काव्यमीमांसा (महाकवि राजशेखर - कवि-रहस्य एवं देश-विभाग सटीक)

228 EXPLANATORY NOTES
The preamble 'तदाह' shows that the verse सरस्वती etc. is quoted
from the work of Surānanda. Similar sentiments are also
expressed in the Dhvanyāloka.
cf. सरस्वती स्वादु तदर्थवस्तु निःष्यन्दमाना महतां कवीनाम् ।
अलोकसामान्यमभिव्यनक्ति प्रतिस्फुरन्तं प्रतिभाविशेषम् ॥ 1-6.
Page. 76.
*[ l. 4. अविरलमिव. ( मालतीमाधव III ) ].
l. 12. Anuprāsa and Atiśayokti are the two Alaṅkāras illus-
trated in the two subsequent verses.
*[ l. 13. जयन्ति बाणासुर ( कादम्बरी 2. )].
Page. 77.
l. 3. In the first verse, the moon, reflected on several limbs of
a lady, is described as adorning her with ornaments, while in the
second verse the same moon, reflecting on her, is described as wor-
shipping her because he was inferior to the beauty of her face.
*[ l. 10. Read चन्द्रेण भाति रमणी रमणीय. l. 13. ताम्बूलवल्ली. (रघु. VI. 64)].
l. 17. युक्तयोगद:=one who is able to connect things appropriately.
Page. 78.
l. 4. Translate:—It seems to me that the poetical skill
lies in the exact knowledge of the practices either to be given up
or adopted from among the 32 kinds enumerated.
*[ l. 7. शब्दार्थशासनविदः कति नो कवन्ते. cf. ध्वन्यालोक. 1. 7.]
Adhyāya. XIV.
Page. 78.
ll. 14-25. Bhāmaha, Daṇḍin and Vāmana include the
descriptions of अशास्त्रीय and अलौकिक things amongst the Doṣas or
blemishes of a composition.
Cf. देशकालकलालोकन्यायागमविरोधि च ।
प्रतिज्ञाहेतुदृष्टान्तहीनं दुष्टञ्च नेष्यते ॥
Bhāmaha. 4–2.

FOURTEENTH ADHYĀYA 229
देशकालकलालोकन्यायागमविरोधि च।
इति दोषा दशैवैते वर्ज्याः काव्येषु सूरिभिः ॥
Daṇḍin. 4-3.
देशकालस्वभावविरुद्धार्थानि लोकविरुद्धानि ।
कलाचतुर्वर्गशास्त्रविरुद्धार्थानि विद्याविरुद्धानि ॥
Vāmana. 2. 23, 24.
Rājaśekhara, however, permits the use of अलौकिक and अशास्त्रीय
descriptions, which he deals with in these three chapters and calls
them as कविसमय. These varieties are, however, quite distinct from
those included in the Doṣas by such earlier writers as Bhāmaha and
others. Vāmana, for the first time, uses the word काव्यसमय in his
5-1 of the Kāvyālaṅkārasūtra and under this heading he instructs
poets to observe certain rules in order that errors relating to
grammar, metre and gender may not creep into their composition.
The कविसमय explained by Rājaśekhara in these chapters seems to
be different from Vāmana’s काव्यसमय also. Rājaśekhara seems here
to indicate that though all the कविसमयs are generally against the
Śāstras as well as usage, there are certain varieties which are
worthy of being adopted; while there are others which are to be
totally avoided. He intends saying that though his कविसमय
seems to be लोकशास्त्रविरुद्ध, it is worthy of adoption in poetical
composition because such things had actually existed either in
early ages or in different parts of the world and also because
earlier poets have adopted such descriptions in their works. Yet,
another kind of descriptiou which is included amongst the Doṣas
by Bhāmaha and others as अशास्त्रीय and अलौकिक should necessarily
be avoided by poets, because in such cases the things described
are purely imaginary and they neither existed at any time or at
any place, nor such method as this was followed by any of the
early poets. This is the real sense of the term Kavisamaya.
Some dishonest poets, however, have used the same term in
different ways so as to suit their own selfish ends.
Rājaśekhara appears to be the first writer to deal with this
subject exhaustively, and the later writers such as Hemacandra
and others have borrowed freely from him; and in doing so they
merely added some new verses as illustrations.
Page. 79.
*[The chapters XIV to XVIII are borrowed in काव्यानुशासनविवेक;
दीर्घीकुर्वन् (मेघदूत 1. 30)].

230 EXPLANATORY NOTES
l. 4. The words पद्म, उत्पल etc. are common nouns and, therefore,
the meanings of these words are included in the group of जाति
or genus.
l. 6. Kālidāsa alludes here to the existence of lotus flowers in
the river Śiprā.
l. 10. In this verse, नीलोत्पल or the blue water-lily is described
as blossoming in the river Ganges.
*[ll. 11-13. मृदुभिरनिलवारैः, चारैः would be better; read व्यक्त-
दत्ताङ्गपालीम्.]
ll. 15-18. In this verse, one Keśava probably a king or a rich
man, is eulogised as having done some wonderful thing for the
Kuḍuṅgeśvara the presiding deity of Ujjaini. Here the river
near Ujjaini is said to be full with swans and Sārasa birds.
*[l. 16. For कुडुङ्गेश्वर in Ujjaini see प्रबन्धचिन्तामणि-सिद्धसेनप्रबन्ध.
l. 20. स्वर्णस्फीति. स्फाति is the correct grammatical form].
ll. 19-22. नाग=serpents or elephants.
चित्रपोत=young animals or boats.
स्वर्ण=water or gold.
जीमूतभर्ता=feeder of clouds or bearer of clouds.
All these words having two meanings apply to both the
ocean and the mountain described in this verse, which is in double
entendre.
Page. 80.
ll. 3-4. The words मालती and जाति are synonyms.
*[l. 5. यद्यपि चन्दनविटपी also is in शार्ङ्गधरपद्धति].
l. 12. खनाममुद्रा=सकरालयः.
*[l. 21. तनुलग्ना (विद्धशालभञ्जिका. III. 6.)]
ll. 21-22. The reading of this verse here, seems to be better
than the reading of the printed edition of the Viddhasālabhañjikā
as चरणचारपात्रमिव and वियदपि चालिकदघ्नम्. But the commentator of that
work, adopted the readings as obtained in the printed edition while
commenting upon this verse.
*[l. 25. यच्छ्रादावित. Ibid III. 14; Mss. of काव्यानुशासनविवेक read
शङ्कदावित.]

