भुशुण्डि रामायण (काकभुशुण्डि एवं गरुड़ संवाद - पूर्वखण्ड सविस्तार व्याख्या)

• ३७६ -
  नित्यं प्राप्नोति मत्पित्रोः प्रेमानन्दं स मानुषः ।
  वैशाखे मासि यः कुर्याच्चन्दनैश्चार्चनं मम ॥ २ ॥
  स लभेदूद्भवसंतापशान्तिं नैवात्र संशयः ।
  ज्येष्ठे मासि च यः कुर्याच्चन्दनागुरुमिश्रितैः ॥ ३ ॥
  जलयन्त्रोद्भवैस्तोयैर्ज्योत्स्नाभिर्मम तोषणम् ।
  विषयेषु वितृष्णत्वं स लभेन्नियतं नरः ॥ ४ ॥
  आषाढे मांसि यः कुर्याच्छीतलान् व्यजनानिलान् ।
  भवतायोद्भवा बाधा तस्य नो जायते क्वचित् ॥ ५ ॥
  श्रावणे मासि कुर्वीत हिन्दोलैः परिदोलनम् ।
  वामे श्रीसहजानन्दायुक्तस्य मम सर्वदा ॥ ६ ॥
  विचित्रवस्त्राभरणैः पवित्रारोपणैस्तथा ।
  शाद्वलैर्हरिते कुञ्जे हरिद्रूरुहमञ्जुले ॥ ७ ॥
  इन्द्रगोपौघयुक्तायां भुवि वर्षति वारिदे ।
  तस्याहं सर्वदा तुष्टः प्रयच्छामि परां मुदम् ॥ ८ ॥
  भाद्रे मासि च यः कुर्यात्प्रमोदविपिनस्य मे ।
  वनैर्द्वादशभिः साकं यात्रां चैव प्रदक्षिणाम् ॥ ९ ॥
  तस्य किं नु फलं वाच्यमश्वमेधसहस्रकैः ।
  वाजपेयमखैर्लक्षैः सोमकोटिभिरेव च ॥ १० ॥
  न पुण्यं समतां याति जलस्थानावगाहनात् ।
  आश्विने शुक्लपक्षे तु दशम्यां विजयोत्सवम् ॥ ११ ॥
  यः कुर्यात्तु विधानेन स लभेग्विजयं भुवि ।
  शमीपूजनवेलायां रथारूढं तु मां स्मरेत् ॥ १२ ॥
  स्वस्तिवाचनमन्त्राद्यैर्जयघोषैश्च भूरिशः ।
  प्रस्थापयेन्मां महत्या वेष्टितं कपिसैनया ॥ १३ ॥
  भक्तैः प्रतिकृतिं कुर्यात् सर्वामन्यूनभावतः ।
  कृत्वा च गोमयैलंङ्कां ध्वंसयेद्गजवाजिभिः ॥ १४ ॥
  संस्कुर्याच्च ध्वजपटानुत्तुङ्गास्तरणादिभिः ।
  इदं कृत्यं महीपानामावश्यकमुदाहृतम् ॥ १५ ॥
  कार्तिके दीपमालाभिरन्नकूतोत्सवेन वा ।
  कृत्वा मत्तोषणं मर्त्यः कोटियज्ञफलं लभेत् ॥ १६ ॥
  नित्यं रासविलासाद्यै रमयेच्चन्द्रिकामये ।
  देवोत्थानविधानेन तत उत्थापयेच्च माम् ॥ १७ ॥

• ३७७ -
  कृत्वैवं शारदीं पूजां मत्प्रेम लभते नरः ।
  हेमन्ते शिशिरे चैव तूलवस्त्रैर्विशेषतः ॥ १८ ॥
  गर्भालियसमावेशैर्हसन्तीभिश्च भूरिशः ।
  उष्णोदकैरूष्णभोज्यैर्नानाभोगविधानतः ॥ १९ ॥
  कालागुरुप्रधूपैश्च ताम्बूलीवीटिकार्पणैः ।
  सेवते मां सदा भक्त्या तस्य पुण्यं न गण्यते ॥ २० ॥
  अथ प्राप्ते वसन्ते च वसन्तोत्सवरीतिभिः ।
  सेवयेन्मां सदाभक्त्या दोलादिपरिदोलनैः ॥ २१ ॥
  एष वो विधिरुद्दिष्ट ऋतुसेवनपूर्वकम् ।
  अनेन विधिना नित्यं तोषयेन्मां समाहितः ॥ २२ ॥
  इति श्रीमदादिरामायणे ब्रह्मभुशुण्डसम्वादे उत्तरखण्डे सर्वप्रबोधे
  पञ्चचत्वारिंशोऽध्यायः ॥ ४५ ॥
  ✤
  षट्चत्वारिंशोऽध्यायः
  श्रीराम उवाच
  अथ यूथमोध्यास्थाः सर्वे वै मामका जनाः ।
  मम लीलायां नित्यायां 'यूयं प्राप्ताः सदैव हि' ॥ १ ॥
  प्रारब्धध्वंसमागत्य नेष्ये वः स्वान् स्वधामनि ।
  तस्मिन् काले परिप्राप्ते आगमिष्यन्ति मद्गिरा ॥ २ ॥
  दिव्यानि चैव भास्वन्ति विमानानि सहस्रशः ।
  लक्षशः कोटिशश्चैव ह्यनेकानि समंततः ॥ ३ ॥
  तेष्वास्थाय प्रयास्यन्ति मदीये नित्यधामनि ।
  पशवः पक्षिणश्चापि तथान्ये नीचजातयः ॥ ४ ॥
  कुविन्दकुम्भकाराद्या आचाण्डालमथान्त्यजाः ।
  किं पुनर्यूयमात्मस्था वर्णाश्रमसुसंस्थिताः ॥ ५ ॥
  ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्राः स्त्रीयोनिसम्भवाः ।
  सर्वथैव परिप्राप्ताः परमे मम धामनि ॥ ६ ॥
  १. नास्ति - बडौ० ।
  ४८

