स्वप्नवासवदत्तम् (महाकवि भास - संस्कृत मूल एवं हिन्दी अनुवाद)

INTRODUCTION. xliii
४. "हस्त्यश्वरथपदातीनि विजयाङ्गानि ।" (Pratijñâ. Anka 4.)
५. "दैवप्रामाण्याद् भ्रश्यते वर्धते वा ।" (Pratijñâ. Anka 1.)
६. "यावदहमुच्छ्वसामि ।" (Pratijñâ. Anka 1.)
७. "कथमगणितपूर्वं द्रक्ष्यते.......श्रोष्यते ।" (Pratijñâ. Anka 1.)
८. "प्रथममभिकाङ्क्षे हि मनसा" (Pratijñâ Anka 2.)
९. "जित इति पुनरेनं रुष्यते वासुभद्रः ।" (Pancharâtra. Anka 2.)
१०. "स्त्रीगतां पृच्छसे कथाम्" (Pancharâtra. Anka 2.)
११. "वीजन्तो मलयानिला अपि" (Abhisheka. Anka 3.)
१२. "सीतां समाश्वासितुम्" (Abhisheka. Anka 7.)
१३. "ऋज्वायतां च मुखतोरणलोलमालाम्" (Svapna. Anka 5.)
The words underlined above have this characteristic, viz., that
Âtmanepada is used for Parasmaipada and vice versa. Again, the
plural is used for the singular in हस्त्यश्वरथपदातीनि, there is no dropping
of शप् in उच्छ्वसामि, while णिच् is dropped in वीजन्तः and समाश्वासितुम्. The
च in ऋज्वायतां च is used only for the sake of completing the line. These
may, however, be explained away by Pâninîyas. Thus, in the second
example, आ may not be taken as a preposition, in the third, Âtmane-
pada need not necessarily be used; in the fourth, the expression may be
taken as a Bahuvrîhi compound (हस्त्यश्वरथसहिताः पदातयः येषु तानीति ).
In the sixth, गणकार्य is not always operative, in the eleventh वीज्
may be taken to belong to the class of पच् to which अ is affixed and क्विप्
is added on in the sense of आचार; in the twelfth णिच् is affixed to
समाश्वासवत् and is generally dropped; in the thirteenth, च may be used
in the sense of तु, and the rest may in some way be explained by resort-
ing to कर्मवद्भाव. In truth, it is no fault of our venerable poet who is a
perfect master of the language and who lived long before the time of