वाक्यपदीयम्: ब्रह्मकाण्ड (भर्तृहरि - शब्दब्रह्म, स्फोट-सिद्धान्त एवं भाषा-दर्शन सटीक)
Vakyapadiya Brahmakanda of Bhartrihari with Commentary
भर्तृहरि (टीकाकार: पं. सूर्यनारायण शुक्ल) द्वारा
६६ वाक्यपदीयम्
( यद्यपि बुद्धिस्थ नाद व्यङ्ग्य स्फोट रूपी शब्द ) न पूर्व है और न तो अपर है किन्तु
पूर्वापरीभावरहित है ( अतः ) अक्रम है। तथापि स्फोटको व्यक्त करनेवाले नादकी उत्पत्ति
क्रमसे होती है इसलिए स्फोट भी सक्रमकी तरह भासित होता है ॥ ४८ ॥
अन्यधर्मस्यान्यत्र भानं दृष्टान्तेनोपपादयति—
यद्यपि दूसरेका धर्म दूसरी वस्तुमें नहीं प्रतीत होना चाहिए यह कहा जा सकता है।
तथापि ठीक नहीं। क्योंकि एक दूसरेके भी धर्म दूसरेमें प्रतीत होते हैं।
प्रतिबिम्बं यथान्यत्र स्थितं तोयक्रियावशात् ।
तत्प्रवृत्तिमिवान्वेति स धर्मः स्फोटनादयोः ॥ ४९ ॥
यथा अन्यत्र तोये स्थितं भासमानं प्रतिबिम्बं चन्द्रप्रतिबिम्बं वस्तुतोऽ-
क्रियमपि तोयक्रियावशात् तत्प्रवृत्तिं जलक्रियां चाञ्चल्यमन्वेति अनुगच्छति
स स्फोटनादयोः धर्मः सादृश्यम् नादवर्तिनं क्रमं कालह्रस्वत्वदीर्घत्वादिकञ्च
अतथाभूतोऽपि स्फोटोऽनुगच्छतीत्यर्थः ॥
जैसे जलमें झलकता हुआ चन्द्रमा का प्रतिबिम्ब स्वयं नहीं हिलता किन्तु जलके हिलनेसे
हिलता हुआ प्रतीत होता है। वैसे नादके धर्म ( सादृश्य और नादमें रहनेवाले क्रम जैसे
ह्रस्वत्व, दीर्घत्व, काल, गत्व आदि ) स्फोटके धर्म न होने पर भी स्फोटके धर्मकी तरह प्रतीत
होने लगते हैं।
अयं भावः जलगतं हि चन्द्रबिम्बं जलवृद्धौ वर्धते, जलह्रासे ह्रसति, जलचलने
चलति, जलभेदे भिद्यते इत्येवंधर्मानुयायि भवति न तु परमार्थतः चन्द्रस्य तथात्वम्।
एवं परमार्थतोऽक्रमपि एकरूपमपि शब्दतत्त्वं ध्वन्युपाध्यन्तर्भावात् भजत इवोपा-
धिधर्मान्क्रमवत्त्वादीनिति।
अत्र दर्शनद्वयम् चन्द्रबिम्बसन्निधाने तच्छायायोपरक्तास्तोयावयवाश्चन्द्रप्रतिबिम्ब-
मित्येकम् । अत्र पक्षे तोयक्रिययैव तोयावयवाश्चन्द्रप्रतिबिम्बरूपा
श्रीब्रह्मकाण्डम् ] संस्कृत-हिन्दी-व्याख्योपेतम् ६७
दूसरा मत यह है कि जलमे भिन्न किन्तु अनिर्वचनीय और मिथ्या शुक्तिमें रजतकी
भाँति जलमें प्रतिबिम्ब उत्पन्न होता है ।
इन दोनों मतोंमे यह तो निर्विवाद सिद्ध है कि जलसे प्रतिबिम्ब भिन्न है और क्रिया-
वान् है । अतः अन्यके धर्मकी अन्यमें प्रतीति होती है यह सिद्ध होता है ॥ ४९ ॥
स्फोटरूपस्य शब्दस्य अर्थप्रकाशकत्वमिव स्वप्रकाशकत्वमाह—
वह स्फोटरूपी शब्द,
आत्मरूपं यथा ज्ञाने ज्ञेयरूपं च दृश्यते ।
अर्थरूपं तथा शब्दे स्वरूपं च प्रकाशते ॥ ५० ॥
निर्विषयस्य ज्ञानस्याभावात् ज्ञानं ज्ञेयपरतन्त्रमिति यथा ज्ञाने जाते ज्ञेय-
रूपं घटादिकं तद्विशेषणतया आत्मरूपं ज्ञानरूपं च 'ज्ञातो घट' इतिप्रतीतौ दृश्यते
प्रतीयते तथा अर्थबोधनेच्छया शब्दप्रयोगात् शब्दः अर्थपरतन्त्रमिति शब्दे श्रूय-
माणे अर्थरूपं घटादि तद्विशेषणतया स्वरूपं शब्दरूपं च 'घटशब्दबो
६८ वाक्यपदीयम्
यः शब्दसंज्ञकः लोके शब्द इति प्रसिद्धः बाह्यः श्रोत्रानुपाती वर्णरूपावयववान्
सक्रमः शब्दः क्रतुः ज्ञानमिवार्थमनतिक्रामन् क्रतुसदृशः 'यत्क्रतुः पुरुषः' इत्यादौ
ज्ञाने क्रतुशब्दप्रयोगात् अण्डे भवः आण्डो रसस्तस्य भावः आण्डभावः रसरूपतापन्नम्
आण्डभावम् आपन्न इव वर्तते तस्य क्रियारूपा आविर्भावतिरोभावरूपा वृत्तिः
भागशः अवयवेषु क्रमं भजते इत्यर्थः ॥
जो लोगोंके कानतक क्रमसे सुनाई पड़ता है वह शब्द नामका क्रतु (ज्ञान) मयूर पक्षीके
अण्डेमें स्थित कलल (रस) की तरह है। उसकी क्रियारूप (प्रकट और तिरोहित होनेवाली)
वृत्ति अवयवोंमें क्रमसे प्रकट होती है ।
एतदुक्तं भवति—यथा मयूरादयः अङ्गप्रत्यङ्गचन्द्रकादीनामुपसंहारेण लीयमानाः
सूक्ष्मरूपेण तदुत्पादनशक्त्या सह रसभावमापन्ना अण्डे समवतिष्ठन्ते पुनश्च अ
. Wait, is it a bullet/hyphen? No, it's just a hyphen or printing artifact. In verses, 2nd line is indented. Let's write व्यवसायो ग्रहीतॄणामेवं तेष्वेव जायते ॥ ५३ ॥.
