विक्रमोर्वशीयम् (महाकवि कालिदास - संस्कृत मूल एवं हिन्दी अनुवाद)

तृतीयोऽङ्कः। ६९
उर्वशी—तणं दि प्पहावेण जाणादि कहिं सो मम हिअअ-
चोरो किं वा अणुचिदृदि त्ति ।
चित्रलेखा—(आत्मगतम् ।) भोदु । क्रीडिस्सं दावण्दाए सह ।
(प्रकाशम् ।) हला, दिट्ठो मए उवभोगावसरे अवभासे मणोरहद-
पिआसमागमुहं अणुभवन्तो विहदि ।
उर्वशी—अपहि । हिअअं म ण पचीअदि । हला चित्तलेहे,
दिट्ठए वाटलं किं वि जप्पसि । पिअसङ्गमस्स अग्गदो ण्य
अणेण अवहरिदं मे हिअअम् ।
चित्रलेखा—ऐसो मणिरुम्मप्पासाददंसणे वअस्ममएमसाओ
राएसी । ता उवसप्पम्ह ।
(उभे अवतरतः ।)
राजा—वयस्य, रजन्या सह विजृम्भते मदनबाधा ।
१ तत हि प्रभावेन जानीहि कुत्र स म हृदयचारः किं वानुति-
ष्ठतीति।
२ भवतु । क्रीडिष्ये तावदनया सह । सखि, दृष्टो मयोपभोग-
समयावकाशे। मनोरथेन च प्रियासङ्गमसुखमनुभवन्विहरति।
३ अपेहि । हृदयं मे न प्रत्येति । सखि चित्रलेखे, दृष्ट्या वृथा किमपि
जल्पसि । प्रियासङ्गमस्य मन अग्रतएवानेन मे हृदयम् ।
४ एष मणिरम्यप्रासाददर्शने वयस्यसमेतो राजर्षिः । तदुप-
सर्पावः ।