सङ्गीतदर्पण (दामोदर पण्डित - तंजौर सरस्वती महल संस्करण, सङ्गीत एवं नाट्य लक्षण)

N. ramanath .
MADRAS GOVERNMENT ORIENTAL SERIES.
PUBLISHED UNDER THE AUTHORITY
of the
GOVERNMENT OF MADRAS.
*
GENERAL EDITOR :
T. CHANDRASEKHARAN, M. A., L. T.,
Curator, Government Oriental Manuscripts Library, Madras.
*
No. LXVI:
चतुर दामोदर विरचितम्
॥ सङ्गीत दर्पणम् ॥

முன்னுரை
சதுர தாமோதர பண்டிதர் என்பவரால் இயற்றப்பட்ட "ஸங்கீத
தர்ப்பணம்" என்ற இந்த வெளியீடு ஸரஸ்வதி மஹாலில் பத்திரமாகக்
காப்பாற்றப்பட்டு வருகிற நான்கு பழைய சுவடிகளைக்கொண்டு வெளி
யிடப்பட்டது. இது எல்லோராலும் ஒரு ஆதார நூலாக ஒப்புக்
கொள்ளப்பட்டு வந்த போதிலும், திருப்திகரமான பதிப்பு ஒன்று
இதுவரை வெளி வரவில்லை அந்தக் குறை இந்தப் பதிப்பின் மூலம்
தீரும் என்று நம்புகிறோம்.
இதன் பதிப்பாசிரியர் ஸங்கீத கலா சிகாமணி ஸ்ரீ கே. வாசுதேவ
சாஸ்திரி நமது பழைய நூல்களில் தான் செய்த தீவிர ஆராய்ச்சியின்
பயனை இந்த நூல் பதிப்பிலும் இங்கிலீஷ், தமிழ் முகவுரைகளிலும்
பொதுமக்களுக்கு வழங்கியிருக்கிறார். இந்த முகவுரைகள் ஸங்கீத
ஆராய்ச்சியில் ஈடுபட்டுள்ளோருக்கு நமது ஸங்கீத சாஸ்திரத்தின்
சரித்திர வளர்ச்சியை நன்கு தெளிவுபடுத்தக்கூடியது. இவரது அரிய
சேவைக்கு நமது நன்றி உரித்தாகும்.
இந்த நூலையும் இதுபோன்ற பல அரிய நூல்களையும் வெளி
யிடுவதற்கு நமது அரசாங்கத்தார் செய்துவரும் பொருளுதவிக்கு
நாம் என்றும் அவர்களுக்கு கடமைப்பட்டுள்ளோம்.
ஸரஸ்வதி மஹால், } S. கோபாலன்,
15-8-52 } கவுரவ காரியதரிசி.

n. ramanatha-
Saraswathi Mahal Series No. 34
SANGITA DARPANAM
OF
CATURA DAMODARA
चतुर दामोदर विरचितम्
॥ सङ्गीत दर्पणम् ॥
Edited with Introduction and Notes
BY
Sangita kala Sikhamani
K. VASUDEVA SASTRI, B. A.,
Pandit for Research, Saraswathi Mahal, Tanjore.
★
Pubilshed by
S. GOPALAN, B. A., B. L.,
Secretary, for the Administrative Committee, Saraswathi Mahal, Tanjore.
1952
Price Rs. 3-0-0

PREFACE
This publication presents to the public the well-known
classic "Sangita Darpana" of Chatura Damodara, edited with
the help of four old manuscripts preserved in Saraswathi
Mahal Library. Though this work is universally accepted
as an authority on Music, especially in Northern India, no
satisfactory edition of the work has been available to the
public, and our publication is intended to supply the need
for such an edition.
The Editor, Sangita Kalasikhamani Sri K. Vasudeva Sastri,
has by his researches already thrown light on some
of the obscure points in our ancient texts dealing with the
essentials of melody and raga, and he has brought to bear
his deep knowledge of the subject and his critical acumen
in preparing this edition and the useful introductions in
English and Tamil. These latter are likely to help research-
students in understanding the history of the development
of our music. Our thanks are due to him for his valuable
services.
We are thankful to the Government of Madras for
their timely grants that have enabled us to publish this and
other valuable manuscripts of this Library.
Saraswati Mahal,
TANJORE. } S. Gopalan,
15-8-1952. / Honorary Secretary.