-
Line 16:
यथा प्रयोक्तुः उच्चारयितुः प्राक् पूर्वं शब्देष्वेव बुद्धिः प्रवर्तते एवं
Check:यथा प्रयोक्तुः उच्चारयितुः प्राक् पूर्वं शब्देष्वेव बुद्धिः प्रवर्तते एवं -
Line 17:
ग्रहीतॄणां श्रोतॄणां व्यवसायो बुद्धिः प्राक् पूर्वं तेष्वेव शब्देष्वेव जायते इति ।
Check:ग्रहीतॄणां श्रोतॄणां व्यवसायो बुद्धिः प्राक् पूर्वं तेष्वेव शब्देष्वेव जायते इति । -
Line 18:
यथा प्रयोक्ता अर्थबुबोधयिषया शब्दविशेषविषयकं प्रयत्नं कुर्वन् स्पृशन्निव
Check:यथा प्रयोक्ता अर्थबुबोधयिषया शब्दविशेषविषयकं प्रयत्नं कुर्वन् स्पृशन्निव -
Line 19:
`मनः प्रणिधत्ते तथा श्रोताऽपि अर्थबु
अभिधेयं प्रतिपाद्य कृत्यकृत्यान् अत एव अर्थोपसर्जनीभूतान् अर्थविशेषणतापन्नान्
शब्दान् लोकः न प्रतिपद्यते क्रियाङ्गत्वेन न जानाति 'एकत्र विशेषणतयाऽन्वित-
स्य अपरत्र विशेषणतयाऽन्वयायोग' इति न्यायादिति भावः ॥
शब्दसे अर्थज्ञानरूप परार्थ सिद्ध होता है । और किसी वस्तुका प्रतिपादन करके कृतकृत्य
हो जाता है । इसलिए अर्थके विशेषण बने हुए शब्दोंको लोग क्रियाका अङ्ग नहीं मानते ।
इदमत्रावधेयम्—विद्यमानत्वे सति इतरव्यावर्तकं विधेयान्वयि विशेषणम् ।
यथा दण्डिनमानय शुक्लं घटं पश्य इत्यत्र विधेयभूतानयनदर्शनक्रिययोः दण्डि-
घटयोरिव दण्डरूपयोरप्यन्वयः। यथा वा शुक्लं घटमानय इत्यादौ घटद्वारा शुक्लस्या-
प्यानयनान्वयः। अविद्यमानत्वेऽपीतरव्यावर्तकं विधेयानन्वयि उपलक्षणम्। यथा काक-
वद्देवदत्तस्य गृहम् इत्यादौ गृहे इव काके न देवदत्तसम्बन्धिरूपविधेयस्यान्वयः। एवं
च उपलक्षणविधया अर्थशेषतां प्राप्तं शब्दं लोकः न क्रियाङ्गतां नयतीति ॥ ५४ ॥
विशेषण दो प्रकारका होता है । एक विशेषण दूसरा उपलक्षण । 'जो विद्यमान रहकर
इतरका व्यावर्तक हो और विधेयसे अन्वित हो वह विशेषण है।' जैसे 'शुक्लं घटमानय'
इस वाक्यमें आनयनरूपा क्रियाके साथ घटके द्वारा शुक्ल गुणका भी अन्वय होता है । और
'जो अविद्यमान रहकर इतरका व्यावर्तक हो और विधेयके साथ अन्वित न हो वह
उपलक्षण होता है । जैसे 'काकवद्देवदत्तस्य गृहम्' इस वाक्य में जैसे देवदत्त का अन्वय
गृहपद में वैसे काक में अन्वय नहीं है । इसी प्रकार अर्थ का विशेषण शब्द भी उपलक्षण है
और लोक उसे क्रिया में अन्वित नहीं मानता । नियम भी है कि 'एक स्थलमें जो विशेषण
बनकर अन्वित हो वह अन्यत्र विशेषण बनकर अन्वित नहीं होता ।' ॥ ५४ ॥
संज्ञासंज्ञिभावस्य भेदाधिष्ठानत्वात् 'स्वं रूप'मितिसूत्रबोधितः 'अग्न्यादिशब्दः
अग्न्यादिशब्दस्य संज्ञा' इत्येवंरूपः संज्ञासंज्ञिभावोऽनुपपन्न इति एकस्यैव शब्दस्य
उपाधिकृतभेदेन संज्ञासंज्ञिभावमुपपादयिष्यन्नुपाधी आह—
यद्यपि संज्ञा और संज्ञी को भिन्न भिन्न होना चाहिये तथापि अग्नि शब्द ही संज्ञा और
संज्ञी दोनों है और उचित भी है । क्योंकि एकही शब्द उपाधि भेदसे संज्ञा और संज्ञी बन
सकता है ।
ग्राह्यत्वं ग्राहकत्वं च द्वे शक्ती तेजसो यथा ।
तथैव सर्वशब्दानामेते पृथगिव स्थिते ॥ ५५ ॥
यथा तेजसः प्रदीपादेः ग्राह्यत्वं ज्ञानविषयत्वं ग्राहकत्वं घटादिविषयकज्ञान-
जनकत्वं च द्वे ग्राह्यत्वग्राहकत्वरूपेशक्ती स्तः तथैव सर्वशब्दानां एते ग्राह्यत्वग्रा-
हकत्वशक्ती शक्तिशक्तिमतोर्भेदात् नित्यमात्मभूते अपि पृथक् भिन्ने इव स्थिते
प्रतिभासमाने स्त इत्यर्थः । शब्दः स्वं प्रकाशयन्नेवार्थं प्रकाशयतीति यावत् । यद्यपि
घटे ग्राह्यत्वमेव न ग्राहकत्वम्, इन्द्रियेषु ग्राहकत्वमेव न ग्राह्यत्वं स्वभावादिति ग्राह्य-
त्वग्राहकत्वशक्त्योर्विरोध इव भासते तथापि प्रदीपे तयोः समावेशस्यापि दर्शनात् उ-
ब्रह्मकाण्डम् ] संस्कृत-हिन्दी व्याख्योपेतम् ७१
भयोरेकत्रावस्थानमविरुद्धमिति शब्दे ग्राह्यत्वं ग्राहकत्वञ्च स्वभावादिति ता-
त्पर्यम् ॥ ५५ ॥
जैसे दीपक अपने रूपको प्रकाशित करते हुए अन्य वस्तुओंका भी प्रकाशक होता है।
क्योंकि उसमें ग्राह्यत्व और ग्राहकत्व दो शक्तियां हैं। वैसे शब्दों में भी ग्राह्यत्व और
ग्राहकत्व दो शक्तियां हैं जो अलग अलग मालूम पडती हैं।
इस तरह शब्दोंमें दीपककी भांति शब्द और अर्थको प्रकाशित करने वाली शक्ति
स्वभावतः वर्तमान है ॥ ५५ ॥
ननु स्वरूपसत एव शब्दस्य बोधकत्वमस्तु न ज्ञातस्येत्यत आह—
यह शब्द सत् होनेके कारण (स्वरूपतः) प्रकाशक नहीं होगा किन्तु ज्ञात ही शब्द
अर्थका प्रकाशक होता है। क्योंकि—
विषयत्वमनापन्नैः शब्दैर्नार्थः प्रकाश्यते ।
न सत्तयैव तेऽर्थानामगृहीताः प्रकाशकाः ॥ ५६ ॥
यतः ते शब्दाः अगृहीताः श्रोत्रेन्द्रियाविषयाः सन्तः सत्तयैव सत्तामात्रेण चक्षु-
रादयः इ
७२ वाक्यपदीयम्
'पृथगिव स्थिते' इत्यनेन शक्त्योर्भेद उक्तस्तस्य साम्प्रतमुपयोगमाह—
अतः एकही शब्द संज्ञा और संज्ञी भी बन सकता है। क्योंकि—
भेदेनावगृहीतौ द्वौ शब्दधर्मावपोद्धृतौ ।
भेदकार्येषु हेतुत्वमविरोधेन गच्छतः ॥ ५८ ॥
द्वौ शब्दधर्मौ ग्राह्यग्राहकत्वशक्ती यद्यपि शब्दस्वरूपभूते शक्तिशक्तिमतो-
रभेदात् तथापि अपोद्धृतौ अपोद्धारबुद्ध्या कल्पनया आरोपितभेदौ अतः भेदेना-
वगृहीतौ भिन्नतयाज्ञातौ भेदकार्येषु भेदाधिष्ठानेषु संज्ञासंज्ञिभावेषु अविरोधेन
शब्दभेदमापाद्य विरोधविघटनद्वारा हेतुत्वं गच्छत इत्यर्थः ॥