FOURTEENTH ADHYĀYA 231
ll. 25–26. The reading adopted in the Sarasvatīkaṇṭhābharaṇa
is सद्यो द्रावित for यन्त्रद्रावित found here, and Bhoja commented upon
that reading in the following manner.
सद्यो द्रावितकेतकोदरदलस्रोतःसादृश्यादिसंभवादियं संभवभणितिः.
But Nārāyaṇa, the commentator on the Viddhasālabhañjikā,
commented upon this reading somewhat differently as: यन्त्रेण तैलेक्षुरस-
निष्कासनार्थे सम्पादितदारुशिलादिनिर्मितोपकरणविशेषेण द्रावितानि etc.
Page. 81.
*[ l. 1. उत्सेच्या. उत्सेक्या is the correct grammatical form. ]
l. 1. Read उत्सेक्या instead of उत्सेच्या.
*[ l. 13. न्यस्ताक्षरा. (कुमार. I) ]
l. 17. प्रकीर्णकद्रव्यकविसमय=the Kavisamaya under the misce-
llaneous section.
*[ l. 19. In शेतां हरिः read विवदामहे instead of विविदामहे and
दूरदूरस-पयाः for दूर दूर सपयास्तृषितस्य. ]
ll. 19–22. The first half of this verse alludes to the ocean of
milk, while the second refers to the ocean of salt. It is, therefore,
evident that poets do not differentiate generally between the two
oceans.
The word दूर means अत्यन्त just as दूरविलम्बिनो घनाः ।
दूरदूरसपयाः=दूरं अत्यन्तं, दूरसं नीरसं पयः यस्य सः
The last line of the verse may be construed as :—
स त्वं कूपपयसः मरोः ( पञ्चमी ) किं न जघन्यः ? ।
and translated thus : "Are you not inferior to the desert where
the wells supply water for drinking purposes."
Page. 82.
l. 8. Reading अवस्रंसः may be adopted here in consonance with
the statement contained in the verse त्वद्विप्रयोगे किरणैस्तथा etc. There
it is said that the S'ephālikā trees let fall their flowers in the
presence of the moon, as if to complain to the moon with drops
of tears against the cruel treatment of the sun they receive during
the day.
The line सतोऽपि कियार्थस्यानिबन्धनम् may be interpreted in the
following manner :—

232 EXPLANATORY NOTES
सतोऽपि क्रियार्थस्य=though S'ephālikā flowers do fall during the day
also; अनिबन्धनम्=they are not, however, described as falling during
the day.
Cf. :—पतितसुमनसः सन्ति शेफालिकाश्च Kāvyamīmāṁsā p. 41, l. 17.
and न विना चन्द्रं शेफालिकाया विकसन्ति कुसुमानि । Viddhasālabhañjikā 2. 19.
Hemacandra’s Kāvyānuśāsana reads : (p. 11.) क्रियाया यथा—दिवा
नीलोत्पलानां विकासस्य, निशानिमित्तस्य शेफालिकाकुसुमानां विस्रंसस्य. Here the word दिवा
may be construed with विकास and विस्रंस. During the day both
नीलोत्पलविकास and शेफालिकाविस्रंस are not described.
*[l. 21. मण्डलीकृत्य attributed to दण्डि ].
l. 21. मण्डलीकृत्य etc. see Kāvyādarśa. (1-70).
Adhyāya XV.
Page. 83.
*[ l. 13. MSS. of काव्यानुशासनविवेक read प्रतिदिशमिव; ]
l. 13. The reading प्रतिदिशमिव is better than प्रतिदिनमिव.
*[ l. 14. उत्खातनिर्मल० seems to be from हयग्रीववध of मेण्ठ. ]
l. 20. भौम=Narakāsura, the son of the earth-goddess.
Page. 84.
*[ l. 2. द्योतितान्तःसभैः (माघ. II. 7.)
l. 17. पुष्पं प्रवालोपहितं (कुमार. 1. 44.)
l. 27. Read उभयतटचलाबद्धवानीरहाराम् । ]
l. 27. वर्णा may be read as वेण्णाम्.
Page. 85.
l. 3. कृष्णहरितयोरैक्य is explained here in the line : मरकतसदृशं च
यामुनम् । The colour of मरकत is हरित and the colour of the water of
the river Yamunā is said to be black or कृष्ण.
l. 7. The similarity of कृष्ण and श्याम colours, is shown by the
word श्यामनिशासु ।
l. 12. The word विमलविद्रुमभासा explains the similarity between
पीत and रक्त.

SIXTEENTH ADHYĀYA 283
*[ l. 13. लेखया (किरात. IX. 22.).
l. 15. कैलासगौरम् (रघु. II. 25.) ]
l. 15. The word कैलासगौरम् illustrates here the similarity between शुक्ल and गौर.
l. 22. Both the words वीङ्खा and प्रेङ्खा mean 'moving'. वीङ्खां मुहु प्रेङ्खति may be considered as a better reading.
*[ l. 25. अथ पथि (रघु. IX. 93.).
Page. 86.
*[ l. 1. पादन्यास. मेघदूत. 1. 36. l. 5. तामुत्तीर्य (मेघदूत. 1. 47.) ]
Adhyāya XVI.
l. 12. The varieties of Kavisamaya mentioned above relating to the terrestrial things may equally be applied to celestial things. But some special features of स्वर्ग्यकविसमय are treated in this chapter.
*[ l. 18. अङ्काधिरोपित. (माघ. II. 53.).
l. 14. मा भै: in वामनीयालङ्कार. 3. 2. 7. ]
ll. 14–19. In the first verse, a lady is represented as speaking to the quivering image of the moon reflected in the glass of wine held in her hand. Here, the moon is called शशाङ्क or one having a black spot resembling the form of a hare.
In the second verse the same black spot of the moon is compared to a deer.
l. 26. केलिप्रकाश seems to be a proper name. It may also be taken to mean as केलिषु प्रकाश='brilliant in sports.'
Page. 87.
ll. 1–4. In this verse, the army of Yādavas is said to carry banners with the fish-sign because प्रद्युम्न, the son of Kṛṣṇa and the chief of the Yādava army, was an incarnation of मन्मथ and therefore is known as मत्स्यकेतन.
This verse seems to be the reply of a warrior, very probably भीमसेन, who was asked to enter the army of the Kauravas in the Mahābhārata war where the Yādavas and Droṇa were protecting the Sindhunātha alias Jayadratha.

