तैत्तिरीय आरण्यक (सायण भाष्य एवं भट्टभास्कर भाष्य सहित सम्पूर्ण प्रथम भाग)

[प्रपा०२अनु०५] कृष्णयजुर्वेदीयं तैत्तिरीयारण्यकम् । १२९
अथ षष्ठीमाह —
अ॒ग्निर्ऋषि॑ः पव॑मानः पाञ्च॑जन्यः पु॒रो-
हि॑तः । तमी॑महे महा॒ग॒यम् , इति ।
योऽग्निः, ऋषिरतीन्द्रियज्ञानवान् , पवमानः शोधनशीलः, निषादपञ्चमा वर्णाः
पञ्चजनास्तेषु भवः पाञ्चजन्यः, पुरोहितः सर्वकर्मसु पुरस्तान्निहितः, तमेवंगुणमग्निं
महागयं महागृहमीमहे प्राप्नुमः ।
अथ सप्तमीमाह—
अग्ने॑ जा॒तान्प्रणु॑दा नः स॒पत्ना॒न्प्रत्यजा॑ताञ्जातवेदो नुदस्व ।
अ॒स्मे दी॑दिहि सुम॒ना अहे॑ळञ्छर्म॑न्ते स्याम त्रि॒वरू॑थ उ॒द्ग्रौ, इति ।
हेऽग्ने नोऽस्माकं जातान्सपत्नान्ये पूर्वमुत्पन्नाः शत्रवस्तान्प्रणुद प्रकर्षेण नाशय ।
हे जातवेदः पूर्वमनुत्पन्ना इतः परमुत्पत्तिप्रसक्तियुक्तास्तानजाताञ्शत्रून्प्र[ति]णु(नु)-
दस्व, उत्पत्तिप्रतिबन्धेन निराकुरु । सुमना असमदनुग्रहचित्तस्त्वमहेडन्नक्रुध्यंस्त्रिवरूथः
प्राग्वंशसदोहविर्धानरूपगृहत्रयोपेते उद्ग्रावुद्भिदनुष्ठेयकर्मोत्पादकः सन्नस्मे दीदिहि,
अस्मान्प्रकाशय । ते तव प्रसादाच्छर्मन्स्याम सुखवान्भवेयम् ।
अथाष्टमीमाह—
सह॑सा जा॒तान्प्रणु॑दा नः स॒पत्ना॒न्प्रत्यजा॑ताञ्जात-
वेदो नुदस्व । अधि॑ नो ब्रूहि सुम॒नस्य॑मानो
वय॑ᳵ स्या॑म॒ प्रणु॑दा नः स॒पत्नान्॑ , इति ।
सहसा बलेन जातानित्यादि पूर्ववत् । सुमनस्यमानोऽस्मासु सौमनस्यं प्राप्तः
सन्नोऽस्मानधिब्रूहि शत्रुभ्योऽधिकान्ब्रूहि । वयमपि त्वदनुग्रहादधिकाः स्याम, नोऽ-
स्माकं सपत्नाञ्शत्रून्प्रणुद ।
अथ नवमीमाह—
अग्ने॒ यो नो॑ऽभि॒तो जनो॒ वृको॒ वारो॑ जिघां॑सति ।
ताꣳस्त्वं॑ वृत्रहञ्जहि वस्व॒स्मभ्य॒माभ॑र, इति ।
हेऽग्ने यः शत्रुजनो वृको वृकसदृशः, अरण्यश्वा यथोपद्रवं करोति तथोपद्रवका-
रीत्यर्थः । अत एव वारोऽस्मद्व्यवहारस्य निवारकः सन्नभितः सर्वतो नोऽस्माञ्जिघां-
१ ग. ॰हेडंश्छ॰ ।