कर्पूरमञ्जरी (महाकवि राजशेखर - प्राकृत सट्टक एवं सान्वय हिन्दी व्याख्या)

८२ कर्पूरमञ्जरी
विदूषकः—भो वअस्स ! किं तुमं भज्जाजिदो पेइव किं पि किं पि
कुरुकुराअंतो चिट्ठसि ?
राजा—वअस्स ! पिअं सुविणअं दिट्ठं । तं अणुसंधामि ।
विदूषकः—ता कीदिसं तं कहेदु पिअवअस्सो ।
राजा—
आणे पंकरुहाणणा सुविणए मं केलिसंभागदं
कंदोट्टेण तडत्ति ताडिदुमणा हत्थंतरे संठिदा ।
ता कोवेण मए वि सत्ति गदिदा दिट्ठी घरिल्लंचले
तं मोत्तूण गदं च तीअ सहसा पट्टा खु णिद्दा वि मे ॥ ३ ॥
विदूषकः—(स्वगतम् ।) भोदु एवं दाव । (प्रकाशम् ।) भो
वअस्स ! अज्ज मए वि सुविणअं दिट्ठं ।
राजा—(सविलासम् ।) ता कहिज्जदु कीदिसं तं सुविणअं ।

विदूषकः—
भो वयस्य ! किं त्वं भार्याजित इव किमपि किमपि कुरुकुरायमाणस्तिष्ठसि !
राजा—
वयस्य ! [प्रियं] स्वप्नं दृष्टम् । तमनुसंदधामि ।
विदूषकः—तद् [कीदृशं तत् ] कथयतु प्रियवयस्यः ।
राजा—