iv
GENERAL INTRODUCTION
TO THE
Madras Government Oriental Series.
The Government of Madras took up for
consideration the question of publication of the
various manuscripts in different languages on
subjects like Philosophy, Medicine, Science, etc.,
early in May 1948. Impo : : t manuscript libraries
in the Madras Presidency were requested to send a
list of unpublished manuscripts with them for
favour of being considered by the Governınent for
publication. The Honorary Secretary of the
Tanjore Maharaja Serfoji's Sarasvathi Mahal
Library, Tanjore, alone complied with this request.
This list as well as a similar list of unpublished
manuscripts in the Government Oriental Manus-
cripts Library, were carefully examined and a
tentative selection of manuscripts suitable for
publication was made. The Government in their
Memorandum No. 34913/48-10 Education, dated
4-4-1949, constituted an Expert Committee with the
Curator of the Government Oriental Manuscripts
Library, Madras, as the Secretary, for the final
selection of manuscripts suitable for printing and
for estimating the cost of publication.

viii
The following are members of the Committee :

1. Sri T. M. Narayanaswami Pillai, M A., B L.,
2. ,, R. P. Sethu Pillai, B.A., B.L ,
3. ,, C. M. Ramachandra Chettiar, B A., B L.,
4. Sri R. Krishnamoorthy, (Kalki)
5. Dr. N. Venkataramanayya, M.A., PH D.,
6. Sri M. Ramanuja Rao Naidu, M A., L.T.,
7. ,, V. Prabhakara Sastri,
8. ,, N. Venkata Rao, M.A ,
9. ,, H. Sesha Ayyangar,
10. ,, Masthi Venkatesa Ayyangar, M.A.,
11. ,, M. Mariappa Bhat, M.A., L.T.,
12. Dr. C. Achyuta Menon, B.A., PH.D.,
13. ,, C. Kunhan Raja, M.A., D. PHIL.,
14. ,, A. Sankaran, M.A , PH.D., L.T.,
15. Sri P S. Rama Sastri,
16. ,, S. K. Ramanatha Sastri,
17. Dr. M. Abdul Haq, M.A., D. Phil. (Oxon),
18. Afzul-ul-Ulma Hakim Khader Ahamed,
19. Sri P. D. Joshi,
20. ,, S. Gopalan. B.A., B.L.,
21. ,, T. Chandrasekharan, M.A., L.T.
    The members of the Committee formed into
    Sub-Committees for the various languages, Sanskrit,
    Tamil, Telugu, Kannada, Malayalam, Marathi and
    Islamic Languages. They met during the month of
    May, 1949, at Madras and Tanjore to examine the
    manuscripts and make a selection. The recommen-
    dations of the Committee were accepted by the
    Government in G. O. No. Mis. 2745 Education, dated

ix
31--8--1949 and they decided to call these publica-
tions as the "Madras Government Oriental
Series," and appointed the Curator, Government
Oriental Manuscripts Library, Madras, as the
General Editor of the publications.
The following manuscripts have been taken up
for publication during the current year:
"A" From the Government Oriental
Manuscripts Library, Madras.
TAMIL

1. Kappal Sattiram
2. Anubhava Vaidya Murai
3. Attanakolahalam
4. Upadesa Kandam
5. Colan Purva Pattayam
6. Konga Desa Rajakkal
7. Sivajnana Dipam
8. Sadasiva Rupam, with commentary.
   TELUGU.
9. Sangitaratnakaramu
10. Aushadha Yogamulu
11. Vaidya Nighantuvu
12. Dhanurvidya Vilasamu
13. Yoga Darsana Vishayamu
14. Khadga Lakshana Siromani.

x
SANSKRIT.

