भक्त नरसिंह मेहता: जीवन एवं पद (वैष्णव जन तो तेने कहिये - गुजराती से हिन्दी रूपान्तरण)

32 नरसी मेहता
अंगाला चोळले )
(चंपक रंगाची पटोळी साडी ती नेसली. त्या तिच्या वस्त्रातून तिचें शरीर-तेज नुसते ओसंडून
जात होते. तिच्या घुंघटातून तिचे नयन-मृग नाचत होते. शिरीष फुलांची तिने राखी बांधली
होती. केसांची मोठी वेणी रुळत होती. कपाळावर टिकली शोभत होती, आणि डोळ्यांत
काजळाची रेख, पांढरे मोती, नाकांत 'नथनी' झाले होते, कानांत झुमके होते. अरुण लालिमा
गालावर तेज ओतीत होता. मोत्यांचा सर गळ्यात चमकत होता आणि छातीवर एकेरी मणिहार
होता. चोळी अंगाला घट्ट बसली होती आणि हातातले कंकण आवाज करीत होते. चुडे आणि
बांगड्या सैलसर घातल्या होत्या. आरशाची काच बसवलेली अंगठी घातली होती. कांकणाचा
आवाज मधूर येत होता, त्याचे वर्णन मी माझ्या तोंडाने काय करावे )
पायातले नुपूर, आणि जोडव्यांचे घुंगुर कमालीचे शोभत आहेत.
या सुंदरीचे नखशिखान्त दर्शन मुनिवरांचे मन मोहून टाकीत आहे
'हंस गमनी गण-गती कटि केसरीनो लंक
उर अंबुज उपतां, मुख जाणिये पंचक -
(ही हंसासारखी कमनीय चाल असणारी, गजगती आहे. हिची कंबर सिंहासारखी कमनीय
आहे. हिच्या वक्षस्थळाची कमळें उमलतात, तेव्हा हिचा चेहरा, चंद्रासारखा दिसतो)
आणि हे प्रसाधन, नायिकेचे भावदर्शन करते, ते वर्णन
'मुखडे ते मधुर बोलती, अलवे - स्युं मोडे अंग
पद्मनीने प्रेम वाध्यो, मलवा ते श्रीरंग '
(ही मुखाने गोड बोलते किती कलापूर्ण आहे हिची हालचाल. या सुंदरीला प्रितीची बाधा
झाली आहे. श्रीरंगाला भेटायला ही फार उत्सुक आहे)
६ व्या चातुरीत हाच अनुभव अलंकारीकरित्या व्यक्त आहे.
' पूर्वदिशथी प्रगटियों अने सोळ कळांनो चंद्र
नयणे ते निरखी नार ने, सूकवा ते लागे इंद
मअंकी पन झांखो थयो अने ससी तेणी वारि,
कलंकी केम थई तोले ? तारूणी तेज अपार
(१६ कलांनी परिपूर्ण चंद्र पूर्वदिशेने प्रगट झाला. या नारीला, डोळ्यांनी पाहून, तो
कलेकलेने सुकत चालला. चंद्रांचे मन विषण्ण झाले आणि त्याने आपली किरणें निस्तेज करून
टाकली. त्या तरुणीचें सौंदर्य इतके अपार की तिच्याशी चंद्राची तुलना कशी होणार ? चंद्र