रूपमण्डन एवं देवमूर्त्ति-प्रकरणम् (मण्डन सूत्रधार - प्राचीन मूर्तिकला एवं देव-प्रतिमा लक्षण सटीक)

सप्तमोऽध्यायः
—:*:—
[ अथ चतुर्विंशतितीर्थङ्कराः ]
(१)ऋषभाश्चा(२)जितश्चैव ((३)सम्भवैश्या?सम्भवश्चा)(४)भिनन्दनः ।
(५)सुमतिः (६)पद्मनाभश्च ((७)सूर्याश्चे?सुपार्श्वः) सप्तमानतः ॥१॥
(८)(चन्द्रः?चन्द्र) प्रभः (६)पुष्पद(न्त ? न्तः) (१०)शीत(ला ? लो)
दशमो मतः ।
(११)श्रेयांसो (१२)वासपत्न्यश्च (१३)विमलो(१४)ऽनन्त((१५)तद्गकः ?
धर्मकौ) ॥ २ ॥
(१६)शान्तिश्च(१७-१८)( पुथारु ? कुन्थनाथार ) (१६)मल्ल्यो
(२०)मुनिसुव्रतः ।
(नाभि या ? (२१)नमि (२२)नेमि-पा(२३)र्श्वनाथो(२४)वर्धमान-
स्ततः परम् ।
चतुर्विंशतिरित्येते मतास्तीर्थङ्करा बुधैः ॥ ३ ॥
१-३ । यावद् दैवतमूर्त्तिं कर्तुकामः सम्प्रदायविशेषाणामेव तामभिधाय यद्यन्तरा विरमे-
त्तदाऽवशिष्टाऽपि जैनदेवतानां मूर्त्तिः किमनेनाज्ञानादवज्ञानाद्वापेक्षितेति शिष्याणां भ्रमो मा
भूदिति जिनानां मूर्त्तिमाह—ऋषभ इति । जिनाश्च सर्व एव समानाकृतयश्च इति तेषां मूर्त्तौ
विशेषमनभिधाय विशेषवतीस्तत्तच्छासनदेवतानां मूर्त्तीरेवाग्रे लक्षयिष्यतीति ज्ञेयम् ।
जैनानां समये उत्सर्पिण्यवसर्पिणीति द्विधा युगानि भिद्यन्ते । तत्रावसर्पिण्यां जना उन्नताः
क्रमेणावनतिं प्रपद्यन्ते, उत्सर्पिण्याञ्चावनता जनाः क्रमेणोन्नतिं लभन्ते । अवसर्पिणी अतीत-
युगस्य उत्सर्पिणी वर्त्तमानयुगस्य संज्ञा । अवसर्पिण्याख्ये व्यतीतयुगे चतुर्विंशतितीर्थङ्करा
विलीनाः, वर्त्तमाने उत्सर्पिण्याख्ये युगे पुनश्चतुर्विंशतिरुद्बभूवुः । तेषामेवायमधिकारः कालः,
त एव च जैनैर्देवाधिकत्वेन पूज्यन्ते मन्यते च देवा अप्येतानर्चयन्तीति । अत्र च वर्त्तमान-
युगीयतीर्थङ्कराणामेव मूर्त्तिः क्रमेणोल्लिखितेति ज्ञेयम् । रूपमण्डने पुनः—'एतस्या(मिव ? मव )
सर्पिण्या ( ऋ ? ष् ) षभो ( जिन ? ऽजित ) सम्भवः' (अ० ६, श्लो०) इत्युपक्रमो दृश्यते ।

१३२ देवतामूर्त्तिप्रकरणम्
[ जिनानां वर्णाः ]
रक्तौ च पद्मप्रभवासपूज्यौ
शुक्लौ च चन्द्रप्रभपुष्पदन्तौ ।
कृष्णौ पुनर्नेमिमुनी च नीलौ
श्रीमल्लि(पार्श्वे ? पार्श्वौ) कन(कत्विषा ? कत्विषोऽ) न्ये ॥ ४ ।
ऋषभ इति अस्याऽऽदिनाथ इति नामान्तरम् । (६)पद्मनाभस्यापि पद्मप्रभ इति नामान्तरं
रूपमण्डने (अ० ६, श्लो० १), शीलरत्नसूरिकृते चतुर्विंशतिजिनस्तुतिसंग्रहाख्ये ग्रन्थे चोपलभ्यते ।
ग्रन्थकृताऽप्युत्तरत्र वर्णनिर्णयावसरे 'पद्मप्रभ' इत्येव नाम धृतमिति द्वयमपि साधु । सप्तमान्त
इति सुपार्श्वः सप्तम इत्यर्थः । (८)चन्द्रप्रभ इति, चन्द्रप्रभुरिति जिनस्तुतौ सूचनायामुपलभ्यते ।
मूलग्रन्थे पुनः—
‘चन्द्रप्रभ त्रिभुवनाधिपते प्रसीद सौभाग्यसुन्दरविभो कुशलाचलीद’
इति यथोक्तमेव नाम दृश्यते । यच्च जैनपद्मपुराणे ‘शशिभृत्प्रभुः’ (पर्व० २० श्लो० ८)
इत्युपलभ्यते, तत्र ‘शशभृत्प्रभः’ ‘शशभृत्प्रभु’र्वा भविष्यतीति सम्भावयामः। (९) पुष्पदन्त
इत्यस्य रूपमण्डने (अ० ६, श्लो० २), जिनस्तुतौ, पद्मपुराणे च ‘सुविधि’रिति नाम । यद्यपि
‘तक्षक’ इत्यत्र लिपिकृतप्रमादबुद्ध्या ‘धर्मक’ इति कल्पनमतिसाहसं तथाऽपि यथार्थपाठोद्धारे
बद्धपरिकराणामस्माकं न केवलं लिपिकृतप्रमादोच्छेदे तात्पर्यं सङ्कोचनीयम्, दर्शितमेतदर्वाग्
दर्शयिष्यते चेत ऊर्ध्वमपि । उपलभ्यते च ‘धर्मक’ इति नाम जैनपद्मपुराणादौ रूपमण्डने च
(अ० ६, श्लो० ३१)। एवञ्च ‘पुष्पदन्त’ इत्यत्राप्यपेक्षिता शुद्धिर्न कृतेति न्यूनतां छन्दस्या-
सञ्जयता कथञ्चित् सुखमनुभूयते । यद्वा उभयत्राप्यनपेक्षिता शुद्धिस्तन्त्रान्तरे तथाविधाभिधानस्य
सम्भवादिति दिक् ।
नमीति । नाथपदस्य सर्वत्रैवान्वयः, नमिनाथो नेमिनाथः पार्श्वनाथश्चेति । किञ्च ऋषभ
इत्यादीनि सर्वाण्येव नामानि नार्थान्तानीति ज्ञेयम् । वर्धमान इत्यस्य महावीर इति नामान्तरम्
अस्यैवायं शासनकालः । तथाच—‘पश्चिमो वीरो शासनं यस्य वर्त्तते’ इति (जै० प० २०।१०)
४। जिनानां वर्णानह—रक्तौ चेति । जैनपद्मपुराणे पुनरन्यथैव वर्णनिर्देशः ।
तथाच—
चन्द्राभश्चन्द्रसंकाशः पुष्पदन्तश्च कीर्त्तितः । प्रियङ्गुमञ्जरीवर्णः सुपार्श्वो जिनसत्तमः ॥
अपक्वशालिसङ्काशः पार्श्वो नागाधिपस्तुतः । पद्मगर्भसमच्छायः पद्मप्रभजिनोत्तमः ॥
किंशुकोत्करसंकाशो वासुपूज्यः प्रकीर्त्तितः । नीलाञ्जनगिरिच्छायो मुनिसुव्रततीर्थकृत् ॥
मयूरकण्ठसंकाशो जिनो यादवपुङ्गवः । द्युतसत्काञ्चनच्छायाः शेषा जिनवराः स्मृताः ॥
इति (पर्व० २० श्लो० ६३—६६) ।

