अमृतानुभव एवं चांगदेव पासष्टी (सन्त ज्ञानेश्वर - चिद्विलासवाद एवं अद्वैत अनुभूति सटीक)

प्रकरण पहिलें ५
ओव्या
ऐशीं हीं निरुपाधिकें । जगाचीं जियें जनकें ॥ तियें वंदिली
मिया मूळिकें । देवोदेवी ॥ १ ॥ जो प्रीयूचि प्राणेश्वरी । उलथे
आवडीचिये सरोभरी ॥ चारुस्थळीं एकाहारी । एका आंगाची ॥
॥ २ ॥ आवडीचेनि वेगें । एकएकातें गिळिती आंगें । कीं
द्वैताचेनि पांगें । उगाळिते आहाति ॥ ३ ॥ जी एकचि नव्हे
एकसरे । दोघां दोपण नाहीं पुरें ॥ काय नेणों साकारें । स्वरूपें
जिये ॥ ४ ॥ कैसी स्वसुखाची अळंकी । जे दोनीपण मिळोनि
एकी ॥ नेदेतीच कवतकी । एकपण फुटों ॥ ५ ॥ हा ठावोवरी
वियोगभेडे । जे बाळ जगायेवढें ॥ वियाली परी न मोडे ।
दोघुलेपण ॥ ६ ॥
शिवशक्ति ( देवो-देवी ) जगाचें मूळ कारण असून त्याला उपाधि
नाहीं. अशा प्रकारच्या शिवशक्तीला मी नमस्कार केला. १. आपलें
एकपण न मोडतां, स्वतःच्या स्वरूपावर प्रेमाच्या एका लहरींत अर्धनारी-
नटेश्वराच्या सारखा, हा ईश्वरच शक्तिरूप होतो. २. हीं दोघें एकमेकांचीं
रूपें प्रेमभरानें आत्मसात् करतात. मग द्वैत शिल्लक राहत नाहीं. पुनः
क्रीडेसाठीं वेगळीं होतात. ३. प्रकृति आणि पुरुष सर्वशः एक आहेत
असें म्हणणें खरें नव्हे, तसेंच तीं दोन आहेत म्हणूं तर दोन म्हणण्याइतकीं
दोन नाहींत. दोघेहि रूपानें-आकारानें कशी काय आहेत कांहीं उलगडत
नाहीं. ४. स्वतःच्या सुखांत रममाण होण्याची यांना इतकी गोडी आहे कीं,
विलासासाठीं आपल्याच अधिष्ठानावर स्थिर राहून कौतुकानेंहि आपलें एकपण
भंग होऊं देत नाहींत. ५. एकमेकांपासून दूर होण्यास हे नाखूष असतात.
जगाएवढें थोर बाळ झाले ते दोघे प्रेम बिघडू देत नाहींत. वियोगाचें त्यांना
भय वाटतें. ६.