उत्तर गीता (आदि गौड़पादाचार्य दीपिका एवं सान्वय हिन्दी टीका)

प्रथमोऽध्यायः । १३
यो वेदादौ स्वरः प्रोक्तो वेदान्ते च प्रतिष्ठितः ।
तस्य प्रकृतिलीनस्य यः परः स महेश्वरः ॥१८॥
वेदादौ सर्ववेदानामादौ वेदस्याधःस्रवणपरिहाराय वि-
धीयमानः वेदान्ते च सर्ववेदानामान्ते च उपर्युक्तक्रमणपरि-
हाराय प्रतिष्ठितः संस्थापितः, चकारात् सर्ववेदरक्षणाय वे-
दमध्ये च निपातितः यः स्वरः प्रणवात्मकः, तस्य प्रणवस्य
प्रकृतौ परावस्थायां लीनस्य यः परः परादिवाक्चतुष्टयोद्बो-
धकः, उपलक्षणं चैतत् सर्वप्राणेन्द्रियकरणवर्गप्रबोधकः सर्व-
नियन्ता सर्वान्तर्यामी यो महेश्वर इति प्रसिद्धः स एव
आत्मतत्त्वज्ञानी, नान्य इत्यर्थः ॥
आत्मतत्त्वापरोक्षानुभवात्पूर्वं यावान् तत्साधनप्रयासः
कृतः, जाते च तस्मिन् अनुभवे स न कर्तव्य इति सदृष्टा-
न्तमाह —
नावार्थी च भवेत्तावद्यावत्पारं न गच्छति ।
उत्तीर्णे च सरित्पारे नावया किं प्रयोजनम् ॥
यावत् यावत्पर्यन्तं पारं नदीतीरं न गच्छति न संप्रा-
प्नोति, तावत् तावत्पर्यन्तं नावार्थी नदीतरणसाधनप्लवनार्थी
भवेत् भूयात् , सरित्पारे नदीतीरे उत्तीर्णे सति नावया
U 2.