तन्त्रालोक (प्रथम भाग - जयरथ विवृति सहित)

९६ श्रीतन्त्रालोकः ।
स्वभावत्वाद् विचारयितारं प्रति नेति भासते-नास्ति
इति प्रतीतिरूपो वर्तते अवतिष्ठते इत्यर्थः, तेन
आत्मादेर्निराकरणे साधने वापि अवश्यमेव साध-
यिता पूर्वकोटावाञ्छितः सिद्धः । नहि साधयितार-
मन्तरेण अर्थानां साध्यतैव स्यात्, स च स्वतः सिद्धः
प्रकाशात्मा परमार्थरूपः परमेश्वरः शिव एव ॥५६॥
अतश्च तत्र व्यर्थमेव बौद्धस्यापि प्रमाणस्य परि-
कल्पनम् इत्याह
अपह्नुतौ साधने वा
वस्तूनामाद्यमीदृशम् ।
यत्तत्र के प्रमाणाना-
मुपपत्त्युपयोगिते ॥ ५७॥
'वस्तूनां' ज्ञातृज्ञानज्ञेयात्मनाम् 'आद्यम्' आद्य-
सिद्धत्वात् 'ईदृशं' परप्रमातृरूपं 'तत्र' इति आदि-
सिद्धे प्रमातरि । प्रमेयं खलु प्रमिएवत्प्रमाणमुच्यते,
प्रमेयं च विभिन्नप्रकाशाधीनसिद्धिकमिदन्ताविमृश्यं
पं० १ ख० पु० नास्तीति प्रत्येति रूपेति पाठः ।
पं० ६ क० पु० परमार्थरूप इति वाक्यं नास्ति ।
पं० ७ क० पु० व्यक्तमेवेति, प्रमाणस्यापरिकल्पनमिति च पाठः ।