स्मृतिचन्द्रिका: व्यवहारकाण्ड (देवण्णभट्ट - दक्षिण भारत का मूर्धन्य न्याय-दर्शन महाग्रन्थ)

225

इति। द्विःपक्वान्ननिषेधस्यापवादोपि- 'यद्यद्द्विःपक्वं तत्सर्वं नाश्नी-
यात्' द्विःपक्वं नाम तदुच्यते यत्प्रथमपाकत एव भक्षणयोग्यतया
पक्वं सदपि मार्दवादिगुणान्तरं सम्पादयितुं पुनः पच्यते।
एवञ्च यत्तिक्ते शाकादौ प्रथमपाकमात्रेण भक्षणयोग्यता न
भवति किंतु सह्यतिक्तरसयुक्तो भवति तत्र प्रथमपाकस्यास-
मग्रत्वात्पुनः पाके कृतेऽपि न द्विःपक्वता भवति। यत्र भक्ष्यवि-
शेषसिद्ध्यर्थं उदकादिना पूर्वं पक्त्वा तैलादिनाऽपि पाकः
क्रियते तत्रापि न द्विःपक्वता भवति विशिष्टभक्ष्यसिद्धिफल-
कपचिक्रियाया उदके तैले च क्रियमाणाया एकत्वादिति म-
न्तव्यम्। न पर्युषितमश्नीयादित्यस्यापवादमाह यमः—
अपूपाश्च करम्भाश्च धाना वटकसक्तवः।
शाकं मांसमपूपं च सूपं कृसरमेव च ॥
यवागूः पायसं चैव यच्चान्यत् स्नेहसंयुतम्।
सर्वं पर्युषितं भोज्यं शुक्तं च परिवर्जयेत् ॥
अपूपाः यवगोधूमपिष्टविकारा मण्डकादयः। करम्भाः दधि
मिश्रितास्सक्तवः। धाना भृष्टयवतण्डुलाः। वटकाः माषपिष्टम-
यास्तैलपक्वाः स्तोकतया कृताः प्रसिद्धाः। शाकं मांसं चा-
न्येद्युः पक्वं, न पुनरन्येद्युराहृतं तावन्मात्रेण पर्युषितत्वायोगात्।
एवञ्चान्येद्युः पक्वमोदनं तस्मिन्नेव दिने संस्कारद्रव्याणि प्र-
क्षिप्य शाकविशेषतया कल्पितं पर्युषितमपि भोज्यमेवेत्यव-
गन्तव्यम्। सक्तवो भृष्टयवतण्डुलपिष्टानि। पुनरपूपग्रहणं
Smriti Cha.—Vol. V. 29