सामग्री पर जाएँ
सर्वकोश
संग्रह पर लौटें

कबीर कृष्ण गीता

Kabir Krishna Gita

युगल आनंद विहारी द्वारा

स्रोत: Kabir Krishna Gita - Yugal Anand Vihari · Archive.org (उद्गम)

Devanagarihipublished168 पृष्ठ

गरुडकी चेतना - गरुड और कबीर सम्वाद

९४

कवीरकृष्णगीता ।

सकल देवता सुन थर हरेऊँ । धाय कवीरके चरणन परेऊ ॥
चरणोदक लै मुखमहँ लीन्ह। चरण परसि प्रदक्षिण कीन्ह। ॥

कबीरवचन ।

कहँ कवीर सुनो सुनि व्यासा । गुरुके भक्त कटे यम फाँसा ॥
गुरु विन राम न भावे हांथा । गुरु विन डोलहिँ जीव अनाथा ॥
गुरुकी भक्त साधुकी सेवा । हरषि गोपाल मिले यह भेवा ॥
हमहू गुरुको करता जाना । काउ जीत गुरु नाम बसाना ॥
गुरु सोई जो अंतहु थीठा । जन्म बरण गुरुलागे सीठा ॥

दोहा—योग यज्ञ तप तीर्थ, प्रतिमा भूत मसान ।

कहँ कवीर सदुरु विना, जीव जात यम थान ॥
उठके गरुड टाढ बये आगे । हरिसों विनती करने लागे ॥
आज्ञा देहु मोहि त्रिसुवननाथा । हमहु जीव निज करहु सनाथा ॥
हम कवीर कहँ सदुरु करहीं । सेवा तुम्हार ध्यान उर धरहीं ॥
कृष्ण विहँस कहवे अस लीन्ह। सुनहु विहँग सबन चित दीन्ह ॥
यहिते श्रेष्ठ अमर कछु नाहीं । धन्य सो जो गुरु शरण समाहीं ॥
हमहू गुरुके शरण समाने । सदुरु कर कवीर कहँ जाने ॥
कबीरके आस सबनको भाई । कहहि कृष्ण पुन गरुड बुझाई ॥

दोहा—खगपति गये कवीर पहुँ, शरण देहु सतनाम ॥

यमसे त्रास निवारहु, देहु भक्त सतधामा ॥

कबीरवचन ।

कहँ कवीर सुनो खगराई । बडे भाग गुरु शरण समाई ॥
गुरुकी आज्ञा शिष्य जो माने । शिष्य सोईजो गुरु सुरति समाने ॥

कबीरकृष्णगीता ।

९५

चरण टेक विनवें नभगामी । आज्ञाकरहु सो मागो स्वामी ॥
कहो तो सीस कल्प सुँइ धरऊँ । कहो निजहु तासन परऊँ ॥
हमहू गुरुकी महिमा जाना । गुरुते श्रेष्ठ और नहीं आना ॥
हम त्रिभुवन पातिके सुखपाला । हमरे पीठ जो सदा गोपाला ॥
जब हम देस गोपाल तेहि सेवा । परेउं चरण तर लीन्ह तुव भेवा ॥
दोहा—कहे तक्षक आरि जोर कर, विनय सीस पग राख ।
काटहु यम कर फाँस प्रभु, गुरुड दीनता भाष ॥

कबीर वचन ।

कहे कबीर सुनो खगराया । मिले ना समर्थ सद्गुरु दाया ॥
आपन जीव सम सब कह लेखे । एके राम सकल घट पेखे ॥
सुर असुरारी चाल निहारे । नीर क्षीर बिलगाइ सुधारे ॥
ज्ञान औ मनकी दशा विचारे । सतपद गहि गुरु सुरत निहारे ॥
जेते आमिष मीन मद मांसू । परधन परनिंदा उपहासू ॥

कबीरवचन ।

कहैं कबीर सुन गुरुड सुजाना । अंकुर सुगंध पवित्र फुल पाना ॥
दोहा—गुरु कहैं करता जाने, साधन गुरु कह लेख ।
कहैं कबीर सुन खगपाति, राम सकल घट देख ॥

गुरुडवचन ।

गुरुड कहे तब सीस नवाई । सत्यकबीर तुम समर्थ साई ॥
तुम्हरे सिखापन हृदय मानो । शरण देहु कहे श्रीमगवानो ॥

कबीरवचन ।

श्रीकृष्ण तुम त्रिभुवन राऊ । गुरुडहि बोधे कहहु सुभाऊ ॥

१६

कबीरकृष्णगीता ।

दोहा-शब्द हमारे शीतल, अमृत मोद सो भाव ।

भक्तपंथ समिता ज्ञान दृढ, अभे सुक्त पद लेव ॥
भले गुरुड जाय आनहु साजा । गह २ वैकुंठ वाजन बाजा ॥
कहे गुरुड भाषहु प्रभु साउज । सत्यपुरुष कह चढे सब सांउज ॥
कहे कबीर नारिअर भरपूरा । सेत गरी मिष्टान खजुरा ॥

दोहा-पान फूल चंदन सुाचि मेवा, गऊ घृत जोत प्रकाश।
सो अमर प्रत नाम गुरु, चरण सतिहर दास ॥

सेत सिंहासन क्षत्र चंदेवा । ध्वजा पताका सेत सजेवा ॥
गुर मिष्टान छान जल झारी । थार जोतिधर पंच मुख वारी ॥
आज्ञा मांग गुरुड उठ धाये । तैतिस कोट देव हकराये ॥

