स्मृतिचन्द्रिका: व्यवहारकाण्ड (देवण्णभट्ट - दक्षिण भारत का मूर्धन्य न्याय-दर्शन महाग्रन्थ)

नमद्यतनं वा दीर्घकालस्थातिभ्यां वा निजरसं हित्वाऽप्यर्थम-
म्लीभवति तदेव लोके शुक्तमाख्यातं निसर्गतोऽत्यम्लं का-
ञ्जिकादिद्रव्यमिति । पर्युषितमग्निपक्वं सड्रात्र्यन्तरितं सदा अभो-
ज्यं श्राद्धभोजन इव नित्यभोजनादावप्यभोज्यमित्यर्थः । मध्वा-
दिकं पर्युषितमपि भोज्यमिति । भक्षा अपूपादयः । मधुनोपि
सुरसत्वाय गुडवदेव पाकः क्रियते न भोजनादिनादन्येद्युः
पक्वं मधु पर्युषितं भवति ।
नाद्याच्छास्त्रनिषिद्धं तु भक्ष्यभोज्यादिकं द्विजः ।
इति । अयमर्थः—‘नापणीयमन्नमश्नीयान्न द्विःपक्वं न पर्युषि-
तम्’ इति ॥
घृतं वा यदि वा तैलं विप्रो नाद्यान्नखच्युतम् ।
यमस्तदशुचिं प्राह तुल्यं गोमांसभक्षणम् ॥
हस्तदत्ताश्च ये स्नेहा लवणं व्यञ्जनानि च ।
दातारं नोपतिष्ठन्ति भोक्ता भुङ्क्ते किल्बिषम् ॥
एकेन पाणिना दत्तं शूद्रदत्तं न भक्षयेत् ।
घृतं तैलं च लवणं पानीयं पायसं तथा ॥
इत्येवमादिशास्त्रनिषिद्धमापणीयमन्नादिकं द्विजो नाद्यादिति ।
‘नापणीयमन्नमश्नीयात्’ इत्युक्तस्य निषिद्धस्य क्वचिदपवाद-
माह स एव—
अपूपास्सक्तवो धानास्तक्रं दधि घृतं मधु ।
एतत्पण्येषु भोक्तव्यं भाण्डलेपो न चेद्भवेत् ॥