काव्यालङ्कार (आचार्य भामह - भारतीय काव्यशास्त्र एवं अलङ्कार-सिद्धान्त मूल महाग्रन्थ सटीक)

190 BHĀMAHĀLAṄKĀRA—
11. Mammaṭa in Kāvya Prakāśa—
6th Ullāsa
रूपकादिरलंकारस्तस्यान्यैर्बहुधोदितः ।
न कान्तमपि निर्भूषं विभाति वनिताननम् ॥
रूपकादिमलंकार बाह्यमाचक्षते परे ।
सुपां तिङां च व्युत्पत्तिं वाचां वाञ्छन्त्यलंकृतिम् ॥
तदेतदाहुः सौशब्द्यं नार्थव्युत्पत्तिरीदृशी ।
शब्दाभिधेयालंकारभेदादिष्टं द्वयं तु नः ॥ I—13 to 15.
10th Ullāsa
सैषा सर्वत्र वक्रोक्तिरनयार्थो विभाव्यते ।
यत्नोऽस्यां कविभिः कार्यः कोऽलंकारोऽनया विना ॥ II—85.
अयं पद्मासनासीनश्चक्रवाको विराजते ।
युगादौ भगवान् वेधाः विनिर्मित्सुरिव प्रजाः ॥ II—55.
स पीतवासाः प्रगृहीतशार्ङ्गो
मनोज्ञभीमं वपुराप कृष्णः ।
शतह्रदेन्द्रायुधवान् निशायां
संसृज्यमानः शशिनेव मेघः ॥ II—58.
निपेतुरास्यादिव तस्य दीप्ताः
शरा धनुर्मण्डलमध्यभाजः ।
जाज्वल्यमाना इव वारिधाराः
दिनार्धभाजः परिवेषिणोऽर्कात् ॥ II—47.
12. Namisādhu in commentary on
Rudraṭa's Kāvyālaṁkāra
प्राकृतं संस्कृतं चैतदपभ्रंश इति त्रिधा । I—16.
स मारुताकम्पितपीतवासा
बिभ्रत्सलीलं शशिभासि शङ्खम् ।
यदुप्रवीरः प्रगृहीतशार्ङ्गः
सेन्द्रायुधो मेघ इवाबभासे ॥ II—41.