तैत्तिरीय आरण्यक (सायण भाष्य एवं भट्टभास्कर भाष्य सहित सम्पूर्ण प्रथम भाग)

[प्रपा०१अनु०६] कृष्णयजुर्वेदीयं तैत्तिरीयारण्यकम् । २३
अथ तामृचं दर्शयति--
अव॑ द्र॒प्सो अ॑ꣳशु॒मती॑मतिष्ठत् । इया॒नः कृ॒ष्णो द॒शभि॑: स॒हस्रै॑: ।
आ॒व॒र्तमिन्द्र॑: शच्या॒ धम॑न्तम् । उप॑ स्तु॒हि तं नृ॒मणामथ॑द्रामिति, इति ।
द्रप्स उदकात्मकोऽयमारुणकेतुकः, अंशुमतीमंशुशब्देन सोमलताखण्डवाचिना
सर्वा ह्योषधय उपलक्ष्यन्ते तद्युक्तत्वादंशुमती पृथिवी तामवातिष्ठदवगम्य प्राप्य तत्रा-
वस्थितः । कीदृशो द्रप्सः, दशभिः सहस्रैरनेकसहस्रसंख्याकैरादित्यरश्मिभिरियानः
संचरन् । “ आदित्याजायते वृष्टिः ” इति स्मृतेः । कृष्णः कृषिहेतुः । सति ह्युदके
भूमिं कृषन्ति । हे आदित्यरूपाऽऽरुणकेतुकाग्र इन्द्रो वृष्टेरीश्वरस्त्वमावर्तं पुनः पुनः
रिहाऽऽवृत्त्यै शच्या स्वकीयया शक्त्या तदा तदाऽपेक्षितकाले समागत्य धमन्तं
गर्जनादिना शब्दयन्तं नृ॒मणां नृभिर्मनुष्यैर्मननीयं सर्वदा प्रार्थनीयमथद्रामधोद्रवण-
शीलं तं द्रप्समुदकविशेषमुप