• ३७८ -
  यूयं रंस्यथ केलिभिः सुखरूपाभिरुच्चकैः ॥ ७ ॥
  जना ऊचुः
  अयोध्यापि परं धाम तव चेत्यनुशुश्रुम ।
  किमर्थमेनां संत्यज्य भवान् यास्यसि तत्पदम् ॥ ८ ॥
  श्रीराम उवाच
  अहो जना अत्र सदा मम स्थितौ युगप्रवृत्तिर्न भवेदितोऽन्यथा ।
  सर्वेऽपि जीवा भुवि मुक्तिभाजो भवेयुरुत्सीदति¹ चैव लोकः ॥ ९ ॥
  ततोऽहमव्यक्तमशेषलोकैः स्वं नित्यधामाद्यचित्सुखैकम् ।
  अविद्या सर्वजनानुभूतेरगोचरं सम्प्रति सम्प्रयास्ये ॥ १० ॥
  चतुष्पथस्थितं वस्तु यथा गृह्णन्ति पामराः ।
  अपामराश्च सर्वेऽपि प्रतिबन्धो भवेत् कथम् ॥ ११ ॥
  तेन तद्गोपनीयं चेत्सज्जनैरधिकारिभिः ।
  केवलं खलु गृह्येत नेतरैः पामरैरपि ॥ १२ ॥
  एवं ममाविर्भावस्य काले सर्वजगद्दृशाम् ।
  गोचरत्वं भवत्येवेत्यन्तर्धानं करोम्यहम् ॥ १३ ॥
  'अनायासाद्विमुच्येत य एवोपव्रजेत माम् ।
  प्रकटं हि मदैश्वर्यं कस्य नो भाति दृग्वतः ॥ १४ ॥
  तस्मात्सर्वेषु कालेषु यूयं सर्वमपि स्थिताः।
  सदा मया सह परं धाम रमण मज्जनाः ॥ १५ ॥
  निर्गुणं निष्क्रियं शान्तं निर्विकारं निरञ्जनम् ।
  मायासम्बन्धरहितं निर्मलं निष्कलं तथा ॥ १६ ॥
  आत्मानन्दाकारयुक्तं सर्वतः पादपाणिकम् ।
  सर्वतोऽक्षिश्रुतिघ्राणं सर्वतोमङ्गलालयम् ॥ १७ ॥
  सर्वतो भासमानंतद्विरजाया परे तटे ।
  त्रिपाद्ब्रह्मासनी कृत्य संस्थितं मत्परं पदम् ॥ १८ ॥
  तस्यापि सारभूतं यद् बृहतोऽपि बृहत्तमम् ।
  गणितागणितानन्दभेदेन सुनिरूपितम् ॥ १९ ॥
  अवशा मे परा लीला तथा क्रीडामि नित्यशः ।
  भवन्तोऽपि मया साकं क्रीडिष्यन्ति तदन्तरे ॥ २० ॥
  इति नैश्चिन्त्यमालम्ब्य तिष्ठध्वं मामका जनाः ।
  तावत्पूर्वोक्तविधिना मम सेवां करिष्यथ ॥ २१ ॥
  १. 'रिक्तोभवेत्' टि०-बड़ौ० ।

इत्युक्तास्ते जनाः सर्वे पादावस्थाभिवाद्य च।
नमस्कृत्य च संतुष्टास्तद्विसृष्टा गृहान् ययुः॥ २२॥
इति श्रीमदादिरामायणे ब्रह्मभुशुण्डसंवादे उत्तरखण्डे सर्वप्रबोध
षट्चत्वारिंशोऽध्यायः ॥ ४६ ॥

सप्तचत्वारिंशोऽध्यायः

ब्रह्मोवाच
गतेषु तेषु लोकेषु प्रमोदवनवासिनः।
कांश्चिज्जनान् स्वपार्श्वस्थानब्रवीद्गोपरूपिणः॥ १॥

श्रीराम उवाच
हंहो गोपाः सर्वमहं स्मरामि यत् पुरा कृतम्।
यत् प्रमोदवने जातं दिव्यं मे केलिकौतुकम्॥ २॥
को विस्मरेत्तादृशमद्भुतं सुखं माङ्गल्यकायाः सदनेऽनुभूतम्।
तद्वात्सल्यं सुखितगवेन्द्रश्रीमन्माङ्गल्यनिरुपमसौख्यदापि॥ ३॥
कथं गोपाः प्राप्य गृहं दाशरथ्यं साम्राज्यलक्ष्मीमपि विस्मरेयम्।
त्रैलोक्यराज्यं यत्र निर्मञ्छनं स्यात् साम्राज्यलक्ष्मीर्नतदर्हापि स्यात्॥ ४॥
कथं गोपास्तादृशीं प्रेमवृद्धिं तदानन्दं वाप्यहं विस्मरेयम्।
तेते विलासा वनवीथीषु शश्वत् केलीकुञ्जाभ्यन्तरेषु प्रसंगाः॥ ५॥
तत्तत्पयोदधिहैयंगवीनैर्मिष्ठं स्वेष्टं प्राशनं काननेषु।
स्वैरं स्वैर ताश्चकेलीविलासान् भ्रामं भ्रामं तानि चौद्धत्यकानि।
गायं गायं ते च रसौघास्वादाः स्मारं स्मारं यानह मूर्छितोऽस्मि ॥ ६॥
अहो अत्यद्भुतं तत्तत्प्रमोदवनवीथिषु।
खेलनं वेल्लनं नृत्यं चलनं वलनं तथा॥ ७॥
तद्वै प्रमोदविपिनं ता रम्याः कुञ्जभूमयः।
गुंफनं गुञ्जाहाराणां सा पुष्पाभरणक्रिया॥ ८॥
संगे गोपालबालानां तत्तत्क्रीडनमद्भुतम्।
क्रीडने च रसोल्लासे मधुरं वेणुवादनम्॥ ९॥
नर्तनं तन्मयूराणां मदङ्गमुदितात्मनाम्।
प्रमोदवटमूले तद्गानं वापि कलैः स्वरैः॥ १०॥