1. Vishanarayaniyam
2. Bhargava Nadika
3. Hariharacaturangam
4. Brahmasutravrtti—Mitaksara
5. Nyayasiddhanta Thattvamrtam.
   MALAYALAM.
6. Garbha Cikitsa
7. a. Vastulakshanam
   b. Silpasastram
   c. Silpavishayam
8. Mahasaram
9. Kanakkusaram
10. Kriyakramam
    KANNADA.
11. Lokopakara
12. Rattamata
13. Asvasastram
14. a. Aushadhagalu
    b. Vaidyavishaya
15. Sangitaratnakara
16. Supasastra.
    ISLAMIC LANGUAGES.
17. Jamil-Al-Ashya
18. Tibb-E-Faridi
19. Tahqiq-Al-Buhran
20. Safinat-Al-Najat.

xi
"B" From the Tanjore Maharaja Serfoji's
Sarasvathi Mahal Library, Tanjore.
TAMIL.

1. Sarabhendravaidya Murai (Diabetes)
2. Do. (E N. & T.)
3. Konkanarsarakku Vaippu
4. Tiruccirrambalakovaiyar with Padavurai
5. Sarabhendra Vaidya Murai—
   (Anæmia & Jaundice)
6. Talasamudram
7. Bharatam
8. a. Pandikeli Vilasa Natakam
   b Pururava Cakravarti Natakam
   c. Madana Sundara Vilasa Natakam
9. Percy Macqueen's Collection in the Madras
   University Library on Folklore
10. Ramaiyan Ammanai
11. Sarabhendra Vaidya Murai — (Asthma,
    Cough and other lung diseases)
    TELUGU.
12. Kamandakanitisaramu
13. Taladasapranapradipika
14. Raghunatha Nayakabhyudayamu
15. Rajagopala Vilasamu
16. Ramayanamu by Katta Varadaraju
    MAHRATHI.
17. Natyasastrasangraha
18. a. Folk Songs

xii
b. Dora Dharun Veni Paddhati
c. Asvasa Catula Dumani
3. Pratapasimhendra Vijaya Prabandha
4. a. Sarabhendra Tirthavali
b. Lavani
5. Devendra Kuravanji
6. Bhakta Vilasa
7. Sloka Baddha Ramayana
SANSKRIT.

1. Asvasastra with Tricolour Illustrations
2. Rajamrganka
3. Ananda Kandam
4. Ayurvedamahodadhi
   5 Gita Govinda Abhinaya
   6 a. Colacampu
   b. Sahendra Vilasam
5. Dharmakutam-Sundara Kanda
6. Jatakasara
7. Vishnutattvanirnaya Vyakhya
8. Sangita Darpanam
9. Bijapallavam
   It is hoped that the publication of most of the
   important manuscripts will be completed within
   the next four years.
   Some of the manuscripts taken up for publica-
   tion are represented by single copies in the Library
   and consequently the mistakes that are found in
   them could not be corrected by comparing them

xiii
with other copies The editors have however, tried
their best to suggest correct readings. The wrong
readings are given in round brackets and correct
readings have been suggested in square brackets.
When different readings are found, they have been
given in the foot-notes except in the case of a few
books, in which the correct readings have been
given in the foot-note or incorporated in the text
itself.
The Government of Madras have to be thanked
for financing the entire scheme of publication
although there is a drive for economy in all the
departments. My thanks are due to the members
of the Expert Committee who spared no pains in
Selecting the manuscripts for publication. I have
also to thank the various editors, who are experts
in their own field, for readily consenting to edit the
manuscripts and see them through the press. The
various presses that have co-operated in printing
the manuscripts in the best manner possible also
deserve my thanks for the patience exhibited by
them in carrying out the corrections made in the
proofs.
MADRAS, } T. CHANDRASEKHARAN,
1951. } General Editor.