234 EXPLANATORY NOTES
Construe:—आपातमारुतविलोड़ितसिन्धुनाथः हात्कारभीतपरिवर्तितमत्स्यचिह्नं याद-
वमहोदधिभीमवेलामुल्लङ्घ्य पवनसूनुरिव द्रोणाचलमुद्धरामि।
Here the two words सिन्धुनाथः and द्रोणाचलम् have double signi-
fication.
*[l. 6. After the verse वन्ध्या, MSS. of काव्यानुशासनविवेक add—
यथाच-यदिन्दोरन्वेति व्यसनमुदयं वा निधिरपा-
मुपाधिस्तत्रायं जयति जनिकर्तुः प्रकृतिता ।
अयं कस्संबन्धो यदनुहरते तस्य कुमुदः
विशुद्धाः शुद्धानां ध्रुवमनभिसन्धिप्रणयिनः ॥ ]
ll. 5–13. All MSS of this work cite only the first verse वन्ध्या
विश्वसृजः etc. to illustrate this Kavisamaya. Hemacandra who
borrows all these chapters in the same order as found here in his
Kāvyānuśāsanaviveka, includes the second verse यदिन्दोरन्वेति etc.
also. This verse is quoted from the Anargharāghava of Murāri.
It appears from this that Murāri, the author of the Anargha-
rāghava may be placed before Rājaśekhara (cir. 900 A. D.) on
the strength of this quotation from his work.
It is worth remembering in this connection that Murāri is
supposed to have flourished before 850 A. D. on the doubtful
testimony of a verse in the Haravijaya of Ratnākara. The verse
in question runs thus :—
अङ्के कुनाटक इवोत्तमनायकस्य
नाशं कविर्व्यधित यस्य मुरारिरित्थम् ।
आक्रान्तकृत्स्नभुवनः क्व गतः स दैत्य-
नाथो हिरण्यकशिपुः सह बन्धुवर्गैः ॥
38-68.
Although the words मुरारि, नाटक, कविः etc. do clearly refer to
the poet Murāri the author of the Anargharāghava drama, yet
the event mentioned in the verse does not agree with the theme
as found in the drama Anargharāghava, because Rāma, the hero
is not stated there as being killed in any of the Aṅkas as required
by this verse. It is, therefore, difficult to take the words मुरारि
etc. in the verse to represent the author of the Anargharāghava.
The construction of this verse of Ratnākara may, therefore,
be taken thus :—
कविः कुनाटके अङ्के उत्तमनायकस्य नाशमिव मुरारिरित्थं यस्य नाशं व्यधित सः आक्रान्त-
कृत्स्नभुवनः दैत्यनाथः हिरण्यकशिपुः सह बन्धुवर्गैः क्व गतः ॥

SIXTEENTH ADHYĀYA 235
It may also be pointed out, here, that the present context is
not complete unless this verse is accepted as a genuine part of the
Kāvyamīmāmsā. Because the verse वन्द्या विश्वसृजः etc. relates only to
the moon born from the eye of अत्रि and not to the moon born from
the ocean as required by the statement अत्रिनेत्रसमुद्रोत्पन्नयोरैक्यम्. But
the second verse यदिन्दोरन्वेति etc. refers to the moon born from the
ocean and thus both the verses together illustrate this कविसमय.
The verse यदिन्दोः etc., therefore, is a genuine part of the work.
Relying upon the accuracy of Hemacandra in quoting these
chapters of the Kāvyamīmāmsā which is amply borne out by
other instances such as in line 19 of this page as कामस्य मूर्तत्वममूर्तत्वञ्च,
this verse also may be taken as a genuine quotation made by
Rājaśekhara from the Anargharāghava of Murāri.
*[ l. 14. Read बहुकालजन्मनोऽपि शिवचन्द्रमसो बालत्वम् ।
l. 19. MSS of काव्यानुशासन read कामस्य मूर्तत्वममूर्तत्वञ्च यथा ।
l. 20. अयं स found in प्रबन्धचिन्तामणि; l. 24. धनुर्माला attributed to घण्टक
in सुभाषितावलि; separate मनो and मेयम्; शब्दप्रभृतयः seems better reading. ]
l. 25. Construe as :—अबलामनः भेयं लक्ष्यम्.
Page. 88.
*[ l. 2. यस्याधोधः attributed to राजशेखर in कवीन्द्रवचनसमुच्चय and in
सदुक्तिकर्णामृत; and to चन्द्रक in सूक्तिमुक्तावली.
l. 7. येन ध्वस्तमनोभवेन attributed to भारवि. For the meaning see
ध्वन्यालोक; ]
ll. 7–10. For the meaning of the verse येन ध्वस्तमनोभवेन etc.
see also Sarasvatīkaṇṭhābharaṇa. p. 166 ( N. S. edition ).
Reading सोव्यादिष्टभुजङ्गहारवलयः as found in C. MS. is correct.
In the case of उमाधव construe as :—इष्टानि भुजङ्गा एव हारा वलयानि च यस्य सः ।
In the case of माधव, इष्टः भुजङ्गहा (गरुडः) यस्य सः; रवे शब्दब्रह्मणि लयो
यस्य सः.
Here Nārāyaṇa and Mādhava are described as one and the
same.
ll. 12–15. Construe as :—दोर्भ्यां मन्दं ईरितः मन्दरः येन सः ।
In the first half of this verse दामोदर and कूर्म are described as
identical, and in the second half the identity of Lakṣmī with wealth
and earth is described.

236 EXPLANATORY NOTES
l. 17. Sarasvatīkaṇṭhābharaṇa reads त्वं नागराज instead of हे
नागराज.
*[ l. 19. Read सोढाऽविषह्यवृषवाहनयोगलीलापर्यङ्कबन्धनविधेस्तव । quoted in
सरस्वतीकण्ठाभरण II.
l. 24. जयन्ति बाणासुर. कादम्बरी. 2.]
Page. 89.

• [ अस्ति दैत्यो. first verse of हयग्रीववध of भर्तृमेण्ठ, दानवाधिपते and महासु-
  रसमाजेऽस्मिन् seem to be from the same work. One more verse विनिर्गतं
  मानद. is quoted in काव्यप्रकाश.
  कविसमय of वामन is different from that of राजशेखर. The following
  quotations will explain the कविसमय and show how far the later
  writers of कविशिक्षा were indebted to राजशेखर for this.
  कवीनां समयस्त्रेधा निबन्धोऽप्यसतस्सतः ।
  अनिबन्धस्स जात्यादेर्नियमेन समासतः ॥
  असतोऽपि निबन्धो यथा—
  गिरौ रत्नादि हंसादि स्तोकपद्माकरादिषु ।
  नीरेभार्थं खगङ्गायां जलजाद्यं नदीष्वपि ॥
  तमसः सूचिभेद्यत्वं मुष्टिग्राह्यत्वमुच्यते ।
  अञ्जलिग्राह्यता चन्द्रत्विषः कुम्भोपवाह्यता ॥
  प्रतापे रक्ततोष्णत्वे कीर्त्तौ हंसादिशुभ्रता ।
  कृष्णत्वमपकीर्त्यादौ रक्तत्वं कोपरागयोः ॥
  चतुष्ट(ष्क)त्वं समुद्रस्य वियोगः कोकयोर्निशि ।
  चकोराणां सुराणां च ज्योत्स्नावासो निगद्यते ॥
  रमायाः पद्मवासित्वं राज्ञो वक्षसि च स्थितिः ।
  समुद्रमथनं तत्र सुरेन्ध्रीसमुद्भवः ॥
  सतोऽप्यनिबन्धो यथा—
  चन्दने फलपुष्पे च सुरभौ मालतीसुमम् ।
  शुक्ले पक्षे तमोऽशुक्ले ज्योत्स्ना फलमशोकके ॥
  रक्तिमा कामिदन्तेषु हरितत्वं च कुन्दके ।
  दिवा निशोत्पलाब्जानां विकासित्वं न वर्ण्यताम् ॥
  नियमेन निबन्धो यथा—
  सामान्येन तु धावल्यं पत्रपुष्पाम्बुवाससाम् ।
  चन्दनं मलयेष्वेव मधावेव पिकध्वनिम् ॥
  अम्बुदाम्बुधिकाकाहिकेशभृङ्गेषु कृष्णताम् ।
  बिम्बबन्धूकनीरेषु सूर्यबिम्बे च रक्तताम् ॥

