मुकुन्दमाला स्तोत्रम् (कुलशेखर आलवार - संस्कृत मूल एवं सान्वय हिन्दी व्याख्या)

ముకుందమాల 87
జాతస్య హి ధ్రువో మృత్యుః ధ్రువం జన్మ మృతస్య చ,
తస్మాదపరిహార్యేఽర్థే న త్వం శోచితు మర్హసి.
-- గీత. 2.27
అనునట్లు జననమరణములు కలుగుచుండును. వ్యాధులు మనోవ్యా-
ధులు అనుభవించెదను. ఇకముం దివి రాకుండుటకై నన్ను స్వీకరింపవల-
యును. గొప్పవారిని ఆశ్రయించు పక్షమున వారే పిలుచుకొని పోవలెను.
కాన నన్ను స్వీకరింపవలెను.
స్వామి : మీరేమి చేసెదరు?
నమ్మా : స్వామీ! నేను దాసభూతుడను. ఆస్తికుడను. నావం-
టివారిని చేర్చుకొనువాడ వగుటచేతనే ని న్నడుగుటకు
కారణ మగుచున్నది. నీవు లోకములయొక్క వ్యసనములను
పోగొట్టువాడవు.
స్వామి : శరీరము ధర్మసాధన మయినది కదా! ఇంకను కొన్ని
యేండ్లుండరాదా?
నమ్మా : స్వామీ! కొన్నిదినములీ లోకమున నుంటినేని నేను చెడిపో-
దును. దాసుడ నను భావమే సమసిపోవును. ఈ లోకమును
నాకు చూపవలదు. శీఘ్రముగ పిలిపించు కొమ్ము.
స్వామి : లోకు లే రీతి చెడియున్నారు. లోక మెట్లు చెడియున్నది?
నమ్మా : స్వామీ!
నైవ కించి త్కరోమీతి యుక్తో మన్యేత తత్త్వవిత్,
పశ్యన్ శృణ్వన్ స్పృశన్ జిఘ్ర న్నశ్నన్ గచ్ఛన్ స్వపన్ శ్వసన్.
ప్రలపన్ విసృజన్ గృహ్ల న్నున్మిష న్నిమిషన్నపి,
ఇంద్రియాణీంద్రియార్థేషు వర్తంత ఇతి ధారయన్.
-- అని గీత. 5.8,9. శ్లోకములందు
చెప్పబడిన పదుమూడు కార్యములందును అనగా నిద్రలేచినది మొదలు
నిద్రించువరకు చేయుకార్యములందే మానవులు శ్రద్ధ గలిగియున్నారు.