Introduction
'Sangita Darpanam' or the 'Mirror of Music' is a
comprehensive treatise on all the chapters of Music including
Dance, written by 'Chatura Damodara Pandita', about the
16th century. The author belonged to a family versed in
Sangita and Sahitya. His father, Lakshmidhara is the author
of the well-known commentary called 'Srutiranjani' on 'Gita
Govinda' of Jayadeva, Lakshmidhara refers to some of the
text books on music that were extant in his time but now lost,
and he appears to have written a treatise himself on Bharata
Sastra. He belonged to Cherukuri in the Guntur District,
and was a Court poet of Tirumalairaya (1570-73) of Vijaya-
nagar. Born in such a family, Damodara soon acquired
sound scholarship and mastery over Music and Dance. From
the fact that Damodara was patronised by the Moghul
Emperor, Jehanghir, we can conclude that our author had
won wide renown as an authority on Music and Dance. It is
probable that the name 'Chatura' attached to his name is an
honorific title, although it is equally probable that it is a
family name revived by him.
Damodara had thus excellent opportunities for acquain-
ting himself with the musical modes of the South and
of the North. The author has given in this book a clear
and complete picture of the Sangita Sastra and Sampradaya
that was in vogue in his days. It must first be
remembered for understanding this work in its historical
setting, that this work belongs to the period of revival or
renaissance of our arts, after their complete oblivion, during the
dark peried in South India between 1300 and 1400. The exact
manner in which our artistic tradition was broken, and broken
irretrievably in the 14th century, has yet to be found out. But
it is a fact that in every branch of our culture, we notice a
complete break in the tradition during this period,. so much so
that those like Vidyaranya who sought to recover and revive

2
the lost tradition found themselves at a loss to understand
fully the standard texts of the pre-dark period. In the realm
of art, the practice that was still found to be living in the stray
corners of the country was patiently gathered together and
make-shift rules newly coined to preserve it. In Music,
Sangita Ratnakara, the standard text - book of Sarngadeva
written about 1200 A. D., had collected and presented in clear
terms, the practice and theory available from the best traditions
and all texts of ancient and later times. There were also
half a dozen commentaries on this standard text book. But
with all this help, Sarngadeva's book could not be followed
by many of the musicians of the 15th and 16th centuries.
We find to our surprise that such responsible authors like
‘Govinda Dikshita’ and ‘Raghunatha Bhoopati’ of Tanjore
have, after colossal efforts made to understand the theory of
Raga-formation in the ‘Ratnakara’, had not hesitated in
their despair, to characterise the classic of Sarnga Deva as
‘lakshya lakshana viruddha’, ‘the practice and theory
contradicting each other.
In this atmosphere of doubt and uncertainty, our author
has chalked out a clear path for himself. He has presented
whatever was useful or clearly intelligible in Sarngadeva,
his predecessors and successors, and presented the theory
and practice of Music in the clearest possible language.
The subject begins with Swaras or musical notes. This
chapter deals with the formation of ‘Swaras’ from ‘Srutis’ or
simple sounds, the natural swaras and their ‘modified forms,
and their organic groups called ‘Gramas’. The chapter closes
with closed curves or Murchhanas, which are the bases of the
chhaya of Ragas. The matter in this chapter is all taken
practically from ‘Sangita Ratnakara’, but in the hands of our
author the subject has gained in lucidity.
The second chapter deals with the Ragas, their formation,
their classification and their essential characteristics. Here
the scientific approach to the subject found in Sangita Ratna-
kara has not been fully followed. The formation of Ragas