अयं भावः—लोके देवदत्तशब्दस्य संज्ञात्वं पिण्डस्य च संज्ञित्वं दृष्टमिह तु 'स्वं
रूप'मिति शास्त्रेण अग्निशब्दस्यैव संज्ञात्वं संज्ञित्वं च विरुद्धं कथं बोध्यत इति
शङ्कापरिहाराय यथा राहोः शिर इत्यत्र षष्ठ्युपपादनाय एकस्मिन्नपि वस्तुनि अने-
कावस्थायुक्तशिरसो राहुशब्दार्थत्वं यत्किञ्चिदेकावस्थायुक्तशिरशः शिरः शब्दार्थत्वं
वाश्रित्य शब्दार्थभेदाद्भेदमाश्रित्यावयवावयविभावः एवं ग्राह्यत्वग्राहकत्वशक्तिरूपो-
पाधिकृतमेकस्मिन्नेवाग्निशब्दे भेदमाश्रित्य ग्राह्यत्वशक्तिमतोऽग्निशब्दस्य संज्ञित्वं
ग्राहकत्वशक्तिमतोऽग्निशब्दस्य संज्ञात्वमिति औपाधिकभेदमादाय एकस्मिन्नपि
अग्निशब्दे संज्ञासंज्ञिभावो न विरुध्यत इति ॥ ५८ ॥
जब शब्दमें ग्राह्यत्व और ग्राहकत्व रूप धर्मों की कल्पना करही ली गई और भेदके
रूपमें ज्ञात इन शब्दोंसे जहां भिन्न भिन्न कार्य करना है वहां भी एकही शब्दमें (राहोः शिरः)
की भांति औपाधिक भेद मानने पर बिना विरोधके अनेक धर्मभी कारण बन सकते हैं ॥५८॥
एतदेव स्पष्टयति—
वृद्ध्यादयो यथा शब्दाः स्वरूपोपनिबन्धनाः ।
आदैच्प्रत्यायितैः शब्दैः सम्बन्धं यान्ति संज्ञिभिः ॥५९॥
अग्निशब्दस्तथैवायमग्निशब्दनिबन्धनः ।
अग्निश्रुत्यैति सम्बन्धमग्निशब्दाभिधेयया ॥ ६० ॥
'वृद्धिरादैच्' इत्यादौ यथा वृद्ध्यादयः शब्दाः संज्ञाः स्वरूपमुपनिबध्यते
बोध्यते यैस्ते स्वरूपोपनिबन्धना स्वरूपबोधकाः सन्तः आदैच्प्रत्यायितैः आदै-
च्शब्दबोधितैराकारादिभिः शब्दैः संज्ञिभिः सम्बन्धं तादात्म्यं 'वृद्धिपदाभिन्ना
आदैचः' इत्येवं यान्ति प्राप्नुवन्ति तथैव अग्निशब्दः निबध्यते बोध्यते अनेन इति
अग्निशब्दनिबन्धनः अग्निशब्दरूपस्वस्वरूपबोधकः सूत्रस्थोऽग्निशब्दः अग्निश-
ब्दाभिधेया अग्निशब्दबोध्यया ग्राह्यत्वशक्तिमत्या अग्निश्रुत्या अग्निशब्देन
उच्चरितेन सम्बन्धं तादात्म्यमेति इति सम्बन्धः ॥
जैसे 'वृद्धिरादैच्' इत्यादि सूत्रोंमें 'वृद्धि' आदि शब्द संज्ञा के बोधक हैं और 'आदैच्'
शब्दसे बोधित आकार, ऐकार, और औकार आदि संज्ञी शब्दसे 'वृद्धिः पदमिश्रा कारिष्यः'
इस प्रकारका सम्बन्ध (तादात्म्य) भी बनाते हैं। जैसे अग्नि शब्दके स्वरूपका बोधक
'अग्नेर्ढक्' सूत्रका अग्नि शब्दभी अपने स्वरूपका और अग्नि शब्दसे बोध्य लक्ष्यस्थ अग्नि शब्दसे
तादात्म्य सम्बन्ध बना लेता है।
एतदुक्तं भवति-यथा 'वृद्धिरादैच्' इत्यनेन स्वरूपबोधकस्य वृद्धिशब्दस्य स्व-
भिन्ने आदैच्शब्दबोधिते तादात्म्यरूपसम्बन्धग्रहः। एवं सर्वेभ्यइमिति सूत्रेण स्वरूपबो-
धकस्य अग्निशब्दस्य स्वभिन्ने अग्निशब्दे सम्बन्धग्रहः ग्राहकत्वशक्तिमतोऽग्निशब्दस्य
ग्राह्यत्वशक्तिमदग्निशब्दभिन्नत्वात्। सर्वत्रावानेव विशेषः- यन् वृद्धिशब्दादैच्शब्दयोः
स्फुटावभासो भेदः ग्राहकत्वशक्तिमदग्निशब्दग्राह्यत्वशक्तिमदग्निशब्दयोः समानानु-
पूर्वीकत्वेन न स्फुटावभासो भेदइति अस्ति तु औपाधिको भेदः राहोः शिर इतिवदिति
न संज्ञासंज्ञिभावस्य भेदाधिष्ठानाविरिति ॥ ५९ ॥ ६० ॥
विशेषता केवल इतनी है कि वृद्धि शब्दसे आदैच् शब्दकी स्फुट-भेद प्रतीति होती है और
ग्राहकत्व शक्तिमान् अग्नि शब्द और ग्राह्यत्व शक्तिमान् अग्नि शब्दोंकी आनुपूर्वी एक ढंगकी
होनेके कारण भेद स्फुट नहीं प्रतीत होता। इसलिए 'राहोः शिरः' की भाँति औपाधिक भेद
रहनेसे दोनोंमें संज्ञा-संज्ञि भाव बन सकता है ॥ ५९ ॥ ६० ॥
ननु 'अग्नेर्ढक्' इत्यादावर्थे वह्रौ कार्यस्य ढको बाधेन सूत्रे उच्चारितस्यैव कार्यभा-
कत्वमस्त्वत आह-
और उच्चारित शब्द से ही ढक् आदि प्रत्यय भी होते हैं अर्थ से नहीं। क्योंकि अग्नि
शब्दका अग्नि अर्थ है उससे परे प्रत्यय आ नहीं सकता। प्रत्यय तो किसी शब्दके सामने
आवेगा। अतः प्रत्यय का अधिकारी उच्चरित शब्दही होगा। क्योंकि
यो य उच्चार्यते शब्दो नियतं न स कार्यभाक् ।
अन्यप्रत्यायने शक्तिर्न तस्य प्रतिबध्यते ॥ ६१ ॥
यो यः शब्दः अग्नेर्ढक्, जराया जरस् इत्यादिः उच्चार्यते स नियतं नियमेन
कार्यभाग् न भवति तस्य ग्राहकत्वशक्तिमत्त्वेन संज्ञात्वाद् ग्राह्यत्वशक्तिमत्प्रयोगस्थ-
संज्ञिप्रत्यायनमात्रार्थत्वात् 'संज्ञा संज्ञिनं प्रत्याय्य स्वयं निवर्ततं' इति न्यायादिति-
भावः। नन्वेवं कार्यभाक्त्वाभाव इव तस्य प्रत्यायकत्वमपि न स्यादत आह-अन्य-
प्रत्यायन इति । तस्य उच्चारितस्य अन्यप्रत्यायने अन्यस्य लक्ष्यस्थशब्दान्त-
रस्य बोधने शक्तिः प्रत्यायकत्वं न प्रतिबध्यते प्रतिबन्धकाभावादिति भावः ॥
जो शब्द 'अग्नेर्ढक्' या 'जराया जरस्' इत्यादि उच्चरित होते हैं। वे सूत्रस्थ शब्द संज्ञा
होनेके कारण केवल संज्ञीका निर्देश कर शान्त हो जाते हैं। उनमें कार्य तो नहीं हो सकता
किन्तु उनकी लक्ष्यस्थ शब्दको बतलाने वाली शक्ति का (प्रत्यायकत्वका) बाध नहीं होता॥
एतदुक्तं भवति-शब्दो द्विविधः प्रत्याय्यः प्रत्यायकश्च तत्र सूत्रस्थः प्रत्या-
यकः लक्ष्यस्थः प्रत्याय्यः। प्रत्यायको हि प्रत्याय्यार्थमुच्चरितः तं ढगादिकार्ये नियुङ्क्ते
न तु स्वं, प्रत्याय्यश्च अर्थप्रत्यायनार्थमुच्चरितः तमानयनादि कार्ये नियुङ्क्ते न तु स्वं
२ श्लो०
७४ वा. २ । ५
कार्यान्वयार्थं तयोरनुच्चरितत्वादिति तस्मिन्कार्यान्वयाभावेऽपि प्रत्यायकत्वं न प्रति-
बध्यत इति ॥ ६१ ॥