रवं नाट्यं मयूराणां वर्षास्वेव विवर्णयेत् ।
नियमस्य विशेषोऽन्यः कश्चिदत्र प्रकाश्यते ॥
शुभ्रमिन्द्रद्विपं ब्रूयात्त्रीणि सप्त चतुर्दश ।
भुवनानि चतस्रोऽष्टौ दश वा ककुभो मताः ॥
जिनसेन अलङ्कारचिन्तामणि—pp. 7 & 8.
असतोऽपि निबन्धेनानिबन्धेन सतोऽपि च ।
नियमेन च जात्यादेः कवीनां समयस्त्रिधा ॥
असतोऽपि निबन्धो यथा—
रत्नादि यत्र तत्राद्रौ हंसाद्यल्पजलाशये ।
जलेभार्थं नभोनद्यामम्भोजातं नदीष्वपि ॥
तिमिरस्य तथा मुष्टिग्राह्यं सूचीविभेद्यताम् ।
अञ्जलिग्राह्यता कुम्भोपवाह्यत्वे विधुत्विषः ।
शुक्लं कीर्त्तिहासादौ कार्ण्यं दुष्कीर्त्यघादिषु ।
प्रतापे रक्ततोष्णत्वे रक्तत्वं क्रोधरागयोः ॥
विभावर्यां भिन्नतटाश्रयणं चक्रवाकयोः ।
ज्योत्स्नापानं चकोराणां वर्णयेदसद्प्यदः ॥ चतुर्भिः कलापकम् ।
सतोप्यनिबन्धो यथा—
वसन्ते मालतीपुष्पं फलं पुष्पं च चन्दने ।
अशोके च फलं ज्योत्स्नाध्वान्ते कृष्णान्यपक्षयोः ॥
कामिदन्तेषु कुन्दानां कुड्मलेषु च रक्तताम् ।
प्रियङ्गुपुष्पे पीतत्वं सरोजमुकुलादिषु ॥
हरितत्वं दिवा नीलोत्पलानां स्मेरता दिवा ।
शेफालिकासुमे भ्रंशं वर्णयेन्न सदप्यदः ॥ त्रिभिर्विशेषकम् ।
नियमो यथा—
मुक्तास्ताम्रपर्ण्यामेवाब्धिष्वेव मकरानपि ।
भूर्जद्रून् हिमवत्येव मलये ह्येव चन्दनम् ॥
सामान्यग्रहणे वारिमुचां कृष्णत्वमेव हि ।
रक्तत्वमेव रत्नानां पुष्पाणां शौक्ल्यमेव च ॥
तथा वसन्त एवान्यभृतानां ध्वनितोद्भवम् ।
वर्षास्वेव मयूराणां रुतं नृत्तं च वर्णयेत् ॥ त्रिभिर्विशेषकम् ।
नियमविशेषो यथा—
नीलकृष्णयोर्हरितकृष्णयोः श्यामकृष्णयोः ।
पीतपाटलयोः शुक्लाङ्गारयोर्नागसर्पयोः ॥
महार्णवसागरयोः क्षीरक्षारसमुद्रयोः ।
कमलासम्पदोः कामध्वजे मकरमत्स्ययोः ॥
द्वादशानामप्यर्काणां वार्ध्यग्निदृग्जचन्द्रयोः ।
चन्द्रे शशैनयोर्विष्णौशेषकूर्मादिकस्य च ॥
नारायणदामोदरमाधवप्रभृतेरपि ।
दानवासुरदैत्यानामैक्यमेवाभिसम्मतम् ॥ चतुर्भिः कलापकम् ।

238 EXPLANATORY NOTES
दानवास्तु विप्रचित्तिः शम्भरो नमुचिस्तथा ।
पुलोमादयोऽथ दैत्या हिरण्याख्यो विरोचनः ॥
बाणो हिरण्यकशिपुर्बलिप्रह्लादकादयः ।
अथासुरा वृषपर्वबलवृत्रादयः स्मृताः ॥
स्त्रीणामक्ष्णः कटाक्षाणां शुक्लता कृष्णताऽथवा ।
कृष्णताप्यथवा शुक्लश्यामता शुक्लकृष्णता ॥
बहुकालजन्मनोऽपि शिवचन्द्रस्य बालता ।
मनोभवस्य मूर्त्तत्वममूर्त्तत्वं च वर्ण्यते ॥
देवदेवीस्थितिं विद्यान्नायिकानायकक्रमम् ।
स्वभावान् सर्वजीवानां व्यवस्था देशकालयोः ॥
अमर—काव्यकल्पलतावृत्ति—द्वितीयप्रतान pp. 30–31.
असतोऽपि निबन्धेनानिबन्धेन सतोऽपि वा ।
नियमेन च जात्यादेः कवीनां समयस्त्रिधा ॥
असतोऽपि निबन्धो यथा—
रत्नानि यत्र तत्राद्रौ हंसास्त्वल्पजलाशये ।
जलेभायं नभोनद्यामम्भोजातं नदीष्वपि ॥
तिमिरस्य तथा मुष्टिग्राह्यत्वं सूचिभेद्यता ।
अञ्जलिग्राह्यता कुम्भोपवाह्यत्वं शशित्विषः ॥
शुक्लत्वं कीर्त्तिहासादौ कार्ण्यं चाकीर्त्तिपापयोः ।
प्रतापे रक्ततोष्णत्वे रक्तत्वं क्रोधरागयोः ॥
विभावर्यां भिन्नतटाश्रयणं चक्रवाकयोः ।
ज्योत्स्नापानं चकोराणां चतुष्करत्वं पयोनिधेः ॥
सतोऽप्यनिबन्धो यथा—
वसन्ते मालतीपुष्पं फलपुष्पे च चन्दने ।
अशोके च फलं ज्योत्स्नाध्वान्ते कृष्णान्यपक्षयोः ॥
कामिदन्तेषु कुन्दानां मुकुलेषु च रक्तता ।
हरितत्वं दिवा नीलोत्पलानाञ्च विकासिता ॥
वर्णयेन्न सदप्येतन्नियमोऽथ प्रकाश्यते ।
नियमो यथा— भूर्जत्वग्धिमवत्येव मलये ह्येव चन्दनम् ॥
सामान्यग्रहणे शौक्ल्यं छत्राम्भःपुष्पवाससाम् ।
कृष्णत्वं केशकाकाहिपयोनिधिपयोमुचाम् ॥
रक्तत्वं रक्तबन्धूकबिम्बाम्भोजविवक्षताम् ।
तथा वसन्त एवान्यपुष्टानां कलकूजितम् ॥
वर्षास्वेव मयूराणां रुतं नृत्यं च वर्णयेत् ।
नियमस्य विशेषोऽथ पुनः कश्चित् प्रकाश्यते ॥
नियमविशेषो यथा— कमलासम्पदोः कृष्णहरितोर्नागसर्पयोः ।
पीतलोहितयोः स्वर्णपरागाग्निशिखादिषु ॥