3
from Jaatis or Parent Ragas is not dealt with for the reason
that it has ceased to be intelligible.
According to Sangita Ratnakara, ragas are formed from
parent ragas called 'Jaatis' which again are formed from
moorchhanas in obedience to the rules of melody enunciated
in the texts. The Ragas are classified into 'Marga' or those
which are true to the rules of science and 'Desi' or provincial
variations of the Margaragas. The Marga ragas are again
classified into 'Grama ragas', 'Ragas' and 'Uparagas'. Des
ragas are derived from these Marga ragas and are called
Raganga' and 'Upanga' ragas. Mid-way between the Marga
and Desi ragas there are certain modifications of the Grama-
ragas which obey most if not all the rules of melody. These
are called 'Bhasha' ragas They are again subdivided into
three groups called respectively Bhasha, Vibhasha and
Antarabhasha. From these Bhasha ragas also some Desi
ragas take their origin and they are called 'Bhashanga' ragas.
This is the classification as found in Sangita Ratnakara,
In Sangita Darpana, the origin of ragas and their classi-
cation as found in Sangita Ratnakara are completely ignored,
and the account that is found in Tantra works and followed in
'Ragarnava', 'Someswara' and 'Hanumat Bharata', is
followed. According to this system, six male ragas were first
born and from them their derivaties called poetically 'Raginise
(their better-halves). There are slight differences in th'
choice of the Ragas and Raginis according to these three
authorities. But the general plan is the same. Having given
this classification, the author of Sangita Darpana then deals
with the chief characteristics of the ragas then in vogue either
in practice or in well-understood texts.
In dealing with the characteristics of particular ragas,
however, some of the features that determine the emotion and
chhaya of the raga as found in Sangita Ratnakara are men-
tioned by our author. Those features are (1) the Moorchhana
from which the raga is formed (2) its Vadi and Samvadi, its

4
Graha, Nyasa and Apanyasa (3) the 'Varna' in which the
raga- form presents itself, whether it is in 'Arohi' (ascent),
Avarohi (descent) or 'Sanchari' (mixed ascent and descent) and
(4) that particular variety of static melody or Sthayi Varna
among its seven varieties in which the raga form is presented.
In the Sangita Darpana, an indication of the principal
sanchara is given as also the Moorchhana, Graha, Amsa, and
Nyasa of each Raga. But the particular variety of Vikrita
swaras which figure in particular ragas is not mentioned.
This latter analysis which as a last resort the writers of the
renaissance developed into the 'Mela' system of the South had
not evidently been fully formulated in the time and locality
of our author. In addition to the principal sanchara, we find
a poetic personification of Ragas and Raginis embodied in
graphic descriptions. These poetic descriptions are found in
many other works which are now extant in Northern India.
Pictures of Raga and Ragini are favourite items in the
picture galleries of North Indian Princes and nobles. It is this
feature of Sangita Darpana which has made it a favourite
text-book in Northern India.
The third or miscellaneous chapter deals with the merits
and defects of music and musicians, their voice and
mannerisms.
The fourth chapter deals with musical instruments.
A judicious selection is made from the copious details found in
Sangita Ratnakara and legitimate space is given to the more
important instrument then in use, namely, Veena and
Mrdanga.
The fifth is the chapter dealing with varieties of musical
composition o 'Prabandhas' as they are called. Here also a
selection is made of some of the less obsolate forms which in
the opinion of the author were likely to survive out of the 200
and odd forms of composition and their numerous subdivisions
that are fully described in Sangita Ratnakara. But even the
limited hopes of the author of Sangita Darpana have been

5
frustrated by time, and we have now neither in South India nor
in the North any of the forms of the compositions mentioned
in these text-books. Forms that came into vogue without the
aid of text book writers have now become very popular both
in South India and in the North, and the question of tracing
these forms to their historical beginnings will, it is feared,
ever remain an unsolved problem. The 'Drupad', the
'Khayal, the 'Tumri' and the 'Tappa' present problems
regarding their origin which are as difficult to solve as the
'Kirtans', 'Varnas', 'Padas' and 'Javalis' of South India.
The sixth chapter deals with the Talas. A very clear
description of the ten principal features of the Talas known as
'Dasapranas' is given including a full description of Prastara
and the mathematical short-cuts connected with it. The 108
talas described in Sangita Ratnakara are faithfully repro-
duced and additional talas still extant in his days are also
given. It is in the additional talas that there is a marked
difference between the two rescentions of the work available
in the Saraswati Mahal Library. Whatever was found intelli-
gible in both the rescentions has been included in this edition.
The Last chapter dealing with 'Nritya' or Dance with
Abhinaya, and 'Nritta' or pure Dance is the most valuable
chapter of this work. All the extant practice and theory have
been succintly summarised here in short compass. Clarity com-
bined with brevity is its charm. The high esteem which the
author and his work very soon attained among Natyacharyas
is evidenced by the fact that 'Darpana Sammati' or parallel
quotations from Sangita Darpana are relied on in text-books
of Natya written in the early part of the 17th century.
'Sangita Makaranda" written about 1640 A.D. by Vedasuri,
the Natyacharya in the court of Shaji, the father of Sivaji
the great, gives such quotations in support of every statement'
made by the author.
This edition is based on four manuscripts of the work,
two of palm leaf and two in paper. Of the two palm leaf