सप्तमोऽध्यायः १३३
[ जिनानां ध्वजाः ]
(१)वृषो (२)गजोऽ(३)श्वः (४)प्लवगः (५)क्रौञ्चो (ज्वं ? (६)ऽब्जं)
(७)स्वस्तिकः (८)शशः ।
(६)मकरः (१०)श्रीवत्स(षट्भि ? (११)खड्गी) (१२)महिषः
(१३) शूकरस्तथा ॥ ५ ॥
(१४)श्येनो (१४)वज्र(१६)मृग(१७)च्छागा (नद्या ? (१८)नन्द्या)
वर्त्तो (१६)घटोऽपि च ।
(२०)कूर्मो (२१)नीलोत्पलं (२२)शंखः (२३)फणी (षिह्नो ? (२४)सिंहो)
ऽर्हतां ध्वजाः ॥ ६ ॥
[ जिनानां जन्मभानि ]
(१)उत्तराषाढ(२)रोहिण्यौ (३)मृगशीर्षं (४)पुनर्वसुः ।

३६४ देवतामूर्त्तिप्रकरणम्
[ जिनानां जन्मराशयः ]
(१)धनु(२)वृषोऽथ (३)मिथुनं (४)मिथुनं (५)सिंह(६)कन्यके ।
(७)तुला(८)वृश्चिक(९)चापनि (१०)धनु(११)मर्कर(१२)कुम्भकौ ॥ १० ॥
(१३)मीनो (१४)मीनः ( कर्म ? (१५)कर्क ) (१६)मेषौ (१७)वृषो
(१८)मीनश्च (१६)मेषकः ।
(२०)मकरो (२१)मेष(२२)कन्ये च (२३)तुला (२४)कन्येति
राशयः ॥ ११ ॥
[ जिनोपासकयक्षनामानि ]
स्याद् (१)गोमु(ख्ये ? खो) (२)महायक्ष(३)त्रिमुखो (४)यक्षनायकः ।
(५)तुम्बरः (६)कुसुमश्चापि (७)मातङ्गो (८)विजयो
( (६)

सप्तमोऽध्यायः १३५
(२०)नरदत्ता च (२१)गान्धार्य्(२२)धिका (२३)पद्मावती तथा ।
(२४)सिद्धायका चेति जैन्यः क्रमाच् शासनदेवताः ॥ १६ ॥
[ अथ यक्षाणां मूर्त्तिलक्षणम् ]
अथातः संप्रवक्ष्यामि यक्षिणीयक्षमूर्त्तयः ।
ऋषभ(भो ? भे) गोमुखो यक्षो हेमवर्णो गजासनः ॥ १७ ॥
वराक्षसूत्रं पाशञ्च बीजपू(रं) करेषु च ॥ १८ ॥
[ इति गोमुखः १ ]
चक्रेश्वरी हेमवर्णा तार्क्ष्यारूढाऽष्टबाहुका ।
वरं बाणं चक्रपाशांकुश(वक्ता ? शक्त्य)शनिर्धनुः ॥१९॥
[ इति चक्रेश्वरी १ ]
अ(ति ? जि)तस्य महायक्षो (हर्मा ? हंसा)रूढश्चतुर्मुखः ।
वरमुद्गरा(शा ? शनि)पाशाङ्कुशशक्त्यभयानि
बीजपूरं च ॥ (?) २०॥
[ इति महायक्षः २ ]
चतुर्भुजा गौरवर्णा गोधारूढाऽपराजिता ।
वरं चैव तथा पाशमङ्कुशं बीजपूरकम् ॥ २१ ॥
[ इत्यपराजिता ? अनितबला २ ]
सम्भवे त्रिमुखो यक्षः श्यामो मयूरवाहनः ।
नकुलगदाभयाक्षं नागञ्च बीजपूरकम् ॥ २२ ॥
[ इति त्रिमुखः ३ ]
१७ । इदानीं यस्य तीर्थङ्करस्य यो यक्ष उपासकः, या च शासनदेवता तान् क्रमेण
वक्तुमाह—अथात इति । तत्र एकेन श्लोकेन यक्षमूर्त्तिरन्येन शासनदेवतामूर्त्तिर्वक्ति । एवमेव
चतुर्विंशतितीर्थङ्कराणाम् उपासकान् शासनदेवताश्च प्रतिपादयतीति द्रष्टव्यम् ।
२० । बाहुबाहुल्यादायुधबाहुल्यं ततश्चाक्षरबाहुल्यं छन्दस इति सोढव्यमेव तत् ।