SEVENTEENTH ADHYĀYA 239
चन्द्रे शशैणयोः कामध्वजे मकरमत्स्ययोः ।
दानवासुरदैत्यानामैक्यमेवाभिसम्मतम् ॥
बहुकालजन्मनोऽपि शिवचन्द्रस्य बालता ।
मानवा मौलितो वर्ण्या देवाश्चरणतः पुनः ॥
देवेश्वर—कविकल्पलता pp. 40, 41 and 42.]
ll. 12-13. Here Rājaśekhara declares that he is the first
writer to deal with this kind of Kavisamaya which the early
writers on poetics failed to notice. But they included other varieties
of Kavisamaya which readily form part of the Doṣas or blemishes
in poetical composition or ungrammatical usages.
The passages – काव्ये सुप्त इव स्थितः । स साम्प्रतमिहास्माभिर्यथाबुद्धि विबोधितः ॥
clearly show that early authors were not opposed to it, and
that Rājaśekhara alone took up this subject to be treated of in
detail.
Adhyāya XVII.
Chapters 17 and 18 are reproduced by Hemacandra in his
Kāvyānuśāsanaviveka (pp.126-135) and he followed the same
order as found here.
ll. 19-22. In this verse, the firmament and the earth are
described as forming one world. This is shown by the words
क्रमपरिमिता भूमिर्विष्णोः and जगति सकले.
It is alluded here that in the whole world there can be no
other family than this where the members such as Bala, Hara and
Viṣṇu of the family could not till their little land due to want of
a second ox.
Page. 90.

• [ l.1. रुणद्धि. ( भामह. 1. 7. ); There the reading is चास्य instead
  of वास्य. ]
  l. 1. रोदसी-earth and firmament.
  *[ l. 4. त्वमेव quoted as an example of वर्णश्लेष in सरस्वतीकण्ठाभरण.
  l. 10. संस्तम्भिनी description of the palace of king Harṣa, the
  patron of Bāṇa.
  l. 15. निरवधि in वामन 4-3-32; the general reading is स्थितमनिवर्तित.]

240 EXPLANATORY NOTES
l. 25. Jambūdvīpa is situated in the middle of the other द्वीपs
having three Dvīpas on both the sides. The names of all the seven
द्वीपs and their order of precedence are mentioned in this verse.
Page. 91.
ll. 1–2. Each of these seven द्वीपs are surrounded by seven
concentric oceans.
l. 6. Kāvyānuśāsanaviveka reads as तस्मिन्नप्याजिकेलिव्यतिकरविजयोपार्जिते
वीरचर्ये पर्याप्तं मे न धातुः etc. but Vāgbhaṭa's Kāvyānuśāsana reads as
कस्मिन्नव्याजकेलिव्यतिकरविजयोपार्जिते वीरचर्ये. Both वीरवयें and वीरचर्ये do not give
any clear sense of that passage and therefore, it may be changed
as वीरवर्यः which may be construed with यः in the next line. The
purport of the verse, then will be as follows:–
‘The great warrior, probably Paraśurāma, became dissatisfied
with Brahman because he thought that all these eighteen islands,
earth with its nine sub-divisions, one mighty ocean, and the fertile
country all around, acquired by him through his prowess in battles,
seemed to him to be insufficient for his liberality’.
The reading:– चक्रे पुञ्जेन दातुं तदिदम् may be construed thus:—यः
वीरवर्यः ‘तदिदं पुञ्जेन दातुं चक्रे’ इति धिया वेधसे चुकोप ‘Paraśurāma became
dissatisfied with Brahman because he could create very little for
being given away in charity’.
*[l. 7. MSS of काव्यानुशासनविवेक read पर्याप्तं मे न धातुः instead of चक्रे
पुञ्जेन दातुम् ।]
ll. 13-16. This verse मातङ्गानामभावे etc. is not quoted by
Hemacandra in his Kāvyānuśāsanaviveka. The import of this
verse is that the enemies of a king were defeated and driven out to
the shores of the three oceans where also they had the riches of
a king in the form of elephants of the quarters, Cintāmaṇi jewels
and Kalpaka trees etc. although they lost their own elephants,
jewels and gardens.
*[l. 22. MSS of विवेक read अगस्त्यचुलुकोत्क्षिप्त.]
l. 23. Read प्रस्तरायितम् instead of पूतरायितम्.
प्रस्तर means a small stone.
The reading उत्क्षिप्त also is quite suited to the emendation as
प्रस्तरायितम् ।. The purport of this verse would then be as follows:

SEVENTEENTH ADHYĀYA 241
God Keśava assumed the form of a small stone in the hand of
Agastya when he commenced drinking the water of the seven
oceans, lest Agastya may drink him too.
Page. 92.
*[l. 1. For देवेनाम्बुजजन्मना. MSS. of विवेक read ब्रह्मणा पुण्यकर्मणा.]
ll. 1-7. For a detailed description of जम्बूद्वीप see the Vāyu
purāṇa chapter 34 from which this portion of the Kāvyamīmāṁsā
seems to have been drawn.
*[l. 13. चक्रवर्तिक्षेत्र, cf. देशः पृथिवी तस्यां हिमवत्समुद्रान्तरमुदीचीनं योजनसहस्र-
परिमाणमतिर्यक्चक्रवर्तिक्षेत्रम्। Kauṭilya's Arthaśāstra p. 338.]
ll. 8-17. Compare the version in the Vāyupurāṇa with the
description of Bhāratavarṣa here:—
भारतस्यास्य वर्षस्य नव भेदाः प्रकीर्तिताः ।
समुद्रान्तरिता ज्ञेयास्ते त्वगम्याः परस्परम् ॥
इन्द्रद्वीपः कसेरुश्च ताम्रपर्णी गभस्तिमान् ।
नागद्वीपस्तथा सौम्यो गन्धर्वस्त्वथ वरुणः ॥
अयं तु नवमस्तेषां द्वीपः सागरसंवृतः ।
योजनानां सहस्रं तु द्वीपोऽयं दक्षिणोत्तरम् ॥
आयतो ह्याकुमारिक्यादागङ्गाप्रभवाच्च वै ।