6
manuscripts, one is in Telugu script (B 11500). Though it
is in good condition. it stops with the first four chapters.
The other palm leaf manuscript (B, 11499) is in Grantha
characters and is full, though some of the leaves in the middle
have been damaged. It is from this manuscript that the
additional talas have been taken. Of the two paper manus-
cripts one is extremely old and breaks to pieces at the mere
touch. It is full and the version is satisfactory. The other
manuscript is a recent copy from some original now lost but it
is all a heap of blunders, though it is full. The work of editing
has necessarily been rather difficult. But it is some satis-
faction that an edition ba sed on fairly old manuscripts from
more than one tradition is now appearing before the public.
A few head-notes in English and Tamil are given as a
help to students who have a working knowledge of Sanskrit
and require help in understanding the technology. It is hoped
that students of music will find this edition useful.
Saraswati Mahal,
TANJORE. } K. Vasudeva Sastri,
15-8-1952 / Editor.

முகவுரை.
‘ஸங்கீத தர்ப்பணம்’ என்ற பெயர் புனைந்த இந்நூல் ‘சதுர
தாமோதர பண்டிதர்’ என்பவரால் 16-ம் நூற்றாண்டில் எழுதப்
பட்டது. இதில் நர்த்தனம், அபிநயம் உள்பட சங்கீதத்தின்
எல்லாப் பகுதிகளிலும் அக்காலத்தில் வழங்கிவந்த சாஸ்திரம்,
சம்பிரதாயம் இரண்டும் பூர்ணமாகவும், தெளிவாகவும் விவரிக்
கப்பட்டுள்ளன. அக்காலத்தில் ஹிந்துஸ்தானி சங்கீதம், கர்
நாடக சங்கீதம் என்ற பாகுபாடு தற்காலத்தில் உள்ளதுபோல்
அவ்வளவு நன்றாக ஏற்படவில்லை. நமது ஆசிரியர் ஆந்திர
தேசத்தில் பிறந்து, பிறகு டில்லியில் ஜிஹாங்கீர் சக்கர
வர்த்தியால் ஆதரிக்கப்பட்டவராகத் தெரிகிறது. ஆகையால்
அந்தக் காலத்தில் தென்னாட்டிலும், வட நாட்டிலும்
இருந்துவந்த சங்கீத சம்பிரதாயங்கள் பூராவும் அவருக்கு நன்
றாக அறிந்து கொள்வதற்கான வசதி ஏற்பட்டிருக்கிறது. இவர்
சாஹித்திய சங்கீத நிபுணர்களின் பரம்பரையில் பிறந்தவர்.
இவருடைய தகப்பனார் ஜயதேவருடைய கீதகோவிந்தத்திற்கு
மிகவும் விஸ்தாரமாக ‘ச்ருதி ரஞ்சனி’ என்ற பெயருடன் ஓர்
வியாக்கியானம் எழுதிய ‘லக்ஷ்மீதரர்’ என்பவர். அன்னார் அந்த
வியாக்கியானத்தில் பல சங்கீத நூல்களைப்பற்றிப் பிரஸ்தாபித்
திருக்கிறார். ‘ராகதீபிகை’, ‘ரங்கலக்ஷ்மீ விலாசம்’, ‘வாமதேவீ
யம்’, ப்ரதாப மகாராஜாவால் எழுதப்பட்ட ‘சங்கீத சூடாமணி’,
இவை அவரால் பிரஸ்தாபிக்கப்பட்ட நூல்கள். இவர் மேலும்
‘ருதுக்ரீடா விவேகம்’ என்ற ருதுவர்ணனை க்ரந்தத்தையும்,
‘பரத சாஸ்திர க்ரந்தம்’ ஒன்றையும் இயற்றியிருக்கிறார்.
லக்ஷ்மீதரர் குண்டூர் ஜில்லாவில் ‘செருகூரு’ என்னுமிடத்தில்
வாழ்ந்து வந்ததாகத் தெரிகிறது. விஜயநகர மன்னராகிய திரு
மலராயர் (1570-1573) இவரை ஆதரித்திருக்கிறார். ஆகையால்
தாமோதரருடைய காலம் 16-ம் நூற்றாண்டின் இறுதியும் 17-ம்
நூற்றாண்டின் முற்பகுதியுமாகும்.
கர்நாடக, ஹிந்துஸ்தானி பாணிகளின் வரலாறு
நமது ஆசிரியர் எழுதியிருப்பது கர்நாடக சம்பிரதாயமா
ஹிந்துஸ்தானி சம்பிரதாயமா என்பது அடுத்த கேள்வி. இதற்