शब्द दो प्रकारके होते हैं । एक प्रत्यायक है जो सूत्रमें पठित है और दूसरा प्रत्याय्य
जो लक्ष्यस्थ है । प्रत्यायक शब्द प्रत्याय्य शब्द के निमित्त उच्चरित होता है । इसलिए ढक्
आदि प्रत्यय प्रत्याय्य शब्दमें ही होते हैं प्रत्यायकमें नहीं । प्रत्याय्य शब्द उच्चरित
होकर अर्थज्ञान कराता है इसलिये आन्वयन आदि कार्यमें नियुक्त होता है ॥ ६१ ॥
उच्चारितस्य कार्यान्वयस्याभावे हेतुमाह—
उच्चारित शब्द से कार्य नहीं होता । क्योंकि—
उच्चरन् परतन्त्रत्वाद् गुणः कार्यैर्न युज्यते ।
तस्मात्तदर्थैः कार्याणां सम्बन्धः परिकल्प्यते ॥ ६२ ॥
उच्चरन्¹ उच्चार्यमाणः शब्दः परतन्त्रत्वात् अर्थप्रत्यायनार्थत्वात् गुणः
अर्थे विशेषणीभूतः अतः कार्यै न युज्यते कार्यान्वययोग्यो न भवति । 'एकत्र
विशेषणतयाऽन्वितस्यान्यत्र विशेषणत्वायोगात्' इति न्यायेन अर्थे विशेषणीभूतस्य
क्रियायां विशेषणत्वायोगादिति भावः । तस्मात् सूत्रे उच्चरितस्य शब्दस्य कार्यान्व-
याभावात् तदर्थैः लक्ष्यस्थैरग्निशब्दादिभिः कार्याणाम् ढगादीनां सम्बन्धः परि-
कल्प्यते ॥
उच्चरित शब्द केवल अर्थज्ञानके लिए उच्चारित है और अर्थमें विशेषण होनेके कारण गौण
है । अतः कार्य-योग नहीं होगा क्योंकि 'एकत्र विशेषण रूपसे अन्वित होकर अन्यत्र पुनः
विशेषण नहीं बन सकता' इसलिए सूत्रस्थ शब्द के कार्यान्वित न हो सकने पर ही लक्ष्यस्थ
अग्नि आदि शब्दों में ढक् आदि प्रत्ययों के सम्बन्ध की कल्पना की गई है ॥ ६२ ॥
एतदुक्तं भवति—यथा गामानयेत्यादौ अर्थबोधनायप्रयुक्तः गोशब्दः क्रियासु
साधनत्वं न प्राप्नोति एवं लक्ष्यगतशब्दान्तरबोधनाय प्रयुक्तः सूत्रघटकोऽग्न्यादिश-
ब्दोऽपि, परार्थतया विशिष्टत्वात् । प्रत्याय्यश्च लक्ष्यस्थोऽग्निशब्दः बहुव्रीहौ गवादि-
रिव कार्यसम्बन्धं प्रतिपद्यते इति ॥ ६२ ॥
नन्वेवम्—'अग्नेर्ढक्' इत्यादेरर्थभूतस्याप्याग्नेय इत्यत्रत्यस्याग्निशब्दस्योच्चारणे
अर्थपरतन्त्रत्वात् कार्यैर्ढगादिभिर्योगो न स्यात् अनुच्चारितेन तु कार्यबोधनम-
शक्यमत आह—
उच्चरित प्रयोगस्थ अग्नि शब्द से अर्थप्रत्यायक होनेके कारण ढक् प्रत्यय नहीं हो सकता
और अनुच्चारितसे कार्य नहीं हो सकता यह कहना ठीक नहीं ।
सामान्यमाश्रितं यद्यदुपमानोपमेययोः ।
तस्य तस्योपमानेषु धर्मोऽन्यो व्यतिरिच्यते ॥ ६३ ॥
उपमानोपमेययोः 'ब्राह्मणवदधीते क्षत्रियः' इत्यत्र ब्राह्मणक्षत्रिययोः 'ब्राह्म-
णाध्ययनेन तुल्यं क्षत्रियाध्ययनम्' इत्यत्र च ब्राह्मणाध्ययनक्षत्रियाध्ययनयोः यद्यत्
१. उच्चारिष्यमाणमित्यर्थः ।
[ संबन्धकाण्डम् ] संस्कृत-हिन्दी-व्याख्योपेतम् ७५
सामान्यं साधारणधर्मः आद्येऽध्ययनं द्वितीयेऽध्ययनगतं सौष्ठवम् आश्रितम्
उपमेये क्षत्रिये क्षत्रियाध्ययने वा श्रुतं तस्य तस्य १ क्षत्रियाध्ययनात् क्षत्रियाध्यय-
नगतसौष्ठवाच्च अन्यः उपमानेषु ब्राह्मणे अध्ययनरूपः ब्राह्मणाध्ययने सौष्ठवरू-
पञ्च धर्मो व्यतिरिच्यते व्यतिरिक्तो वर्तते इत्यर्थः ॥ ६३ ॥
जैसे 'ब्राह्मणवदधीते क्षत्रियः' यहाँ ब्राह्मण तथा क्षत्रिय, और 'ब्राह्मणाध्ययनेन तुल्यं क्षत्रि-
याध्ययनम्' यहाँ ब्राह्मणाध्ययन तथा क्षत्रियाध्ययन रूप उपमान और उपमेय में जो जो
साधारण धर्म (जैसे प्रथम वाक्य में अध्ययन और द्वितीय वाक्य में अध्ययनगत सौष्ठव )
उपमेय क्षत्रिय या क्षत्रियाध्ययन में श्रुत हैं वह उन-उन क्षत्रियाध्ययन या क्षत्रियाध्ययनगत-
सौष्ठव से भिन्न उपमान ब्राह्मण में अध्ययन रूप और ब्राह्मणाध्ययन में सौष्ठवरूप धर्म
अतिरिक्त ही है ॥
७६ वाक्यपदीयम्
वाच्यत्वेन यः शब्दः 'आग्नेय' इत्यत्रत्योऽग्निशब्दः समवस्थितः स्वीकृतः तस्यापि
उच्चारणे तस्मात् 'अग्नेर्ढक्' इत्यत्रत्याद् अग्निशब्दोच्चारणात् अन्यद् रूपं विवे-
च्यते विविक्तं गृह्यते इत्यर्थः ॥
वैसे उच्चारित 'अग्नेर्ढक्' सूत्र के अग्निशब्द के वाच्य रूप में स्थित जो 'आग्नेयः' इत्यादि
लक्ष्यस्थ अग्निशब्द स्वीकृत है। उसके भी उच्चारण में सूत्रस्थ अग्नि शब्द से भिन्न कोई दूसरा
ही रूप है।
एतदुक्तं भवति — यथा ब्राह्मणाध्ययनात्क्षत्रियाध्ययनं भिन्नं यथा वा संस-
र्गिभेदेन शौक्ल्यं भिन्नमेवं सूत्रस्थाग्निशब्दोच्चारणाल्लक्ष्यस्थाग्निशब्दोच्चारणं भिन्नं सूत्र-
स्थस्योच्चारणं लक्ष्यस्यप्रतिपत्त्यर्थं लक्ष्यस्थस्योच्चारणं चाग्निरूपार्थप्रतिपत्त्यर्थमिति ।
एवं च स्वार्थस्य यत्कार्यान्वयबोधनाय यत्र यस्य शब्दस्योच्चारणं तत्र तस्य शब्दस्य
तत्कार्यान्वयो न भवतीति नियमः न तूच्चारितस्य कार्यान्वयो न भवतीति । यथा
अग्नेर्ढगित्यादौ अग्निशब्दस्योच्चारणं लक्ष्यस्थाग्निशब्दस्य ढग्रूपकार्यान्वयबोधनाय
इति लक्ष्यस्थ एव ढक्सम्बन्धं प्रतिपद्यते न सूत्रस्थः । यथा वा गामानय इत्यादौ
गोशब्दस्योच्चारणं गोरानयनान्वयबोधनायेति गौरैवानयनान्वयं प्रतिपद्यते न गोशब्दः ।
एवमाग्नेय इत्यत्राग्निशब्दस्योच्चारणं स्वार्थस्याग्नेर्हविः सम्बन्धाय इति अग्निरेव हविः
सम्बन्धं प्रतिपद्यते नाग्निशब्दः इति आग्नेय इत्यत्र उच्चारितस्य अग्निशब्दस्य अग्नेर्ढ-
गित्यत्रोच्चारितत्वाभावेन ढक्सम्बन्धे बाधकाभाव इति ॥ ६५ ॥
तात्पर्य यह है कि जैसे ब्राह्मणाध्ययन से क्षत्रियाध्ययन भिन्न है और जैसे एक ही शुक्ल
गुण आश्रय के भेद से भिन्न भिन्न है। वैसे सूत्रस्थ अग्नि शब्दोच्चारण से लक्ष्यस्थ अग्नि शब्दो-
