिक्तं करे क्षणात्॥ २२८
अङ्कोलतैलभावितमुषितं गोशकृति कुमुदकन्दमलम्।
करकाम्बुकर्दममृते कलशे कुसुमं समुद्वहति^c॥ २२६
गोकोलास्थिकरीषैस्तु दग्धे गर्त्ते विशोधिते।
उसं च वालुकापूर्णं मूलकं गर्तवद्भवेत्॥ २३०
[L14

SCIENCE OF ARBORI-HORTICULTURE IN ANCIENT INDIA 65
आम्रैः क्षेमं भल्लातकैर्भयं पीलुभिस्तथारोग्यम् ।
खदिरशमीभ्यां दुर्भिक्षमर्जुनैः^a शोभना वृष्टिः ॥ २३६
पिचुमन्दनागकुसुमैः सुभिक्षमथ^b मारुतः कपित्थेन ।
निचुलैनावृष्टिभयं व्याधिभयं भवति कुटजेन^c ॥ २३७
एते नानावृक्षायुर्वेदशास्त्रेभ्यः ॥
समाप्तः ।

(a) गणनाथ—दुर्भिक्षमर्जुनेन etc.
(b) ,, सुभिक्षमपि etc.
(c) ,, निचुलैनावृष्टिः स्याद्व्याधिभयं वै भवति कुटजेन ॥
एते नीता ह्यत्रा आयुर्वेदादि शास्त्रेभ्यः ।
अन्येऽपि सन्ति बहवस्तेषु च कथिता वनस्पतयः ॥
9

अ

UPAVANA-VINODA
THE TRANSLATION

The provided image contains a blank page (flyleaf/endpaper) with no legible text.

HERE BEGINS THE CHAPTER OF "THE SCIENCE OF PLANT-LIFE"
DEALING WITH UPAVANA-VINODA---THE ART OF
ENJOYMENT BY GARDENING

1. He is verily the king whose abode is provided with spacious gardens,
   containing large tanks or pools adorned with beautiful lotus blossoms over
   which humming bees fly---that may be regarded as the consummation of all
   happiness on the part of men, and that give intense pleasure to the mind of
   sportive and pleasure-seeking ladies puffed up with the pride of beauty.
2. If pleasure-seeking sovereigns have no gardens wherein to seek
   pleasure, the delicate and fine bodily from, bevy of fair and youthful ladies,
   compeers excelling in pleasing arts and sonorous lutes and profusion of
   wealth---all these are useless.
3. I am expounding in detail that subject after a thorough study of the
   treatises compiled by the sages of old. May the noble-minded and upright
   readers find delight in looking it through, and judging it as a whole (for what
   it is worth).
   HERE BEGINS THE SECTION CALLED TARUMAHIMA---
   THE GLORY OF TREES
4. Better to have a tree (planted) by the wayside where many rest under
   its shade than to have many sons born who are devoid of wealth and virtue.
5. We read in the Śāstras that (excavation of) a pond is equivalent (in
   virtues) to (sinking of) ten wells, a lake is equivalent to ten ponds, and a son is
   equivalent to ten such lakes and a tree is as good as ten sons.
6. He, who for pleasure makes him a good garden full of fruit and
   flower trees, is destined to go to the abode of Śiva and resides there for as many
   as three ages.
7. One should plant trees with full knowledge of these particulars, in as
   much as, from trees proceed virtues, material prosperity, fulfilment of desires
   and salvation---all these four sovereign things.
8. A man is sure to reside in Vaikuṇṭha (the abode of Viṣṇu) for as
   many thousand years as there are Basil plants planted in his house.
9. Lakṣmī (the Goddess of Wealth) lives for generations in the house
   of a man who plants the Vilva trees, peculiarly favourite with Śiva.
10. He, who plants Aśvattha trees after proper methods, no matter
    where, goes to the abode of Viṣṇu,

70 UPAVANA VINODA
11. He, who plants the Āmalaka trees, reaps the fruit of constant as-
ceticism, the giving of earth and of many sacrifices (yajña).
12. He, who plants after a proper method two Banyan trees, goes to the
abode of Śiva, and is waited on by the seraphim.
13. The virtuous man who plants three Nimba trees attains to the abode
of the Sun and stays there for three thousand years.
14. There can be no doubt of the fact that the man who plants four
Plakṣa trees enjoys the fruits of a Rājasūya sacrifice.
15. He, who plants five Āmra trees by the wayside or in the garden,
secures the salvation of fourteen generations past and future, backward and
forward.
16. He, who plants six Śirīṣa trees by the wayside, attains to the abode
of Garuḍa and spends his days there in as much pleasure as the gods do.
17. The man who plants either seven or even one Palāśa tree, gets at
the abode of Brahmā and is waited upon there by the best of gods.
18. He, who plants eight Udumbara trees himself or gets them planted by
others, reaches the abode of the Moon and enjoys intensity of pleasure there.
19. He, who plants a Madhuka tree, becomes free from all diseases,
and by him all the gods, especially, the goddess Pārvatī is pleased or gratified.
20. He, who plants a tree along with any of these trees: Kṣirīka,
Kadalī, Drākṣā Piyāla, Panasa, etc., ensures himself against all diseases for
seven lives (births) to come.
21. He, who plants a Jambū tree, either with knowledge or in ignorance,
enjoys the fruits of virtue in his own house every day.
22. He, who plants trees capable of bearing fruits and flowers besides
those that have already been mentioned enjoys the fruits of the gift of one
thousand cows of gold.
23. He, who plants Aśvattha, Pichumanda, Nyagrodha, one each; ten
Tamarind trees, and Kapittha, Vilva and Āmalaka, three each, and five mango
trees, is never fated to see hell
II. HERE BEGINS THE SECTION CALLED NIBASASANNATARU-
SUBHASUBHALAKSHMANANI—THE GOOD AND EVIL
OMENS RELATING TO RESIDENCE NEAR TREES
24. The presence of Banyan tree in the east of a house means ful-
filment of all desires, and Udumbara tree in the south, Pippala in the west
and Plakṣa in the north are productive of good,—everything else is to be
strictly forbidden.
25. One should do well to avoid Aśvattha tree in the east of a house,
Plakṣa tree in the south, Banyan tree in the west and Udumbara in the north :