१३६ देवतामूर्त्तिप्रकरणम्
दुरितारिगौरवर्णा यक्षिणी महिषासना ।
वरदं चाक्षसूत्र(ञ्च ? ञ्चा)भयञ्च बीजपूरकम् ॥ २३ ॥
[ इति दुरितारिः ३ ]
श्यामव(र्णा ? र्णो) गजारू(ढा ? ढ) ईश्वर-
(श्वा ? श्चा)भिनन्दने ।
मातुलिङ्गाक्षसूत्रञ्च अङ्कुशं नकुलं तथा ॥ २४ ॥
[ इति यक्षनायकः ४ ]
कालिका श्यामवर्णा स्या(त्) पद्मारूढा चतुर्भुजा ।
वरं पाशाङ्कुशं नागं दक्षिणा( खश्च ? धश्च ) सृष्टितः ॥२५॥
[ इति कालिका ४ ]
तार्क्ष्यस्थं (वरदं ? तुम्बरं) श्वेतं सुमतौ तु चतुर्भुजम् ।
वरदं च तथा शक्तिनागपाशं गदा(धरे ? करे) ॥ २६ ॥
[ इति तुम्बरः ५ ]
महाकाली ( महे ? हेम )वर्णा पद्मारूढा चतुर्भुजा ।
वरदं नागपाशं चाङ्कुशं स्याद् बीजपूरकम् ॥ २७ ॥
[ इति महाकाली ५ ]
( पद्मपन्नत्र ? पद्मनाभस्य ) कुसु ( मे ? मो )
नीलो हरिणवाहनः ।
बीजपूराभयं चैवाक्षसूत्रं नकुलं तथा ॥ २८ ॥
[ इति कुसुमः ६ ]
२४। ईश्वर इति यक्षनायक इत्यर्थः ।
२५। दक्षिणाधश्च सृष्टित इति सृष्टिक्रमेण अनुलोमेनेत्यर्थः । दक्षिणाधश्च इति
दक्षिणयोर्हस्तयोरधःक्रमेण ।
२८। यद्यपि ‘पद्मपन्नत्र’ इत्यत्र ‘पद्मप्रभस्य’ इत्येव शुद्धिः स्वाभाविकी पद्मप्रभश्च
नामान्तरमित्युक्तम्, तथाऽपि मूले तथाविधपाठानुपलम्भादियं शुद्धिरस्माभिः कृता ।

सप्तमोऽध्यायः १३७
श्यामा च श्यामवर्णा स्यान्नरारूढा चतुर्भुजा ।
वरं बाणाभयं चापं तस्या हस्तेषु च क्रमात् ॥ २६ ॥
[ इति श्यामा ६ ]
सुपार्श्वे नीलवर्णः स्यान्मा ( तङ्गे ? तङ्गो ) गजवाहनः ।
हस्तेषु (निल? शूलं) पाशं चाङ्कुशं च नकुलं तथा ॥ ३० ॥
[ इति मातङ्गः ७ ]
शान्ता [ भवेत् ] सुवर्णास्या गजारूढा चतुर्भुजा ।
वरदं चाक्षसूत्रं चाभयं तस्मात्त्रिशूलकम् ॥ ३१ ॥
[ इति शान्ता ७ ]
चन्द्रप्रभस्य विजयो त्रिनेत्रो हंसवाहनः ।
द्विभुजो नीलवर्णः स्याच्चक्रं च मुद्गरं क्रमात् ॥ ३२ ॥
[ इति विजयः ८ ]
भृकुटिः पीतवर्णा स्यात् सिंहारूढा चतुर्भुजा ।
खड्गं तथा मुद्गरञ्च परशुं खेटकं क्रमात् ॥ ३३ ॥

.... Wait, why would it be त्तम? Because in manuscript transcription, an unclosed क्षis frequently misread by the pandit/scribe asत्त! (In Śāradā, Devanagari, Nandinagari, etc., क्षandत्तoften look similar or scribes confuse them). The editor printed what the manuscript had:पाशात्तमभयाङ्कुशखेटकम्! Wait, let's keep पाशात्तमभयाङ्कुशखेटकम्orपाशाक्षमभयाङ्कुशखेटकम्? Let's look very carefully at that letter. Wait, let's look at पाशात्तमभयाङ्कुशखेटकम्: Yes, it is spelled पाशात्तमभयाङ्कुशखेटकम्`.

Check L22:
मातुलुङ्गः, अम्लरसः फलविशेषोऽयम् ।
Yes, अम्लरसः is clearly legible now.

Check L16:
मातुलिङ्गञ्च बाणञ्च धनुर्र्नकुलमेव च ॥ ४० ॥
Wait, धनुर्र्नकुलमेव: ध न ु र्र्न क ु ल मे व. Yes!

Everything is solid and precise.१३८ देवतामूर्त्तिप्रकरणम्
शीतले नाथे [स्याद्]

सप्तमोऽध्यायः १३६
धनुश्चक्रञ्च नकुलं दक्षिणाधःकरक्रमात् ।
[ इति षण्मुखः १३ ]
पद्मस्था विदिता पीता बाणपाशाहिकामुर्कम् ॥ ४१ ॥
[ इति विदिता १३ ]
पाताल ( त्रि ? स्त्र्रि ) मु ( खा ? खो ऽ ) नन्ते
र(क्ता ? क्तो) मकरवाहनः ।
पद्मखड्गं तथा पाशमक्षं खेटञ्च नाकुलम् ॥ ४२ ॥
[ इति पातालः १४ ]
अङ्कुशी गौरवर्णा स्यात् पद्मारूढा चतुर्भुजा ।
खड्ग ( स्त ? न्त ) था नागपाशमङ्कुशं खेटकं तथा ॥४३॥
[ इत्यङ्कुशी १४ ]
किन्नरस्त्रिमुखो धर्मे लोहि( ते ? तः ) कूर्मवाहनः ।
बीजपूरं गदां चाभयाक्षमा [ ला ] ब्जनाकुलम् ॥ ४४ ॥
[ इति किन्नरः १५ ]
कन्दर्पा गौरवर्णा स्यान्मत्स्यारूढा चतुर्भुजा ।
उत्पलं चाङ्कुशं हस्तेऽभयं पद्मं क्रमाद् भवेत् ॥ ४५ ॥
[ इति कन्दर्पा १५ ]
गरुडः शान्तिनाथस्य श्यामः शूकरवाहनः ।
वाराहवदनो बीजपूरपद्माक्षनाकुलैः ॥ ४६ ॥
[ इति गरुडः १६ ]
निर्वाणो गौरवर्णा स्यात् पद्मारूढा चतुर्भुजा ।
पुस्तकं चोत्पलं पद्मं कमण्डलुः क्रमाद् भवेत् ॥ ४७ ॥
[ इति निर्वाणी १६ ]
४१ । बहुबाहुरयं षण्मुख इति सम्भाव्यते आयुधबाहुल्यदर्शनात् ।
४२ । त्रिमुखत्वात् पातालः षड्भुज इति षडेवाऽऽयुधानि ।
४४ । किन्नरोऽपि त्रिमुख त्वात् षड्भुजः ।