च्चारण भिन्न है। क्योंकि सूत्रस्थ का उच्चारण लक्ष्यस्थ की प्रतीति के लिए था और लक्ष्यस्थ का
उच्चारण अर्थ की प्रतीति के लिए है। इसी प्रकार 'जो शब्द जिसके कार्यान्वयबोध के लिए
उच्चारित होता है वह स्वयं कार्य से अन्वित नहीं होता' यह भी नियम है। इस नियम के
आधार पर 'अग्नेर्ढक्' इस सूत्र में अग्नि शब्द का उच्चारण लक्ष्यस्थ अग्नि शब्द में ढक् रूपी
कार्य के अन्वय के लिए किया गया। अतः लक्ष्यस्थ अग्नि शब्द से ढक् होगा सूत्रस्थ से नहीं।
इसी तरह 'आग्नेयः' इस पद में उच्चारित अग्निशब्द स्वार्थ अग्नि में हविः सम्पादन के लिए
प्रयुक्त हुआ अतः अग्नि अर्थ ही हविःसम्बन्ध प्राप्त कर सकता है अग्निशब्द नहीं। किन्तु 'आग्नेयः'
इस पद में उच्चारित अग्निशब्द 'अग्नेर्ढक्' सूत्र से उच्चारित न होने के कारण उससे ढक् सम्बन्ध
होने में कोई बाधा नहीं है। अतः प्रयोगस्थ अग्निशब्द सूत्रस्थ अग्निशब्द से भिन्न है ॥ ६५ ॥
'वृद्ध्यादयो यथा शब्दा स्वरूपोपनिबन्धनाः' इति (५९, ६०) यदुक्तं
तदुपपादयन्नाह—
प्राक् संज्ञिनाभिसम्बन्धात् संज्ञा रूपपदार्थिका ।
षष्ठ्याश्च प्रथमायाश्च निमित्तत्वाय कल्पते ॥ ६६ ॥
संज्ञिना आदैजादिना अभिसम्बन्धात् प्राक् संज्ञा वृद्धिशब्दादिः, रूपं स्वरूप-
मेव पदार्थो यस्याः सा रूपपदार्थिका सती भेदविवक्षया षष्ठ्याः अभेदविवक्षया
प्रथमायाश्च निमित्तत्वाय कल्पते समर्था भवतीत्यर्थः ॥
ब्रह्मकाण्डम् ] संस्कृत-हिन्दी व्याख्योपेतम् ७७
अयं भावः वृद्धिपदस्य आदैजादिना संबन्धात्प्राङ् न संज्ञिपदार्थकत्वमिति
अर्थवत्त्वाभावेन प्रातिपदिकत्वं न स्यादतः वृद्धिपदस्य वृद्धिपदमेवार्थः स्वीक्रियते
वृद्धिरादैजित्यादौ । ततश्च आदैक्षु शक्तिग्रहे वृद्धिपदस्यादैग्भिरभेदे विवक्षिते प्रथमा,
भेदे 'उञ' इत्यादौ षष्ठीति ॥ ६६ ॥
'वृद्धि' आदि संज्ञावाचक शब्द 'आदैच्' आदि संज्ञी शब्दों के सम्बन्ध से पूर्व केवल शब्द
स्वरूप परक हैं ( अन्यथा निरर्थक होने और प्रातिपदिक संज्ञा ही न होती) बाद में जब
शक्ति-ग्रह (सम्बन्ध) हो जाता है तब आदैच् के साथ अभेद विवक्षा में प्रथमा और भेद
विवक्षा में षष्ठी का निमित्त बनता है ॥ ६६ ॥
उक्तयोः प्रथमाषष्ठयोर्विषयविभागमाह—
तत्रार्थवत्त्वात्प्रथमा संज्ञाशब्दाद्विधीयते ।
अस्येतिव्यतिरेकश्च तदर्थादेव जायते ॥ ६७ ॥
तत्र तयोः षष्ठीप्रथमयोः यदा 'अयं देवदत्तः' इति शब्दस्वरूपं संज्ञिनि तादात्म्ये-
न¹ निवेशयितुमिच्छन्ति तदा संज्ञाशब्दात् अर्थवत्त्वात्प्रथमा विधीयते यदा तु
'अस्य वाचकः देवदत्त' इति शब्दस्वरूपं संज्ञिनि तादात्म्येन निवेशयितुं नेच्छन्ति तदा
अस्येति व्यतिरेकः भेदः तदर्थादेव शब्दस्य जायते प्रतीयते इत्यर्थः। स एव च
भेदः षष्ठीनिमित्तमिति भावः ॥ ६७ ॥
यहाँ भी जब संज्ञाशब्द और संज्ञी में तादात्म्यसम्बन्ध आरोप करते हैं तब अर्थवान्
होता है तथा उस संज्ञाशब्द से प्रथमा आती है और जब तादात्म्यारोप नहीं करना चाहते
(जैसे 'अस्य वाचकः देवदत्तः ।') तब अस्य यह शब्द ही भेद बताता है और भेद विवक्षा में
षष्ठी आती है ॥ ६७ ॥
स्वं रूपमितिसूत्रमेवं शक्तिभेदकल्पनया व्याख्याय जातिव्यक्तिभेदेनान्यथा
व्याचक्षाणां मते पद्यद्वयेनाह—
कुछ लोग स्वरूप सूत्र की व्याख्या दूसरे ढंग से करते हैं । उनका मत है कि अनेक
व्यक्तियों से उच्चारित भिन्न भिन्न अग्नि शब्द में अग्नि शब्दत्व एक है वही 'स्वरूप' है और
'शब्दस्य' पद से शब्दरूप व्यक्ति का बोध होता है और बोध्यम् का अध्याहार करते हैं । फिर
मिलकर अर्थ होगा कि 'शब्दस्य (अग्निशब्द का) स्वं रूप (स्वरूप) अग्नि शब्दत्व है' । इस
प्रकार इस अर्थ में व्यक्ति संज्ञा है और अग्नि संज्ञी यह अर्थ सिद्ध होता है। जैसे—
स्वंरूपमिति कैश्चित्तु व्यक्तिः संज्ञोपदिश्यते ।
व्यक्तेः कार्याणि संसृष्टा जातिस्तु प्रतिपद्यते ॥ ६८ ॥
'स्वंरूपमिति'² सूत्रे स्वं रूपमित्यनेन शुकसारिकापुरुषोदीरितभिन्नभिन्नशब्द-
व्यक्तिसमवेतमग्निशब्दत्वादिकं सामान्यं, शब्दस्येतिशब्दपदेन च शब्दव्यक्तिरभि-
१. निवेशयितुम्-आरोपयितुम् ।
२. वृषभदेवस्तु । स्वरूपमित्यनेन व्यक्तिः शब्दशब्देन च जातिरग्राह्येत्याह ।
७८ वाक्यपदीयम्
धीयते । बोध्यमिति१ चाध्याह्रियते । तथा च शब्दस्य-अग्निशब्दादेः स्वं रूपम्-अग्नि-
शब्दत्वादिकं बोध्यमिति स्वरूपमिति सूत्रस्यार्थः । एवञ्च स्वरूपमिति सूत्रे व्यक्तेः
संज्ञात्वं जातेश्च संज्ञित्वं बोध्यते । तदाह—कैश्चित्तु स्वरूपमिति सूत्रेण व्यक्तिः
अग्निशब्दरूपा संज्ञा उपदिश्यते जातिश्च संज्ञिनीति तद्भावः । नन्वेवमग्नेर्ढग्वि-
त्यादौ अग्निशब्देन अग्निशब्दत्वजातेः प्रतीतौ तया ढञः पौर्वापर्यासम्भवात्सूत्रार्था-
नुपपत्तिरत आह—व्यक्तेरिति । व्यक्तेः-व्यक्तिसम्बन्धीनि, कार्याणि-पौर्वापर्या-
दीनि, संसृष्टा-व्यक्तिसंसृष्टा जातिः प्रतिपद्यते व्यक्तिद्वारा जातेः पौर्वापर्यमादाय
सूत्रार्थोपपत्तिरिति भावः ॥ ६९ ॥
कोई लोग 'स्वरूप' इस सूत्र में (अग्निशब्दरूपा) व्यक्ति संज्ञा (और जाति संज्ञी)
मानते हैं और व्यक्ति सम्बन्धी पौर्वापर्यादि कार्य उस (व्यक्ति) में सदा संसृष्ट रहने वाली जाति
में व्यक्ति के द्वारा माना जाता है। अत एव 'अग्नेर्ढक्' सूत्र के अग्निशब्द से अग्निशब्दत्व जाति
