भक्त नरसिंह मेहता: जीवन एवं पद (वैष्णव जन तो तेने कहिये - गुजराती से हिन्दी रूपान्तरण)

ज्ञानी भक्त उपदेशक 45
वगैरे अनेक पदें आहेत. शेवटच्या पदांतले मृत्यू जवळ आल्यावर येणाऱ्या विचारांचे चित्र
खूप मार्मिक वाटते.
घड़पण केणे मोकल्युं जाण्युं जोबन रहे सौ काळ
उमरा तो डुंगरा थया रे, पादर थयां परदेश
गोळीई तो गंगा थई रे अंगे उजळा थया रे केश , -
न होतुं जोईतु ने शीद आवियुं रे, नहोती जोई तारी वाट
घरमांथी हलवा थया रे, एनी खुणे ढळावोने खाट -
नानपणे भावे लाडवां रे घड़पणे भावे शेव.
रोज ने रोज जोईए राबडी रे एवी बळी रे घड़पणनी टेव -
प्रातःकाळे प्राण माहरा रे, अन्न बिना अकলায়
घरनां कहे 'मरतो नथी रे', तने बेशी रहतां शुं थाय ?
दीकरा तो जुजवा थया रे, वहुओ दे छे गाळ
दिकरीओने तो जमाई लोई गया, हवे घड़पणना शारे हाल ?
नव नाडी जुजवी पडी ने आवी पहोच्यो काळ'
बैरां छोकरां फट्‍फट् करे रे नाना बालक दे छे गाळ
अंतकाळे वळी आविया रे दिकरा पधर्यां द्वार
पांसणीराथी वांसणी रे पछी छोडिने आपी बार
एवं सांभळी प्रभु भजो रे संभारजो जगनाथ
पर उपकार कीधे पा मशोरे गुण गाय नरसैयो दास
( सतत तारुण्य राहील असे वाटत असतांनां, म्हातारपण कोणी पाठवले. उंबरठा
डोंगरासारखा वाटतो आहे. आणि सरहद्द परदेशासारखी झाली आहे. पाण्याचा घडा, गंगा
वाटायला लागली आहे. आणि सर्व अंगावरचे केस पांढरे झाले आहेत.
नको होते ते कशासाठी आले आहे ? तुझी वाट मी पाहिली नव्हती- घरांत प्रतिष्ठा राहिली
नाही. “कोपऱ्यात हलवा याची खाट" (असे म्हणतात) लहानपणी लाडू आवडत होते,
म्हातारपणी शेव हवीशी वाटते आहे. रोज रोज बासुंदी हवी आहे, अशी म्हातारपणची जळ्ळी
सवय- अन्नाशिवाय सकाळी माझा जीव व्याकुळ होतो, आणि घरांतले म्हणतात 'मरत नाही.
अरे तुला गप्प बसायला काय होते आहे." (गप्प बस) "मुलगे वेगळे झाले. सुना शिव्या देतात.
जावयी मुलींना घेऊन गेले-आता म्हातारपणाची काय स्थिती होणार ? शरीरातल्या ९ नाड्या
सुटत चालल्या आणि काळ येऊन पोचला- बायका मुले तिरस्कार करू लागली. छोटी मुलेही
शिव्या देऊ लागली (अवमान करू लागली) - अंतकाळी मुलगे दाराशी येऊन ठाकले.