• • • +
      यस्त्वयं नवमो द्वीपः तिर्यगायत उच्यते ।
      कृत्स्नं जयति यो ह्येनं स सम्राडिति कीर्त्यते ॥

सप्त चास्मिन् सुपर्वाणो विश्रुताः कुलपर्वताः ।
महेन्द्रो मलयः सह्यः शुक्तिमानृक्षपर्वतः ॥
विन्ध्यश्च पारियात्रश्च सप्तेते कुलपर्वताः ॥
Vāyupurāṇa. Chapter 45, 78-88.
The similarity is so remarkable as to leave very little room
for doubting that the description of Bhāratavarṣa, as given here,
is wholly based on the information supplied by the Vāyupurāṇa.
Page. 93.
l. 4. घनसार=camphor.
l. 6. गौः=a house. मुनिपुङ्गव=Agastya.
l. 17. cf. Manusmṛti:—
आ समुद्रात्तु वै पूर्वादासमुद्रात्तु पश्चिमात् ।
तयोरेवान्तरं गिर्योः आर्यावर्तं विदुर्बुधाः ॥
2-22
३१

242 EXPLANATORY NOTES
l. 20. Here Rājaśekhara divides India into five parts, and
gives topographical information relating to these parts. His
conception of the country dividing itself in five parts, is probably
derived from the position, boundary and description of Madhyadeśa
as found in such earlier works as Manusmṛti, Kāmasūtra, etc.
The countries lying in the four directions from the Madhyadeśa
constitute four groups each consisting of several divisions.
*[ll. 21-27. Viveka and Vāgbhaṭa read मुद्गरक., माहिष्मक, वेल्लर. ]
l. 3. For the things produced in Southern India see the
products of the four Malaya mountains already enumerated on
pp.92-93.
*[ll. 2-17. Viveka reads भैमरथी वेणी कृष्णवेणी and वनायुजकम्बोज.
Vāgbhaṭa reads उपलावती, while Viveka has पलावती. Vāgbhaṭa reads
हययवन, करकण्ठकुहक. Viveka and Vāgbhaṭa have तुवार and हरहूर, and add
जालन्धर after हिमालय. हारहूर is the correct reading as हारहौर is men-
tioned by वराहमिहिर ].
l. 17. यदाहुः etc. This verse is quoted from the Manusmṛti
(2-21). Madhyadeśa is also mentioned in the Kāmasūtra thus :-
मध्यदेश्या आर्यप्रायाः शुच्युपचाराः। 2-5-21.
The same verse हिमवद्विन्ध्ययोर्मध्यम्, etc. (Manu. 2-21) is quoted in
the Jayamaṅgalā on this Sūtra and is attributed to Bhṛgu there
but not to Manu. According to Vasiṣṭha, Jayamaṅgalā gives a
different reading as गङ्गायमुनयोरित्येके इति वसिष्ठः । instead of हिमवद्विन्ध्ययोः of
this verse.
ll.23-24. The portion of this country, called अन्तर्वेदी, is situated
within the four boundaries: of the Sarasvatī in the west, Prayāga
in the east, the Ganges in the north and the Yamunā in the south.
For similar demarcation of अन्तर्वेदी,
Cf. इमेऽन्तर्वेदीभूषणं पाञ्चालाः। पाञ्चालास्तव पश्चिमेन त इमे वामा गिरां भाजनास्त्वद्दृष्टेरतिथी-
भवन्तु यमुनां त्रिस्रोतसश्चान्तरा ॥
Bālarāmāyaṇa x. 86.
Kānyakubja or modern Kanauj is called महोदय or गाधिपुर and is
situated on the bank of the Ganges.
Cf. verses 88-90 of the Bālarāmāyaṇa act X.

SEVENTEENTH ADHYĀYA 243
ll. 25-27. Here Rājaśekhara mentions four places: वामनस्वामी,
ब्रह्मशिला, गाधिपुर, and कालप्रिय in order to show that the directions are
to be taken only as relative, and not as always accurate. These
four places seem to be situated in the four directions of the
Kanauj city, and these are used here to prove the inaccuracy of
the directions.
He says, for instance, that the direction east of Vāmanasvāmi
corresponds to the west of Brahmaśilā; similarly, the south of
Gādhipura corresponds to the north of Kālapriya. Excepting
Brahmaśilā the other three limits of the city of Kanauj are
already well-known. It is not, therefore, difficult to imagine that
all the four boundaries refer to the city of Kanauj. This is further
strengthened by the additional references given below.
(1) Vāmanasvāmi is an incarnation of Viṣṇu. According
to the Padmapurāṇa, (Sṛṣṭikhaṇḍa, 35 and Uttara. 53) Rāma, the
king of Ayodhyā, once built a temple for Vāmanasvāmi in the city
of Mahodaya or Kānyakubja. (see the Geographical Dictionary
of N. L. Dey. p. 89). Rājaśekhara refers, very probably, to this
temple of Vāmana, and according to him it was situated in the
western part of the city and towards the west of Brahmaśilā.
(2) Gādhipura is also mentioned by Rājaśekhara in his
Bālarāmāyaṇa (act X, 88), and apparently he means by that word
the city of Kanauj. Here, he mentions further that Gādhipura is
situated towards the north of the Kālapriya temple. Gādhipura,
therefore, appears to be a suburb of Kanauj in the northern part,
while Kālapriya appears to be situated in its southern part.
(3) The temple of Kālapriyanātha also must have been a
part of Kanauj, and the deity is referred to in the three famous
dramas of Bhavabhūti, who mentions that his dramas were staged
before an audience assembled in connection with festivities in
honour of Śrī Kālapriyanātha. It is well-known that Bhavabhūti
was a contemporary of king Yaśovarman of Kanauj (8th century
A. D.) and was patronized by him. It is not unnatural, therefore,
on the part of Bhavabhūti to refer to the presiding deity
Kālapriyanātha belonging to the capital city of his patron king
Yaśovarman. The testimony of Rājaśekhara also makes it clear
that the temple of Kālapriya was situated in the southern part of
Gādhipura which is again a suburb of Kānyakubja.

244 EXPLANATORY NOTES
These evidences militate against the views of some of the
commentators on Bhavabhūti who are disposed to identify
Kālapriyanātha with the deity of Padmapura in Vidarbha, the
birth-place of Bhavabhūti, or with Mahākāleśvara of Ujjayinī.
As there are not strong reasons to support either of the two
theories mentioned above, these may be dismissed as fanciful.
(4) Now the position of Brahmaśilā mentioned by Rāja-
śekhara may be determined on the strength of the position of the
other three places, and its exact situation may be located in the
eastern part of the city of Kanauj. It is also probable that Rāja-
śekhara, being a teacher of king Mahendrapāla of Kanauj, was well
acquainted with the topography of the city, and thus mentioned
the four parts of the city of Kanauj to prove the relativity of
directions. For his appreciation of the city of Kanauj see intro-
duction page xxi.