की प्रतीति होने पर भी पौर्वापर्य बनता है ॥ ६८ ॥
दूसरे लोग ऐसे हैं जो 'स्वरूपं' सूत्र में बोधक पद का अध्याहार करते हैं। उनके मत से
'शब्दस्य (अग्निशब्द रूपी व्यक्ति का) स्वरूपं (अग्निशब्दत्व) आदि बोधक है। इस प्रकार
अग्निशब्दत्व जाति संज्ञा और अग्निशब्द व्यक्ति संज्ञी मानी जाती है। जैसे—
संज्ञिनीं व्यक्तिमिच्छन्ति सूत्रग्राह्यामथापरे ।
जातिप्रत्यायिता व्यक्तिः प्रदेशेषूपतिष्ठते ॥ ६९ ॥
यदि तु स्वरूपमिति सूत्रे बोधकमित्यध्याह्रियते तदा शब्दस्य-अग्निशब्दादि-
व्यक्तेः, स्वरूपम्—अग्निशब्दत्वादिकं बोधकमित्यर्थः इति अग्निशब्दत्वादिकाजातिः
संज्ञा अग्निशब्दादिव्यक्तिश्च संज्ञिनी तदाह—अथापरे सूत्रग्राह्यां सूत्रबोध्यां
व्यक्तिम् अग्निशब्दादिरूपां संज्ञिनीमिच्छन्ति जातिं च संज्ञामिति भावः । तथा
च जातिप्रत्यायिता जात्या बोधिता आश्रिता व्यक्तिः प्रदेशेषु 'अग्नेर्ढक्' इत्या-
दिषूपतिष्ठते इत्यर्थः । जातेः शक्यत्व इव शक्तत्वे लाघवमिति भावः ॥
ये लोग सूत्र से गृहीत (बोध्य) होने वाली अग्निशब्दरूप व्यक्ति को संज्ञिनी (और
जातिको संज्ञा) मानते हैं और जाति से उपस्थित व्यक्ति ही 'अग्नेर्ढक्' आदि सूत्रों से उपस्थित
होती है ॥ ६९ ॥
उद्योतकारास्तु—प्रायेण संज्ञासंज्ञिनोः सामानाधिकरण्यस्यैव दर्शनात् शब्दस्य
रूपम्—अग्निशब्दत्वादिकं, स्वं-व्यक्तिसंज्ञकमित्यर्थेन व्यक्तेः, शब्दस्य-तत्तज्जाति-
विशिष्टस्य स्वं-व्यक्ति रूपं-सामान्यसंज्ञकमित्यर्थेन च जातेः संज्ञात्वं कल्प्यते इति
वर्णयन्ति ।
इदमत्र बोध्यम्—जातेः व्यक्तेर्वा संज्ञात्वमिति पक्षद्वयेऽपि फले न कश्चिद्भेदः।
१. 'इदं केचिद् वृत्तिकाराः पठन्ति स्वरूप शब्दस्य ग्राहक मन्वनि बोधक प्रत्यायकमिति '
अपरे तु स्वरूपं शब्दस्य ग्राह्यं बोध्यं प्रत्याय्यमिति' पुञ्जराजः ।
ब्रह्मकाण्डम् ] संस्कृत-हिन्दी-व्याख्योपेतम् ७६
नन्वेवं किंकृतस्तर्हि पक्षभेद इति चेदुच्यते जातौ विवक्षितायां व्यक्तिर्नान्तरीयका
जातिः प्रधानम्, व्यक्तौ विवक्षितायां जातिर्नान्तरीयका व्यक्तिः प्रधानम्, यदा
जातिः संस्कर्तुमिष्टा तदा नान्तरीयको व्यक्तिसंस्कारः यदा च व्यक्तिः संस्कर्तुमिष्टा
तदा तद्द्वारको जातिसंस्कार इत्युभयमुभयत्र संक्रियते इति जातिः संज्ञाः व्यक्तिः
संज्ञा इति प्रतिज्ञाभेदमात्रं फले तु न भेदः१ इति ॥ ६९ ॥
इन दोनों पक्षों में कोई भेद नहीं है। जाति संज्ञा हो या व्यक्ति संज्ञा हो। विशेषता दोनों
पक्षों में यही है कि जब जाति की विवक्षा होगी तब जाति प्रधान और व्यक्ति अप्रधान और
जब व्यक्ति की विवक्षा करते हैं तब व्यक्ति प्रधान और जाति अप्रधान होती है। संज्ञा प्रधान
में होती है। संस्कार के बारे में भी नियम यही होगा। जब जाति में संस्कार करने चलेंगे तो
व्यक्ति के द्वारा ही होगा और जब व्यक्ति में संस्कार करेंगे तब जाति के द्वारा संस्कार होगा।
क्योंकि जाति और व्यक्ति एक दूसरे के निकट हैं। इसी प्रकार शब्दों के एकत्व और अनेकत्व
[
८० वाक्यपदीयम्
महाभाष्य में दोनों मत लिखे हैं। 'एकः शब्दो बह्वोऽक्षाः पादाः माषाः' इत्यादि भाष्य
की पङ्क्तियाँ शब्दों में अभेद व्यवहार कहती हैं और 'तद्यथाः सारूप्यके ससोमके सरवण्डिके
बर्त्तने तस्येदं ग्रहणम्' इत्यादि भाष्य की पङ्क्तियाँ भेद व्यवहार बताती हैं।
किन्तु दोनों पक्षों का तात्पर्य यह है कि जो लोग शब्द को कार्य (अनित्य) मानते हैं।
उनके मत में शब्दों का नानात्व मुख्य है और एकत्व (अभेद) को 'प्रति उच्चारण में शब्द भेद'
होने पर भी 'यह वही शब्द है' इस प्रकार प्रत्यभिज्ञात्मक ज्ञान होने से काल्पनिक मानते हैं।
इसका मूल 'रूपसामान्याद्वा सिद्धम्' यह वार्तिक है और जो शब्दों को नित्य मानते हैं उनके
मत से एकत्व मुख्य है और नानात्व (अर्थ भेद होने के कारण शब्द भेद) काल्पनिक और
आरोपित है ॥ ७० ॥
शब्दनित्यतावादिमीमांसकमतेन शब्दानामेकत्वं वर्णयन्नाह—
मीमांसकों के मत में शब्दनित्य तथा एक है। उनका कहना है। कि—
पदभेदेऽपि वर्णानामेकत्वं न निवर्त्तते ।
वाक्येषु पदमेकं च भिन्नेष्वप्युपलभ्यते ॥ ७१ ॥
पदभेदेऽपि पदानाम्-अर्कः अश्वः अर्थ इत्यादीनां भेदेऽपि वर्णानाम् अकारा-
दीनामेकत्वं न निवर्त्तते 'स एवायमकार' इति प्रतीतेः तदुक्तं भाष्ये 'एकत्वादकारस्य
सिद्धम्' इति । नन्वकारस्यैकत्वे कालशब्दव्यवायः देशपृथक्त्वदर्शनं च न स्यादिति चेन्न
उपलब्धिव्यवधानेन कालशब्दव्यवायस्य सत्तावद्देशपृथक्त्वदर्शनस्य चोपपत्तेः। एवं
भिन्नेष्वपि वाक्येषु एकं पदं चोपलभ्यते 'तदेवेदं पदम्' इत्यनुभूयते इत्यर्थः।
पदभेदेऽपि वर्णैकत्वमिव वाक्यभेदेऽपि पदैकत्वमेवेति भावः ॥ ७१ ॥
पदों (अर्थ, अर्कः, और अश्वः) के अकार के भेद होने पर भी 'स एवायमकारः' इस
प्रतीति के कारण अकार वर्ण वही है (एक ही है) उनकी एकता निवृत्त नहीं हो सकती।
इसी भाँति भिन्न-भिन्न देश और कालमें उच्चारित वाक्यों में पदों के भिन्न होने पर भी पद
एक ही है क्योंकि 'तदेवेदं पदम्' यह अनुभव प्रमाण है। इसे भगवान् भाष्यकार ने भी
'एकत्वादकारस्य सिद्धम्' वार्तिक से स्पष्ट किया है ॥ ७१ ॥
नन्वेवं वर्णातिरिक्तं पदं पदातिरिक्तं च वाक्यं स्यादित्यत आह—
