भक्त नरसिंह मेहता: जीवन एवं पद (वैष्णव जन तो तेने कहिये - गुजराती से हिन्दी रूपान्तरण)

62 नरसी मेहता
प्रेमे घरी बेसारियो में सोवण-पाट ढळावी रे
वहाला केरुं वदन नेहाली। घामकडे हुं चाली रे
गाय दोहिने दूध कढेलुं सरसी शाकर मेलुं रे
भणे नरसैयो पान करे हरि, वलजी उरपर झेलुरे -
(मुरली वाजवीत असताना माझ्या प्रिय कृष्णाने समोर (माझ्याकडे) पाहिले. रसिकपणाने
माझे हात धरले आणि माझे मन मोहून गेले. माझ्या गळ्याला मिठी मारून कृष्णाने मला
मंदिरांत नेले. माझ्या मनांत मोहन राहतो. मी त्याला धुपारती ओवाळली. सुवर्णाचा पाट
सरकवला आणि मोठ्या प्रेमाने मी त्याला हात धरून बसवला. कृष्णाचे मुख मी निरखून
पाहिले आणि गाय हंबरल्यामुळे मी निघाले. गायीला दोहून मी दूध काढले. त्यात चांगली
साखर मिसळली. नरसिंह म्हणतात, हरि पितो आहे. तो वलजी (दूध) मी त्याला माझ्या हृदयात
सामावून घेतले.
वियोगात पण संयोगाच्या आनंदाचा अनुभव -
सुण सजनी सूता मोहे झबकीने जागी
जाण्युं म्हरा वांलाजी ने कंठडे विलागी
अती रंग कीधा, अध रस पीधो
सेजडी उपर थया सतो, वहालो उर पर लीधो, -
सहीसमाणी, म्हारुं स्वरूप न विचारो
नरसैयान्यो स्वामी मारा मंदिरिये पधारो
(ऐक सखी, झोपेतून मी खडबडून उठले. मला कळले. मी माझ्या प्रिय कृष्णाच्या गळ्याला
मिठी मारली आहे. खूप प्रणयरंग केला, ओठांचे अमृत मी प्यायले. शय्येवर असलेल्या
कृष्णाला मी हृदयाशी घेतले. सखी गं, माझ्या त्या स्वरूपाचा विचार करूं नकोस-नरसिंहाचे
स्वामी माझ्या मंदिरांत आले.)
असाच भाव दर्शविणारे -
आंखलडीथी न करूं अळगो, माहारा जीवनप्राण रे
हृदया सरसो भीडी राखुं सामालियो सुजाण रे
रातदिवस म्हाले मंदिरमां, त्यम् म्हारुं मंदिर मोह्युं रे
मवको करीने आगळ आवुं वहाले सामुं जोयुं रे
दुध कढियल घसमस्ती लावुं शाकर सरसुं पीये रे
हार कुसुमनो कंठे घालुं जेम हुं हरखुं हैयेरे
मनगमतो शणगार करिने कर दरपण लई देखाडुं रे