• ३८० -
  इत्येवमनिशं गोपाश्चित्ते भावयतो मम ।
  दृशोरायाति तत्साक्षात् सर्वं विहरशां मम ॥ ११ ॥
  तत्रापि कांचित्वरमां सहजानन्दिनीश्रियम् ।
  स्मारं स्मारं केवलं मे हृदयं न विदीर्यते ॥ १२ ॥
  १तत्कारणं प्रायशोमन्ये एकमेव सुनिश्चितम् ।
  अद्य श्वस्तत्र यास्यामीत्याशाबन्धेन रक्षणम् ॥ १३ ॥
  तावद्गोपालबाला वः समाश्वास्य समागतः ।
  पणं कृत्वा झटित्येव यास्यामि प्रमुदाटवीम् ॥ १४ ॥
  अधुना खलु जानीत सैष कालः समागतः ।
  सर्वशः कृतमत्रैत्यावतारार्थप्रयोजनम् ॥ १५ ॥
  तथा हि रक्षिता देवा यज्ञाश्चापि सुरक्षिताः ।
  त्रयी च रक्षिता नूनं पापेभ्यो धर्मरक्षणात् ॥ १६ ॥
  साधवो रक्षिता नूनं भक्ताः स्वानन्यरक्षणाः ।
  ब्राह्मणानां परो धर्मश्चालितश्चैव पालितः ॥ १७ ॥
  हंता देवद्रुहोऽशेषा भूमिर्निष्कण्टका कृता ।
  पित्रोर्भक्तिमतोश्चित्ते बहुजन्मावधिस्फुटः ॥ १८ ॥
  अभिलाषः सफलतां नीतः संगमताचिरम् ।
  अयोध्यास्थः परिकरः सकलश्च प्रमोदितः ॥ १९ ॥
  एतावदेव सकलमत्रागमनकारणम् ।
  जातप्रायं तु तत्सर्वमयोध्यास्थजनान् प्रति ॥ २० ॥
  अतः परं प्रयास्यामि प्रमोदवनमेवतत् ।
  असंशयं स सफलो भवत्सु मामकः पणः ॥ २१ ॥
  भवद्भिरपि दृष्टेयमोध्या नाम मे पुरी ।
  अनन्तकौतुकं दृष्टं तत्र यास्याम्यतः परम् ।
  धैर्यमालम्ब्य तिष्ठध्वं सत्यवाग् जनितोऽस्म्यहम् ॥ २२ ॥
  अव्यक्तां गतिमापन्नो गत्वा प्रमुदकानने ।
  भवद्भिः सह क्रीडिष्येऽव्यक्तां च गतिमागतैः ॥ २३ ॥
  इति श्रीमदादिरामायणे ब्रह्मभुशुण्डसंवादे उत्तरखण्डे सर्वप्रबोधे
  सप्तचत्वारिंशोऽध्यायः ॥ ४७ ॥
  ✤
  १. पादेऽस्मिन्नक्षराधिक्यमार्षः ।

• ३८१ -
  अष्टचत्वारिंशोऽध्यायः
  ब्रह्मोवाच
  एवं समाधाय मनः सतां प्रियः १श्रीमत्प्रमोदाटविवासिनां नृणाम्।
  शुश्राव दूरात्स्तुतिमातुरस्य खिंगस्य नाम्नाघट्ट जनस्य ॥ १ ॥
  ततो विसृज्य भक्तास्तान् प्रमोदवनवासिनः।
  करुणादग्धहृदयस्तमुद्धर्तुमधावत ॥ २॥
  स वै ऋजीषाख्य ऋषिस्तपस्वी भक्तापराधादन्त्यजत्वं प्रयातः।
  तत्रापि चान्धो विषयानुसेवया प्रमत्तचित्तैर्वितथं नीतकालः॥ ३॥
  अन्यां गतिमदृष्ट्वा स विना श्रीरामसंश्रयम्।
  प्रपन्नः शरणं तं वै प्रभुं कारुण्यसागरम् ॥ ४॥
  भुशुण्ड उवाच
  कोऽयं विप्र ऋजीषाख्यः कथं वै चान्त्यजोऽभवत्।
  कथं च शरणं यातो रामं करुणयाप्लुतम् ॥ ५ ॥
  ब्रह्मोवाच
  प्रमोदवनपार्श्वस्थ ऋजीषो नाम वै मुनिः।
  निन्दया व्रजभक्तानामन्तकत्वमुपेयिवान् ॥ ६॥
  ततो ब्रजसरःस्नानाद्विहाय शौकरं वपुः।
  अन्त्यजत्वमवाप्यैष स्तुतवान् राघवोत्तमम् ॥ ७॥
  नारदस्योपदेशेन ज्ञात्वैनं पुरुषं परम्।
  अपि नाम तपस्वी वा ज्ञानी वा सुकृती च वा ॥ ८॥
  अहंकारं यः कुरुते स प्राप्नोत्यधमां गतिम्।
  पूर्वं चेदुत्तमः कश्चित्संस्कारो यदि वर्तते ॥ ९ ॥
  तदा लभेत् पुनरपि ज्ञानं नो चेद्गतो हि सः।
  ततोऽस्य प्राग्भवं ज्ञानं संस्कारेण स्मृतिं गतम् ॥ १० ॥
  त्यक्त्वा यच्छौकरं कार्यं मनाग् यातः कृतार्थताम्।
  तस्मादेवं नरः कुर्याद्यथा संस्कारवान् भवेत् ॥ ११ ॥
  ऋजीषः स्खलितो योगाद्भुक्त्वा पशुमयीं गतिम्।
  अन्त्यजानां कुले भाग्यान्मानवी योनिमाप सः ॥ १२ ॥
  भुञ्जानो भूरिविषयान् कुटुम्बासक्तमानसः।
  उत्तरोत्तरभोगेऽपि वैतृष्ण्यं नाप दुर्मतिः ॥ १३ ॥
  १. नास्ति-बड़ौ०।

[Header]

• ३८२ -

जायारतः पुत्ररतो धनसंचयतत्परः ।
ततः कालेन महता जाया तस्य मृतिं गता ॥ १४ ॥
कुटुम्बं सकलं चास्य पुत्रपौत्रादिकं महत् ।
विनष्टं चोरितं स्तेनैर्वसुधान्यगवादिकम् ॥ १५ ॥
ततोऽसौ वसुभिर्हीनो मृतपुत्रवधूसुहृत् ।
तत एष स्वतोजातविषयाभावहेतुना ॥ १६ ॥
भूत्वा वितृष्णहृदयो विवेश विपुलं वनम् ।
तत्र द्वित्रैर्द्दिनैरेष क्वचित्प्राश्य वनस्पतिम् ॥ १७ ॥
अन्धत्वं प्राप झटिति ततोऽभूद्बहुदुःखितः ।
स तस्मिन्निर्जनेऽरण्ये विलपन् करुणागिरा ॥ १८ ॥
किमप्यशक्नुवन् कर्तुं देहकृत्येऽपि चाक्षमः ।
सस्मार प्रभुमेकं तं भगवन्तमधोक्षजम् ॥ १९ ॥
करुणासागरं देवं दीनानां बन्धुमीश्वरम् ।
श्रद्धयावन

