उत्तर गीता (आदि गौड़पादाचार्य दीपिका एवं सान्वय हिन्दी टीका)

प्रथमोऽध्यायः । १५
जाते चापरोक्षज्ञाने, तेन प्रयोजनाभावात् साधनं परि-
त्याज्यमित्येतद्दृष्टान्तान्तरेणाप्याह—
यथामृतेन तृप्तस्य पयसा किं प्रयोजनम् ।
एवं तं परमं ज्ञात्वा वेदैर्नास्ति प्रयोजनम् ॥
यथा अमृतेन सागरमथनोद्भूतेन अमृतेन तृप्तस्य संतु-
ष्टस्य पयसा क्षीरेण प्रयोजनं नास्ति, एवं परमं तं ज्ञात्वा
परमात्मानमपरोक्षीकृत्य वेदैः वेदान्तशास्त्रादिभिः किं प्रयो-
जनम् , न किमपीत्यर्थः ॥
किंच, तत्त्वज्ञानिनः विधिनिषेधादिकर्तव्यमपि नास्ती-
त्याह—
ज्ञानामृतेन तृप्तस्य कृतकृत्यस्य योगिनः ।
न चास्ति किंचित्कर्तव्यमस्ति चेन्न स तत्त्ववित् ॥
ज्ञानामृतेन तृप्तस्य आनन्दैकरसं प्राप्तस्य कृतकृत्यस्य
कृतार्थस्य योगिनः मुक्तस्य किंचिदपि विधिनिषेधादि कर्तव्यं
नास्ति, तत्त्वेन उत्तीर्णत्वादिति भावः । कर्तव्यमपि लोकसं-
ग्रहार्थमेव, यद्यभिनिवेशेन कर्मासक्तिरस्ति, तर्हि स तत्त्व-
विन्न भवति, आरूढो न भवतीत्यर्थः ॥