SCIENCE OF ARBORI-HORTICULTURE IN ANCIENT INDIA 71
26. For this simple reason that gods and demons and semi-celestial
beings, gandharvas and kinnaras, snakes and voracious demons, beasts and
birds and men,—all these have recourse to trees, or take shelter under them.
27. Hence one should do well to avoid the shades of all trees in one's
house; one should not plant in front of one's house a tree even if it is
made up of gold.
28. Children do not multiply in the house of a man wherein germinate
(grow) Vadarī, Kadalī, Dāḍima and Vījapūraka.
29. A man desirous of happiness should not plant in his house Palāśa,
Kāñchana, Śleṣmāntaka, Arjuna and Karañja,—all these five trees.
30. A thorny plant nereby is productive of danger from enemies, and
the proximity of a Kṣīri-vṛkṣa causes loss of wealth, and a fruitful thorny
tree which is also milky leads to loss of human lives: one should do well to
avoid even the very good of these trees.
31. If one plants Nīlī and Haridrā, one is destined to be ruined himself
together with his sons and all his wealth. If these trees grow even of
themselves the persons versed in the laws should cut them off in accordance
with the sayings of the Sages.
32. One should never make a garden in the nairt or agni corner of
one's house; if one does so distress and sorrow will be the outcome.
33. If one lays out a garden in the north or in the west of one's house,
one's children and grandchildren multiply; hence a landlord, i. e., the
proprietor of a house, should make gardens after these rules.
III. HERE BEGINS THE SECTION CALLED BHUMINIRUPANAM
—THE SELECTION OF SOILS
34. Three main types of soil, viz., Jāṅgala (barren), Anūpa (moist) and
Sāmānya (ordinary) are divided into six on the basis of colour and taste.
35. Soils having black, pale (shady), blue, red, yellow and white
colour or appearance are respectively associated with sweet, acid, salty, sour,
bitter and pungent tastes.
36. The soils that are poisonous, or stony, or full of anthills, or barren, or
full of gravels, and that which still remain uneven even when ploughed, or
that which has water hidden in its depths are not favourable to the growth
of trees.
37. Do well to know that the soil which has the brilliance of blue
gems, that which is as soft as the feather of the Śuka-bird, that which is as
white as the conch, the Kumuda flower, or the moon, and that which
has the colour of melted gold, or that of a blown Champaka flower,—all
these are favourable for the growth of trees.

72 UPAVANA VINODA
38. All kinds of trees flourish in the soil which is even, the soil near
which there is water, and where the sprouts of trees put on green appearance.
39. The soil, which is neither barren nor watery, may be said to be
Ordinary, and there all types of plants grow.
40. Panasa, Lakuca, Tālī, Baṁśa, Jambīra, Jambū, Tilaka, Vata,
Kadamba, Āmrātaka, Kharjūra, Pūga, Kadalī, Tiniśa, Mṛdvī, Ketakī and
Nālikera,—all these trees grow in Anūpa soil.
41. Vijapūraka, Punnāga, Champaka, Amra, Atimuktaka, Priyāṅgu,
Dāḍima and similar others,—all these trees grow in the ordinary soil.
42. The trees which do not ordinarily grow in a particular type of
soil may do so if there is wealth hidden under it, or through the grace of
gods, or through the grace of sovereigns.
IV. HERE BEGINS THE SECTION CALLED PADAPAVIVAKSHA—
THE CLASSIFICATION AND PROPAGATION
OF PLANTS
43. Plants are classified into trees, shrubs, creepers and herbs, and
they propagate through seeds, cuttings, and bulbs.
44. The trees which produce fruits without flowers, are called Vanaspatis,
and those which produce fruits and flowers are called Drumas.
45. Those that spread themselves on the ground are called Latas
and those that spread themselves in several branches a little above the
ground are called Gulmas.
46-47. Do well to know that Jambū, Champaka, Punnāga, Nāga-
keśara, Ciñciṇī, Kapittha, Vadarī, Vilva, Kumbhakārī, Priyaṅgu, Panasa,
Amra, Madhūka and the like, Karamarda and similar others grow out of
seeds ; and Tāmbūlī, Sindhuvāra, Tagara and such others grow out of kāṇḍa
(portions of stems, i. e., cuttings).
48. And Pātalā, Dāḍima, Plakṣa, Karavīra Vata and such others,
Mallikā, Udumbara, Kunda and others grow out of seeds and cuttings.
49. Kuṁkuma, Ārdra, Rasona, Āluka, grow out of kanda (bulbs, and
such other underground stems), and Elā, Padma, Utpala and such others
grow both out of kanda and seeds.
V. HERE BEGINS THE SECTION CALLED VIJOPTIVIDHI—
THE RULES FOR THE SOWING OF SEEDS
50. One should sow pulses and sesamum on a level ground after
it has been thoroughly ploughed with a plough, and should cut the crops
when they are ripe and then should sow seeds on that ground again at
pleasure.