– ३८३ –
भीता भवाब्धितवितोर्मिभिरत्यनल्पैर्नान्यत्र सुस्थमनसो मनुजा भवन्ति ।
एकं विहाय भगवन्तमृते भवन्तं मां पाहि सम्प्रति गतं चरणाब्जमूले ॥ २९ ॥
कालोऽयमग्रकलनः कलयत्यनल्पां शक्तिं जगत्सु खलु भूरिभयातुरेषु ।
न त्वाश्रितेषु भवतश्चिरमङ्घ्रिपद्मं मां पाहि सम्प्रति गतं चरणाब्जमूले ॥३०॥
त्वामाश्रिता गतभयाः शरणागतैक श्रीवज्रपंजरविभो करुणैककन्द ।
खेलन्ति कालशिरसि स्वपदं निधाय मां पाहि सम्प्रति गतं चरणाब्जमूले ॥३१॥
मुग्धा भवन्ति बहुजल्पितमागमं ये संलब्धये तव मुहुर्मृगयन्ति विप्राः ।
न त्वां स्पृशन्ति निजभक्ति कलैकलाभम्मां पाहि सम्प्रति गतं चरणाब्जमूले ॥३२॥
दीनं तथातुरमनेकभवोर्मिनष्टप्रज्ञं व्यतीतकुशलं बहुदुःखमग्नम् ।
मूढं विशालविषयावलिकृष्टचित्तं मां पाहि सम्प्रति गतं चरणाब्जमूले ॥ ३३ ॥
स्तब्धंकदाप्यकृतसत्परिचर्यमुग्रबुद्धिं निजात्महतिजातकदर्थनं च ।
व्यर्थव्यतीतजनुरायुषमात्रदोषं मां पाहि सम्प्रति गतं चरणाब्जमूले ॥ ३४ ॥
उच्चैरबद्धबहु जल्पनशीलमन्तः कामावसन्नमनुदीरितनामजाप्यम् ।
पापं समस्तविपरीतकरं कुशीलं मां पाहि सम्प्रति गतं चरणाब्जमूले ॥ ३५ ॥
नामोद्धृताखिलजगज्जनसौख्यदायी स्वानन्दसिन्धुलहरीपरियोजितस्वः ।
अत्युन्नतस्वविभवोचित भव्यकारी मां पाहि सम्प्रति गतं चरणाब्जमूले ॥३६॥
आयुः प्रयाति विफलं सकलेष्टदायि स्तत्ते स्मृतिं विदधतो मनुजस्य नित्यम् ।
साफल्यमेति जगतीति विचिन्त्य सन्तं मां पाहि सम्प्रपि गतं चरणाब्जमूले ॥३७॥
ब्रह्मोवाच
एव कृत्वा स्तुतिं भूयः खिंगो नामान्त्यजः प्रभोः ।
तस्थौ कृताञ्जलिर्दीनो विफलीभूतलोचनः ॥ ३८ ॥
इति श्रीमदादिरामायणे ब्रह्मभुशुण्डसंवादे उत्तरखण्डेऽन्त्यजस्तुतिर्नामाष्ट-
चत्वारिंशोऽध्यायः ॥ ४८ ॥
✤
एकोनपञ्चाशत्तमोऽध्यायः
ब्रह्मोवाच
ततः स लोचनं लेभे रामभक्तिप्रभावतः ।
संजातलोचनोऽथाग्रे ददर्श पुरुषं परम् ॥ १ ॥

• ३८४ -
  निविडाम्बुधरं श्यामं श्रीमद्राजीवलोचनम् ।
  आकाशनीलवपुषं तुङ्कनासाविराजितम् ॥ २ ॥
  केयूरिणं प्रविलसत्कटकं मणिमालिनम् ।
  माणिक्यरत्नमुकुटं स्फुरन्मकरकुण्डलम् ॥ ३ ॥
  करुणाचपलापाङ्गं पीताम्बरविराजितम् ।
  श्रीवत्सवक्षसं भूरिगम्भीरावर्तनाभिकम् ॥ ४ ॥
  सुन्दरं . सिंह विक्रान्तं मृगराजोदरद्युतिम् ।
  रत्नकाञ्चीसमाबद्धपीताम्बरसुवासिनम् ॥ ५ ॥
  श्रीरत्नपादुकांन्यस्तचरणाम्बुरुहद्वयम् ।
  चरणाब्जनखद्योतिविजितादित्यवर्चसम् ॥ ६ ॥
  मन्दस्मितामितरुचिरञ्जिताधरबिम्बकम् ।
  चन्द्राननं चमत्कारिमाधुर्यरसवारिधिम् ॥ ७ ॥
  खिंगो नामान्त्यजो दृष्ट्वा मुहुरुचे कृताञ्जलिः ॥ ८ ॥
  खिँग उवाच
  अहो अत्यद्भुतं रूपं रामस्य करुणानिधेः ।
  विषयासक्तचित्तेन मया नीताश्च वासराः ॥ ९ ॥
  नैतावद्यातमतुलं रूपमेतन्मनोहरम् ।
  प्रायो लक्ष्मीरिदं दृष्ट्वा रूपमत्यद्भुतं प्रभोः ॥
  अभूच्चरणदासीति वयं समनुशुश्रुम ॥ १० ॥
  व्रजाङ्गनाश्च प्रमुदाटवीस्था माधुर्यमत्यद्भुतमेतदेव ।
  दृष्ट्वा वशीभूतहृदो निपेतुः पदाब्जयोरस्य सुपूरुषस्य ॥ ११ ॥
  विहायलोकं त्रपितं गुरूणां कुटुम्बभीतिं प्रणयावकृष्टाः ।
  भेजुर्भवन्तं भगवन्त मद्धा प्रत्यर्प्यचित्तं विषयांस्तनूश्च ॥ १२ ॥
  एतावदासीन्मम भाग्यमेव स्फुटं यदन्तर्विषयावसन्तम् ।
  सम्मूढधीः को विषमत्ति जानन् विहाय पीयूषनदीमनर्घ्याम् ॥ १३ ॥
  इत्युक्त्वा प्रसभं खिंगः पपात पदयोः प्रभोः ।
  स्रवल्लोचनधाराभिः सेचयानो मुहुर्मुहुः ॥ १४ ॥
  श्रीराम उवाच
  उत्तिष्ठ खिंग जातोऽसि मम सेवकसत्तमः ।
  निर्भयः कालमायादेर्विमुक्तोस्त्यधुना भवान् ॥ १५ ॥
  ये मामुपगता दीना जना निष्किचना अपि ।
  तेषामहमभीत्यर्थं भवामि प्रकटः स्वयम् ॥ १६ ॥

