तन्त्रालोक (प्रथम भाग - जयरथ विवृति सहित)

श्लोकः २४] प्रथमाह्निकम् । ५७
'परमार्थविकल्पेऽपि नाव्लीयेत पण्डितः ।
को हि भेदो विकल्पस्य शुभे वाऽप्यथ वाऽशुभे ॥'
इत्याद्युक्तं, पौरुषे पुनरज्ञाने दीक्षादिना निवृत्ते सति
यदि बौद्धं ज्ञानमुदियात् तदा तस्य वक्ष्यमाणनीत्या
जीवन्मुक्तिं प्रत्यपि कारणत्वं भवेत्, केवलेन पुन-
स्तेन न किंचित्सेत्स्यति इत्युक्तप्रायम् । पौरुषं पुनर्जा-
नमुदितं सत् अन्यनिरपेक्षमेव मोक्षकारणम् । यदुक्तं
'पाशाश्च पौरुषाः शोध्या दीक्षायां न तु धीगताः ।
तेन तस्यां दोषवत्यामपि दीक्षा न निष्फला ॥'
इति । तच्च ज्ञानमात्रस्वभावम्, अख्यात्यभाव एव हि
पूर्णा ख्यातिः, सैव च प्रकाशानन्दघनस्यात्मनस्ता-
त्त्विकं स्वरूपं, तत्प्रथनमेव मोक्षः इति युक्तमुक्तम्-
'एतदभावे मोक्षमब्रवीत्' इति ॥ २४ ॥
ननु अज्ञानशब्दस्य अपूर्णं ज्ञानमर्थः इत्यत्र किं
निबन्धनं, ज्ञानाभावमात्रमेवास्तु इत्याशङ्क्याह
पं० २ ख० पु० शुभे वाप्यशुभेऽथ वा इति पाठः ।
पं० ५ क० पु० केवलेन पुनर्न किंचिदिति पाठः ।
पं० १२ क० पु० युक्तमेतदभावे मोक्षमिति पाठः ।
८