१४० देवतामूर्त्तिप्रकरणम्
कुन्थनाथस्य गन्ध(र्वो हिंस ? र्वः सिंह) स्थः श्यामवर्णभाक्
वरदं नागपाशं चाङ्कुशं वै बीजपूरकम् ॥ ४८ ॥
[ इति गन्धर्वः १७ ]
गौरवर्णा मयूरस्था बीजपूरत्रिशूलने ।
( पद्ममुषंधिका ? ) चैव स्याद् बला नाम यक्षिणी ॥४६॥
[ इति बला १७ ]
अरुनाथस्य यक्षेन्द्रस्त्रिनेत्रः शेषवाहनः ।
षण्मुखः श्यामवर्णा(स्या ? स्यो) मातुलिङ्गं शिरस्तथा ॥५०॥
खड्गं मुद्गरपाशौ चाभयाक्षाङ्कुशशूलकम् ।
खेटं धनुश्च नकुलं भुजा द्वादश कीर्त्तिताः ॥ ५१ ॥
[ इति यक्षेट् १८ ]
धारिणी यक्षिणी नीलपद्मवर्णासनस्थिता ।
मातुलिङ्गोत्पलं चाक्षमालापद्मं करेषु च ॥ ५२ ॥
[ इति धारिणी १८ ]
मल्लो (सुतः?सितः) (कुषोरोह?कुबेरोऽथ) रथारूढश्चतुर्मुखः।
वरपर्शुंलमभया मुद्गरं शक्तिलुङ्गकम् ॥ ५३ ॥
[ इति कुबेरः १९ ]
कृष्णवर्णा चतुर्हस्ता पद्मस्था धरणप्रिया ।
वरदं चाक्षसूत्रञ्च शक्तिर्वै मातुलिङ्गकम् ॥ ५४ ॥
[ इति धरणप्रिया १९ ]
त्रिनेत्रो वरुणो यक्षो धवलो मुनिसुव्रते ।
वृषवाहश्चतुर्वक्त्रो जटामुकुटमण्डितः ॥ ५५ ॥
५३ । पर्शुं लमिति वरदमित्यादिवद् बाहुविशेषणम् ; पर्शुः परशुपर्यायः ।

मातुलिङ्गं गदाबाणं शक्तिः पाशं धनुस्तथा ।
पद्मं च नकुलं चेति दक्षिणाधःकरक्रमात् ॥ ५६ ॥
[ इति वरुणः २० ]
वरदन्ता गौरवर्णा सिंहारूढा सुशोभना ।
वरदं चाक्षसूत्रं त्रिशूलं च बीजपूरकम् ॥ ५७ ॥
[ इति वरदन्ता २० ]
भृकुटि(नेंमि ? र्नमि)नाथस्य पीतस्त्र्यक्षश्चतुर्मुखः ।
वृषवाहो मातुलिङ्गं शक्तिश्च मुद्गराभयौ ॥ ५८ ॥
[ इति भृकुटिः २१ ]
अक्षं वज्रं परशुलं नकुलं ( माथातस्तु? ) ।
गान्धारी वरखड्गं खेटं लुङ्गं हंसारूढा सिता
( प्रोक्तकायो ? ) ॥ ५६ ॥
[ इति गान्धारी २१ ]
नेमिनाथस्य गोमेधो नर(स्थास्रिमूषर ? स्थस्त्रिमुखः) सितः ।
बीजपूरं पर्शु चक्रं शक्तिशूलं च नाकुलम् ॥ ६० ॥
[ इति गोमेधः २२ ]
सिंहारूढाऽम्बिका(याश्च लुं वीर्नागयाकुलम् ? ) ।
अङ्कुशं च तथा (पु?पवं) त(था?स्या) हस्तेषु कारयेत् ॥६१॥
[ इति अम्बिका २२ ]
५९ । अक्षमिति । अर्धमिदं किं भृकुटेरायुधप्रतिपादनपरमाहो गान्धार्या इति न
निश्चिनुमः । द्वाभ्यां द्वाभ्यामर्धाभ्यामेकैकस्य लक्षणसमाप्तिरित्यस्मिन् प्रकरणे दृश्यते,
तत्क्रमादरे तु गान्धार्या आयुधप्रतिपादनपरमिदमर्धमिति भवति ।
अक्षवज्रपरशुनकुलं(मथातुस्तु ?) गान्धारी यक्षिणी ।
वरखड्गखेटलुङ्गं हंसारूढा(स्सिता कायो?) ॥
इति रूपावतारे एतन्मतप्रतिपादकम् अपरित्यक्तमूलदोषविषमं पद्यम् ।
६१। 'सिंहारूढाम्बि(क?का)का(यं?यीं) उमनागपाशकम्' इति रूपावतारपाठपर्या-
लोचनया 'सिंहारूढाम्बिका मातुलिङ्गञ्च नागपाशकम्' इति पूर्वार्धे पाठः सम्भाव्यते ।