• ३८५ -
  लिंग उवाच
  जन्मान्तरे परं पुण्यं जनैर्यैर्वा सुसत्कृतम् ।
  तेषां त्वं गोचरो भूत्वा हरसे भवसंततिम् ॥ १७ ॥
  अहं तु जनुरारभ्य पापाचारः सुनिन्दितः ।
  विषयाकृष्टहृदयो भ्रष्टो ज्ञानविवर्जितः ॥ १८ ॥
  न कर्म कृतवान् किंचिन्न ज्ञानेन च निर्मलः ।
  नोपासनापरः शश्वच्चरणाब्जबहिर्मुखः ॥ १९ ॥
  तत्केन सुकृतेनाह लब्धवाञ्शुभमीदृशम् ।
  साक्षात्तव रमेशस्य यदेतत् खलु दर्शनम् ॥ २० ॥
  अवितर्क्याथ वा राम करुणेव तव प्रभो ।
  मुनीनां योगनिष्ठाना नित्यं निर्मलचेतसाम् ॥ २१ ॥
  ज्ञानिनां तत्त्वनिष्ठानां सततोपासनावताम् ।
  जन्मान्तरसहस्रेष्व निभृतं साधितात्मनाम् ॥ २२ ॥
  अलभ्यं मङ्गलमिदं यत्स्वरूपप्रकाशनम् ।
  [L

• ३८६ -
  ततस्त्वं शूकरो जातः प्रमोदवनसन्निधौ ।
  क्रूरो विपिनसंचारी तामसीं योनिमागतः ॥ ३१ ॥
  प्रमोदवनमध्ये तु कासारः कोऽपि निर्मलः ।
  तत्र दैववशादेत्य मज्जनं कृतवांस्तुवै ॥ ३२ ॥
  तत्र व्रजजना केचित्स्नाताः पूर्वं मम प्रियाः ।
  तेषां पादरजो लग्नं तवाङ्गे मज्जतो मुहुः ॥ ३३ ॥
  अङ्गसंगि च तत्तोयं लग्नं तेषां तवाङ्गके ।
  मुक्तस्तेन प्रभावेण महाशूकरयोनितः ॥ ३४ ॥
  तत्क्षणं स्मृतिमापन्नः स्मृतवान् पूर्वजन्म च ।
  अहो अहं तपस्वी स ऋजीषो नाम वै मुनिः ॥ ३५ ॥
  केन दुष्कृतयोगेन प्राप्तवाञ्छौकरीं गतिम् ।
  अनर्हं ईदृशी योनिं तपस्विकुलजो मुनिः ॥ ३६ ॥
  इति चिन्तयतस्तस्य नारदो मुनिरागतः ॥ ३७ ॥
  नारद उवाच
  अये मुनिकुलोत्पन्न मुने तापससत्तम ।
  दिष्ट्या निर्मुक्तवानद्य भवाञ्छूकरयोनितः ।
  महतां खलु पापानामिदं फलमभूत्तव ॥ ३८ ॥
  ऋजीष उवाच
  किं मया दुष्कृतं पूर्वं कृतं देवर्षिसत्तम ।
  तपस्यता योगनिष्ठमानसेन सुचेतसा ॥ ३९ ॥
  नारद उवाच
  भवान् निन्दितवान् पूर्वं गोपीः श्रीरामवल्लभाः ।
  कृतोऽसह्यापराधोऽयं रामस्य त्रिजगत्पतेः ॥ ४० ॥
  स्वस्यापराधं भगवान् कदाचित्क्षमते प्रभुः ।
  न तु स्वीयापराधस्य क्षान्तिर्भगवतः क्वचित् ॥ ४१ ॥
  तेन दोषेण हि भवाञ्छौंकरीं योनिमागतः ।
  तासां चरणपद्मोत्थधूलिधोरणिसंगमात् ॥ ४२ ॥
  व्रजकासारसंस्नानान्मुक्तवान् योनिमेतकाम् ।
  अतः परं पुनरपि नैव कर्तव्यमीदृशम् ॥ ४३ ॥
  असह्यं रामदेवस्य नितरामपराधनम् ।
  एता हि भगवद्रूपा भगवत्प्रियकारिकाः ॥ ४४ ॥

• ३८७ -
  न ह्यासां सदृशो ब्रह्मा न शेषो नापि चेन्दिरा ।
  अतः परं भजस्व त्वं ता गोपारेव भक्तितः ॥ ४५ ॥
  तासां चरणपद्मोत्थधूलिधूसरविग्रहः ।
  प्राप्स्यसे त्वं पुनरपि रामसायुज्यमद्भुतम् ॥ ४६ ॥
  एकं तु जन्म भविता तदसह्यापराधतः ।
  अन्त्यजेषु जनुः प्राप्य पुनर्मुक्को भविष्यसि ॥ ४७ ॥
  इत्युक्त्वा नारदो नाम देवर्षिरगमद्दिवि ।
  भवांश्चैव पुनर्जातः साकेतनगरेऽत्र च ॥ ४८ ॥
  विषयानन्दसम्मग्नः पूर्वजन्मापराधतः ।
  नारदस्य मुनेः संगात्कासारस्नानतोऽपि च ॥ ४९ ॥
  रामाङ्गनापदाम्भोजरजोमाहात्म्यतोऽपि च।
  पुनर्मद्भक्तियोगेन स्तुत्वा मां भक्तवत्सलम् ॥ ५० ॥
  अन्धत्वं समतिक्रम्य प्राप्तवान् मम दर्शनम् ।
  अतः परं पुनर्जन्म न भविष्यति संसृतौ ॥ ५१ ॥
  सम्प्राप्तो मत्पदाम्भोजे निर्भयोऽद्य निराकुलः ।
  तपसां कर्मणां चैव ज्ञानानां चापि सर्वशः ।
  फलं प्राप्तोऽस्येकदैव कृतार्थोऽसि विशेषतः ॥ ५२ ॥
  मन्नामसंस्मरणकृन्मम भक्तियुक्तो मल्लोकसंगतिपरो मदुपासनस्थः ।
  मत्स्थानमेष्यसि विमुक्तसमस्तमोहो भूयोऽप्युजीषमुनिरेव भविष्यसि त्वम् ॥५३॥
  इति श्रीमदादिरामायणे ब्रह्मभुशुण्डसंवादे उत्तरखण्डे
  एकोनपञ्चाशत्तमोऽध्यायः ॥ ४९ ॥
  पञ्चाशत्तमोऽध्यायः
  ब्रह्मोवाच
  पुत्रौ कुशलवौ नाम रामो रघुकुलेश्वरः ।
  कुशावत्यामवन्त्यां च स्थापयामास पार्थिवौ ॥ १ ॥
  उर्मिलाकुक्षिसम्भूतो तनयौ शुभलक्षणौ ।
  कारापथनृपौ चक्रे लक्ष्मणो रामशासनात् ॥ २ ॥