सवा लाख नीरअर ले आना । सवा सो मन मिष्टान प्रवाना ॥
कृष्णहि नेवत दीन्ह कर जोरी । तुव प्रताप गुरु मम बंदछोरी ॥
शिव सनकादि ब्रह्मादि विष्णुवादी । देवकृष्ण सुन सुखसे सादी ॥

सब मिल आय कीन्ह धुन ध्याना । भजन अखंड शब्द प्रवाना ॥

दोहा-सकल देव मुनि चक्रित, गुरुड शरण सतनाम ।

सत्यकबीर जो सुमरे, तेहि गाढे आवे काम ॥
दीन्ह पान यम त्रिण तोराई । चरणासुत तिलक दठाई ॥
पाय प्रवाना गुरुड अनंदा । जस चकोर पाये निस चंदा ॥
महायसाद सकल मिल लीन्हा । विनवहिं गुरुड असीस तब दीन्हा

कृष्णवचन ।

कहे कृष्ण स्वगति बढ भागी । तुम सदुरुके दास सुभागी ॥
धन्य भाग तेहि प्राणी केश । शरण कबीर गये दुख फेरा ॥

कबीरकृष्णगीता

( ९७ )

सरगुण भक्त जो आवा गौना । तन थर दुख सुख पावे पवना ॥
निर्गुण भक्त शरण सतनामा । नाम कबीर भजन सुखधामा ॥

दोहा—कहैं कबीर सुन खगपाति, नाम कबीर कंडहरा।

निरगुण भक्त सब ऊपर, आवागवन निवार ॥

सकल देव मिल स्तुति लावा । बडे भाग हम दर्शन पावा ॥

व्यासदेव सुखदेव सुनियारद । विनती करें सुरपाति गण शारद ॥

श्रीकृष्णसे पूछे व्यासा । कबीरकी माहिमा करहु प्रकाशा ॥

तुमते भेछ कबीर कस भयऊ । यह चरित्र हम जान न पायऊ ॥

श्रीकृष्णवचन ।

कहैं कृष्ण सुन व्यास सुख जाना। कबीर आद करता निरवाना ॥

निरंजन हमरे पिता दृग काला । जार मार जिव करहि बेहाला ॥

सतकबीर काल शिर भंजन । कबीर नाम ते त्रसित निरंजन ॥

दोहा—तीन लोकते न्यारा, अमरलोक विस्तार ।

जो कबीरको सुमरे, सोइ उतरे भौपार ॥

कहैं कृष्ण मैं कहों परमारथ । निर्गुण भक्त जन्म जुग स्वारथ

जब कलकाल निरंजन कोपिहै । भिटिहै दया धर्म विश रोपिहै ॥

गंगा सती सिद्ध औ साधक । सबके सत घटि है कलबाधक ॥

गिराकार सब जीव गरासे । भक्तहीन तेहि काल तरासे ॥

निर्गुण भक्तिहीन जो प्राणी । पापी पुनी जार सब सानी ॥

सबकर सत् काल बिचलाई । कबीरसे संत अडे रहाई ॥

गाहैं ताहि कबीर ले राखी । आगे तेहि निजु कबीर हरि भाबी ॥

९८

कबीरकृष्णगीता ।

दोहा-अजर मुक्त सो पावे जो, सुभरे सत्यकबीर ।

नरकी दैही त्यागके, हिरंमर धरे शरीर ॥

७३ पंडव नारद सुख व्याप्ता । एक दिन सुन कस भयउ तमाप्ता ।
जीव एक सतलोक चलि जाई । दूत ताहि नहिं पायउ प्राई ॥
गये दूत धर्मरायके पास । धर्मराय आप यम वासा ॥
हम त्रिय बंधु यम सहित सिधायो । हेरत जीव कितहु नहिं पाये ॥
सब थाके हम देश देखा जाई । सुन्यके पार मानसर जाई ॥
महासुगंध देश उजियारा । कामिन शोभा अकह अपारा ॥
कोटिन चंद सूर्य छवि एका । हंस असंख हंसनि तेहि रेखा ॥

दोहा-जहैं सतपुरुष कबीर निज, सो नहिं देखेउं ठौर ।

पुरुषलोकको आभा, मानसरोवर मोर ॥

अपनी कंचन उदित अटारी । हंसनीको लगी गंध हमारी ॥
द्वारपाल एक पठडन वेगी । देश निकार धायो बहु वेगी ॥
मोहिं घर बांहनीकारीस बाहर । मैं सुभरेउं कबीर तेहि ठाहर ॥
तहैं कबीर मोहि लीन्ह बचाई । बार अनेक दया उर लाई ॥
जहांसे गयऊं निरंजन खोदा । कबीरके आद न जाने वेदा ॥
कबीर सबनके आद बखाना । कबीरके आद कोई नहिं जाना ॥
कबीर नाम कायाको वीरा । कदली तन पौनगरसीरा ॥

दोहा-काया कदल दल, गुप्त प्रगट कबीर ।

सबके भीतर बाहर, स्वास निहस्वास शरीर ॥

सचलोककी ऐसी शोभा । कहि न सिराय मोर मनलोभा ॥
एक हंस तरवन जोती । छिन्न एक महैं देखऊं ससीकोती ॥