कथासरित्सागर : प्रथम खण्ड (लम्बक १ से ५)

१७८ कथासरित्सागर
गत्वा वसन्तकसखस्ततो यौगन्धरायणः ।
उज्जयिन्यां महाकालश्मशानं प्राप स क्रमात् ॥४७॥
विवेश तच्च बेताल क्रव्यगन्धिभिरावृतम् ।
इतस्ततस्तमश्यामंसंस्थिताभूमैरिवापरः ॥४८॥
तत्रैनं दर्शनप्रीतो मित्रभावाय तत्क्षणम् ।
योगेश्वरसख्यो भूतवानभ्यर्थ्य ब्रह्मराक्षसः ॥४९॥
तेनोपदिष्ट्या युक्त्या सतो यौगन्धरायणः ।
स चकारारमनः सद्यो रूपस्य परिवर्त्तनम् ॥५०॥
बभूव क्षेम विकृतः कुब्जो वृद्धस्य तत्क्षणात् ।
उन्मत्तवेशः सस्वाटो हास्यसञ्जननः परम् ॥५१॥
तयैव युक्त्या स यदा सिरानद्धपृषूदरम् ।
चक वसन्तकस्यापि रूपं दन्तुरमुण्डुलम् ॥५२॥
ततो राजकुलद्वारमादौ प्राप्य ससस्तकम् ।
विवेशोज्जयिनीं तौ स साधुर्यौगन्धरायणः ॥५३॥
नृत्यन्गायश्च तत्रासौ बटुभिः परिवारितः ।
दृष्टः सकौतुकं सर्वैर्ययौ राजगृहं प्रति ॥५४॥
तत्र राजावरोधानां समासो कृतकौतुकः ।
अगाद् वासवदत्तायाः शनैः श्रवणगोचरम् ॥५५॥
सा तमानाययामास घटिनीं प्राप्य सत्वरम् ।
गायनवस्त्रास्तां मर्मेशसादरं हि नवं वयः ॥५६॥
स च तत्र गतो वृद्धः वत्सराजं ददर्श तम् ।
उन्मत्तवन्तो विगलद्बाप्पो यौगन्धरायणः ॥५७॥
चकार तस्य सञ्ज्ञां च वत्सराजाय सोऽपि तम् ।
प्रत्यभिज्ञातवान् राजा वयप्रच्छन्नमागतम् ॥५८॥
ततो वासवदत्तां च तन्पत्नीं प्रति चात्मनः ।
अदर्शनं यस्यित्वाद् व्यपायोगपरायणः ॥५९॥
गजा रक्ष्यो ह्यनेनेति मान्त्वं गर्व्वा गविग्नमयम् ।
बन्धिनि ग्प गतानेस्मादुन्मत्तं क्वाप्यमादिति ॥६०॥
१ अदृश्याञ्जनलेपेनेति भावः।