उत्तर गीता (आदि गौड़पादाचार्य दीपिका एवं सान्वय हिन्दी टीका)

१२ उत्तरगीतायां
अमात्रं ह्रस्वदीर्घप्लुतादिरहितं शब्दरहितं शब्दातीतम्,
स्वरव्यञ्जनवर्जितम् अक्षरसमूहात्मकपदानाभिधेयम् बिन्दु-
नादकलातीतम् — अनुस्वारो बिन्दुः संवृते गळविवरे यद्दी-
र्घघण्टानिर्ह्रादवदनुरणनं स नादः, कला नादैकदेशः तैरती-
तम्, न यथाकथंचिच्छब्दवाच्यमित्यर्थः । एतादृशं ब्रह्म
यो वेद, स वेदवित् सकलवेदान्ततात्पर्यज्ञः नान्य इत्यर्थः ॥
एवं प्राप्तआत्मतत्त्वज्ञानस्य असंभावनाविपरीतभावनादि-
निवृत्तौ सत्यां न किंचित्कृत्यमस्तीत्याह—
प्राप्ते ज्ञानेन विज्ञाने ज्ञेये च हृदि संस्थिते ।
लब्धशान्तिपदे देहे न योगो नैव धारणा ॥
ज्ञानेन परोक्षात्मकेन विज्ञाने अपरोक्षानुभवात्मके, यद्वा,
ज्ञानेन शास्त्राचार्योपदेशजन्येन विज्ञाने अनुभवात्मके प्राप्ते
सति, ज्ञेये सर्ववेदान्ततात्पर्यगोचरे परमात्मनि हृदि संस्थिते
ह्यपरोक्षतया भासमाने सति, देहे देहोपाधिमति जीवे ल-
ब्धशान्तिपदे संप्राप्तब्रह्मभावे सति, तदा, योगोऽपि नास्ति
धारणा च नास्ति; सिद्धे फले साधनेन प्रयोजनाभावादिति
भावः ॥
एवमात्मतत्त्वापरोक्षज्ञानेन मुक्तः सन् ईश्वर एव जायते
इति तस्य स्वरूपमाह —