8

குச் சரியான விடையளிக்க வேண்டுமானால் ஹிந்துஸ்தானி, கர்
நாடகம் என்ற இரு சம்பிரதாயங்களும் தொன்றுதொட்டு இருப்
பவைகளா அல்லது சமீபத்தில் உண்டானவைகளா? அப்படியா
னால் எப்பொழுது எவ்விதம் உண்டாயின? என்பதை ஆராய
வேண்டும்.
நமது பழைய சங்கீத நூல்களில் நமது பாரத தேசத்
திலேயே நாட்டுக்குநாடு மக்களின் ருசி சிறிது சிறிது மாறுபா
டுடையதாகவே வளர்ந்து வந்திருக்கிறது என்று சொல்லப்படு
கிறது. இதைக் கவிதையில் 'ரீதி' எனவும், இசையில் 'கீதி'
எனவும், தாளத்தில் 'மார்க்கம்' எனவும், நாடக இயலில்
'வ்ருத்தி' எனவும் பெயரிட்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் தென்னாட்
டுப் பாணி, வடநாட்டுப் பாணி என்ற இந்தப் பாகுபாடு பதின்
மூன்றாவது நூற்றாண்டு வரையில் இருந்ததாகத் தெரிய வில்லை.
10-வது நூற்றாண்டுக்குப் பிறகு வட நாட்டிலும்,
13-வது நூற்றாண்டுக்குப் பிறகு தென்னாட்டிலும் படை
யெடுத்தவர்கள் நமது பொருட் செல்வங்களோடு நில்லாமல்,
கலைச் செல்வங்களையும், கலைஞர்களையும் தமது ராஜதானிக்குப்
பலவந்தமாக இட்டுச் சென்றார்கள் என்று தெரிகிறது.
அங்கே அவசியம் மதமாற்றம் ஏற்படுமென்று பயந்த
கலைஞர்கள் தங்கள் கலை அறிவை மறைத்தும், கலை நூல்
களை எரித்தும், புதைத்தும் வந்ததினால் நமது கலைகள்
பெரும்பாலும் அழிந்துபோயின. 14வது நூற்றாண்டுக்குப்
பிறகு தென்னாட்டில் அமைதி நிலவி, விஜய நகர மன்னர்களாலும்
அவர்கள் மந்திரியாகிய வித்யாரண்யர் முதலியவர்களாலும்,
மறைந்த நமது சாஸ்திரங்களும், கலைகளும் புத்துயிர் பெற்று
எழுந்தன. ஆனால் சம்பிரதாயங்கள் இடையே கத்தரிக்கப்பட்டுப்
போனதால் பழய நூல்களில் பல பகுதிகளும், அவற்றை அப்பி
யாசம் செய்யும் முறையும், புத்துயிர் அளிக்க முன்வந்தவர்
கர்களுக்கு விளங்கவில்லை. ஒவ்வொரு சாஸ்திரத்திலும், கலை
யிலும் அரைகுறை சம்பிரதாயங்களை ஆதாரமாகக்கொண்ட பல
புதிய முறைகள் தோன்ற ஆரம்பித்தன. சங்கீதத்தில் பழைய