१४२ देवतामूर्त्तिप्रकरणम्
पार्श्वः श्रीपार्श्वनाथस्य कूर्मारूढो गजाननः ।
बीजपूरोरगं नागं नकुलं श्यामवर्णभृत् ॥ ६२ ॥
[ इति पार्श्वः २३ ]
पद्मावती रक्तवर्णा (कुकुं?कुक्कु)टस्था चतुर्भुजा ।
पद्मं पाशाङ्कुशं बीजपूरं हस्तेषु कारयेत् ॥ ६३ ॥
[ इति पद्मावती २३ ]
महावीरस्य मातङ्गः श्यामः स्याद् गजवाहनः ।
दक्षिणे नकुलं हस्ते वामे स्याद् बीजपूरकम् ॥ ६४ ॥
[ इति मातङ्गः २४ ]
सिद्धायका नीलवर्णा सिंहारूढा चतुर्भुजा ।
पुस्तकं चाभयं चैव बाणं स्यान्मातुलिङ्गकम् ॥ ६५ ॥
[ इति सिद्धायका २४ ]
[ इति जिनानां यक्षयक्षिणीमूर्त्तयः ]
अथ द्वितीयभेदेन चक्रे ( श्वरी )
द्वादशभुजाष्टचक्रे वज्रयोर्द्वयमेव च ।
मातुलिङ्गाभयं चैव पद्मस्था ग(रलो ? रुडो)परि ॥ ६६ ॥
कैलासमोशरणाब्जसिद्धावर्त्तिसदाशिवम् ।
सिंहासनं धर्मचक्रमुपरीह छललयम् ॥ ६७ ॥
६६ । एतेषां जिनानां शासनदेवतानाञ्च मध्ये चत्वारो मुख्या इति रूपमण्डनपर्या-
लोचनया प्राप्यते । तथा च रूपमण्डने—
जिनस्य मूर्त्तयोऽनन्ताः पूजिताः ( सौख्यसर्व ? सर्वसौख्य )दा ।
चतस्रोऽतिशयैर्युक्तास्तासां पूज्या विशेषतः ॥
श्रीआदिनाथो नेमिश्च ( पर्वे ? पार्श्वो ) वीर (चतु ? श्रुतु)र्थकः ।
चक्रे ( चर्या ? श्वर्य )म्बिका पद्मावती सिद्धायकेति च ॥
इति ( अ० ६, श्लो० २५-२६ ) ।
६७ । कैलासं सोमशरणं ( सिधि ? सिद्धि ) वर्त्तसदाशिवम् ।
सिंहासनं धर्मचक्रमुपरोन्द्रातपत्रकम् ॥ इति रूपमण्डने (अ० ६, श्लो० २७) ।

सप्तमोऽध्यायः १४३

श्रीवत्सश्च तथाऽशोकं वृषा वृश्चिकदुन्दुभिः ।
[ प्रतीहाराः ]
इन्द्र इन्द्रजयश्चैव माहेन्द्रो (वी ? वि) जयस्तथा ॥ ६८ ॥
धरणेन्द्रो पद्मकश्च सुनाभः सुरदुन्दुभिः ।
इत्यष्टौ च प्रतीहारा (वि ? वी) तरागे तु शान्तिदाः ॥६९॥
[ प्रतीहाराणां स्वरूपम् ]
फलवज्राङ्कुशं दण्डमिन्द्रसव्ये (ध्वज?जय)स्तथा ।
द्वौ वज्रौ फलदण्डन्तु माहेन्द्रसव्ये विजयस्तथा ॥ ७० ॥
(यदायूथयोगोद्भवा विपञ्चफणतोऽर्द्धगाः ?) ।
धरणेन्द्र(ः) पद्मकश्च सर्वशान्तिकरौ स्मृतौ ॥ ७१ ॥
यक्षरूपाधिका(रं च? राश्च) निधिहस्ताः शुभो(दराः? दयाः) ।
सुना(भं ? भो) दुन्दुभिश्चैव सर्वे शान्तिप्रदायकाः ॥७२॥
इत्यष्टौ च प्रतीहारा जिनेन्द्रस्य च शान्ति(दः ? दाः ) ।
नगरादिपुरग्रामे सर्वविघ्नप्रणाशनाः ॥ ७३ ॥
मुक्त्यर्थे विश्वमेतद् भ्रमति च बहुधा देवदैत्याः पिशाचा
रक्षो गन्धर्वयक्षो नरमृगपशवो नैव मुक्तिं विजग्मुः ।
एकः श्रीवीतरागः परमपदसुखे मुक्ति(र्ना?मार्गे)विलीनो

• वन्द्यस्तेना(ग?द्य)जैनः सुरगण(म)नुजैः सर्वसौख्यस्य
  हेतुः ॥ ७४ ॥
  इति श्रीक्षेत्रात्मज (सूत्र) भृन्मण्डनविरचिते वास्तुशास्त्रे रूपावतारे
  जिनमूर्त्तिचतुर्विंशतियक्षयक्षिण्यधिकारो नाम सप्तमोऽध्यायः ॥ ७ ॥

अष्टमोऽध्यायः
———•———
अथ गौरीं प्रवक्ष्यामि प्रमाणं मूर्त्तिलक्षणम् ।
चतुर्भुजा त्रिनेत्रा च सर्वाभरणभूषिता ।
गोधासनोपरिस्था च कर्त्तव्या सर्वकामदा ॥ १ ॥
[ इति गौरीमूर्त्तीनां सामान्यलक्षणम् ]
( उत्तमा?उमा च ) पार्वती गौरी ललिता च श्रिया तथा ।
कृष्णा च हिम( वन्ति ? वन्ती ) च रम्भा च सावित्री तथा ।
त्रिखण्डा तोतला चैव त्रिपुरा द्वादशोदिताः ॥ २ ॥
[ इति गौरीनामानि ]
अक्षसू( त्रा?त्रं ) च कमलं दर्पणञ्च कमण्ड( लु ? लुं ) ।
उमाना( म्नि?नी ) भवेन्मूर्त्तिः पूजिता त्रिदशैरपि ॥ ३ ॥
[ इत्युमा ]
अक्षसूत्रं शिवं देवं गणाध्यक्षं कमण्डलुम् ।
अग्निकुण्डोभये पक्षे पार्वती पर्वतोद्भवा ॥ ४ ॥
[ इति पार्वती ]
─────────────────────────────────────────────────────────────
१ । पञ्चमाध्याये वैष्णवप्रकरणे शिलाचक्रलक्षणं विष्णोर्मूत्त्यन्तराणि च प्रतिपादितानि ।
षष्ठे शैवे शिवमूत्तिः शिवलिङ्गानि प्रसङ्गतो मण्डपविषये विशेषाश्च प्रतिपादिताः । अन्तरा
सप्तमे जैनाधिकारे जिनतदुपासकतच्छासनदेवताः सलक्षणाः साभिधानाः प्रतिपाद्याष्टमे
शाक्ताधिकारे शक्तीनां मूर्त्तीर्वक्तुमासां गौर्यशतया मूलीभूतां गौरीं लक्षयति—अथेति । 'चतु-
र्भुजा त्रिनेत्रा च सर्वाभरणभूषिते'ति अविशेषेण सर्वासागेव गौरीमूर्त्तीनां लक्षणम् ; अत एव प्रत्येक-
लक्षणे भुजनेत्रादीनामुल्लेखो न कृतः । 'गौर्याः प्रवक्ष्यामी'ति रूपमण्डने पाठः । (५।१) ।
२ । कास्तावद् गौर्या मूर्त्तय इत्यपेक्षायामाह—उमा चेति । अयमासाम् उद्देशः । रूप-
मण्डने अयमुद्देशनिर्देशो नास्ति । तत्र 'अथ गौर्याः प्रवक्ष्यामी'त्युपक्रम्यैव क्रमेणाऽऽसां लक्षणानि
लिखितानि ।
४ । 'अग्निकुण्डोभये पक्षे' इत्यत्र 'पक्षद्वयेऽग्निकुण्डञ्च' इति रूपमण्डने (५।२) ऋज्वर्थः
पाठः ।

