भक्त नरसिंह मेहता: जीवन एवं पद (वैष्णव जन तो तेने कहिये - गुजराती से हिन्दी रूपान्तरण)

ज्ञानी भक्त उपदेशक 55
वसंत ऋतूच्या आगमनाबरोबरच नायिकेची नायकाबरोबर विहार करायची आतुरता
आणि आशा -
चाल्य रमिए सखी मेल्य मथंक मही
वसंत आव्यो वन वेल फुली
मोरिया अंब कोकीळा कदंब लवे
कुसुम कुसुम रह्या भमर झुली
करो शणगार ने हार, गजगामिनी
क्या रयनी कहु छुं जो चाल्य उठी -
रसिक मुख चुंबिये वलगिए झुंबिये
आज तो लाजनी द्राहि छुटी
हेत हरि वश करी, लाहोले उर धरी
कर ग्रही कृष्णाजी प्रीत्य पलशे
नारसिओ रंगमां अंग उनमद हशे
खोहेला दिवसनो खंग वलशे-
(दही घुसळणे राहूं दे ग, चल सखी, खेळूंया वसंत ऋतु आला. वन वेली बहरल्या आहेत.
आंबा मोहरला आहे. कोकिळा कुहू कुहू करीत आहे. फुलांफुलांवर भ्रमर झुलत आहे.
गजगामिनी नट्टा पट्टा कर, हार घाल, अग ती केव्हा पासून सांगते आहे. उठ आणि चल त्या
रसिक कृष्णाचे चुंबन घेऊ, त्याला मिठी मारून ओठंगु. आज लज्जेची गाठ सुटली आहे.
प्रेमाने त्याला वश करूं, छातीशी धरायची संधी घेऊ (लाडालाडाने त्याला छातीशी घेऊ)
कृष्णा. हात हातांत घेतलास तर प्रीती जोपासेल. नरसिंह अशा प्रणयरंगात अंगअंग उन्मद
होईल. त्याच्या हरवलेल्या दिवसांची भरपाई होईल.)
आतां नायकाला वसंत क्रीडा करायची विनंती :
वसंत रमिए रे मारा वाला वसंत रत्य छे रूडी
कानजी रे कांकणियो घडाओ, ज्यम खलकांनु चुडी
एक एक पाए अधिक माहारे लाखीणी चूडी
सामलियां शुं रंग भरय् रमतां दिशु छुं रूडी
यौवन विना मान नव्य लहिये कुंकुमना रंगरोल .
नार्सिया या स्वामी भले मलियो, करशुं झाझमझोल
(माझ्या प्रिया, वसंतक्रीडा करूं या. वसंताची ही रात्र रमणीय आहे. मी बांगड्या जशा
खळखळावते. अशी खळखळणारी कांकणे बनव ना रे. कान्हा एकाहून एक जरा मोठ्या अशा