उत्तर गीता (आदि गौड़पादाचार्य दीपिका एवं सान्वय हिन्दी टीका)

१४ उत्तरगीतायां
नदीतरणसाधनेन किं प्रयोजनं किमपि नास्तीत्यर्थः । तद्व-
दत्रापि आत्मापरोक्षे जाते शास्त्रादिभारैः किं प्रयोजनमिति
भावः ॥
तदेव भङ्ग्यन्तरेण सदृष्टान्तमाह—
ग्रन्थमभ्यस्य मेधावी ज्ञानविज्ञानतत्परः ।
पलालमिव धान्यार्थी त्यजेद्ग्रन्थमशेषतः ॥ २० ॥
मेधावी बुद्धिमान् ग्रन्थमभ्यस्य वेदान्तादिश्रवणं कृत्वा,
ज्ञाने सामान्यज्ञाने विज्ञाने विशेषानुभवे तत्परः सन् ग्रन्थं
सर्वशास्त्रं त्यजेत् । अत्र दृष्टान्तः— धान्यार्थी धान्यसहितं
तृणमादाय तद्गतधान्यस्वीकारानन्तरं पलालं गतकणिशं
तृणं यथा त्यजेत् तद्वदित्यर्थः ।
किंच—
उल्काहस्तो यथा कश्चिद्द्रव्यमालोक्य तां त्यजेत् ।
ज्ञानेन ज्ञेयमालोक्य पश्चाज्ज्ञानं परित्यजेत् ॥
कश्चित् लोके अन्धकारस्थितद्रव्यदर्शनार्थी सन् , यथा
उल्काहस्तो भवति, पश्चाद्द्रव्यमालोक्य तदनन्तरं तामु-
ल्कां यथा त्यजेत् , तथा ज्ञानेन ज्ञानसाधनेन ज्ञेयं ब्रह्म
आलोक्य अपरोक्षीकृत्य पश्चात् ज्ञानं ज्ञानसाधनं परि-
त्यजेत् इत्यर्थः ॥