अष्टमोऽध्यायः १४५
अक्षसू( तोभय?त्राभये) पद्मं तस्योर्द्ध्वे तु कमण्डलुम् ।
गौर्या( या?श्च ) मूर्त्तिरित्युक्ता कर्त्तव्या शिवशासिनी ॥ ५ ॥
[ इति गौरी ]
अक्षसूत्रं च वीणे द्वे कमण्डलु ( : ) करेषु च ।
ललिता च तदा नाम सिद्ध( चामर ? चारण )सेविता ॥ ६ ॥
[ इति ललिता ]
गोधासनाक्षसूत्रा च ( म ? अ )भयं वरदं करम् ।
श्रिया मूर्त्तिस्तदा नाम (ग्रहे?गृहे) पूज्या (श्रियोपमा?श्रिये सदा) ॥
[ इति श्रिया ]
अक्षसूत्रं कमण्डलुं हृदये च पुटाञ्जलि ( : ? ) ।
पञ्चा (ग्रवश्च?ग्नयश्च ) कुण्डेषु कृष्णा नाम सुशोभना ॥ ८॥
[ इति कृष्णा ]
हिमवन्ती शैलराजी ( शब्दवस्यात् परीसुता ? ) ।
(पद्मदर्पणोभवा ?) तु वीवाहे तु माहेश्वरी ॥ ६ ॥
[ इति हिमवन्ती ]
कमण्डल्वक्षवज्राङ्कुशं गजासनसंस्थिता ।
(अ?सा)प्रतीतोद्भव(वा ? वद्)रूपा रम्भा च सर्वकामदा ॥१०॥
[ इति रम्भा ]
६। ललिता रूपमण्डने नास्ति । 'सिद्धचामरसेविते'त्यस्य 'सिद्धामरनिषेविते'त्यर्थे तात्पर्यं
वा कृतशुद्धौ पाठे तात्पर्यं वेति चिन्तनीयम् ।
८। पञ्चाग्नयश्च कुण्डेष्विति उभयतः पार्श्वयोरग्निकुण्डपञ्चकान्वितेत्यर्थः । अत्र 'पक्ष-
द्वयेऽग्निकुण्डङ्गे'ति पार्वतीवदेव पाठो भवेन्न वेति चिन्तनीयम् । इयमपि रूपमण्डने नास्ति ।
९। हिमवन्त्या लक्षणं पाठविकाराद् दुरुन्नेयम् । इयमपि रूपमण्डने नास्ति ।
१०। सा रम्भा प्रतीतोद्भववद्रूपा प्रतीतँ ख्यातम् उद्भववद् रूपं यस्याः तादृशी, यस्या
रूपं प्रतिक्षणमेव नवनवीभूतं सत् प्रख्यायते इत्यर्थः । सोपसर्गेण भवतिना वर्त्तमानकाल-
वाचिना शत्रा च रूपस्य प्रतिक्षणोत्पद्यमानत्वं लभ्यते । रूपमण्डने—

१४६ देवतामूर्त्तिप्रकरणम्
अक्षसूत्रं पुस्तकञ्च धत्ते पद्मं कमण्डलुम् ।
चतुर्वक्त्रा तु सा(वि ? त्री) श्रोत्रियाणां गृहे हिता ॥ ११ ॥
[ इति सावित्री ]
अक्षसूत्रं वज्र(शक्ति?शक्ती) तस्याधश्च कमण्डलुः ।
( त्रिखण्ड?ण्डां ) पूजयेन्नित्यं सर्वकामफलप्र(दा?दाम् ) ॥१२॥
[ इति त्रिखण्डा ]
शूलाक्षसूत्रं दण्डञ्च (श्वेतचामकरे?श्वेतचामरकं ) तथा ।
श्वेतदेहा भवे (देही?देवी ) तोतला पापनाशिनी ॥ १३ ॥
[ इति तोतला ]
पाशाङ्कुशाभयवरं चतुर्हस्तेष्वनुक्रमात् ।
त्रिपुरा नाम संपूज्या वन्दिता त्रिदशैरपि ॥ १४ ॥
[ इति त्रिपुरा ]
इति द्वादश गौर्यः
वक्ष्यामि गौर्यायत (नं ? न) देवतानामनुक्रमम् ।
वामे (स्याद्धि?सिद्धिः) श्रिया सौम्ये सावित्री चैव पश्चिमे ॥१५॥
( पृष्टिः?पृष्ठे ) कर्णे तथा द्वाभ्यां भगवती सरस्वती ।
ईशाने च गणेशः स्यात् कुमार(म? श्चा)ग्निकोणके ॥ १६ ॥
कमण्डल्वक्षसूत्रञ्च बिभ्राणा वज्रमङ्कुशम् ।
गजासनस्थिता रम्भा कर्त्तव्या सर्वकामदा ॥ (अ० ५, श्लो० ५)
इति रम्भालक्षणमुपलभ्यते ।
१२। त्रिखण्डा रूपमण्डनं न मण्डयति ।
१३। शूलाक्षसूत्रं दण्डञ्च बिभ्राणा चैव चामरम् ।
तोतला कथिता चेयं सर्व( कोप ? पाप )प्रणाशिनी ॥
इति निःसन्दिग्धार्थः पाठो रूपमण्डने ( अ० ५, श्लो० ६ ) ।
१५-१७। गौर्यायतनं लक्षयति—वक्ष्यामीत्यादिना । वामे इति दक्षिणस्यां दिशि,