• ३८८ -
  तथा पुष्करनामानौ माण्डवीकुक्षिसम्भवौ ।
  तनयौ भरतश्चक्रे तदाख्यविषयेश्वरौ ॥ ३ ॥
  श्रुतकीर्तेः समुद्भूतः सुबाहुश्चबहुश्रुतः ।
  उभो चकार शत्रुघ्नो मथुराविदिशेश्वरौ ॥ ४ ॥
  रामलक्ष्मणशत्रुघ्नभरतैः सह वासिभिः ।
  चिरं सम्प्रीणिताः कृत्स्नाः साकेतनगरीप्रजाः ॥ ५ ॥
  दिने दिने गवां पूजा ब्राह्मणानां विशेषतः ।
  दानानि यज्ञाः स्वाध्याया व्रतानि विविधानि च ॥ ६ ॥
  सम्बभूवुरयोध्यायां रामे शासति मेदिनीम् ।
  श्रुतिगोद्विजधर्माणां स्वयं संरक्षके प्रभौ ॥ ७ ॥
  अतिथीन् पूजयानस्य रामस्य करपङ्कजात् ।
  पाद्यार्घजलवाहिन्यः सरय्वा सह संगताः ॥ ८ ॥
  यज्ञहोमभवो धूमः श्रीरामस्य निकेतनात् ।
  उद्भूव विमानस्थानन्धीकुर्वन् सुपर्वणः ॥ ९ ॥
  शुभाशिषः प्रयुञ्जानाद्विजन्मानो मुदान्विताः ।
  पूजिता रघुनाथेन स्वानि स्वानि गृहाण्यगुः ॥ १० ॥
  प्रावर्त्तततरां धर्मश्चतुष्पादिव मूर्त्तिमान् ।
  चतुर्भ्यस्तत्र भ्रातृभ्यो लब्धसम्पद्दिवानिशम् ॥ ११ ॥
  अश्वमेधाः कृतास्तेन महाधार्मिकमौलिना ।
  प्राग्वंशवर्त्तिना हैम्या जनकाङ्गजया समम् ॥ १२ ॥
  अजस्रं वासितः शक्रस्त्याजयित्वा सुरालयम् ।
  इन्द्राणीविरहोत्तापान्तन्नन्दनभूरुहम् ॥ १३ ॥
  अर्चिते प्रतिभूपालमौलिरत्नमरीचिभिः ।
  रामस्य चरणाम्भोजे वाञ्छाधिकफलप्रदे ॥ १४ ॥
  केषांचिद्दर्शयन् स्वस्य मैथिल्या सह संततम् ।
  संयोगं सर्वकालीनं सुखभोगसमन्वितम् ॥ १५ ॥
  केषांचिद्दर्शयन् दृष्ट्या बहिरङ्गदृशां पुनः ।
  वियोगं सर्वकालीनयोगसेवनतत्परः ॥ १६ ॥
  केषांचिद्दर्शयन् देव एकपत्नीमहाव्रतम् ।
  आनुकूल्यं दृढं नाम यत्रनान्यवधूरतिः ॥ १७ ॥
  केषांचिद्दर्शयन् पद्मां विशालाक्षीं रतिं पराम् ।
  सहजानन्दिनीं रामां निर्भरंसक्तिमेव च ॥ १८ ॥

• ३८९ -
  वनेष्वन्यां पुरे चान्यां लीलां सम्भावयन् मुहुः ।
  यया कया च रीत्या वै भक्तानानन्दयन् विभुः ॥ १९ ॥
  लीलाधिष्ठानमितरं सर्वलोकविलक्षणम् ।
  देशं कालं तथा द्रव्यं कृत्स्नं परिकरं तथा ॥ २० ॥
  अन्तरङ्गदृशां लोके केषांचिद्विदितात्मनाम् ।
  नित्यं संदर्शयन् मोहसमुच्छित्त्यै कृपावशात् ॥ २१ ॥
  आसुराणां पुनर्न्नित्यमधोगतिनिनीषया ।
  लोकानुगतमात्मानं दर्शयन् विश्वमोहनः ॥ २२ ॥
  चिरं तस्थौ रघुपतिर्योगमायामुपाश्रितः ।
  रञ्जयन् प्रकृतीः सर्वा नृत्यन् नट इवाद्भुतः ॥ २३ ॥
  भुवो भारं हरन् कृत्स्नं धर्मं संस्थापयन् विभुः ।
  भक्तिं प्रवर्त्तयंल्लोके द्विधाभावविभावनीम् ॥ २४ ॥
  स्वरूपं च प्रकटयंश्चिदानन्दाद्वयात्मकम् ।
  लीलां च तादृशीं कृत्स्नां लोके संदर्शयन् विभुः ॥ २५ ॥
  रेमे चिराय भगवान् प्रवरो रघूणामक्लिष्टकर्मकरणैकपटुर्महात्मा ।
  लोकेषु मौलिमुकुटाग्रमणीन्द्ररोचिर्नीराज्यमानचरणाम्बुजदिव्यपीठः ॥ २६ ॥
  ऐश्वर्यमद्भुतमखण्डमजस्रमेव वीर्यंयशः श्रियमनन्तगुणप्रतिष्ठः ।
  ज्ञानं विरक्तिमपि विश्वविलक्षणात्मा संदर्शयंश्चिरमरञ्जयदात्मभृत्यान् ॥ २७ ॥
  इति श्रीमदादिरामायणे ब्रह्मभुशुण्डसंवादे उत्तरखण्डे
  पञ्चाशत्तमोऽध्यायः ॥ ५० ॥
  ✤
  एकपञ्चाशत्तमोऽध्यायः
  ब्रह्मोवाच
  अथ स्वशक्त्या रममाण एवं स्वांशैः स्वभक्तैरपि सेव्यमानः ।
  प्राकट्यकार्यं निखिलं विधाय रामोऽखिलाव्यक्तपदं जगाम ॥ १ ॥
  भुशुण्ड उवाच
  कथमव्यक्ततां यातः प्रमोदवनचन्द्रमाः ।
  एतन्मे ब्रूहि सर्वज्ञ तस्य लीलान्तरं महत् ॥ २ ॥

