सामग्री पर जाएँ
सर्वकोश
भक्त नरसिंह मेहता: जीवन एवं पद (वैष्णव जन तो तेने कहिये - गुजराती से हिन्दी रूपान्तरण)

भक्त नरसिंह मेहता: जीवन एवं पद (वैष्णव जन तो तेने कहिये - गुजराती से हिन्दी रूपान्तरण)

Bhakta Narsi Mehta: Jeevan Aur Pad

भक्त नरसिंह मेहता (सम्पादक: रामचन्द्र तिवारी) द्वारा

DevanagariHindipublished99 पृष्ठ

पृष्ठ 89, कुल 99 में से

संदर्भ में पढ़ें
पृष्ठ 89

निवडक पदे 87
स्वामी सर्व व्यापी आहे. संत, याला प्रेमरज्जुनी बध्द करतात(५)
अखिल ब्रम्हांडमा एक तूं श्रीहरी, जुजवे रूपे अनंत भासे
देहमां देव तुं, तेज मां तत्व तुं, शुन्यमा शब्द थई वेद वासे- १.
पवन तुं पाणी तुं भुमि तुं भूधरा, वृक्ष थई फुली रह्यो छे आकाशे
विविध रचना करी अनेक रस लवाने, शीव थकी जीव थयो एज आशे २
वेद तो एम कहे, श्रुतिस्मृती साख दे, कनक कुंडल विषे, भेद नोहिये
घाट घडिया पछी नामरूप जुजवां, अंत्ये तो हेमनु हेम होये- ३
ग्रंथ गडबड करी वात न करी खरी, जेहेने जे गमे तेहेने पूजे
मन कर्म वचनथी आप मानी लेहे, सत्य छे एज मत एम सुजे- ४
वृक्षमां बीज तुं, बीजमां वृक्ष तुं, जोऊ पटंतरो एज पासे
भणे नरसियो ए मन तणी शोधना प्रीत करू प्रेमथी प्रगट थाशे- ५
(संपूर्ण ब्रम्हांडांत वेगवेगळ्या रूपानी अनंत भासणारा श्रीहरी, तूं एक आहेस. देहांत तूं
देव आहेस. तेजांतले तूं (प्रकाश) तत्त्व आहेस. आकाशांत शब्द होऊन वेद बोलतोस (तूं)
(१) वायू तूं, पणी तु हे भुधरा, भुमि तूं आहेस. वृक्ष होऊन तूं आकाशांत फुलला आहेस.
अनेक रसास्वाद घेण्यासाठी तूं विविध रचना केल्यास. याच आशेने तूं शिवांचा जीव
झालास(२) सोने आणि सोन्याचे कुंडल यांत (तत्त्व) भेद नाही असे वेद म्हणतात आणि
श्रुतिस्मृति त्याला साथ देतात. घाट घडवल्यानंतर (त्या सोन्याची) नामे, रूपे, वेगवेगळी झाली.
शेवटी सोने तें सोनेच रहाणार (३) ग्रंथांत घोटाळे असतात, सत्य समजत नाही. ज्याला जें
आवडते ते त्याला पुजनीय वाटते. मन, कर्म आणि (ग्रंथ) वचनानुसार स्वतःला जें वाटतें तेच
सत्य आहे असें त्याचे मत होते(४) तूं वृक्षांतले बीज आहेस, आणि बीजांतला वृक्ष तूंच आहेस.
तुझ्यातच सामावलेले हे विभक्तपण मी पाहतो. नरसिंह म्हणतात, मनांत शोध कर. मी कृष्णावर
प्रेम करतो. प्रेमानेच तो प्रगट होईल- ५)
जागीने जोऊं तो जगत दीसे नही
ऊंघमां अटपटा भोग भासे
चित्त चैतन्य विलास तद्रुप छे
ब्रह्म लटकां करे ब्रह्म पासे- १
पंच महाभूत परब्रम्ह विशे उपनां,
अणुं अणुं मोहे रहया रे वळगी
फुलनां फळ ते तो वृक्षना जाणवा
थड थकी डाळ ते नहि रे अळगी २