अष्टमोऽध्यायः १४७
कुण्डलाभ्यामलङ्कृता सर्वाभरणभूषिता ।
मध्ये देवी प्रतिष्ठा(प्य?प्या) चेश्वरस्य सदा प्रिया ॥ १७ ॥
[ इति गौर्यायतनम् ]
अभयाङ्कुशपाशं दण्डं जया चैव तु पूर्वतः ।
सव्यापसव्ययोगेन (न ? वि) जया नाम सा भवेत् ॥ १८ ॥
अभयाङ्कुशपाशदण्डम् अजितासव्येऽपराजिता ।
अभयवज्राङ्कुशदण्डं विभक्ताङ्कुशापसव्ये मङ्गला ।
अभ(या?यं) शङ्खपद्मदण्डं मोहिन्य(पि सव्ये सभिनी?पसव्ये
स्तम्भिनी) ॥ १६ ॥
जया च विजया चैव अजिता चापराजिता ।
विभक्ता मङ्गला चैव मोहिनी स्तम्भिनी तथा ।
गौर्यायतने शस्ता (च?श्व) अष्ट (स्याद्?स्युः)द्वारपालिकाः ॥२०॥
[ इति गौर्याः प्रतीहाराः ]
सौम्य इत्युत्तरस्याम्, एतेन पश्चिमास्या प्रतिमेति ग्रन्थकर्तुरभिप्रायः प्रतिभाति। पृष्ठे कर्णे तथा
द्वाभ्यामिति—
'पृष्ठकर्णद्वये कार्या भगवती सरस्वती'
इति रूपमण्डने (अ० ५, श्लो० ९] संस्कारशुद्धः पाठः । अत्र ऐशानाग्नेययोर्वक्ष्यमाणत्वात्
'पृष्ठकर्णद्वय'पदेन वायुनैर्ऋतकोणद्वयं बोध्यम्। एवञ्च—मध्यवर्त्तिन्यां प्रतिमायां पूर्वाश्यायां
सत्यामेव वायुनैर्ऋतकोणद्वयं पृष्ठतः स्यादिति पूर्वं पश्चिमास्यपरतामवलम्ब्य यद् व्याख्यातं
तद् व्याहृतमित्यन्यथा व्याख्यायते—वामे वामभागे पूर्वास्थ्यत्वादुत्तरस्यां दिशीत्यर्थः, सौम्ये
दक्षिणे भागे दक्षिणस्यां दिशीत्यर्थः ।
अत्र गौर्यायतने पूर्वस्यां दिशि मूर्त्तिविशेषाश्रवणात् 'लिङ्गस्याग्रे न कर्त्तव्या ह्यर्चारूपेण
देवता' (अ० ३, श्लो०—) इतिवदत्रापि गौर्यग्रे मूर्त्तिर्न विधेयेत्यायाति, तत्र लिङ्गपदस्योपलक्षण-
परत्वव्याख्यानाद्वा।
१८-१९। इदानीं गौर्याश्रतस्रुषु द्वार्वषु चतस्रो द्वारपालिका आह—अभयेति । पूर्वाद्दितः
प्रादक्षिण्वेन (पूर्व-दक्षिण-पश्चिमोत्तरक्रमेण) प्रतिद्वारं द्वे द्वे द्वारपालिके वामदक्षिणोदुम्बरयोः

१४८ देवतामूर्त्तिप्रकरणम्
दण्डञ्च परशुं पद्मं मोदकञ्च गजाननम् ।
गणेशं मूषकारूढं सिद्धिदं सर्वकामदम् ॥ २१ ॥
[ इति गणेशः ]
क्रमेण कार्ये इति वर्त्तुलार्थः । तत्र पूर्वे द्वारे वामोडुम्बरे जया दक्षिणोडुम्बरे विजया, एवं दक्षिणे
अजितापराजिते, पश्चिमे विभक्ता-मङ्गले, उत्तरे मोहिनी-स्तम्भिन्यौ इति ज्ञेयम् ।
अत्र 'विजया नाम सा भवेत्' ( १८ ) इत्यत्र 'विजया तामसा भवेत्' इति रूपमण्डने
( अ० ५, श्लो० ११ ) प्रामादिकः पाठः, प्रतिद्वारं द्वारपालिकानां यथाश्रुतद्वित्वभङ्गप्रसङ्गात्,
अनूद्देशश्लोके तामसाया अपाठाच्च । सुखबोधार्थं चित्रे गौर्या आयतनदेवताः प्रतीहाराश्च
निवेश्यन्ते—
[ गौर्यायतनम् ]
मोहिनी स्तम्भिनी
भगवती गणेशः
श्रिया
मङ्गला सावित्री गौरी जया
सिद्धिः
विभक्ता सरस्वती कार्त्तिकेयः विजया
अपराजिता अजिता
[ कोष्ठमध्ये यथोक्ता आयतनदेवताः । कोष्ठाद् बहिर्द्वयोर्द्वयोर्द्वारोडुम्बरयोः पूर्वादिक्रमेण
यथोक्ता जयाविजयादिद्वारदेवताश्च ]
२१ । अथ गणेशमूर्त्तिंराह—दण्डञ्चेति । अत्राऽऽदर्शे श्लोकत्रयानन्तरम् 'इति हेरम्बः'

