माटी कहै कुम्हार सूं (कबीर साखी एवं संत दृष्टान्त)

असा जरि आहे, तरीसुद्धा या सर्व जीवां मधें सर्वात श्रेष्ठ, मनुष्यच या नात्याने मनुष्य
आहे, मनुष्यच या सर्व सृष्टीत श्रेष्ठ ज्ञानवान् जीव, मनुष्यच या सर्व जगाचा राजा, मनुष्यच
या सर्व प्राणी, पक्षी यांच्यावर ताबा करून सर्व सृष्टीचे सुखस्नेह मिळवून जो तो भोग भोगून
आहे खरा, परंतु सर्व सुख या एकाच मनुष्य शरीरास सर्व सुख नाही
कारण मनुष्य शरीरास सर्व सुख जर का या जगातल्या इतर सर्व सुख सर्व प्राण्यांस मिळत
आहे तसेच जर असते तर या शरीरास सर्वकाळ सुखच, या या शरीरास मरणच आले
नसते असे नाही तर, मनुष्यास मरण सर्वात जास्त दुःख देणारे आहे आणि या
मरणास या जगात कोणी मनुष्य सोडवू शकत नाही अथवा यापासून कोणी वांचू शकत नाही “वाह”
जगा या एकाच देवाने सर्व जीव या एकाच मातीच्या रूपात पैदा करून सर्वात श्रेष्ठ असा
जीव जर तू! या जगात श्रेष्ठ केला, तर मग सर्वात या जगात या जीवा वर मरणा सारखी
आफतबाजीतून का ठेवलीस तू रे बा! देवा मला, सांगशील, या जगास बनवून फायदा काय?
जगास तू सुख दिले नाही! मनुष्यास या जगास शरण का आणले
म्हणून मी म्हणतो, त्या परमात्म देवावर सर्व भार का सोपवून राहिला आहे, अरे
या जगास तू का शरण, याने जर या जगात सर्व का या जगास सुख दिले नाही
आणि या जगात जगाच्या सर्व ऐश्वर्यास मान देऊन बसलास खरा, परंतू या सर्व
सुखा मुळे मानवास नाहक दुःख या जगात भोगावे लागते, जर या जगात मानवास सर्व सुख
दिले गेले नसेल तर मानवा, तू या सर्व जगातील सर्व वस्तु चा त्याग का करीत
नाहीस का बसलास या जगातील ऐश्वर्यास कवटाळून बसलास जर तू या सर्वांचा त्याग
केलास आणि जर या जगात एकाच ईश्वरास शरण जाशील तर देवा तुला श्रेष्ठ का नाही
पद प्राप्त करून देणार या जगात देवाचे का स्मरण नाही करणार? देवा तुला काय या
सर्व जगाचा त्याग करावयास नाही लाविले आहे? सर्व ऐश्वर्य जर या जगातील नश्वर
आहे तर देवाचे स्मरण सर्व दुःख घालवून त्या ईश्वराच्या पद प्राप्ती करून या जन्ममरणा च्या
फेऱ्या तून तू मुक्त व्हाल असे
विचार या जगात सर्व संत आणि साधू जन या जगास सर्व दुःख या संसारातून
होणाऱ्या या भव बंधनातून मुक्ती सर्व संत जन हे सांगत, संतांच्या मार्गाने गेलात, तर
या सर्व भव दुःख या जगात संसारात जर तू मार्ग काढील तर सर्व दुःख या जीवनातून
कायमचे दूर, मग या जगात या संसारात सर्व सुखात या या जन्म मरणाचे, मरण
आहे, त्यास विसरून जा
या सर्व जगास निर्माण त्या परमेश्वराने जर या सर्व सृष्टीत मानवास श्रेष्ठ केले, तर
मानवास मरण कशा साठी? या देवाने जग, निर्माण जर केले तर त्यास सुख का दिले ना
आणि मनुष्य जर संसारात मरण पावेल, तर या जगास जन्म घेऊन काय फायदा आणि
मानव सर्व या जगात का शरण का आला आहे या जगात जन्म घेतला खरा, परंतू त्यास
सर्व सुख प्राप्त झाले काय? देवाने या जगात मानवास निर्माण तर केले पण त्यास पूर्ण
ना केव्हा सुख, जन्म दिला खरा पण मरण देऊन सर्व संसारास दुःख का या जगात
दिलेस, जर देवाने या या जगात जन्म दिला तर मग का या भव मरण दिले, काय
पाप, या जीवाचे या एका देवाने जन्म दिला तर मग काय यास संकटा त या देवा मुळे
हा जीव सापडला
अरे या सर्व देवा, मानवास या जगात या संकटा तून काढून मोकळे केले
ना तर का देवास शरण, मग काय तो देव मानवास पावन करणार कसा तर या संतांच्या
बोधा वर विश्वास ठेवणे आणि या जगात जन्म हा संकटा सभोवार संकटाने भरलेला
आहे खरा, या जगात सर्व मनुष्य जीव संकटात संकटाने भरलेला आहे या संकटातून दूर
व्हावयाचे असेल तर सर्व देवाचे ध्यान आणि संतांचे विचार मानून या भव बंधना तून
सुख प्राप्त करून घ्यावे कारण या भव दुःखातून संकटातून सर्व संत जनांनी पार केले,
संत संतांच्या चरणी लीन झाले की, या संकटा तून संसारात सर्व दुःख दूर होऊन त्या
परमेश्वर चरणी लीन व्हावे, या संकटातून मानवास दूर व्हावयास हवे
कारण मानवी जन्म सर्व संकटा चा सागरच आहे, कारण संत जन संसारात राहून या
संसार, दुःख सहन करून देवास प्राप्त केले, मग मानवास संकटातून मुक्त होण्याचा
मार्ग संतांनी दाखवला आहे त्या मार्गाने चलावे, या संकटातून जर दूर व्हावे वाटत असेल, तर या
संसारात सर्व दुःखास दूर करून, या परमेश्वरास शरण जाऊन या जगात सर्व सुख प्राप्त
होऊन संतांच्या पद प्राप्ती चा आनंद घ्यावा असे
अरे या जगात मानवी जन्माचे खरे सार्थक जर असेल, कारण, संतांनी, देवाने या संकटातून,
मार्ग या जीव-गात सर्व संतांनी, महात्म्यांनी दाखवून दिला आहे, कारण सर्व संतांना
संसारात सर्व प्रकार दुःखा झाले असून ही संतांनी, देवास ना विसरता, देवास या संकटातून
दूर नाही लोटले
116