भक्त नरसिंह मेहता: जीवन एवं पद (वैष्णव जन तो तेने कहिये - गुजराती से हिन्दी रूपान्तरण)

साहित्य साधनेच्या मार्गात 23
सामळुं अंग ते अति घणुं ओपतुं
शोभती लटवती चाल चाले.
(विठ्ठल वाणी बनला. मोठा शेठ शोभतो आहे. दुसरे आठ वाणी बरोबर घेतले. कानांत
कुंडले आहेत. पायात मोजडी आहे. हातांत आंगठी आणि सलकडी घातली आहेत. सावळे
शरीर अत्यंत तेजस्वी दिसत आहे. हा आकर्षक ढंगाने चालत आहे.)
आर्तभक्तीने ओतप्रोत भरलेल्या 'हार' काव्यांतल्या प्रसंगात, अद्भुत रस आणण्याचा काही
विशेष प्रयत्न नाही. केवळ केशळे कंठथी हार करियो वडो, प्रेमे आरोप्यो नर सै ए-ग्रीवा
(केशवाने गळ्यातला हार उतरला आणि प्रेमाने नरसिंहाच्या गळ्यात घातला) एवढेच
सुचवण्यात आले आहे.
परंतु 'झारी' काव्यांत केलेले मोहिनी स्वरूपाचे चित्रण नरसिंहाच्या कवी प्रतिभेचा एक
सुचक नमुना आहे. तसाच 'स्वभावोक्ती' चा पण हा रोचक नमुना म्हणता येईल.
१. आ जोने कोई उभी से आळास मोडे
बाहे बाजुबंद बेरखा पहोंची, मनडुं मोह्युं छे एने मोढे
झांजर झमके ने विंधुआ ठगके, हिंडे छे बांके अंबोडे -१
सोवर्ण झारी ते अति से समारी, मांहे नीर गंगोदक होडे
नरसैयाने पाणि पावाने हरजी पधाऱ्या कोडे -२
२) मोह्या मोह्या मुनिवर राया रे, गोरी तारे गाजुडे
रूप स्वरूप कहा नव जाये, गे तो जाणी छे ईश्वरी मायारे
रुमझुम रुमझुम नुपूर वागे, पावले ते चीर अति चांपेरे
घुंगटमा मुख एणे तेरे शोभे, मोटां मुनीजननां मन कांपें रे -२
गोरु शु वदन ने गळस्थळ झळके, उपर दामणी झळके रे
साळुदानी कोर एणी पेर शोभे, जाणे गगनमां वीज चळके रे
वशीकरण वेणी तप्यो किहां गूथांवी सुंदरी शणगरवाळी रे ?
आ चोळी तप्यो किहा शिवडावी, जेने मोही वज्रनारी रे ? -४
चंचल दृष्टे चो दश निहाळे, मांहे मदननो चाळो रे, नरसैयाया स्वामी जोवा सरीखड़ो कोई
ए सुंदरी नु वदन निहाळे.
३) आ शो चतुरांना चिंतनो चाळो रे ! एने कोई जिहाळो रे
ब्रम्हाय तो नथी घडी भामिनी, ए तो आपे बनीने आवी रे
त्रणे लोकनुं तेज तारुणी ए तो छबी छबीले बनावी रे,
घड्यू घरेणु जेणे रे हाथे, हाथे भरी छे चोळी रे