अष्टमोऽध्यायः १४१
वरं तथाऽङ्कुशं दण्डं परशुं चाभयं क्रमात् ।
कपालञ्च शरञ्चाक्षमालापाशगदा करे ॥ २२ ॥
पञ्चवक्त्रं त्रिनेत्रञ्च हेरम्बञ्च गणेश्वरम् ।
मूषके च समारूढं सर्वकामार्थसाधकम् ॥ २३ ॥
इति हेरम्बः
रक्ताङ्गो गजवक्त्रः स्याद् रत्नकुम्भं तथाऽङ्कुशम् ।
परशुञ्च तथा द(न्तो?न्तं) दक्षिणाधःकरक्रमात् ॥ २४ ॥
इति गजाननः
इत्येवं पुष्पिका दृश्यते । परं प्रथमश्लोके चतुर्णाम्, द्वितीये च दशानामायुधानां दर्शनादिह
गणेशस्य पृथक् लक्षणादर्शनात्, रूपमण्डने ( अ० ५, श्लो० १६-१७ ) उभयोरेव पृथक् लक्षण-
दर्शनाच्च एतच्छ्लोकानन्तरम् [ इति गणेशः ] इत्येवं अन्यैरन्तः पुष्पिकैका निवेशिता । शिल्प-
रत्ने आयुधानां भेदो दृश्यते यथा—
विघ्नेशं सपरश्वधाक्षवटिकादण्डोल्लसल्लण्डुकै-
र्दोर्भिः पाशसृणीस्वदन्तवरदाढ्यैर्वा चतुर्भियुतम् ।
शुण्डाग्राहितबीजपूरमुरुकुक्षिं त्रीक्षणं संस्मरेत्
सिन्दूराभमिभास्यमिन्दुशकलाद्याकल्पमब्जासनम् ॥
( शि० उ० अ० २५, श्लो० ५७ )
इति । परमिदं गणेशस्य वा वक्ष्यमाणवक्रतुण्डस्य वा लक्षणं नोभयोरपि वेति सुधीभि-
र्भाव्यम् । तत्र तु 'अथ बीजगणपति'रित्युपक्रम्य लक्षणान्येतानि लिखितानि दृश्यन्ते ।
२२ । इदानीं हेरम्बं निर्दिशति—वरमिति । अत्र कण्ठतोऽनुक्तत्वेऽपि एतन्मते अयं दशभुज
इत्यायाति, आयुधानां तावत्सङ्ख्याकत्वदर्शनात् । शिल्परत्नेऽपि 'अथ हेरम्बः' इत्युपक्रम्य
सार्धश्लोकत्रयेण तल्लक्षणमुक्तम्, तत्रापि दशभुजत्वमेव दृश्यते ( उ० अ० २५, श्लो० ५८-६१ ) ।
रूपमण्डने तु—
वरं तथाऽङ्कुशं दण्डं दक्षिणे पार्श्वभागयोः ।
वामे कपालं बाणाक्षं पाशं कौमोदकी तथा ॥
( अ० ५, श्लो० १६ ) इति विषमः पाठो विषमा चोभयतः पार्श्वयोरायुधरचना दृश्यते ।
२३ । पञ्चवक्त्रं त्रिनेत्रमिति गणेशहेरम्बयोः साधारणं लक्षणम्, गणेशलक्षणे वक्त्रनेत्रयो-
रनुल्लेखात्, अत एव 'हेरम्बञ्च गणेश्वर'मित्यत्रोभयोरेव विशेष्यपरताऽभ्युपेया न त्वेकस्य
विशेषणपरताऽपि ।

१२०
देवतामूर्त्तिप्रकरणम्
लम्बोदरं विनयनं पाशाङ्कुशधरं परम् ।
वरदाभयहस्तञ्च चलत्कर्णं ( समाचरम् ? सचामरम् ) ॥ २५ ॥
इति वक्रतुण्डः
उच्छिष्टं मूषकस्थञ्च त्र्यक्षं व्यालोपवीतिनम् ।
भग्नदन्ताक्षसूत्रञ्च परशुं मोदकक्रमात् ॥ २६ ॥
इत्युच्छिष्टगणपतिः
सिन्दूराभं त्रिनेत्रञ्च ( म?अ )भयं मोदकं (वच?तथा) ।
टङ्कं शरोऽक्षमाला च मुद्गरं चाङ्कुशं तथा ।
त्रिशूलं चेति हस्तेषु दधानं कुन्दवत् सितम् ॥ २७ ॥
इति हेरम्बः
पाशाङ्कुशौ कल्पलता ( भृङ्ग?शृङ्गं ) बिभ्रत् करेषु च ।
शशिमौलस्त्रिनेत्रश्च रक्तः क्षिप्रगणाधिपः २८ ॥
[ इति क्षिप्रगणपतिः ]
२५ । वक्रतुण्डं लक्षयति—लम्बोदरमिति । प्रमाणान्तरानुपलम्भेऽपि ग्रन्थकृता कृतया
पुष्पिकया वक्रतुण्ड एवायं न लम्बोदर इति जानीमः ।
२६ । उच्छिष्टगणपतिमाह—उच्छिष्टमिति । अयं रूपमण्डने नास्ति । शिल्परत्ने तु बीज-
गणपतिप्रस्तावे—
रक्ताक्षमालां परशुञ्च दण्डं भक्ष्यञ्च दोर्भिः परितो दधानम् ।
हेमावदातं त्रिदृशं गजास्यं लम्बोदरं तं शिरसा नमामि ॥
( उ० अ० २५, श्लो० ५६ )
इति प्रकृतोच्छिष्टगणपतिलक्षणान्वितः कश्चिद् गणपतिर्लक्षितो दृश्यते । 'भक्ष्यं' मोदकम् ।
२७ । सिन्दूराभमिति । नायं रूपमण्डने न वा शिल्परत्ने उपलभ्यते । पूर्वं द्वाविंश-
त्रयोविंशश्लोकाभ्यामेको हेरम्बो लक्षितः पुनरपरोऽपि लक्ष्यत इत्यहो हेरम्बग्रहिलता ग्रन्थकर्त्तुः ।
२८ । पाशाङ्कुशाविति । अयमपि रूपमण्डने नास्ति, अस्ति च शिल्परत्ने ; परं तत्र
भृङ्गस्थाने 'स्वरदः' पदं करोति । तथाच—
धृतपाशाङ्कुशकल्प (क) लतिकास्वरदश्च बीजपूरयुतः ।
शशिकलकलितमौलिस्त्रिलोचनोऽरुणतनुश्च गजाननः ॥
इति । एवञ्चात्र 'भृङ्गमि'त्यत्र 'दण्डमि'ति पाठः कल्पनीयो न वेति सुधीभिश्चिन्तनीयम् ।