• ३९० -
  विधिना प्रेषितः कालः प्रार्थयामास यत्प्रभोः ।
  तद्विधित्सुः स्वयं रामो लक्ष्मणं प्रत्युवाच ह ॥ ३ ॥
  मयाऽऽज्ञप्तोऽसि सौमित्रे गच्छ त्वं सरयूवनम् ।
  अनन्तरमहं चापि गन्तास्मि स्वपदं महत् ॥ ४ ॥
  लक्ष्मण उवाच
  कीदृशं ते पदं दिव्यं यत्र त्वं नित्यविग्रहः ।
  नित्यलीलाविनोदेन क्रीडस्यनिशमीश्वर ॥ ५ ॥
  श्रीराम उवाच
  एतदेव मम स्थानं यत्राहं नित्यविग्रहः ।
  प्रमोदविपिनं नाम क्रीडास्थानमनुत्तमम् ॥ ६ ॥
  अष्टचत्वारिंशदेव योजनान्यष्टकोणवत् ।
  मध्येप्रमुद्वनं यत्र सहजाया निकेतनम् ॥ ७ ॥
  अशोककलिकावेश्मगुञ्जद्भ्रमरमण्डितैः ।
  भूरुहैर्विविधैर्भाति सौरभ्यकुसुमाकरम् ॥ ८ ॥
  सदा मञ्जरितैरग्रैरश

• ३९१ -
  जगाम सरयूतीरं वहत्त्रिविधमारुतम् ।
  आरामकुञ्जशोभाढ्यं हेमरत्नमयावनिम् ॥ १७ ॥
  तत्र गत्वा चिरं दध्यौ मायातीतं परं महः ।
  स तन्महसि चाद्राक्षीदयोध्यां भुवनोत्तराम् ॥ १८ ॥
  वनोपवनशोभाढ्यां सरयूतीरभूमिगाम् ।
  गोपलीलीराजलीलालीलाद्वयमनोरमाम् ॥ १९ ॥
  अपश्यदुभयत्रापि राममानन्दविग्रहम् ।
  सहजानन्दिनीसीताशक्तिद्वयविराजितम् ॥ २० ॥
  सेवितं प्रेममर्यादाभक्तिभ्यां च निरन्तरम् ।
  सर्वलीलारसोपेतं सर्वैः परिकरैर्युतम् ॥ २१ ॥
  स्वात्मादीन् पार्षदांश्चापि तत्रापश्यद्यथास्थितान् ।
  तद्ध्यानपरमानन्दलहरीमग्नमानसः ॥ २२ ॥
  इति श्रीमदादिरामायणे ब्रह्मभुशुण्डसंवादे उत्तरखण्डे लक्ष्मणपरोभावो
  नामैकपञ्चाशत्तमोऽध्यायः ॥ ५१ ॥
  ✤
  द्विपञ्चाशत्तमोऽध्यायः
  ब्रह्मोवाच
  अथ लोकजनैः सार्द्धं यातुकामः प्रमुद्वनम् ।
  भगवान् घोषयामास दुन्दुभिं कोसलापुरे ॥ १ ॥
  अद्य गन्तास्म्यहं स्वीयं प्रमोदविपिनं परम् ।
  आयान्तु ये जनास्तत्र यातुकामा मया सह ॥ २ ॥
  स्नात्वा सरय्वाः सलिले दत्त्वा दानानि भूरिशः ।
  प्रविशन्तु परं रन्ध्रं सरयूतीरभूमिगम् ॥ ३ ॥
  गच्छन्तु सर्वे प्रमोदविपिनं धाम मामकम् ।
  न यत्र कालमायाद्याः कुतोऽन्यद्वस्तु तद्वशम् ॥ ४ ॥
  तत्र नित्यं मया सार्द्धं मोदन्तां नित्यलीलया ।
  अमन्दानन्दसंदोहभूजो भूरिसुमङ्गलाः ॥ ५ ॥

• ३९२ -
  इति दुन्दुभिनिर्घोषमाकर्ण्य पुरवास्तवाः ।
  दारापत्यसुहृद्बन्धुमित्रभृत्यादिभिः सह ॥ ६ ॥
  आगोपमा च श्वपचमापण्डितवरद्विजम् ।
  आकीटपशुपक्ष्यादि गृहीतधिषणा जनाः ॥ ७ ॥
  सद्यः समुद्भूतबोधाः स्वरूपबलतो हरेः ।
  संजातात्मप्रकाशाश्च स्वाराज्यपदगन्तुकाः ॥ ८ ॥
  आययुः सरयूं नाम नदीं विश्वविमोक्षिणीम् ।
  हंससारसचक्राङ्गकादम्बकुलकेलिनीम् ॥ ९ ॥
  हेमरत्नसमाबद्धकान्तोभयतटान्विताम् ।
  मन्दारपारिजातादितरुमालोपवीतिनीम् ॥ १० ॥
  मन्दानिलसमुत्क्षिप्ततरङ्गशतसंकुलाम् ।
  पूजितां सुरगन्धर्वयक्षराक्षसकिन्नरैः ॥ ११ ॥
  पीयूषोज्ज्वलपानीयां राजहंसनिषेविताम् ।
  तत्रैत्य ददृशुः सर्वे रामंरघुकुलो