9

நூல்களாகிய நந்திகேச்வர சம்ஹிதை, பரதர் நாட்டிய சாஸ்திரம்,
மதங்கர் ப்ருஹத்தேசி, தத்திலம் முதலியவைகளும், அவற்றைத்
தொகுத்த சங்கீத ரத்னாகரம் என்னும் நூலும், ஆகமங்களிலும்,
புராணங்களிலும் உள்ள பகுதிகளும் இருந்து வந்தன. இவை
களில் ராகங்களின் சாயைக்கு ஆதாரமாக (1) மூர்ச்சனைகளை
யும், மூர்ச்சனைகள் பிறந்த ஷட்ஜக்ராமம், மத்யக்ராமம் என்ற
இருவகை ஸ்வரத் தொகுதிகளையும் (2) வாதிஸம்வாதிகளையும்
(3) அம்ச, நியாஸ, க்ரஹ ஸ்வரங்களையும் (4) ஸ்தாயிஸ்வரக்கார்
வைகள் ஏழு வகையின் விசேஷத்தையும் (5) ஆரோஹி, அவ
ரோஹி வர்ணங்களில் எதில் ராகப் பிரகாசம் ஏற்படுகிறது என்
பதையும் தெரிந்து எழுதியிருக்கிறார்கள். ராகங்களுக்கு ஆதார
மான தாய் ராகங்கள் போன்ற ‘ஜாதி’ களைப் பற்றியும் விவரித்
திருக்கிறார்கள். ஆனால் சம்பிரதாயம் சிதறிப்போன காரணத்
தினால் இப்பகுதிகளையெல்லாம் பிற்காலத்தில் தெளிவாக அறிந்து
அப்பியாசம் செய்ய முடியவில்லை. ராகங்களே ஆங்காங்கு நாட்
டின் பல பகுதிகளில் ஒதுங்கியிருந்தன. அவைகளைத் தேடி ஒரு
உருவுக்குக் கொண்டுவருவதே ஒரு அரிய சாதனையாயிற்று. இந்
தத் தொண்டில் வித்யாரண்யரே பங்கெடுத்துக்கொண்டு ‘ஸங்கீத
ஸாரம்’ என்ற நூலை எழுதியதாகத் தெரிகிறது. அந்நூல் இப்
போது கிடைக்கவில்லையாயினும் 16-ம் நூற்றாண்டில் தஞ்சை
மன்னர் ரகுநாத நாயக்கர், அவர் மந்திரி கோவிந்த தீக்ஷிதர்
இவர்கள் இயற்றிய ‘சங்கீத ஸுதா’ என்னும் நூலில் அதைப்
பற்றிச் சில குறிப்புகள் கிடைக்கின்றன. வித்யாரண்யர் முயற்சி
யால் 50 ராகங்கள் நிச்சயமான உருவத்துடன் தேடிச் சேர்க்கப்
பட்டதாகத் தெரிகிறது. ஆனால் அவை தென்னாட்டின் பல
பகுதிகளிலிருந்து கிடைத்ததால் அவைகளின் சாயைகளுக்கும்
பழைய நூல்களில் அதே பெயரில் விவரிக்கப்பட்ட ராகங்களின்
சாயைகளுக்கும் மாறுபாடுகள் இருந்தன. பழைய நூல்களில்
விவரிக்கப்பட்ட லக்ஷணங்களை இவற்றிற்குத் தெரிந்தெழுதுவது
முடியாத காரியமாகப் போயிற்று. ராகங்களின் உருவத்தைக்
காப்பாற்றுவதற்காக ஏதாவது ஓர் ஏற்பாடு செய்யவேண்டியது
அவசியமாயிற்று. வீணையைக்கொண்டு ராகங்களில் உபயோகப்