किन्तु इसमें यह नहीं समझना चाहिए कि वर्ण से भिन्न पद और पद से भिन्न वाक्य
है। क्योंकि—
न वर्णव्यतिरेकेण पदमन्यच्च विद्यते ।
वाक्यं वर्णपदाभ्यां च व्यतिरिक्तं न किञ्चन ॥ ७२ ॥
वर्णव्यतिरेकेण वर्णव्यतिरिक्तं पदं च अन्यत् वर्णेभ्योऽन्यत् न विद्यते एवं
वर्णपदाभ्यां व्यतिरिक्तं वाक्यं च किञ्चन न विद्यते वर्णा एव पदं वाक्यं
चेति यावत् ततश्च वर्णानामेकत्वात्तद्रूपाणां पदानां वाक्यानां चैकत्वमुपपन्नम् ॥
वर्णों से अलग पद की कोई सत्ता ही नहीं है और वर्ण तथा पदों से अलग वाक्य भी
कोई वस्तु नहीं है। अर्थात् वर्ण ही पद और वाक्य है। वर्ण भी एक है। अतः पद और वाक्य
भी एक ही सिद्ध है।
ब्रह्मकाण्डम् ] संस्कृत-हिन्दी-व्याख्योपेतम् ८१
अयं भावः क्रमजन्मभिरुच्चरितप्रध्वंसिभिरयुगपत्कालैः सावयवैः पदैः वाक्यं,
क्रमजन्मभिरुच्चरितप्रध्वंसिभिरयुगपत्कालैः वर्णैश्च पदं नारब्धुं शक्यते इति पदाति-
रिक्तं वाक्यं वर्णातिरिक्तं पदं च नाम न किंचिदस्ति किन्तु नित्या वर्णास्तान्येव पदं
वाक्यं च। तदुक्तं शाबरभाष्ये 'गौरित्यत्र कः शब्दः गकारौकारविसर्जनीया इति
भगवानुपवर्ष' इति स्पष्टीकृतं चैतच्छ्लोकवार्तिके स्फोटवादे—
'विशिष्टक्रमव्यङ्ग्यैश्च नित्यैः सर्वगतैरपि । व्यतिरिक्तपदारम्भो वर्णमात्रोपपद्यते ॥
यावन्तो यादृशा ये च यदर्थप्रतिपादने ।
वर्णाः प्रज्ञातसामर्थ्यास्ते तथैवावबोधकाः ॥' इति ।
यच्च 'गौरित्येकं पदम्' इति लौकिकानां व्यवहारः स च वर्णविषय एव एक-
मिति च एकार्थावच्छेदकत्वात् 'येनोच्चारितेनेति' भाष्यमपि वर्णानामेवार्थप्रत्याय-
कत्वात्तद्विषयमेव न च वर्णातिरिक्तं पदं वाक्यं नाम किंचित् । तदाहुर्भट्टपादाः ।
वर्णातिरिक्तः प्रतिषिध्यमानः पदेषु भङ्गं फलमादधाति ।
कार्याणि वाक्यावयवाश्रयाणि सत्यानि कर्तुं कृत एष यत्नः ॥ इति ।
अत्र न्यायरत्नाकरे पार्थसारथिमिश्राः 'स्फोटपक्षे हि निरवयवं वाक्यं निर-
वयवस्य वाक्यार्थस्य वाचकम् अवयवास्तु पदात्मका वर्णात्मकाश्च मृषा भूताः इति ।
ततश्च पदतदवयवाश्रितस्योहादेर्महावाक्यावयवान्तरवाक्यार्थप्रयाजाद्याश्रितप्रसङ्ग-
तन्त्रादेः कार्यस्य मृषात्वं स्यात् अतस्तत्सत्यतासिद्धयर्थं स्फोटवादनिराकरणं न
निष्फलमिति' इत्याहुः ॥ ७२ ॥
तात्पर्य यह है कि भिन्न-भिन्न काल में क्रम से उत्पन्न होने वाले तथा ध्वस्त होने वाले
वर्णों से पद तथा इसी प्रकार उत्पन्न होने वाले सावयवपदों से वाक्य बनाया नहीं जा सकता ।
अतः पद से अतिरिक्त वाक्य और वर्ण से अतिरिक्त पद नहीं है किन्तु वर्ण नित्य हैं और
वही पद तथा वाक्य हैं ।
भगवान् श्रीकुमारिल भट्ट ने भी कहा है कि—
'वर्ण के अतिरिक्त पद और वाक्यों की सत्ता नहीं है । पद और वाक्य तो सावयव हैं ।
अतः निरवयव वर्णों के ज्ञान के लिए ही पद और वाक्य का प्रपञ्च रचा है ॥ ७२ ॥
एवं मीमांसकमतेन वर्णातिरिक्तस्य पदस्य वाक्यस्य च मृषात्वमुक्त्वा वर्णाना-
मेव पदत्वं वाक्यत्वं चोपपादितम् । साम्प्रतं स्वमतेन वाक्यस्य सत्यत्वं वर्णपदयोश्च
मृषात्वं प्रतिपादयति—
किन्तु वैयाकरण इस मत को सिद्धान्त नहीं मानते । उनका कहना है कि—
पदे न वर्णा विद्यन्ते वर्णेष्ववयवा न च ।
वाक्यात्पदानामत्यन्तं प्रविवेको न कश्चन ॥ ७३ ॥
१. अन्योद्देशेनान्यदीयस्यापि सहानुष्ठानं प्रसङ्गः । यथा अग्नीषोमीये पशौ चोदकप्राप्तैरनुष्ठि-
तैः पश्वङ्गैः प्रयाजाद्यैः पशुतन्त्रमध्येऽनुष्ठितस्य पशुपुरोडाशस्योपकारः। उभयोद्देशेन सहानुष्ठानं
तन्त्रम् । यथाग्नेयाद्युद्देशेन सकृदेव प्रयाजानुष्ठानम्।
११ वा०
८२ वाक्यपदीयम्
वर्णेषु ऋकारौकारादिषु प्रतीयमाना अपि अवयवाः अवयवसदृशाः रेफादयः
नच विद्यन्ते । एवं पदे प्रतीयमाना अपि वर्णा न विद्यन्ते एतेन स्वाश्रयत्वेनाभिमत-
यावन्निष्ठात्यन्ताभावप्रतियोगित्वरूपं¹ मिथ्यात्वं वर्णावयवानां वर्णानां चोक्तम् । एवं
वाक्यात् पदानामप्यत्यन्तं प्रविवेकः पार्थक्यं पृथक्सत्ता कश्चन न विद्यते एतेन
वाक्यसत्तातिक्तसत्ताशून्यत्वस्य पदे प्रतिपादनाद् अधिष्ठानसत्तातिरिक्तसत्ताशून्य-
स्वरूपं मिथ्यात्वं पदानां बोधितम् । वाक्ये प्रतीयमानानि पदानि पदे प्रतीयमाना
वर्णाश्च न सन्तीति यावत् ॥
जैसे ( ऋकार, औकार आदि ) वर्णों में जो अवयव के सदृश रेफ और अ, उ आदि
प्रतीत होते हैं वे अवयव नहीं हैं । वैसे पदों में जो वर्णों की प्रतीति होती है वह भी भ्रम है ।
क्योंकि वाक्यों से पृथक् पदों की कोई सत्ता ही नहीं है ।
[L1
..."
Wait! Let's re-examine that word:
"वर्णावयवावयवेनाभिमत जो यावद् वर्ण"
Is it "वर्णावयवावयवेनाभिमत" or "वर्णावयवेनावयवेनाभिमत"?
Let's read the characters:
व (va)
र्णा (rṇā)
व (va)
य (ya)
वा (vā)
व (va)
य (ya)
वे (ve)
ना (nā)
भि (bhi)
म (ma)
त (ta)
Wait, "वर्णावयवावयवेनाभिमत":
Let's check:
वर्णा - व - य - वा - व - य - वे - ना - भि - म - त
Yes, exactly! "वर्णावयवावयवेनाभिमत" - wait, look at 'त':
The bottom of 'त' is clear, it's 'त'!
Then "जो यावद् वर्ण तन्निष्ठा-"
Look at :
"त्यन्ताभाव प्रतियोगीत्व वर्णावयव में है और दूसरा 'अधिष्ठानसत्तातिरिक्तसत्ताशून्यत्व'रूप है।"
Wait, "प्रतियोगीत्व" has a space before it?
"त्यन्ताभाव प्रतियोगीत्व" - yes, there is a space.