• ३९३ -
  अथ प्रविविशुः शुद्धा रामकुञ्जमनुत्तमम् ।
  सदारापत्यसुहृदः सभृत्यसखिबान्धवाः ॥ २२ ॥
  ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्रा अवरयोनिजाः ।
  वर्णसंकरजाश्चापि चाण्डालाः श्वपचादयः ॥ २३ ॥
  भिल्लाः खसाः पुलिन्दाश्च हूणाश्चान्ध्राः सहस्रशः ।
  वधिका यवनाश्चापि नानाजात्याधमा अपि ॥ २४ ॥
  पशवः पक्षिणः कीटा यूकादंशघुणादयः ।
  जन्तवोऽनेकजातीया एकद्वित्रीन्द्रिया अपि ॥ २५ ॥
  ते सर्वे दिव्यवपुषो भूत्वा सपदि तत्क्षणात् ।
  पश्यतामेव देवानां भासयन्तो दिशोऽखिलाः ॥ २६ ॥
  आरुह्य देवयानानि गीयमानाश्च किन्नरैः ।
  प्रययुः प्रमोदवनं दिव्य तत्तमसः परम् ॥ २७ ॥
  न यत्र मायाखिललोकमोहिनी न कालशक्तिः कलनात्मिका तथा ।
  न कर्मजन्यैश्च फलैः प्रसंजन यदेकरूपं सदसत्परं जगु ॥ २८ ॥
  यत्सच्चिदानन्दमशेषमद्भुतं विशेषहीनं तमसः परं पदम् ।
  प्रभावतः श्रीरघुवल्लभस्य तद्गता अनर्हा अपि साधनेर्विना ॥ २९ ॥
  एवं विधाय सकलानपि तान् पुरस्ताज्जीवान् पुरीपरिसरेऽपि वसन्ति येऽन्ये ।
  पश्चात्स्वयं स भगवानखिलात्मभूतः सीतापतिः परिकरैः सहितो जगाम ॥ ३०॥
  आसीद्यावद्दिनं तत्सकलमपि रवः काहलः श्रीसरय्वा-
  स्तोयेसम्मज्जतां श्रीरघुपतिमयतां गच्छतां रामकुञ्जम् ।
  शश्वत्तेषां जनानामपि सकलदिशो भासितास्तद्विमानै-
  र्नक्षत्रैर्व्याप्यमाना इव किमपि बभुर्विश्वतो ध्वान्तवर्जः ॥ ३१ ॥
  रामस्तेषां वास्तवे दिव्यरूपं विश्वस्योच्चैर्निर्ममौ स्वां पुरीं ताम् ।
  या वै साक्षादियमेवास्त्ययोध्या सुप्राकारा परिखाश्रेणियुक्ता ॥ ३२ ॥
  तस्या ईशः स्वयमानन्दमूर्तिर्नित्यं लीलारससंदोहमग्नः ।
  नीत्वा तस्यामखिलान् जीवसंघान् दत्त्वाऽऽनन्दं वासयामास नित्यम् ॥ ३३ ॥
  अन्तर्हिते कोसलायां चराचरपतौ तदा ।
  तेनैवपरमाज्ञप्ता ज्ञाततत्त्वाः स्वरूपतः ॥ ३४ ॥
  व्रजमाजमुरुदारचित्ताः सुन्दरनन्दननीलललामाः ।
  राजकुमारवराः सुकुमारा ददृशुर्गोपीगोपसमूहम् ॥ ३५ ॥
  तत्र गोपीजनगिरा सद्यः संत्यक्तसंशयाः ।
  विचेरुर्धरणीं कृत्स्ना कृतकृत्यात्मयोगिनः ॥ ३६ ॥
  ५०

– ३९४ –

जनानुपदिशन्तस्ते रामभक्तिं रसोत्तमाम् ।
जगत्कृतार्थयामासुर्लीलारसविशारदाः ॥ ३७ ॥

भुशुण्ड उवाच
अन्तर्हिते कोसलायां रामे रमणशालिनि ।
गोपिकाः किं विधा आसन् गोपाश्च गुणवत्तमाः ॥ ३८ ॥

ब्रह्मोवाच
यर्हि वावं तेजोमयान् विशिखान् धनुषि संधाय तत्र च स्वात्मज्योतिरारोप्य
भगवानपीच्यतमश्रीविग्रहः सानुजः सभार्यो दक्षिणां दिशमगात्ततश्च विराधादि वधं
कृत्वा पुनः साकेतोपगमराज्यशासनान्तां राजलीला तेनैव श्रीविग्रहेणावतारप्रयोजन
मूलभूतेनाकार्षीत् ॥ ३९ ॥

तर्ह्येव दिवसमारभ्य रमणीय कलाकलापपेशलो मधुरस्मितमंजिममण्डित-
मुखचन्द्रचन्द्रिका प्रकाशधोरणीवशिताखिलस्वीयजनमानसोऽनुदिनवर्द्धमानलीलारसम-
जुषद्व्रजवासिजननितम्बिनीषु ॥

• ३९५ -
  त्रिपञ्चाशत्तमोऽध्यायः
  ब्रह्मोवाच
  इति ते सर्वमाख्यातं भुशुण्ड क्रमतो मया ।
  आदिरामायणं नाम श्रीरामचरितं शुभम् ॥ १ ॥
  एतत्कल्पभवं चापि कल्पान्तरभवं तथा।
  समाधावुपलब्धं यत्सारं सारं विमृश्य च ॥ २ ॥
  इदं ते गुह्यवद्धार्यं न प्रकाश्यं कथंचन।
  प्रभोरेवाज्ञया प्रोक्तं रामस्य करुणाम्बुधे ॥ ३ ॥
  रामेण कथितं पूर्वं स्वप्रियायै प्रमुद्धने ।
  तया सौमित्रये प्रोक्तं तेन प्रोक्तं निजानुजे ॥ ४ ॥
  कचिद्धनूमता लब्धं श्रीरामस्य मुखाम्बुजात् ।
  तत एव मया लब्धं हयग्रीवाच्च योगिना ॥ ५ ॥
  लब्धं कुम्भोद्भवेनापि मुनिभ्यस्तेन कीर्तितम् ।
  तदेव ते मयाऽऽख्यातं रहस्यं चरितं प्रभोः ॥ ६ ॥
  पठनीयं सदैवैतत् पवित्रं चित्तशोधनम् ।
  मङ्गल विघ्नकोटिघ्नं सुखदं भक्तिवर्द्धनम् ॥ ७ ॥
  आयुष्यमारोग्यकरं धनसम्पद्विवर्द्धनम् ।
  संकटेषु च कृच्छ्रेषु सर्वापद्विनिवारणम् ॥ ८ ॥
  श्रावणीयं च भक्तेभ्य एकान्तिभ्यो विशेषतः ।
  रसज्ञेभ्यः प्रेमवद्भ्यो रासलीलाविशेषितम् ॥ ९ ॥
  यानि यानि चरित्राणि पवित्राणि सीतापतेः ।
  रासलीलागोपलीलाभेदवित्तानि भूरिशः ॥ १० ॥
  तेषां श्रवणमात्रेण दृढाभक्तिः प्रजायते ।
  यावन्न विश्वामित्रेण नीतौ स्वाध्वरगुप्तये ॥ ११ ॥
  सुखितस्य गृहे तावदूषतू रामलक्ष्मणौ ।
  चक्राते कुतुकोपेतौ गोपलीलां रसोत्तराम् ॥ १२ ॥
  चक्रे रासविलासाद्याः सर्वालीलाः शुभान्विताः ।
  धात्रीपतिरपि प्रायः पुत्रवच्चान्ववर्त्तत ॥ १३ ॥
  तौ चापि लीलारसिकौ भ्रातरौ रामलक्ष्मणौ ।
  माङ्गल्यां सुखितं चैव मेनाते जनकौ निजौ ॥ १४ ॥
  तयोश्चरितमत्रैव गोपलीलानुकारिणोः ।
  प्रतिश्लोकं चोपबद्धं श्रोतव्यं भक्तिभावतः ॥ १५ ॥