तन्त्रालोक (प्रथम भाग - जयरथ विवृति सहित)

२०० श्रीतन्त्रालोकः ।
इत्यादिना उपक्रान्तं क्रियाया ज्ञानात्मकत्वं युक्त्या-
गमाभ्यां निर्वाहितम् इत्येक एव ज्ञानात्मा मोक्षा-
वाप्तावुपाय इति न उपायनानात्वम्, अत एव
तत्फलभूते मोक्षेऽपि न कश्चिद्भेदः इत्याह
अनेन चैतत्प्रध्वस्तं
यत्केचन शशङ्किरे ।
उपायभेदान्मोक्षेऽपि
भेदः स्यादिति सूरयः ॥ १६५ ॥
यत्केचन सूरय इति शशङ्किरे इति संबन्धः ।
केचन सूरय इति भेदवादिनः । तत्र हि हेतुफल-
योर्वास्तव एव भेदः इति हेतुभेदात् फलभेदोऽपि
स्यात् । इह पुनः
‘प्रदेशो ब्रह्मणः सर्वरूप्यमनतिक्रान्तश्चाविकल्प्यश्च ।’
इत्यादिनीत्या ‘संविदेव सर्वम्’ इति को नाम हेतु-
फलभेदः, काल्पनिकेऽपि हेतुफलयोर्भेदे ज्ञानात्मा
एक एव उपायोऽभ्युपगतः इति उपायनानात्वस्यैव
पं० १ ख० पु० ज्ञानात्मकत्वमिति पाठः ।
पं० १३ क० पु० प्रादेशोऽपीति, अविकल्पश्चेति च पाठः ।
पं० १५ क० पु० काल्पनिके हेत्विति अपिशब्दहीनः पाठः ।