धम्मपद (पालि मूल, संस्कृत छाया एवं हिन्दी अनुवाद)

८६ ] धम्मपदं [ १४।१३
जेतवन अग्गिदत्त (ब्राह्मण)
१८८-बहुं वे सरणं यन्ति पब्बतानि वनानि च ।
आरामरुक्खचेत्यानि मनुस्सा भयतज्जिता ॥ १० ॥
( बहु वै शरणं यान्ति पर्वतान् वनानि च ।
आरामवृक्षचैत्यानि मनुष्या भयतर्जिताः ॥१०॥ )
१८९-नेतं खो सरणं खेमं नेतं सरणमुत्तमं ।
नेतं सरणमागम्म सब्बदुक्खा पमुच्चति ॥ ११॥
( नैतत् खलु शरणं क्षेमं नैतत् शरणमुत्तमम् ।
नैतत् शरणमागम्य सर्वदुःखात्प्रमुच्यते ॥११॥ )
अनुवाद—मनुष्य भयके मारे पर्वत, वन, आराम ( = उद्यान ), वृक्ष,
चैत्य ( = चौरा ) ( आदिको देवता मान उनकी ) शरणमें
जाते हैं; किन्तु ये शरण मंगलदायक नहीं, ये शरण
उत्तम नहीं; (क्योंकि) इन शरणोंमें जाकर सब दुःखोंसे
छुटकारा नहीं मिलता ।
जेतवन अग्गिदत्त (ब्राह्मण)
१९०-यो च बुद्धञ्च धम्मञ्च सङ्घञ्च सरणं गतो ।
चत्तारि अरियसच्चानि सम्मप्पञ्ञाय पस्सति ॥ १२॥
( यश्च बुद्धं च धर्मं च संघं च शरणं गतः ।
चत्वार्यार्यसत्यानि सम्यक् प्रज्ञया पश्यति ॥१२॥ )
१९१-दुक्खं दुक्खसमुप्पादं दुक्खस्स च अतिक्कमं ।
अरियञ्च'ट्ठङ्गिकं मग्गं दुक्खूपसमगामिनं ॥ १३॥