तैत्तिरीय आरण्यक (सायण भाष्य एवं भट्टभास्कर भाष्य सहित सम्पूर्ण प्रथम भाग)

[प्रपा०१अनु०३२] कृष्णयजुर्वेदीयं तैत्तिरीयारण्यकम् । ११७
[ + भ॒द्रꣳ स्मृतिः साक॑जाना॒मक्ष्य॑तिताम्रा॒ण्य॑र्ध्वक्षं आरो॑गः
केदमग्निश्च॒ संह॒स्रवृ॑त्प॒वित्र॑वन्त॒ आर्त॑नु॒ष्वाष्ट॒योनीं॒ योऽसा॒वथाऽऽ-
दित्य॒स्याऽऽरो॒गस्याथ॑ वा॒योर॒थाग्ने॑र्दक्षिणपू॒र्वस्या॑मिन्द्रघो॒षा व॑
आर्षमा॒पां योऽपामा॒पो वै च॑तु॒ष्टय्यो॑ जानुद॒घ्नीम॒ग्निं प्र॑णीये॒मा नु॒कं-
विशी॑र्णीं पर्जन्या॑य॒ पुन॑रृद्धयः संवत्स॒रं द्वात्रिं॑शत् ॥ ३२ ॥
भद्रं॒ ज्योति॑षाऽप्र॒तिरु॒ध्येनं॑ तस्मिन्न् राजा॒नं क॑श्य॒पो॑त्स॒हस्रं॑दि॒व्यं॑
नपुं॑सक॒म*ष्टयो॑नि॒मव॑पतन्तानामाय॒तन॑वान्त्स॒तो बन्धुं॑ ता उक्त-
र॒तो वज्र॑मे॒व भ्रातृ॑व्येभ्यः पुन॑स्त्रि॒ꣳशदु॑त्तरश॒तम् ॥ १३० ॥ ]
अथ शान्तिः।
भद्रं कर्णे॑भिः शृणु॒याम॑ देवाः । भ॒द्रं प॑श्येमा॒क्षभि॒र्यज॑त्राः ।
स्थि॒रैरङ्गै॑स्तुष्टु॒वाꣳस॑स्त॒नूभि॑: । व्यशे॑म दे॒वहि॑तं॒ यदायु॑: ॥ स्व॒स्ति
न॒ इन्द्रो॑ वृ॒द्धश्र॑वाः । स्व॒स्ति न॑: पू॒षा वि॒श्ववे॑दाः । स्व॒स्ति
न॒स्तार्क्ष्यो॒ अरि॑ष्टनेमिः । स्व॒स्ति नो॒ बृह॒स्पति॑र्दधातु ॥
[L