• [pp. 93-94. With the five divisions of our author cf.
  "The five Divisions of India, or the "Five Indies," as they
  are usually called by the Chinese, are as follows:—
  I. Northern India comprised the Panjab proper, including
  Kashmir and the adjoining hill states, with the whole of eastern
  Afghanistan beyond the Indus, and the present Cis-Satlej States
  to the west of the Saraswati river.
  II. Western India comprised Sindh and Western Rajpu-
  tana, with Kachh and Gujarat, and a portion of the adjoining
  coast on the lower course of the Narbada river.
  III. Central India comprised the whole of the Gangetic
  provinces from Thanesar to the head of the Delta, and from the
  Himālaya mountains to the banks of the Narbada.
  IV. Eastern India comprised Assam and Bengal proper,
  including the whole of the Delta of the Ganges, together with
  Sambhalpur, Orissa, and Ganjam.
  V. Southern India comprised the whole of the peninsula
  from Nasik on the west and Ganjam on the east, to Cape Kumari
  (Comorin) on the south, including the modern districts of Berar
  and Telingana, Mahārāshṭra and the Konkan, with the separate
  states of Haidrabad, Mysore and Travancore, or very nearly

SEVENTEENTH ADHYĀYA 245
the whole of the peninsula to the south of the Narbada and the
Mahānadī rivers. Cunningham's "The Ancient Geography of
India" pp. 11-12.
For the various countries cf.
नक्षत्रत्रयवर्गैराग्नेयाद्यैर्व्यवस्थितैर्नवधा ।
भारतवर्षे मध्यात् प्रागादिविभाजिता देशाः ॥ १ ॥
भद्रारिमेदमाण्डव्यसाल्वनीपोज्जिहानसङ्ख्याताः ।
मरुवत्सघोषयामुनसारस्वतमत्स्यमाध्यमिकाः ॥ २ ॥
माथुरकोपज्योतिषधर्मारण्यानि शूरसेनाश्च ।
गौरग्रीवोद्देहिकपाण्डुगुडाश्वत्थपाञ्चालाः ॥ ३ ॥
साकेतकङ्ककुरुकालकोटिक्कुकुराश्च पारियात्रनगः ।
औदुम्बरकापिल्ठलगजाह्वयाश्चेति मध्यमिवम् ॥ ४ ॥
अथ पूर्वस्यामञ्जनवृषभध्वजपद्ममाल्यवद्गिरयः ।
व्याघ्रमुखसुह्मकर्वटचान्द्रपुराः शूर्पकर्णाश्च ॥ ५ ॥
खसमगधशिबिरगिरिमैथिलसमतटोड्राश्ववदनदन्तुरकाः ।
प्राग्ज्योतिषलौहित्यक्षीरोदसमुद्रपुरुषादाः ॥ ६ ॥
उदयगिरिभद्रगौडकपौण्ड्रोत्कलकाशिमेकळाम्बष्ठाः ।
एकपदताम्रलिप्तककोशलका वर्धमानाश्च ॥ ७ ॥
आग्नेय्यां दिशि कोशलकलिङ्गवङ्गोपवङ्गजठराङ्गाः ।
शौलिकाविदर्भवेत्सान्ध्रचेदिकाश्चोर्ध्वकण्ठाश्च ॥ ८ ॥
वृषनालिकेरचर्मद्वीपा विन्ध्यान्तवासिनस्त्रिपुरी ।
श्मश्रुधरहेमकुड्यव्यालग्रीवा महाग्रीवाः ॥ ९ ॥
किष्किन्धकण्टकस्थलनिषादराष्ट्राणि पुरिकदशार्णाः ।
सह नग्नपर्णशबरैराश्लेषाये त्रिके देशाः ॥ १० ॥
अथ दक्षिणेन लङ्का कालाजिनसौरिकीर्णतालिकाटाः ।
गिरिनगरमलयदर्दुरमहेन्द्रमालिन्यभरुकच्छाः ॥ ११ ॥
कङ्कणटङ्कणवनवासिशिबिकफणिकारकोङ्कणाभीराः ।
आकरवेणावन्तीकदशपुरगोर्नर्दकेरलकाः ॥ १२ ॥
कर्णाटमहाटविचित्रकूटनासिक्क्यकोल्लगिरिचोलाः ।
क्रौञ्चद्वीपजटाधरकावेर्यो ऋष्यमूकश्च ॥ १३ ॥
वैडूर्यशङ्खमुक्तात्रिवारिचरधर्मपट्टनद्वीपाः ।
गणराज्यकृष्णवेल्लूरपिशिकशूर्पाद्रिकुसुमनगाः ॥ १४ ॥
तुम्बवनकार्मेणेयकयाभ्योदधितापसाश्रमा ऋषिकाः ।
काञ्चीमरुचीपट्टनचेर्यार्यकसिंहलऋषभाः ॥ १५ ॥
बलदेवपट्टनं दण्डकावनतिमिङ्गिलाशना भद्राः ।
कच्छोऽथ कुञ्जरदरी सताम्रपर्णीति विज्ञेयाः ॥ १६ ॥
नैर्ऋत्यां दिशि देशाः पल्लवकाम्बोजसिन्धुसौवीराः ।
वडवामुखारबाम्बष्ठकपिलनारीमुखानर्त्ताः ॥ १७ ॥
फेणगिरियवनमाकरकर्णप्रावेयपारशवशूद्राः ।