Look at :
"'ग्रामशब्दोऽयं बह्वर्थः' इति, सर
निबन्धनम् अन्ये तु एकशब्दत्वं तत्र चानेकशक्तियोगं१ एकशक्तित्वं२ वेति दर्शन-
विकल्पः । तत्र यदा एकशब्दत्वपक्षस्तदा 'यःसारण्यके ससीमके' इति भाष्यं
शक्तिभेदादुपचरितभेदाश्रयम् भेदपक्षे तु 'ग्रामशब्दोऽयं बह्वर्थः' इति भाष्यम्
अभिन्नसामान्यनिमित्तैकत्वाभिप्रायम्' इति ॥
यद्वा भिन्नं दर्शनं वर्णाः सत्याः पदानि वाक्यानि चासत्यानि इत्येकं दर्शन-
माश्रित्य 'गकारौकारविसर्जनीयाः शब्द' इति व्यवहारः वाक्यानि सत्यानि वर्णाः
पदानि चासत्यानि इत्यपरं दर्शनमाश्रित्य श्लोकार्थं प्रतिपद्यामहे इति व्यवहारः
अनुगम्यते क्रियते तत्र एकेषां पदवाक्यसत्यत्ववादिनां यन्मुख्यं सत्यं तत्र
अन्येषां वर्णसत्यत्ववादिनां विपर्ययः मिथ्यात्वमिति मतिः ॥
अथवा (वर्ण नित्य तथा पद और वाक्य अनित्य हैं। यह) एक दर्शन मानकर (गकार
औकार और विसर्ग शब्द हैं। इस प्रकार का) व्यवहार है और (वाक्य को सत्य तथा वर्ण
और पदों को असत्य हैं) दूसरा दर्शन मानकर (श्लोक से अर्थ समझ रहे हैं) इस ढङ्ग के
व्यवहार किए हैं। इन दोनों पक्षों में जो लोग पद अथवा वाक्य को सत्य तथा मुख्य मानते
हैं वही दूसरे लोग वर्ण को सत्य मानकर पद और वाक्य को मिथ्या बताते हैं ॥ ७४ ॥
वर्णातिरिक्तो ह्यङ्गीक्रियमाणः स्फोटः वेदस्य प्रामाण्यमापादयति इतरथा वर्णा-
नामवाचकत्वेन तदन्यस्य चासत्त्वेन प्रामाण्यस्यैवासम्भवः स्यात् वाक्यावयवाश्रिता-
न्यूहादीनि तु कार्याणि गत्यन्तरासम्भवादपोद्धृत्य कल्पनया समर्थनीयानि वर्णाति-
रिक्तस्य वाचकत्वादेव 'सुप्तिङन्तं पदम्' 'अर्थप्रयुक्ते शब्दप्रयोगे' 'येनोच्चारितेन' 'भा-
वार्थीः कर्मशब्दाः' 'भावमाख्यातेनाचष्टे' 'एतं मन्त्रमपश्यत्' इत्यादयः स्मार्ताः श्रौ-
ताश्च व्यवहारा उपपद्यन्ते इति तत्त्वम्—॥ ७४ ॥
'नित्याः शब्दार्थसम्बन्धा' इति कारिकया शब्दार्थसम्बन्धानां नित्यत्वं प्रतिज्ञातं
तत्र कः शब्दः यस्य नित्यत्वमुच्यते इति शिष्यजिज्ञासाशान्तये शब्दद्वैविध्यं ततो-
ऽर्थबोधप्रकारश्चोक्तः सांप्रतं नित्यत्वेनाभिमतस्य स्फोटरूपस्य शब्दस्य सति कालकृत-
परिच्छेदे नित्यत्वं न स्यादिति द्रुतादिवृत्तिभेदस्य प्रयोजकमाह—
अब तक शब्दों की नित्यता सिद्ध करने के लिये शब्दों के दो भेद तथा अर्थबोध का प्रकार
बताया गया । अब शङ्का उत्पन्न हुई कि यदि काल कृतभेद शब्द में है तब शब्द नित्य नहीं
हो सकता । द्रुतादिवृत्तियाँ तो शब्द में ही रहती हैं । इस पर हमारा कहना है कि—
स्फोटस्याभिन्नकालस्य ध्वनिकालाऽनुपातिनः ।
ग्रहणोपाधिभेदेन वृत्तिभेदं प्रचक्षते ॥ ७५ ॥
न भिन्नः कालः कालभेदो यस्य तस्य अभिन्नकालस्य कालकृतपरिच्छेदशून्य-
स्य नित्यस्येति यावत् नित्यं हि वस्तु न कालेन परिच्छिद्यते नित्येषु कालिकाऽयोगात्
तथापि ध्वनिकालमनुपततीति ध्वनिकालानुपाती तस्य ध्वनिकालानुपातिनः
१ अनेकशक्तीति । निरूपकभेदाच्छक्तिभेद इति भावः ।
२. एकशक्तीति । निरूपकभेदेऽपि समवायस्यैकत्वैकत्वं शक्तेरिति भावः ।
स्वाभिव्यञ्जकध्वनिकालात् प्राप्तकालपरिच्छेदस्य तावत्कालमुपलभ्यमानस्य स्फोटस्य
ग्रहणोपाधिभेदेन गृह्यतेऽनेनेति व्युत्पत्त्या ग्रहणं बुद्धिः व्यञ्जकीभूतो ध्वनिर्वा स
एवोपाधिस्तद्भेदेन वृत्तिभेदं वृत्तीनां द्रुतमध्यमाविलम्बितानां ह्रस्वादिप्रमाणरूपाणां
च भेदं प्रचक्षते न तु वास्तवस्तस्य द्रुतादिवृत्तिभेद इत्यर्थः । तदुक्तं तपरसूत्रे
भाष्ये 'यथा भेर्याहन्ता भेरीमाहत्य कश्चिद्विशतिपदानि गच्छति कश्चित् त्रिंशत्
कश्चिच्चत्वारिंशत् स्फोटस्तावतानेव ध्वनिकृता वृद्धिः' इति ॥ ७५ ॥
यद्यपि यह स्फोटरूपी शब्द कालकृतपरिच्छेद से रहित है । अतः नित्य है । क्योंकि
कालिक सम्बन्ध से नित्य कहीं नहीं रहता । तथापि स्फोट को व्यक्त करने वाली ध्वनि में
कालिक सम्बन्ध होने से स्फोट के ग्रहण ( बुद्धि या व्यञ्जक ध्वनि ) रूपी उपाधियों के भेद से
(द्रुत, मध्य, लम्बित, या ह्रस्व, दीर्घ, प्लुत) आदि वृत्तियों के भेद माने जाते हैं ।
तपर सूत्र का भाष्य देखने से पता चलता है कि 'जैसे एक नगाड़े में एक आघात करके
कोई बीस पग भरता है । कोई तीस । यह भेद ध्वनि के कारण होता है । क्योंकि स्फोट तो
एक ही है । इसी प्रकार ध्वनि की द्रुतता से स्फोट की नित्यता में बाधा नहीं पड़ती ॥ ७५ ॥
नन्वेवं स्फोटे स्वतः कालकृतभेदाभावेऽपि ध्वनिकृतकालभेदेन स्फोटेषु ह्रस्वदीर्घ-
प्लुतेषु कालभेदमाश्रित्य तपरसूत्रेण अतत्कालयोर्दीर्घप्लुतयोर्यथा व्यावृत्तिः क्रियते
तथा द्रुतादिवृत्तीनां भेदेऽपि कालभेदमाश्रित्य अतत्कालव्यावृत्तिः स्यादिति तथा
च 'द्रुतायां तपरकरणे मध्यमविलम्बितयोरुपसंख्यानं कालभेदात्' इति वार्तिकमा-
रब्धव्यं स्यादित्यत आह—
स्वभावभेदान्नित्यत्वे² ह्रस्वदीर्घप्लुतादिषु ।
प्राकृतस्य ध्वनेः कालः शब्दस्येत्युपचर्यते ॥ ७६ ॥
प्राकृतध्वनिरूपरूपितस्यैव स्फोटस्य भानात् स्फोटप्राकृतध्वन्योर्नीरक्षीरन्यायेन
भिन्नत्वेनाप्रत्ययात्प्राकृतो ध्वनिः स्फोटस्य स्वभावः स्वरूपमित्येति स्वभावभेदात्
स्वरूपविशेषात् स्फोटतापार्थक्येनाग्रहणोपाधिकस्फोटस्वरूपात्वाभिमानवशात् प्राकृ-
तस्य ध्वनेः यः कालः एकमात्रादिरूपः ह्रस्वदीर्घप्लुतादिषु उच्चारणीयेषु वर्त-
मानः सः शब्दस्य स्फोटस्य नित्यत्वेऽपि उपचर्यते शब्दे अध्यारोप्यते व्यवहि-
यते इति यावत् ॥
और, प्राकृत ध्वनि को स्फोट का एक विशेष रूप मान लेने से प्राकृतध्वनि का ही एक
मात्रिक आदि काल ह्रस्व, दीर्घ और प्लुत में स्थिर रहता है जो स्फोट के नित्य होने पर भी
शब्द में आरोपित है वास्तविक नहीं ॥ ७६ ॥
१. कालभेदादिति । 'ये हि द्रुतायां वृत्तौ वर्णांस्तेषामाषाढाकारत मध्यमायां ये च मध्यम-
यायां वर्णास्तेषामापिकास्ते विलम्बितायाम्' इति म०भाष्यम् । तस्यार्थः द्रुत शीघ्रीभूय वा उच्चारः
यदि भवति नाडिकाया यदृशः षडपानीपलानि स्रवन्ति तस्याएव मध्यमायां वृत्तौ शब्दोच्चारणादि
भवन्ति नवानां मात्राविभागाक्षोणि पलानि तद्वतीकानि नव द्वादश सम्पद्यन्ते विलम्बितायां तु वृत्तौ
षोडशपलानि स्रवन्ति । नाडिका-सुषुम्ना मद्ध्याण्डसम्बद्धा साऽमृतबिन्दुस्रविणी । पलानि-बिन्दवः ।
२. 'स्वभाववस्तु नित्यत्वात्' लघुमञ्जूषायां पाठः ।