246 EXPLANATORY NOTES

वर्बरकिरातखण्डक्रव्यादामीरचञ्चूकाः ॥ १८ ॥
हेमगिरिसिन्धुकालकरैवतकसुराष्ट्रबादरद्रविडाः ।
खात्याथे भत्रितये ज्ञेयश्च महार्णवोऽत्रैव ॥ १९ ॥
अपरस्यां मणिमान् मेघवान्वनौघः क्षुरार्पणोऽस्तगिरिः ।
अपरान्तकशान्तिकहहयप्रशस्ताद्रिवोक्काणाः ॥ २० ॥
पञ्चनदरमठपारततारक्षितिजुङ्गवैश्यकनकশকাः ।
निर्मर्यादा म्लेच्छा ये पश्चिमदिक्स्थितास्ते च ॥ २१ ॥
दिशि पश्चिमोत्तरस्यां माण्डव्यतुखारतालहलमह्राः ।
अश्मककुलूतलहडस्त्रीराज्यनृसिंहवनसंस्थाः ॥ २२ ॥
वेणुमती फल्गुलुका गुरुहा मरुकुच्चचर्मरङ्गाख्याः ।
एकविलोचनशूलिकदीर्घग्रीवास्यकेशाश्च ॥ २३ ॥
उत्तरतः कैलासो हिमवान्वसुमान् गिरिर्धनुष्मांश्च ।
क्रौञ्चो मेरुः कुरवस्तथोत्तराः क्षुद्रमीनाश्च ॥ २४ ॥
कैकयवसातियामुनभोगप्रस्थार्जुननायनाग्नीध्राः ।
आदर्शान्तर्दीपित्रिगर्ततुरगाननाश्वमुखाः ॥ २५ ॥
केशधरचिपिटनासिकदासेरकवाटधानशरधानाः ।
तक्षशिलपुष्कलावतकैलावतकण्ठधानाश्च ॥ २६ ॥
अम्बरमद्रकमालवपौरवकच्छारदण्डपिङ्गलकाः ।
माणहलहूणकोहलशीतकमाण्डव्यभूतपुराः ॥ २७ ॥
गान्धारयशोवतिहेमतालराजन्यखचरगव्याथ ।
यौधेयदासमयाः श्यामाकाः क्षेमधूर्तार्थ ॥ २८ ॥
ऐशान्यां मेरुकनष्टराज्यपशुपालकीरकाश्मीराः ।
अभिसारदरदतङ्गणकुलूतसैरन्ध्रवनराष्ट्राः ॥ २९ ॥
ब्रह्मपुरदार्बडामरवनराज्यकिरातचीनकौणिन्दाः ।
भल्लापलोलजासुरकुनटखसघोषकुचिकाह्याः ॥ ३० ॥
एकचरणानुविद्धाः सुवर्णभूवैसुधनं दिविष्टाश्च ।
पौरवचीरनिवसनत्रिनेत्रमुञ्जाद्रिगन्धर्वाः ॥ ३१ ॥
वगैराग्नेयाद्यैः क्रूरग्रहपीडितैः क्रमेण नृपाः ।
पाञ्चालो मागधिकः कालिङ्गश्च क्षयं यान्ति ॥ ३२ ॥
आवन्तोऽथान्तों मृत्युं चायाति सिन्धुसौवीरः ।
राजा च हारहौरो मद्रेशोऽन्यश्च कौणिन्दः ॥ ३३ ॥
बृहत्संहिता Chapt. XIV.
प्राङ्नर्मदार्धशोणोद्वङ्गसुह्मः कलिङ्गबाह्लीकाः ।
शकयवनमगधशबरप्राग्ज्योतिषचीनकाम्बोजाः ॥ १ ॥
मेकलकिरातविटका बहिरन्तःशैलजाः पुलिन्दाश्च ।
द्रविडानां प्रागर्द्धं दक्षिणकूलं च यमुनायाः ॥ २ ॥
चम्पोदुम्बरकौशाम्बिचेदिविन्ध्याटवीकलिङ्गाश्च ।
पुण्ड्रा गोलाङ्गूलश्रीपर्वतवर्धमानाश्च ॥ ३ ॥
इक्षुमतीत्यथ तस्करपारतकान्तारगोपबीजानाम् ।

SEVENTEENTH ADHYĀYA 247
तुषधान्यकटुकतरुकनकदहनविषसमरशूराणाम् ॥ ४ ॥
गिरिसलिलदुर्गकोशलभरुकच्छसमुद्ररोमकतुखाराः ।
वनवासितहणहलस्त्रीराज्यमहार्णवद्वीपाः ॥ ६ ॥
शोणस्य नर्मदाया भीमरथायाश्च पश्चिमाद्धस्थाः ।
निर्विन्ध्या वेत्रवती सिप्रा गोदावरी वेणा ॥ ९ ॥
मन्दाकिनी पयोष्णी महानदी सिन्धुमालतीपाराः ।
उत्तरपाण्ड्यमहेन्द्राद्रिविन्ध्यमलयोपगाश्चोलाः ॥ १० ॥
द्रविडविदेहान्ध्राश्मकभासापुरकौङ्कणाः समऋषिकाः ।
कुन्तलकेरलदण्डककान्तिपुरमलेच्छसङ्करजाः ॥ ११ ॥
नासिक्यभोगवर्धनविराटविन्ध्याद्रिपार्श्वगा देशाः ।
ये च पिबन्ति सुतोयां तापीं ये चापि गोमतीसलिलम् ॥ १२ ॥
लौहित्यः सिन्धुनदः सरयूर्गम्मीरिका रथाङ्गा च ।
गङ्गाकौशिक्याद्याः सरितो वैदेहकाम्बोजाः ॥ १६ ॥
मथुरायाः पूर्वार्ध हिमवद्रोमन्तचित्रकूटस्थाः ।
सौराष्ट्रसेतुजलमार्गपण्यबिलपर्वताश्रयिणः ॥ १७ ॥
चरपुरुषकुहकजीवकशिशुकविशठसूचकाभिचाररताः ।
दूतनपुंसकहास्यज्ञभ्रमतन्त्रेन्द्रजालज्ञाः ॥ १९ ॥
सिन्धुनदपूर्वभागो मथुरापश्चार्धभरतसौवीराः ।
सुस्रोदीच्यविपाशासरिच्छतद्रूरमठसाल्वाः ॥ २१ ॥
त्रैगर्तपौरवाम्बष्ठपारता वाटधानयौधेयाः ।
सारस्वताजुनायनमत्स्यार्द्धग्रामराष्ट्राणि ॥ २२ ॥
तक्षशिलमार्तिकावतबहुगिरिगान्धारपुष्कलावटकाः ।
प्रस्थलमालवकैकयदाशार्णोशीनराः शिवयः ॥ २६ ॥
ये च पिबन्ति वितस्तामिरावतीं चन्द्रभागसरितं च ।
रथरजताकरकुञ्जरतुरगमहामात्रधनयुक्ताः ॥ २७ ॥
आनर्त्तार्वुदपुष्करसौराष्ट्राभीरशूद्ररैवतकाः ।
नष्टा यस्मिन्देशे सरस्वती पश्चिमो देशः ॥ ३१ ॥
कुरुभूमिजाः प्रभासं विदिशावेदमृतीमहीतटजाः ।
खलमलिननीचतैलिकविहीन सत्त्वोपहतपुंस्वाः ॥ ३२ ॥
गिरिदुर्गपल्लवश्वेतहूणचोलावगणमरुचीनाः ।
प्रत्यन्तधनिमहेच्छव्यग्रमायपराक्रमोपेताः ॥ ३८ ॥
बृहत्संहिता—Chap. XVI.
cf. also the quotations from पराशर in Bhaṭṭotpala's commentary
ad loc.
cf. also महेन्द्रो मलयः सह्यः शुक्तिमान् ऋक्षपर्वतः ।
विन्ध्यश्च पारियात्रश्च सप्तात्र कुलपर्वताः ॥
भारतस्यास्य वर्षस्य नव भेदान्निशामय ।
इन्द्रद्वीपः कसेरुमान् ताम्रपर्णी गभस्तिमान् ॥